Systems and Riders

August 10, 2017 § 2 Comments


Years ago, when I was in Delhi, a clerk in the Central Government Secretariat , committed suicide, leaving a note that he was tired of being a machine. One can sympathasise with him, as in a mass-society, the success of the society in terms of material gains depends upon man being increasingly mechanized. The problem of man’s mechanical reaction to the outside world has become one of the bogey-men of this century.
Slawomir Mrozek, one of the most eminen Polisht playwrights has dealt with this subject in the most interesting manner. He makes the bogey-man an institution in his play ‘On a journey’.
A traveler finds the post-office employees standing erect at certain intervals along a country road, forming a ‘wireless’ telegraph line by shouting telegraphic messages to each other..
The puzzled traveler asks his coachman in regard to the efficacy of this system.
He replies: ‘Sir, this is better than the telegraph with poles and wires. After all, there is a possibility of live men being more intelligent and there is no storm damage to repair and a great saving of timber and timber is in short supplys, you know.’
Before he could recover from the shocking reply, the traveler finds ‘the transmitter work’.
Heard from a distance, it resembles the cry of birds on a moor, but when the nearest telegraph man receives the cry with his hands cupped to his ear, he passes it with a resonant voice, ‘ Fa…….ther…..dea ….d ……fune ral….. Wed…. nes…. day’. Even the message of death takes a sterile, meaninglessness in the mouths of the’ transmitting poles’ and the coachman’s ‘May his soul rest in peace’ sounds grotesquely irrelevant.
There is another play called ‘A fact’, in which, a young wife confesses to the priest that she has just discovered , purely by accident at the breakfast table
That her husband is artificial , made of plasticine.
The husband, a pillar of bureaucracy, noticing his wife’s sudden dismay asks her about it. She does not tell him about her discovery because of an apprehension that he, himself may not know about it and also, if he does but remains oblivious to the situation, in which case how it would affect her. So she decides to reconcile herself to living with a lie for t he rest of her life at the side of an artificial man and who is also the artificial father of her children!
At one level, these plays look like fanciful dreams that have little bearing on realty. But. At another level, the situations described are the outcome of logical reasoning. What makes the situations unreal is merely the fact that Mrozek has not stopped with his reasoning pocess at a point at which the sense of reality, or commonsense, would suggest a stop.
Rather, he goes on reasoning, supporting his argument with incontestable evidence, that live men are more intelligent than the poles, they can crouch and protect themselves during a storm, while the pole just stands remains standing until it breaks, the artificiality of a man’s reactions can strike his mate with the suddenness of a revelation.
The way of logically pursuing a line of thought at the expense of a real situation , a delightful tendency in the reasoning of children is Mrozek’s strongest device. What he reveals in precisely this way in the two plays is how the bureaucratic and social apparatus of a nation integrates people into its process on the higher (the plasticine men) as well as at the lower level (telegraph transmitters).
The apparatus created by man has changed its nature and it has become the master to give orders. Man creates systems b,ut ultimately he becomes the vivtim, their slave.
Mrozek wrote his plays during the communist rule after the second world war and most of the time he lived ibn France in exile.
During the Martial Law, when , for the first time in history, the proletariat rose against the oppressive Soviet domination over Poland, Mrozek’s plays were clandestinely staged in the churches, which used to draw a large number of people, mostly, the teachers and students of Warsaw University and other educational institutes.
(Courtesy The Wagon Machine’ My column)

Is Independence enough to make a better India?

August 6, 2017 § Leave a comment


‘We all ought to know that Swaraj will not at once,or I think for a long time to come, be a better Government or greater happiness for the people. Elections and ther corruptions, injustice and the power and the tyranny of wealth, and inefficiency of the administration, will make a hell of life… Many will look regretfully back to the old regime of comparative justice. Unless there is mandatory universal education, no issue can get solved’. Rajaji in in1921 wrote this in his personal diary as quoted by Dr.H.V.Hande in his biography of Rajaji written in Tamil

‘சங்கத் தமிழ் மாலை’

July 29, 2017 § Leave a comment


‘சங்கத்தமிழ்மாலை முப்பதும் தப்பாமே’ என்று ஆண்டாள் கூறும்போது, ‘சங்கம்’ என்ற சொல்லுக்குத்’தொகுதி’ என்ற பொருள். முப்பது பாடல்கள் அடங்கிய ஓரு தமிழ் மாலைக் கட்டியதைக் குறிப்பிடுக்கின்றார். பன்னெடுங்காலமாக வெவ்வேறு நூற்றாண்டுகளில், வாய்மொழி மரபில் வழங்கிய பாடல்கள் பொது சகாப்தம் ஆறாம் நூற்றாண்டில் தொகுக்கப் பெற்ற போது இத் தொகுதியைக் குறிக்க ‘சங்கப் பாடல்கள்’ (anthologies) என்ற சொல்லாட்சி உருவாகியிருக்கக் கூடும். ‘சங்கம்’ என்பது ஒரு நிறுவனத்தைக் (Academy) குறிக்கும் அளவில் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. இது ‘இறையனார் அகப்பொரூள் உரை’ (9ம் நூற்றாண்டில்) கட்டி விட்ட கற்பனை.

