Voice and Bliss

January 19, 2018 § Leave a comment


I am proud of being a citizen in which MS was born.
Though I hail from a district in Tamilnadu, which is known as the cradle of classical Carnatic music , my technical knowledge of music is next to nothing. But I enjoy good music instinctively, perhaps, because of the soil to which I belong. Also I have this consolation that one need not be a meteorologist to enjoy good weather. I may not be far wrong when I say a critical knowledge is likely to interfere with one’s spontaneous appreciation of a moving melody.
In 1984, I was asked in a radio interview in Regina (Canada) organized by an Indian Association , to tell them my most favourite song, which, they said they would play at the end. I told them it was a film song rendered by M.S, in the Tamil version of “Meera’ and added they might find it difficult to find the cassette. They took up the challenge and on the very next day, soon after my interview this song by M.S. was broadcasted, that moved me to the depths of my being.
The song is a viruththam, ‘ oon uruga utal uruga’. Meera , freeing herself from the bonds of marriage, stands at the top of a hillock, symbolically representing her spiritual elevation, opens her heart out in melodic union with her divine lover Krishna. The way her voice ascends the topmost pitch without the slightest hint of any false note and after lingering there for a few seconds with utmost ease and the way it glides down like the easy flow of a rivulet, it is a melody ‘to dream of, not to tell!’
I was seventeen when I saw this movie ‘Meera’ in Kumbakonam. This song not only made feel ecstatic, but also sad at one and the same time. I analysed myself much later and I felt that Shelley could be right when he said ‘ the sweetest songs are those that tell us the saddest of thoughts.’ Sad we feel because of our own sub-conscious realization of our inadequate selves just in the presence of something divine and overwhelming.
MS was gifted with that voice , which was an intrinsic aspect of her personality. It knows no language barrier but floats in the air like cosmic melody. No wonder therefore , Nehru, who heard her for the first time in the National Physical Laboratory Auditorium, New Delhi, ( strangely that was the first performance of MS I attended) remarked that he was merely the Prime Minister but MS was the Queen of Music. I knew, for sure, the way he said it with an emotional tinge in his voice that he was deeply touched by her incomparable voice.
I strongly believe that although Music is a social institution, the musician must sing for herself/himself. I always used to feel, when MS sang those bhajans she was famous for, she never for once alienated herself as a performer rendering those songs but became the performance herself! This total identification with the Muse of Melody is the highest form spiritual Bliss.
(coutesy; “Sruti’

Advertisements

ஆண்டாளும், அசிங்க அரசியலும்

January 17, 2018 § Leave a comment


ஆங்கிலத்தில் ‘missing the wood for the trees’ என்ற சொல்வழக்கு உண்டு. அதாவது, ஒரு செய்தியில், எது முக்கியமோ அதை விட்டு விட்டு, தேவையில்லாததை மிகைப் படுத்துதல் என்று பொருள். அது போல்தான், இப்பொழுது ஆண்டாளைப் பற்றி நடந்து வரும் விவாதங்கள்.

ஆண்டாளைப் பற்றிக் கவிஞர் வைரமுத்து கூறிய தகவல் தவறானது என்று அவர் கூறியதை எதிர்த்து வாதாடலாமே தவிர, அவர் ஆண்டாளை எப்படி அவமானப்படுத்தினார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. ஓர் அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாளர், ஆண்டாள் திருவரங்கத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தேவதாசி என்று சொன்ன கருத்தை எடுத்துக் கூறியது எப்படி ஆண்டாளை இழிவுப் படுத்திப் பேசியதாகும் என்பது எனக்கு விளங்கவே யில்லை. அக்கருத்து தவறு என்று சொல்வதற்கு இடமிருக்கிறதே தவிர,அவர் அவமானப் படுத்தினார் என்று சொல்வதற்கு இடமேயில்லை.

பல்லவர், சோழர் காலத்தில் தேவதாசிகளுக்குக் கோயிலில், அர்ச்சகர்களுக்கு ஈடான அந்தஸ்து கொடுக்கப்பட்டிருந்தது என்பதற்குக் கல்வெட்டுக்கள் மூலம் அறியப்படுகின்றது.