.

செங்கோலோச்சும் உண்மை

July 19, 2017 § 1 Comment


இது போன நூறாண்டுகளில் எழுபதுகளில் நடந்த சம்பவம்.
டெல்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் மகாகவி பாரதியாருடைய திருவுருவப் படம் அணி செய்யும் விழா. அந்த பெரிய அறையை ஏற்கனவே தாகூர், பிரேம்சந்த் முன்ஷி,, சுமித்திரானந்த் பந்த் போன்றவர்களுடைய படங்கள் அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தன.ஆறு மாத விவாதங்களுக்குப் பிறகு, பாரதி படம் இடம் பெற அனுமதித் தந்தார்கள்
துணை வேந்தர் சீனவியல் (Chinese Studies) அறிஞர்.. இந்தி மொழி வல்லுநர். பாரதியைப் பற்றி நான்கு பக்கத்துக்கு ஓர் குறிப்பு ஆங்கிலத்தில் எழுதித் தரும்படித் தமிழ்த் துறையைக் கேட்டிருந்தார்..
நான் எழுதிக் கொண்டு போய் அவரிடம் கொடுத்தேன்.
அன்று மாலை மூன்று மணிக்குக் கூட்டம்.
கூட்டம் தொடங்குவதற்கு அரை மணிக்கு முன்பு என்னை அவர் கூப்பிட்டு அனுப்பினார். போனேன்.
‘உங்கள் கவிஞர் தமிழில் எழுதினாரா, தெலுங்கிலா?’ என்று கேட்டார்.
எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது நான் எழுதிக் கொடுத்ததைச் சுத்தமாக அவர் படிக்கவேயில்லையா என்று கேட்கத் தோன்றிற்று. மொழி அறிஞர், இவர், பாரதியாரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டதே கிடையாதா என்ற கோபமும் வந்தது.
இதற்குள் அவருடைய தனிச் செயலர், ‘ சாரி சார், நாளைக்கு இசைக் கல்லூரியில் பேச வேண்டிய கூட்டத்தின் ஃபைலைத் தவறாக க் கொடுத்து விட்டேன். ‘ என்று சொல்லிக் கொண்டே, அவர் கையில் வைத்திருந்த ஃபைலை வாங்கித் தம் கையிலிருந்ததைக் கொடுத்தார்
அவர் தமிழர். ‘ நாளைக்கு ம்யூஸிக் டிபார்ட்மெண்ட்லே தியாகராஜர் படம் திறந்து வைக்கப் போறார் சார்’ என்று அவர் அசட்டுச் சிரிப்புடன் என்னிடம் சொன்னார்..
ஆகவே, வட இந்தியர், மொழி அறிஞர், துணை வேந்தர் அவருக்குக் கர்நாடக இசைப் பிதாமகர்களில் ஒருவராகிய தியாகராஜரைப் பற்றியும், இந்தியாவின் முதல் தேசீயக் கவிஞர் என்று சொல்வதற்கு முழுவதும் தகுதி வாய்ந்த மகாகவி பாரதியைப் பற்றியும் எதுவும் தெரியாது என்பது உறுதியாயிற்று.
இன்னொரு செய்தி. போன நூற்றாண்டு ஐம்பதுகளில், தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம், கப்பலோட்டிய தமிழரின் நாளைக் கொண்டாடுவது என்று தீர்மானித்து, ஒரு பிரபல ஆங்கிலப் பேராசிரியராக இருந்த வட இந்திய பாராளுமன்ற அங்கத்தினரை அழைத்திருந்தார்கள். அவர் பெயரை டாக்டர் சுப்பராயன் பரிந்துரை செய்திருந்தார். அந்த எம்.பியை அழைக்கப் போனவர், அவரிடம், ‘தமிழ்ச் சங்கம் வி.ஓ.ஸி டே கொண்டாட இருக்கிறது.நீங்கள் அவசியம் வர வேண்டும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளைப் பெயரை, அவர் ஏன் ஆங்கில் ‘இனிஷியல்’களுடன் சொன்னார் என்பது இறைவனுக்குத் தான் வெளிச்சம். அவர் வர ஒப்புக் கொண்டார்.
பிறகு, அவர் டாக்டர் சுப்பராயனைக் கேட்டிருக்கிறார்,’ உங்கள் தமிழ்ச் சங்கத்துக்கும், ஏரோப்ளேன் ஸ்தாபனத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? நீங்கள் ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? ‘என்று.
டாக்டர் சுப்பராயனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘ஏரோப்ளேன் ஸ்தாபனமா? தமிழ்ச் சங்கம் வ.உ.சிதம்பரம்பிள்ளை தினத்தை அல்லவா கொண்டாட இருக்கிறது? யார் சொன்னார்கள்? அவர் கப்பல் ஓட்டினாரே தவிர ஏரோப்ளேன் விடவில்லையே.அவர் காலத்தில் ஏரோப்ளேன் குட இருந்திருக்காதே!’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்.
பிறகுதான் குழப்பம் தீர்ந்தது “வி.ஓ.ஸி டே’ என்பதை அந்த எம்.பி. தவறாக ‘பி.ஒ.எ.ஸி டே’ என்று புரிந்து கொண்டிருக்கிறார். அந்தக் காலத்தில், பிரிட்டிஷ் ஏர்லைன்ஸ்’ ‘பிரிட்டிஷ்(B) ஒவர்ஸீஸ்(O) ஏர்லைன்ஸ்(A) கார்ப்பரேஷன் (C) என்றுதான் அழைக்கப்பட்டது. BOAC!
அழைக்கப் போனவர் ‘வி.ஓ.ஸி டே’ என்பதை எம்.பி. ‘பி.ஓ.ஏ.ஸி டே’என்று மனதில் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.
இருந்தாலும்,
ஒரு சரித்திரப் பேராசிரியராக இருந்தவருக்கு, காங்கிரஸ் கட்சி அங்கத்தினருக்கு, சுதந்திரப் போராட்டத்தில் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட ஒரு பிரபலத் தமிழ்த் தியாகியை யாரென்று குடவா தெரியவில்லை?
‘ என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? கப்பல் ஓட்டினாரா? ரியலி?’ என்று அவர் சுப்பராயனைக் கேட்டிருக்கிறார் அவர்.
ஆனால் தமிழகத்தின் தென்கோடியில் மதுரையிலிருந்த ஒரு மேடை நாடக க் கவிஞர் பாஸ்கரதாஸ் பொன நூற்றாண்டின் தொடக்க ஆண்டுகலிலேயே,
லாலா லஜ்பத்ராய், மோதிலால் நேரு ஆகியவர்களைப் பற்றி அவர்கள் இறந்தபோது இரங்கற்பா பாடுகிறார்! கே.பி.சுந்தராம்பாள் அவற்றைப் பாடி இசைத் தட்டாக வெளியிட்டிருக்கிறார்!
அன்று மட்டுமன்று. இன்றும் அப்படித்தான். வடக்குக்குத் தெற்கைத் தெரியாது. தெற்குக்கு வடக்கு அத்துப்படி!
இதுதான் ஒரு தேசம், ஒரு வரலாறு!
வட இந்தியப் பள்ளி, பல்கலைக்கழகப் பாட த் திட்டங்களில் தென்னிந்திய மாநிலங்களின் வரலாற்றைப் பற்றியச் செய்திகள் அந்தக் காலக் கட்டங்களில் மிக மிக க் குறைவு. பிறகுதான், ரொமிலாதாப்பர் போன்றவர்களின் முயற்சியால், வட இந்தியப் பல்கலைகழகங்களில் தென்னிந்திய வரலாற்றைப் பற்றி விருப்பமுள்ள மாணவர்கள் தேர்ந்தெடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கினார்கள். இந்தி மொழி வழங்கும் Oமாநிலங்களில், அம்மொழியைத் தாய்மொழியாக க் கொண்ட பள்ளி,கல்லூரி மாணவர்களுக்கு இன்றும் சேர, சோழ பாண்டியர்கள் என்றால் யாரென்று நிச்சியமாகத் தெரிந்திருக்காது என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இதுதான், ‘ஒரு நாடு,ஒரு மொழியின்’ கதை.
இந்தியத் தேசிய வரலாற்று நிறுவனம் (ICHR) கல்வித் திட்டத்தில் போவதாகஒரு புதிய சகாப்தத த் தைத் துவங்கப் போவதாக அறிவித்திருக்கிறது. புள்ளியியலும் (Statistics) சரித்திரமும் ஆளுங்கட்சியின் உண்மை என்ற பெயரில் வழங்கும்’ கற்பிதங்கள். ஆள்பவர்கள் அவர் விரும்புகிறபடிப் புள்ளி விவரங்களை மக்கள் முகத்தில் வீசி, மணலைக் கயிறாகத் திரிக்க முடியும். அதே மாதிரிதான் வரலாறும்.
இந்திரா காந்தி பிரதம மந்திரியாக இருந்தபோது, அவருக்கு வேண்டிய சில ‘முட்டைத் தலையர்களை’க்கொண்டு ( egg-heads ;அறிவு ஜீவிகள்) அவர் விரும்பியபடி இந்திய சரித்திரத்தை த் திரித்து எழுதி ’காப்ஸ்யூல்’ களாக பூமியின் ஆழத்தில் பிற்காலச் சந்ததிகளுக்காக ப் புதைத்து வைத்தார்.அவற்றில் என்ன எழுதப்பட்டிருந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது. 1977ல் அவர் தேர்தலில் தோற்ற பிறகு, ஆட்சிக்கு வந்த ஜனதா கட்சி அரசாங்கம் புதைக்கப்பட்டனவற்றைத் தோண்டி எடுத்து அவற்றை அழித்து விட்டது.
ஆனால் இன்றைய ஆட்சி, திருத்தி எழுதப்படும் சரித்திரத்தை பூமியில் புதைக்க விரும்பவில்லை. அதிகாரப் பூர்வமான வரலாறாகப் பகிரங்கமாக அறிவித்து இந்தத் தலைமுறைக்கு மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத் தலைமுறை மாணவர்களுக்கும் பாட த் திட்டமாக வைக்க இருக்கிறது! இந்தப் பாட த் திட்டத்தின்படி, இந்தியாவில் புராணங்கள்,, தொன்மங்கள் என்று எதுவுமே இருக்கப் போவதில்லை. அனைத்தும் சரித்திரச் செய்திகள்!
கம்பன் சொன்னான், அயோக்தியில் உண்மை பேசுகிறவர்களே இல்லை.,காரணம், எல்லாருமே உண்மையைத் தவிர வேறொன்றும் பேசாவிட்டால், உண்மை, பொய் என்கிற பாகுபாடு எப்படி இருக்க முடியும்?
அதே மாதிரி, பொய்யே நாட்டின் சித்தாந்தமாகி விட்டால் அதுதானே நாட்டின் செங்கோலோச்சும் உண்மை?
நன்றி; ‘தி இந்து’ 19-07-2017