சங்க காலத்தில், பாணர், விறலியர்,கூத்தர் ஆகியோருக்கு சமூகத்தில் உயர்ந்த இடம் தரப்பட்டிருந்தது என்பதைச் சங்கப் பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். ஆனால் பிற்காலத்தில், அவர்கள் தகுதி குறைந்தது என்பது, சமூகச் சீரழிவை சுட்டுகின்றதே தவிர,இது எந்த விதத்திலும் அவர்களைப் பற்றிய விமர்சனம் அன்று.. இவ்வாறு கூறுவது சீரழிந்த நம் முகத்தை நமக்கே எடுத்துக் காட்டும் கண்ணாடி.அது போல்தான், ஆண்டாளை ஒருவர் தேவதாசி என்று கூறி அவமானப் படுத்தினார் என்று கூறும் விமர்சனம்.

ஆண்டாள் ஓர் அற்புதமான கவிஞர், சொல்லேர் உழத்தி. பன்னிரு ஆழ்வார்களிலே நம்மாழ்வருக்கு ஈடான தகுதியில் வைத்து, வைணவ சம்பிரதாயத்திலே போற்றப்பட்டு வரும் கவிஞர். அவரைத் தற்கால அசிங்கமான அரசியல் ஆதாயங்களுக்காகக் கொச்சைப் படுத்த வேண்டாம்.

December 23, 2017 § Leave a comment


‘திரை கடல் ஓடித் திரவியம் தேடிய’ பண்டையத் தமிழர்களைப் பற்றி ஒரு சொல் வழக்கு உண்டு, அவர்கள் ‘திரவியம்’ தேடியதாகச் சொல்லப்படுகின்றதே தவிர அவர்கள் சென்ற நாடுகளைப் பற்றி வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள் எழுதியதாகச் தெரியவில்லை. அவர்கள் அப்படிச் சென்றார்கள் என்பதற்கும் சரித்திரச் சான்று எதுவுமில்லை.
ஆனால், அயல் நாடுகளிலிருந்து இந்தியாவுக்கு வந்த யாத்திரிகர்கள் மெகஸ்தனிஸ், Fa-Hien,Hieun Tsang, I-tsing,Al-Masudi, Al-Beruni, Marco Polo, Ibi-Batuta போன்றவர்கள் இந்தியாவைப் பற்றியும், இவர்களில் சிலர் தமிழ் நாட்டு அக்காலத்திய பழக்க வழக்கங்களைப் பற்றியும் ஏராளமான குறிப்புக்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள். நமது இந்திய சமய மரபில், கடல் கடந்து போகக் கூடாதென்ற விதிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது ஒரு காரணமா? அல்லது, மற்றைய நாடுகள் பற்றியும், மற்றவர்களைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வம் இந்தியர்களுக்குக் கிடையாதா?’பதியெழு அறியா பழங்குடி மக்கள்’ என்று சிலப்பதிகாரம் சொல்வது இதனால்தானோ?

எனக்குத் தெரிந்தவரை அப்படி வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று அவற்றைப் பற்றியும் அங்குள்ள மக்களைப் பற்றியும் எழுதிய முதல் இந்தியர் ராஜா ராம் மோகன் ராய், முதல் தமிழர் ஏ.கே.செட்டியார்.