சொல்லேர் உழவர் பகை

July 14, 2017 § 1 Comment


சில மாதங்களுக்கு முன்பு, மத்திய அரசாங்க வழக்கறிஞர், ’ இந்தியப் பிரஜை யாருக்கும் அந்தரங்கம்(privacy) என்று எதுவும் இந்தியஅரசியல் சட்டத்தின்படி கிடையாது’ என்று ‘ஆதார்’ வழக்கில் உச்ச நீதி மனறத்தில் கூறினார்.iஇதைச் சற்று விரிவாக்கிச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், தனி மனிதனுக்குக் கருத்துச் சுதந்திரம் தேவையில்லை என்று கூட பின்னொரு காலத்தில் வாதாடக் கூடிய நிலை வரலாம்.
அரசாங்க ஒப்புதலின்றி எதனையும் பிரசுரிக்கக்கூடாது என்ற ஒரு மசோதவை 1643ல் பிரிடிஷ் பார்லிமெண்டில் நிறைவேற்றினார்கள். இதனைக் கடுமையாக எதிர்ததவர், ஆங்கில இலக்கியத்தில் ஷேக்ஸ்பியருக்கு அடுத்தபடியாகப் போற்றப்படும் ஜான் மில்டன் என்ற கவிஞர்.
‘தனி மனிதச் சிந்தனைக்குத் தளையிடும் உத்தரவு’ என்று இதை விமர்சனம் செய்து விட்டு, மேலும் கூறினார்;’ ’’அரசாங்க ஆணைக்கேற்ப்ப் பிரசுரம் ஆகும் நூல்களின் ஜீவிதம் அந்த அரசாங்க ஆயுட்காலத்தோடு முடிந்துவிடும். காலத்தை வென்று நிற்கும் தகுதி அவற்றிற்கு இருக்க முடியாது’ என்று முன்பு ஃபிரான்ஸிஸ் பேகன் சொல்லியிருப்பதை அரசாங்கம் நினைவுறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.’ என்று வாதிட்டு ‘எரியோபகடிக’ (Areopagatika) என்ற நூலை அரசாங்க உத்தரவை மீறி வெளியிட்டார். இலக்கிய வரலாற்றில், சென்ஸார் உத்தரவை மீறிப் பிரசுரமான முதல் நூல் இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். அரசாங்க க் கட்டளையை’ ‘அரசனின் அந்தப்புரக் கத்தோலிக்களின் சதி’ என்று கூறிய மில்டனின் கூற்று பிரசித்தமானது.
மதம் அல்லது இனத்தின் காரணமாக ஏற்படும் காழ்ப்புணர்ச்சி என்பது உலகில் எல்லா நாடுகளிலும் தொடர்ந்து காணும் வரலாற்றுச் செய்தி.
இந்தியாவில் மதத்தின் காரணமாக ஏற்படும் வேறுபாட்டுச் சண்டைகள் அதீதத் தோற்றப் பொலிவுடன் தெய்வீகப் புனிதத்தைப் பெற்று விடுவது
இயற்கை. திருஞானசம்பந்தருக்கும், சமணருக்குமிடையே நிகழ்ந்த புனல்வாதத்தைச் சான்றாக க் கூறலாம். சமணர்கள் எழுதியவை அனைத்தும், மதுரையில் வைகையாற்றில் ,சம்பந்தர் இயற்றிய பாக்கள் போல், எதிர்க்கரை அடைய முடியாமல், மூழ்கிவிட்டன. இது ஒரு வகைக் குறியீடு.சமணர் நூல்கள், அர்சாங்க ஆதரவுடன், வைகையாற்றில் மூழ்கடிக்கப் பட்டிருக்கலாம்.
பிரிட்டனில், ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் எழுதிய ‘உலிஸிஸ்’ ‘ஆபாசம்’ என்ற காரணத்தினால் அரசாங்கத்தால் தடை செய்யப்பட்டது. 1933ல், தடை உத்தரவை நீக்கிய நீதிபதி கூறினார் ;” ஆபாசம் என்பது, படிக்கின்றவர்களின் மனத்தில் இருக்கிறதே தவிர நூலில் இல்லை அரசாங்க ஆணையை அளவுகோலாக க் கொண்டால், பைபிளையும் தடை செய்ய வேண்டியிருக்கும்’.
நூல்களைத் தடை செய்வதென்பது, இந்தியாவில் காலனி ஆட்சிக்குப் பிறகுதான் வந்திருப்பதா த் தோன்றுகிறது. தமிழில், ஆங்கில அரசாங்கம் அரசியல் காரணங்களுக்காக, மகாகவி பாரதியின் சில பாடல்களையும், ‘ஆறில் ஒரு பங்கு’ என்ற நூலையும் தடை செய்தது. இது பற்றி, லண்டனில், பிரிட்டிஷ் பார்லிமெண்டிலும் கேள்வி எழுந்திருக்கிறது.
சுதந்திர இந்தியாவில், போன நூற்றாண்டு அறுபதுகளின் தொடக்கத் தில் ‘ ரொனால்ட் ஷெகல் என்கிற தென்னாப்பிரிக்க க் கம்யூனிஸ்ட் ஒருவர் எழுதிய ‘ A crisis in India’ என்ற நூல் தடை செய்யப் பட்டது காரணம், நம் பார்லிமெண்டில் அந்த நூலைக் கடுமையாக விமர்சித்தார்கள்.
’இந்தியர்களுக்கு, அவரவர் வீடுகள்தாம் அவர்களுடைய தேசம், வீட்டுக்கு வெளியே வந்தால்,அது அந்நிய நாடு. வீதி அவர்களுக்குச் சொந்தமில்லை. குப்பையைக் கொட்டுவார்கள். எச்சில் இலையை விட்டெறிவார்கள்.. ’ என்று அவர் எழுதியிருந்தார். ’அகம் பிரும்மாஸ்மி’ என்பதால், இந்தியர்கள் பொதுவாகத் தங்கள் தங்கள் மோட்சத்தை நாடினார்களேயன்றி, அவர்களுக்குச் சமூக அக்கறை கிடையாது. பௌத்த மதம் இதைத்தான் எதிர்த்தது’ என்று அவர் எழுதியிருந்தார். நேருவுக்கு இந்த நூல் பிடித்திருந்தாலும், பார்லிமெண்ட் கூச்சலுக்கு அவர் அடி பணிந்தார்
சல்மான் ருஷ்டி எழுதிய ‘Satanaic verses’ என்ற நூலும், பார்லிமெண்ட்
கூச்சலினால்தான் தடை செய்யப்பட்டது. அதை மிகவும் வன்மையாக க் கண்டித்து, தடை செய்யக் கோரிய ஷாபுதீன் அந்த நூலைத் தாம் பார்த்த து கிடையாது என்று பின்னால் ஒப்புக் கொண்டார்.
சர்வாதிகார ஆட்சியில், சுதந்திரமாகச் சிந்தித் து ஒருவரால் அபிப்பிராயம் சொல்ல முடியவில்லை என்பதைக் காட்டிலும், மிருகபலப் பெரும்பான்மையராக இருக்கும் ஜனக் கூட்ட ஆட்சியில்(mobocracy) வெளிப்படையாக ஒருவரால் தன் கருத்தைக் கூற முடியவில்லை என்ற சூழ்நிலை இன்னும் அபாயகரமானது. நம் நாட்டில் அத்தகையச் சுழ்நிலை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்ற அச்சம் படித்தவர்களிடம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
ஷேக்ஸ்பியர் எழுதிய ‘ஜூலியஸ் ஸீஸரி’ல் ஒரு காட்சி. ஸீஸரைச் சதிகாரர்கள் கொன்று விடுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவன் பெயர் சின்னா.
அதே பெயரில் ரோமில் ஒரு கவிஞன் இருக்கிறான். துரதிரிஷ்டவசமாக அவன், மார்க் ஆண்டனி ஜனத்திரளைச் சதிகார ர் களுக்கு எதிராக தன் நா வன்மையால் கிளப்பி விடும்போது, அந்த இடத்துக்கு வருகின்றான்.
கூட்டத்தில் ஒருவன் கத்துகிறான்: ‘அதோ வருகிறான், சின்னா”
ஜனக் கூட்டம் அவனை நோக்கிப் பாய்கிறது.
சின்னா பரிதாபமாகக் கதறுகின்றான்:’ நான் சின்னா என்கிற கவிஞன்’
கூட்டத்தில் ஒருவன் கத்துகின்றான்:’ அவனுடைய மோசமான கவிதைகளுக்காக அவனைக் கிழித்து எறியுங்கள்’
இதை இலக்கிய விமர்சனமாகவும் வைத்துக் கொள்ளலாம், அல்லது mobocracyயின் வெளிப்பாடாகவும் கொள்ளலாம்.
சங்க காலப் பாடல்களில் புறப்பாடல்கள் அநேகமாக இரவலர்களையும், புரவலர்களையும் பற்றித்தான். ஆகவே, இரவலர்கள் என்றதும், இரவலர்களாக இருக்கும் புலவர்கள், புரவலராகிய அரசர்களைப் பரிசில் பெறுவதற்காகப் புகழ்ந்து பாடித்தான் ஆக வேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. புறப் பாடல்களை நுணுக்கமாகப் படிக்கும்போது, பல புலவர்கள், அக்காலத்து அரசர்கள் உவகையுடன் ஈடுபட்டிருந்த போர்ச் செயல்களைக் காஞ்சித் திணையில் நயமாக க் கண்டித்திருப்பதும்
புலப்படும். காஞ்சித் திணை என்றால், வாழ்க்கையின் நிலையாமைக் கூறி, அரசனுக்கு அவர்கள் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை நுட்ப மாகக் கூறுதல்.இதுவும் ஒரு வகையில் பார்க்கப் போனால்,கவிஞன் தன் கருத்துரிமையைத் திறம்படப் பயன்படுத்துகின்றான் என்றுதான் அர்த்தம்.
வெள்ளைக்குடிநாகனார் என்ற புலவர், கிள்ளிவளவன் என்ற அரசனிடம் சொல்லுகின்றார்,’ உன்னுடைய வெண்கொற்றக் குடை உன் மீது வெய்யில் படாமல் காப்பாற்றுவதற்காக அன்று. உன் குடிமக்களைக் கொடுமை என்ற வெய்யிலினின்றும் காப்பாற்றுவதற்காக, நினைவு வைத்துக் கொள்.’
அந்த வரி, இந்த வரி என்று ஆள்பவன் மக்களிடமிருந்து ஏராளமான .வரி வசூலித்தால் அவன் அரசன் அல்லன், வழிப்பறிக் கொள்ளைக் காரன் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.
‘வேலொடு நின்றான் இடுவென் றதுபோலும்
கோலொடு நின்ரான் இரவு’.
சர்வாதிகரம் செய்து ஆள்பவனை அழிக்கும் ஆற்றலுடையது குடிமக்கள் சிந்தும் கண்ணீர் என்று இன்னோர் இடத்தில் கூறியிருக்கிறார்.
படைப்பாளிகளின் கடமை ஆள்பவர்கள் செய்யும் தவறுகளை இடித்துரைத்தல். ஆகவே ஆள்பவர்கள் படைப்பவர்களின் பகையைக் கொள்ளக் கூடாது.
‘வில்லேர் உழவர் பகை கொளினும் கொள்ளற்க
சொல்லேர் உழவர் பகை’
என்கிறது குறள்.