கதையின் கதை

December 16, 2017 § 1 Comment


என் வாழ்க்கையில் நடந்த இச் சம்பவத்தையும் புனைந்துரையாக என் நாவல் ஒன்றில் சொல்லியிருக்கிறேன். இது கதையின் கதை
நான் அப்பொழுது கல்லுரியில் முதல் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று ஒரு நாள் மாலைப் பொழுதில் என் அப்பா,ஒரு வயதானவரை எங்கள் வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்.
அவருக்கு எழுபது வயதிருக்கும். துவைத்தறியாத வேட்டி, மேல் துண்டு. குளித்தறியாத திருமேனி. யார் இவர்? என் அம்மாவுக்கும் அவர் யாரென்று தெரியவில்லை. அப்பா அவரைக் கொள்ளைக்கட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று கிணற்றுத் தண்ணீரில் குளிக்கச் சொன்னார். அவர் வயைத் தறந்து ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. அப்பா அவருக்கு வெள்ளை வேட்டி, துண்டு கொடுத்தார்.
அப்பா கூடத்துக்கு வந்ததும் அம்மா கேட்டார்: ‘யார் இவர்?’
‘என் அண்ணா. என் அப்பாவின் மூத்த தாரத்துப் பிள்ளை. சின்ன வயசிலேயே தத்துப் போயிட்டான். ஏராளமான சொத்து. வயசு வந்தப்புறம் அத்தனையும் ஆடித் தீத்துட்டான். இத்தனி வருஷம் கழிச்சு ராமஸ்வாமி கோயில் வாசல்லே பாத்தேன். ‘வீட்டுக்கு வரயாடான்னு கேட்டேன். வந்துட்டான்.’
‘அய்யங்கார் தெருல்லே இருக்காளே, அவா தானே இவருடைய பிள்ளைகள்? ‘ என்றார் அம்மா.
‘ஆமாம். அவா இவனை வச்சுக்கமாட்டா;
‘நாம் மட்டும் ஏன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்?’ என்று அம்மா கேட்காதது எனக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தரவில்லை. அப்பாவின் சுபாவம் அம்மாவுக்குத் தெரியும்
மூன்று மாதங்கள் கழித்தன. என் ‘பெரியப்பா வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசி நான் பார்த்ததில்லை. சாப்பிடக் கூப்பிட்டால், அவருடைய யதாஸ்தானமாகவிருந்த திணையிலிருந்து இறஙி உள்ளெ வருவார். சாப்பிடுவார். மறுபடியும் போய் திண்ணையில் உட்கார்ந்து
கொண்டு கண்ணை மூடிக் கொண்டு உட்கார்ந்து விடுவார். தியானம் செய்கிறாரா என்று நான் யோசித்ததுண்டு.
ஒருநாள் மேலைத்தெரு உப்பிலி அவரை நெடுஞ்சாண் கிடையாக க் கீழே விழுந்து நமஸ்காரம் செய்வதை நான் பார்த்த்தும் எனக்குத் தூக்கி வாரி போட்டது.
உப்பிலியைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும்.வேலை, வெட்டி எதுவும் கிடையாது. போர்ட்டர் டவுன் ஹாலில் சீட்டாடிக் கொண்டிருக்கும் ‘பெரிய மனிதர்களுக்கு’ விடயம்( கும்பகோணத்தில் மட்டும் வழங்கும் சொல்.பொருள்;’பீடா’.) புகையிலை, சோடா,கலர், காப்பி வாங்கிக் கொண்டு வரும் வேலை.
உப்பிலி என்னைப் பார்த்ததும் சொன்னான்: ‘ யார் இவர் தெரியுமா?’
‘என் பெரியப்பா’.