நன்றி ‘தி இந்து’ 12-06-17

லாகூர் தில்லிக்கு வருகிறது’.

July 9, 2017 § 1 Comment


தில்லியில் நான் 1962லிருந்து ‘71 வரை தில்லிப் பல்கலைக் கழக நிர்வாகத்தில் இயங்கிய தயால் சிங் கல்லுரியி ல் பணி புரிந்தேன்.
அந்தக் கல்லூரியில் பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் நாட்டுப் பிரிவினைக்குப் பிறகு லாகூரிலிரிந்து வந்த பஞ்சாபி இந்துக்கள், சீக்கியர்கள். ஆசிரியர்கள் அறையில் பெரும்பாலும் வழங்கிய மொழி உர்து அல்லது பஞ்சாபி. இந்து பஞ்சாபி ஆசிரியர்களுக்குத் தேவநாகிரி லிபி அறவே தெரியாது.இந்தியை உர்து லிபியில்தான் எழுதுவார்கள்.
‘லாகூர்’ என்றதும் அவர்கள் முகத்தில் ஒரு தனிப் பிரகாசமும், கனவு காண்பது போன்ற தோற்றமும் உருவாவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.
‘லாகூர் ஒரு சொர்க்க பூமி’ என்பார் என் நெருங்கிய நண்பர் மகேஷ் ஆஷ்டா.’மாதம் மும்முறை நான் படித்த கல்லூரியில் மொஷையாரக்கள் (உர்து கவிதை வாசித்தல்) நடக்கும். அந்த அற்புதமான கலாசாரச் சூழ்நிலையை இங்கு எவ்வளவு முயன்றாலும் கொண்டு வர முடியாது.’ என அவர் சொல்வதை மற்றைய ஆசிரியர்கள் ஒரு மனதாக ஒப்புக்கொள்வார்கள்.
‘ கலாசார ரீதியாக, இந்து, சீக்கிய, முஸ்லீம் பஞ்சாபிக்கிம் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. அனைவரும் பஞ்சாபிதான் பேசினோம்.பஞ்சாபி உர்து லிபியில்தான் எழுதப்பட்டது. சுதந்திரத்துக்குப் பின், ஹரியானா, பஞ்சாப் என்று இரண்டு மாநிலங்கள் இந்தியாவில் உருவாவதற்கு இந்துக்கள்தாம் காரணம். பஞ்சாபி தங்கள் தாய்மொழியாக இருந்தும், ஜன்சங் கட்சி (அந்தக் காலத்தி பா.ஜ.க.) மோகத்தில், தங்கள் தாய்மொழி இந்தி என்று பிரிவினைக்காக உருவாக்கிய கமிட்டியிடம் அறிவித்தார்கள .இங்கு இந்த ஆசிரியர்கள் அறையில் உள்ள எத்தனை பஞ்சாபி இந்து ஆசிரியர்களுக்கு தேவநாகிரி லிபி தெரியும் என்று சொல்லச் சொல்லுங்கள்’ என்றார் கிரேவால் என்ற சீக்கிய ஆங்கில ஆசிரியர்.
ஒருவரும் அவர் சொன்னதை மறுக்கவில்லை.
‘பிரிவினைக்குக் காரணம், குஜாராத்தி முஸ்லீம் ஜின்னாவும், அலிகர் பல்கலைக் கழக முஸ்லீம் பேராசிரியர்களும்தான். சாதாராண மக்கள் பஞாபில் இதைப் பற்றி யோசிக்கவேயில்லை. பழைய வரலாற்றுப் புண்களை மீண்டும் கிளறி மக்களுக்கிடையே வெறுப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியவர்கள் ஆர்.எஸ்.எஸ். காரர்களும், முஸ்லீம் அரசியல்வாதிகளும்.’ என்றார் சாஹப் சிங் என்ற சீக்கியர்.
அப்பொழுது திடீரென்று அறிவித்தார், ஷர்மா என்ற வரலாற்று ஆசிரியர்,’ நமது கல்லுரியிலும் அடுத்த மாதத்திலிருந்து மொஷைரா நடக்கப் போகிறது. அனுமதி வாங்கிவிட்டேன். நம் கால்லூரித் தாளாலர் திவான் சிங் தான் முழுச் செலவையும் ஏற்கிறார்.லக்னௌ, அலஹபாத், ஆஜ்மீர் ஆகிய எல்லா இடங்களிலிருந்தும் கவிஞர்கள் வருகிறார்கள். பான் செலவு மட்டும் 6000 ரூபாய்! பட்ஜட்டும் போட்டாகிவிட்டது. கடைசி சனிக்கிழமையன்று இரவு 9 மணியிலிருந்து, விடியற்காலை வரை’.
அவ்வளவுதான், ஒரே ஆரவாரம், மகிழ்ச்சி.
‘லாகூர் தில்லிக்கு வருகிறது’ என்றார் ஆஷ்டா.

காஷ்மீர் பிரச்னை

July 7, 2017 § 1 Comment


நான் 1989ல் காஷ்மீர் சென்றிருந்தேன். சாகித்திய அகதெமி, சங்கீத் நாடக் அகதெம, லலித் கலா அகதெமி, தேசிய நாடகப் பள்ளி போன்ற கலை நிறுவன்ங்கள் செயல்படுகள் குறித்து ஆய்வதற்கென்று மத்திய அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட ஓர் உயர்மட்டக் குழுவில் நான் ஓர் அங்கத்தின்ன்.இந்திராகாந்த்திக்கு முன்பு பிரதம ஆலோசகராக இருந்த பி.என்.ஹக்ஸர் இக்குழுவின் தலைவர்.. சிறந்த அறிஞர். எல்லாத் துறைகளிலும் கற்றுத் துறை போகிய வல்லுநர். அவர் அரசியல் சார்புகளைப் பிடிக்காதவர்களும் அவரிடம் அவர் அறிவுத் தெளிவுக்காக நட்புப் பாராட்டினார்கள்
எங்கள் பணியை ஒட்டி நாங்கள் இந்திய மாநிலங்களின் எல்லாத்தலைநகர்களுக்கும் சென்று கலைத்துறையச் சார்ந்த அனைவரையும் சந்திப்பது என்பது ஏற்பாடு. ஸ்ரீநகருக்கு ஜூலை 18ம் தேதி போவதாக இருந்தோம். காஷ்மீர் அரசாங்கம் நாங்கள் தங்குவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தது. திடீரென்று சில எதிர்பாராத காரணங்களால்,, பயணம் ஒரு நாள் ஒத்திப் போடப் பட்டது.
நாங்கள் ஜூலை 19ல் ஸ்ரீநகர் சென்றடைந்ததும், அரசாங்க அதிகார் ஒருவர் விமான நிலையத்தில் எங்களைச் சந்தித்து, நாங்கள் தங்குவதற்கான இடத்தை மாற்றியிருப்பதாகவும், கலஞர்களைச் சந்திக்கும் நிகழ்ச்சி நிரல் இரண்டு நாட்கள் கழித்துத் துவங்கும் என்றார்.காரணம், நாங்கள் முதலில் தங்குவதாக இருந்த கட்டடத்தின் மீது வெடிகுண்டு வீசப்பட்டிருக்கிறது. காரணம், அங்கு ஹக்ஸர் தங்க இருக்கிறார் என்ற செய்தி. ஹக்ஸர் காஷ்மீரைச் சேர்ந்தவர். இந்திரகாந்தியின் பிரதம ஆலோசகராக இருந்தவர்.அவரைக் காஷ்மீர் விடுதலைக்கு எதிரியாக க் கண்டார்கள் காஷ்மீர் போராளிகள்.
ஹக்ஸரும் காஷ்மீர் முதலமைச்சர் ஃபரூக் அப்துல்லாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஆகவே அவர் முதலமைச்சர் இல்லத்தில் தங்குவார் என்பது ஏற்பாடு.
ஹக்ஸர் சொன்னார்;’ இந்தச் சூழ்நிலையில் கலாசாரப் பிரச்னைகள் அவ்வளவு முக்கியமில்லை. நாளைக்கே நாங்கள் தில்லி திரும்பிச் செல்ல ஏற்பாடு செய்யுங்கள். நானும் இவர்களுடனேயே தங்குகிறேன். முதலமைச்சரைச் சந்திக்கிறேன்.’
‘முதலமைச்சர் ஊரில் இல்லை. அவர் இல்லத்தில் நீங்கள் தங்க ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னார். பாதுகாப்பாக இருக்கும்.’
‘இவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அவ்வளவு முக்கியமில்லையா?’
‘நாங்கள் இவர்களுக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கும் இடமும் பாதுகாப்பான இடம் தான். தீவீரவாதிகளின் இலக்கு நீங்களாக இருக்கலாம் என்ற ஒரு சந்தேகம்’ என்றார் அந்த அதிகாரி.
ஹக்ஸரும் எங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்த இட்த்திலேயே தங்கினார்.