‘உன் பெரியப்பா கிடக்கட்டும்.. இவர் மஹான். மௌனச்சாமியார். வாயைத் திறtந்து பேசமாட்டார். கடாட்சம் மட்டும் போறும். இப்பொத்தான் எனக்குத் தெரிஞ்சது. அவர் உங்காத்துத் திண்ணையிலே உட்கார்ந்திருக்கார்னு. உங்க கீழைதெரு செஞ்ச அதிர்ஷ்டம் அவர் உங்காத்திலே இருக்கார். ‘
என் பெரியப்பா வாயைத் திறக்கவில்லை.
‘ நான் மத்தவாளைக் கூட்டிண்டு வரேன். எல்லாரும் தரிசனம் பண்ணட்டும்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே ஓட்டமும் நடையுமாக வெளியே சென்றான் உப்பிலி.
நான் உள்ளே போய் ஜபத்தை முடித்துவிட்டு உட்கார்ந்திருந்த அப்பாவிடம் இதைப் பற்றிச் சொன்னேன்
அப்பா முகம் சிவந்தது.
‘எங்கே அவன் உப்பிலி?’ என்று கர்ஜித்தார்.
‘போயிட்டார்’
‘அவன் ஒரு ஃப்ராட். உன் பெரியப்பாவைச் சாமியாராக்கிப் பணம் சம்பாதிக்கப் பார்க்கிறான்’ இப்படிதானே நம் நாட்டிலே ஏகப்பட்ட சாமியார்கள் இருக்கா. ‘
சிறிது நேரம் கழித்து வாசலில் ஏகப்பட்ட கும்பல்.
அப்பா வாசலுக்குப் போனார்.
‘அவன் சாமியாருமில்ல்லே, ஒன்றுமில்லே. பண்ண தப்புக்குப் பிராயச்
சித்தமா யாரோடையும் பேசாமே தேமேனு உட்கார்ந்திருக்கான். அவனைப் போய் சாமியாராக்கிப் பணம் பண்ண பாக்கிறான் உப்பிலி.’
‘ நடாதூர் ஸ்வாமி. ஒரு உத்தமரை வீட்டுக்குள்ளே பூட்டிவச்சு, எல்லாப் பலனையும் நீங்க அநுபவிக்கப் பாக்கிறேளா/? எல்லாருக்கும் அவரோட கடாட்சம் வேணும். ‘ என்றான் உப்பிலி.
பெரியப்பா நடப்பவை அனைத்தும் அவருக்குச் சம்பந்தப் படாதது போல் மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தார்.
‘அன்னிக்குப் பாருக்கோ இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாலே, வேப்பத்தூர் மைனர் இவரை கோயில் வாசல்லே தரிசனம் பண்ணிட்டு, டவுன் ஹால்லே சீட்டாடி இருக்கார். அன்னிக்கு அவர் கையாலே தொட்டதெல்லாம் ராஜா, ஏஸ்..அன்னிக்கு ராத்திரி, டேபில் பூரா அவர் பணம். அவரை நடாதூர் ஸ்வாமி தம்மாத்திலே சிறை வச்சிருக்கிறது, தர்மமா? ’ என்றான் உப்பிலி
‘ நீங்க வெளியேலே போகலேன்னா போலீசைக் கூப்பிடுவேன்’ என்றார். அப்பா.
அதற்குள் திமு திமுவென்று அப்பாவை பக்கவாட்டமாகத் தள்ளிவிட்டு கூட்டம் பெரியப்பாவை நோக்கி முன்னேறியது.
அப்பொழுதான் அது நிகழ்ந்தது.
பெரியப்பா திண்ணையிலிருந்து இறங்கி வந்தார்.
‘நான் சாமியாருமில்லே, ஒரு மண்ணாங்கட்டியுமில்லே. பணத்தை யெல்லாம் விரயமாக்கிய ஒரு அயோக்கியன். என் தம்பிதான் உத்தம புருஷன். என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகளோட பேச்சைப் பொருட்படுத்தாமே, எனக்குக் கடைசிக் காலத்திலே சோறு போடறான். என்னை இது வரை அவன் ஒரு வார்த்தை கூட கேட்கலே. ‘இத்தனை நாளா எங்கே இருந்தே. என்ன பண்ணேன்னு. அவன்தான் மஹான். தரிசனம் பண்னுங்கோ.’
அவர் இதைச் சொல்லிவிட்டு வீட்டை விட்டு ‘விடு’ வென்று வெளியே போய்விட்டார்.
அவர் எங்கே போனார், எப்படிப் போனாரென்று யாருக்கும் தெரியாது. அவர் கோயிலுக்குள் சென்று மறைந்துவிட்டார் என்ற ஒரு புதுக் கதையை உப்பிலி பரப்பினான்.

இந்தியாவில் கூட தமிழ் பேசுகிறார்களா?

December 15, 2017 § Leave a comment


நான் வார்ஸாவில் இருந்தபோது, பங்களாதேஷ் தூதுவரகத்தில் கமாலுதீன் என்பவர் முதல் செயலராக இருந்தார். அவர் வங்காள மொழியில் நல்ல தேர்ச்சி உடையவர் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ரபீந்திரசங்கீத்தில் நல்ல ஈடுபாடு உடையவர். நன்றாகவும் பாடுவார்.
அவர் வங்காள மொழி பற்றின் காரணமாக, வார்ஸா பல்கலைக்கழக இந்திய மொழித்துறையினருடன் அவருக்கு நல்ல தொடர்பு இருந்தது. தம் அரசாங்கச் சார்பில், நிறைய வங்காள மொழி நூல்களை இந்திய மொழிதுறை நூல்நிலையத்துக்குப் பரிசாக வழங்கியிருக்கிறார்.
அவர் எனக்கு நல்ல நண்பரானார். இந்திய மொழி இலக்கியங்களைப் பற்றி அறியவும் அவருக்கு மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது. பாரதியைப் பற்றி அவரிடம் நிறையப் பேசியிருக்கிறேன்.
அவர் பங்களா தேஷ் தூதுவரகச் சார்பாக ‘தாகூர் தினம்’ கொண்டாட ஏற்பாடு செய்த போது, என்னையும் பேச வரும்படிச் சொன்னார். சத்யஜித் ரே, மிருனாள் சென், ரித்விக் காட்டக் ஆகிய மூவருடைய திரைப் படங்களைக் காட்டுவதாகவும் இர
நான் அப்பொழுது இந்தியத் தூதுவரைச் சந்தித்து, இதைப் பற்றிச் சொன்னேன். ‘நாமும் ஏன் தாகூர் தினம், பாரதி தினம் என்று கொண்டாடி வார்ஸா பல்கலைகழக மாணவர்களை அழைத்து, நம் பண்பாட்ட்டை அவர்கள் அறியுமாறு செய்யக் கூடாது என்று கேட்டேன். அவர் சிறிது நேர மௌனத்துக்குப் பிறகு சொன்னார் ‘நம்மிடம் இதற்கு பட்ஜெட் இல்லை. நம் அமைச்சரகமும் சம்மத்திக்காது.’
‘தாகூர் தினம்’ , கிராக்கூஃப்’ (Crackow) என்ற இடத்தில் நடந்த து.
வார்ஸா பல்கலைக்கழக வங்காள மொழி மானவ, மாணவிகள், தாகூர், நஸ்ரூல் இஸ்லாம் போன்ற கவிஞர்களைப் பற்றிப் பேசியது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்த் து. எல்லாம் கமாலூதீன் ஏற்பாடு.
ரபீந்திர சங்கீத் நிகழ்வில் ஒரு போலிஷ் மாணவி நன்றாகவே பாடினாள்.
நான் தாகூரைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், பாரதியைப் பற்றியும் பேசினேன். ‘பாரதி சங்கீத்’ என்று ஏதாவது இருக்கிறதா என்று ஒரு மாணவி கேட்டார். இக்கேள்வியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ‘பாரதி, பாரதி சங்கீத் என்று எதையும் உருவாக்கவில்லை, ஆனால் அவர் பாடல்களை கார்நாடக இசையில் பாடுகிறார்கள் என்று சொன்னேன்.
நான் அவர்களைக் கேட்டேன்: ‘ தாகூர் எந்த நாட்டுப் புலவர் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?’
‘தெரியும். பங்களாதேஷ். அவர்கள் நாட்டுப் பண் அவருடைய கவிதை’ என்றாள் ஒரு மாணவி.
நான் மறுக்கவில்லை. கமாலுதீன் புன்னகை செய்தார். அங்கு வந்திருந்த மாணவ, மாணவிகள் யாவரும், சத்யஜித் ரே, மிருனாள் சென், ரித்விக் கட்டக், ஆகிய மூவரும் கூட பங்களாதேஷைச் சார்ந்தவர்கள் என்று நினைத்திருக்க க்கூடும்.
இது பின்னால் எனக்கு ஏற்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை இப்பொழுது நினைவூட்டுகிறது.
நான் ஆஸ்த்ரேலியாவிலிருந்து 1994ல் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்த போது, என் பக்கத்து ஸீட்டில்’ உட்கார்ந்திருந்த ஓர் ஆஸ்த்ரேலிய வெள்ளையர் என்னைக் கேட்டார்: ‘ நீங்கள் இந்தியர் என்று தெரிகிறது? இந்தியாவில் பல மொழிகள் பேசுகிறார்கள், உங்கள் தாய் மொழி என்ன?’
‘தமிழ்’
‘ இந்தியாவில் கூட தமிழ் பேசுகிறவர்கள் இருக்கிறார்களா? நான் தமிழ் ஸ்ரீலங்காவில் மட்டுந் தான் பேசுகிறார்கள் என்று நினத்தேன். ஸிட்னியில் அடிக்கடித் தமிழ்த் திருவிழாக்கள் ஸ்ரீலங்கன் தமிழர்கள்கொண்டாடுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்’ என்றார் அவர்.