காலைச் சிற்றுண்டி முடிந்ததும், இன்னொரு அங்கத்தினராகிய நண்பர் ஓவியர் குலாம் ஷேக்கும் நாங்கள் தங்கியிருந்த இட்ததை விட்டு வெளியே வந்தோம். வாசலில் நின்ற பாதுகாப்புப் படையைச் சேர்ந்த பயங்கர மீசையுடன் இருந்த காவலரொருவர் ‘வெளியே போவது அவ்வளவு உசிதமன்று’ என்றார் மென்மையானப் புன்னகையுடன். அந்தப் புன்னகை அந்த மீசையுடன் பொருந்தவில்லை.
‘நாங்கள் எங்கும் போகவில்லை. காலாற பத்து நிமிஷங்கள் நடந்துவிட்டு வருகிறோம்’ என்றார் ஷேக் உர்துவில்.
காவலர் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டுத் தலையசைத்தார்.
தெரு கலகலப்பாக இருந்தது எங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.
‘இதையா கலவரப் பிரதேசம் என்கிறார்கள்?’ என்று நான் குலாம் ஷேக்கை கேட்டேன்.
‘காஷ்மீர் இந்துக்களும் சரி, முஸ்லீம்களும் சரி, இயல்பாகவே அமைதியானவர்கள். 1947க்கு முன் கலாசார ரீதியாக மிகவும் ஒன்றுபட்ட இனம் காஷ்மீரிகள். காஷ்மீரி பண்டிட்களும் மாமிசத்தை ரசித்துச் சாப்பிடுகிறவர்கள். காஷ்மீர் உணவு இரண்டு மதத்தினருக்கும் பொதுவான் உணவு. பண்டிட்கள் பசு மாமிசம் சாப்பிட மாட்டார்கள், அவ்வளவுதான்
என்றார் ஷேக்.
இதையேதான் என் தில்லி நண்பர் ஹரீஷ் சந்திர ஷாலி, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொல்லியிருக்கிறார். அவர் ஒரு காஷ்மீர் பண்டிட். பள்ளி ஆசிரியர்.
‘இந்தியா, பாகிஸ்தான் சுதந்தரந்தான், காஷ்மீர் இந்து-முஸ்லீம் பிளவுக்குக் காரணம். 1947ல், பாகிஸ்தான் படை எங்கள் பிராந்தியத்தில்.ஏன் நுழைய வேண்டும்? ‘எங்களைப் பாகிஸ்தானிடமிருந்து காப்பாற்றுவதாகச் சொல்லி வந்த இந்தியப் படைகள் இங்கே நிரந்தரமாகத் தங்கி விட வேண்டும்? ‘ என்று அவர் தம் சரளமான ஆங்கிலத்தில் கோபமாக பேசுவது என் மனக் கண் முன் நின்றது.
‘ காஷ்மீர் சுயாட்சிக்கு வாக்குறுதி தந்துவிட்டு, அதை நினைவுறுத்திய ஷேக் அப்துல்லாவைச் நேரு சிறையில் அடைத்தது போன்ற முட்டாள்தனம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது.’ என்றேன் நான் குலாம் ஷேக்கிடம்.
‘காஷ்மீரை விட்டு விட யாருக்கு மனமிருக்கும்? காஷ்மீர் நல்ல வேளை அமெரிக்கா அருகில் இல்லை. இருந்திருந்தால், ஹவாய் தீவுகளைப் போல் விலை பேசி வாங்கியிருக்கும்’ என்றார் அவர்.
1989க்கு பிறகு 28 ஆண்டுகளாகி விட்டன.
இயல்பாகவே இந்துக்களுடன் உறவு பாராட்டிச் சாத்வீகமாக இருந்த காஷ்மீர் முஸ்லீம்களை இன்றிருக்கும் நிலைக்கு ஆக்கியவர்கள் யார் என்ற கேள்விக்கு விடை கூற முடியுமா?
விடை தெரிந்தால் பிரச்னை தீர்ந்து விடும்!
(நன்றி, கடைசிப் பக்கம் ‘கணையாழி’)

Where Am I?

You are currently browsing the Uncategorized category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.