அடையாள வேட்டை

December 14, 2017 § Leave a comment


சில தினங்களுக்கு முன் ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை. வாசல் மணி ஒலித்தது. திறந்தேன் இரண்டு இளைஞர்கள். முப்பதுகளின் தலை வாசலில்.
‘தொந்தரவு படுத்துகிறமோ?’
இதற்குப் பதில் தேவையில்லை என்று எனக்குப் பட்டது.
‘உள்ளே வாங்க. என்ன வேணும்?’
‘கொஞ்சம் பேசலாமே உங்ககிட்டே/’
‘உட்காருங்க.’
இவ்வாறு கேட்கின்றவர்கள், இளம் எழுத்தாளர்களாக இருப்பார்கள், அல்லது, இலக்கிய ரசிகர்களாக இருப்பார்கள். நன்கொடை வாங்க வந்திருப்பவர்களாகவுமிருக்கலாம்.
உட்கார்ந்தார்கள். வெளியே மழைத் தூறல். மழைக்கு ஒதுங்கியவர்களாகவுமிருக்கலாம்.
ஒருவன் மற்றவன் தோளைத் தட்டி, ‘இவன் இப்பொத்தான் எழுத ஆரம்பிச் சிருக்கான்.. நான் ரசிகன் மட்டுந்தான். இருந்தாலும் எங்க ரெண்டு பேருக்குமே எப்பொதும் அசாத்திய தாகம்’. என்றான்..
நான் ‘டைனிங் டேபிளை’ச் சுட்டிக் காட்டினேன்.
அவன் ஒன்றும் புரியாமல் ‘என்ன?’ என்றான்.
‘வாட்டர் பாட்டில். பக்கத்திலேயே தம்ளரும் இருக்கு”
‘நான் அந்தத் தாகத்தைச் சொல்லலே. இலக்கியத் தாகத்தைச் சொல்றேன்.’ என்றான் புன்னகையுடன்.
‘ஐ ஆம் ஸாரி. ‘இலக்கியப் பசி’ என்பதைக் காட்டிலும் ‘இலக்கியத் தாகங்’கிற வழக்குதான் அதிகம். ஏன் அப்படி?’ என்றேன்.கொள்ளும் நான் என்க்கு நானே கேட்டுக் கொள்ளும் குரலில்
.‘பசியைப் பொறுத்துக்கலாம். தாகம் எடுத்த பொறுத்துக்க முடியாது’ என்றான் எழுத்தாள இளைஞன்.
‘செவிக்கு உணவிலாத போது’ ன்னு குறள் சொல்லறது. ஆகவே ‘இலக்கியப் பசி’ன்னும் சொல்லலாம். சரி, நீங்க எதைப் பத்திப் பேச வந்தீங்க?’ என்று கேட்டேன்.
‘முதல்லே உங்களைப் பத்தி ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா?’ என்றான் எழுத்தாளன் அல்லாத ரசிகன்.மட்டும்.
‘கேளுங்க.’
‘உங்களுக்கு எழுதணும்னு எப்போ தோணிச்சு, ஏன் தோணிச்சு?’
‘ நான் சின்னவனா இருந்தப்பொ, எங்க வீட்டிலே ரெண்டு சைக்கிள் இருந்த து. இருந்தும் என்னாலே சைக்கிள் விடக் கத்துக்க முடியலே. எனக்குக் கைவேலை, கால் வேலை எதுவுமே வராதுன்னு எங்கப்பா முடிவுக்கட்டிட்டார். அப்பொ எழுத ஆரம்பிச்சேன். பிடிச்சிருந்தது.’
‘அப்போ எழுததுங்கிறதும் சைக்கிள் விடக் கத்துக்கிறதும் ஒண்ணுன்னு சொல்றீங்களா?’ என்றான் ரசிகன்.
‘ பிடிச்சுச் செய்யறது எதுவுமே கலைதான். நாம் யாருன்னு நாமே தேடிக்கிற விவகாரம். நான் கதை எழுதறேன், அவன் கல்லுடைக்கிறான், அவனைவிட நான் உயர்வுன்னா அது தப்பு. செய்யற தொழில் எதிலியுமே உயர்வு, தாழ்வுங்கிறது கிடையாது,அதை நாம் பிடிச்சுச் செஞ்சா.’’
எழுத்தாளன் எழுந்து நின்றான்.
‘என்ன வேணும்?’
அவன் ‘டைனிங்-டேபிள்’ அருகே சென்று தண்ணீர் ‘பாட்டிலை’ எடுத்தான். தம்ளரில் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டான்.
‘ நிஜத்தாகம். இலக்கியத் தாகமில்லே’ என்றேன் நான். புன்னகைக்கவில்லை.
அவன் தண்ணீரைக் குடித்து முடித்து விட்டுக் கேட்டான்:’ நாம யாருன்னு நாமே தேடறதுன்னு சொன்னீங்களே, விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா?’
‘ நீங்க படிக்கிறீங்களா, வேலையிலே இருக்கீங்களா?’
‘வேலையிலேருக்கேன். ஐ.டி.’
‘எதுக்காக எழுதணும்னு உங்களுக்குத் தோணித்து?’
சிறிது யோஜித்தான்.
’சின்ன வயசிலேந்து அவன் நிறையப் ‘புக்ஸ்’ படிப்பான், சார்.’ என்றான் ரசிகன்.
‘நீங்க படிக்கிறதில்லையா, ரசிகனாச்சே?’
‘ நானும் படிப்பேன். ஆனா அவன் மாதிரியில்லே. எல்லாரும் எழுத ஆரம்பிச்சாச்சுன்னா, படிக்கிறதுக்கு ஆளே இருக்கமாட்டாங்க..’ என்றான் சிரித்துக் கொண்டே.
‘ எழுத்தாளர்கள் ஒருவர் எழுதறதை மத்த எழுத்தாளர்கள் படிக்க மாட்டார்கள் என்று சொல்றீங்களா? ’ என்று கேட்டேன்.
‘ எனக்குத் தெரியாது, நீங்கதான் சொல்லணும்’ என்றான் புன்னகையுடன்.
கொஞ்சம் ஆழமானவன்தான் என்று தோன்றிற்று.
‘ அந்தக் காலத்திலே, ஐ மீன், ரொம்ப பழைய காலத்திலே தமிழ் இலக்கிய நூல்கள் ஏட்டுச் சுவடிகள்லே தான் எழுதினாங்க, பிரதிகள் அதிகமா இருந்திருக்காதே, எப்படி, சார், படிப்புத் தொடர்ச்சி இருந்திருக்க முடியும்?’ என்றான் எழுத்தாள இளைஞன்.
‘படிப்புத் தொடர்ச்சி’ ன்னா?’ என்றேன்.
‘ சிலப்பதிகாரத்திலே திருக்குறள் வரிகள் வருது அந்த மாதிரி ..’
‘ அந்தக்காலத்திலே ஏட்டுப் பிரதிகளை மட்டும் நம்பிப் படிக்கலே.. கர்ணப்பரம்பரையா கேள்வி ஞானம். கண்ணாலே புத்தகத்தைப் பார்த்துப் படிக்கிறதைக் காட்டிலும் காதாலே கேட்டுப் படிக்கிறது மனசிலே உறுதியா நிக்கும்.. அதான் ‘கற்றலில் கேட்டல் நன்று’ன்னு சொல்வாங்க. ’சுருதி’ ன்னா அதுதான்..நூல்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் சமய வேறுபாடு இருந்ததாகவும் தெரியலே.. பழுத்த சைவர் நச்சினார்க்கினியர் பழுத்த சமண நூல் ‘சீவகசிந்தாமணி’க்கு உரை எழுதியிருக்கார். காஞ்சிபுரம் வைணவர் பரிமேலழகர், மதம் கடந்த திருக்குறளுக்கு உரை எழுதியிருக்கார். அப்போ, சமய வேறுபாடு இல்லாமே,வழி வழியா பாடம் கேட்டிருக்காங்கன்னு தானே அர்த்தம்?’ என்றேன்.
சிறிது நேரம் அங்கு அமைதி நிலவியது.
எழுத்தாளன் எழுந்து சென்று இன்னும் சிறிது தண்ணீர் குடித்தான்.
‘ரொம்பத் தாகமோ/’ என்று கேட்டேன். பதில் எதிர்பார்க்கவில்லை.
கைக் குட்டையினால் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டே கேட்டான்’’ அப்பொ நீங்க, ‘நம்மை நாம் யாருன்னு தேடிக்கிறது’ன்னு சொன்னீங்களே, இதுக்கு நீங்க இன்னும் பதில் சொல்லலே, இதை, ‘அடையாள வேட்டை’ ன்னு சொல்லலாமா? ஐ மீன், ‘எழுதறதுங்கிறது அடிப்படையிலே அடையாள வேட்டையா?’
’ ஆமாம். ஆனா, கொஞ்சம் எச்சரிக்கை தேவை. தன் அடையாளத்தை எழுத்தில் தேடறப்போ, அது விசுவரூபமா தெரியக் கூடிய சாத்தியமும் உண்டு. இது அவரவர்களுடைய உளவியல், மரபணுவியல் கட்டமைப்பு விவகாரம். அதனாலே மற்றைய எழுத்தளர்களைப் பத்தித் தீர்ப்பு சொல்ற மாதிரி அபிப்பிராயம் சொல்லக் கூடிய ஆபத்தும் இருக்கு. அவனுடைய தீவிர வாசகர்களுக்கும், ‘Daniel has come to judgement’ ங்கிறமாதிரி ஒரு பிரமையும் ஏற்படறது சகஜம். அதிலேந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமும் ஒரு பண்புடைய எழுத்தாளனுக்குத் தேவை’ என்றேன்.
அப்பொழுது என் தொலைபேசி ஒலித்தது..
இருவரும் எழுந்தார்கள்.
மழைத் தூறல் நின்றுவிட்டது.

.

‘இன்னும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்’

December 13, 2017 § 1 Comment


நான் இப்பொழுது சொல்லப் போகும் அநுபவத்தை ஏற்கனவே என் நாவல் ஒன்றில் ஒரு கதாபாத்திரத்துக்கு ஏற்பட்டது போல் சொல்லியிருக்கின்றேன். என் நாவலை இந்தத் தலைமுறை வாசகர்கள் படித்திருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை.
நான் அண்மையில் எழுதிய கதையை(‘கடவுளும் கைத்தடியும்’, அதை இணையத்தில் பதிவும் செய்திருக்கிறேன்) ப் படித்த நண்பர் ஒருவர் ,’ நான் உங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர் என்று நினைத்தேன், கதையைப் படித்த பிறகுதான் நீங்கள் ஆஸ்திகர் என்று புரிந்தது’ என்றார்.
நான் அவருக்கு ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை. புன்னகை செய்தேன். ஏனென்றால் எனக்கு ‘நாஸ்திகன்’, ‘ஆஸ்திகன்’ என்ற முத்திரைகளிலெல்லாம் நம்பிக்கையில்லை.விஞ்ஞான உலகில் நாம் அறிய, அறிய, நம் அறியாமையின் எல்லை விரிந்துகொண்டே போவதைத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கடவுளை நம் அறியாமையின் எல்லை நிலமாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். இந்த நிலையில் நமக்கு இப்பொழுது இருக்கும் அறிவின் அடிப்படையில், நமக்குப் புரியாத ஒன்றில் நம்பிக்கை இருக்கிறதா, இல்லையா என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? ஆஸ்திகம், நாஸ்திகம் இரண்டுமே அபத்தங்கள்.
அநுபவத்தைச் சொல்லுகிறேன். இது வரைச் சொன்னது பூர்வ பீடிகை.
நான் போலந்து வார்ஸாவில் இருந்தபோது, ஓர் இளம் இந்தியத் தூதுவ அதிகாரியுடன் பெர்லின் போயிருந்தேன்.இரண்டு, மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு திரும்பி வரும்போது, காரில் ஏறியவுடன் அவர் கேட்டார்: ‘ உங்களுக்குக் ‘கடவுள்’, ‘விதி’ இவற்றிலெல்லாம் நம்பிக்கை உண்டா?’
காரை ‘ஸ்டார்ட்’ செய்ததும், அது ஒரு குலுக்கலுடன் நகரத் தொடங்கியது.
மை காட்!’ என்றார் அவர்.
‘கேள்வி கேட்டு விடையும் சொல்லப் பார்க்கிறீர்களா? ‘ என்றேன் நான்
‘புரியவில்லை’ என்றார் அவர்.
‘எதற்கு ‘மை காட்’ என்றீர்கள்?’
அவர் புன்னகை செய்தார். ‘நான் கடவுளைக் கூப்பிடவில்லை. கார் குலுங்கியதால், என் மனத்தில் விளைந்த அதிச்சியின் விளைவு அப்படியொரு சொல்லுருவம் பெற்றது. அப்படியானால், கடவுள் ஓர் ஆச்சர்யக் குறி என்கிறீர்களா?’ என்றார் அவர்.
‘நமக்குத் தெரியாத, புரியாத பல ஆச்சர்யங்கள் புவியிலும், சொர்க்கத்திலும் இருக்கின்றன’ என்றேன் நான்.
‘ஹாம்லெட்’. சரிதானே?’ என்றார் அவர்.
நான் தலையசைத்தேன்.
அவர் திடீரென்று கடவுளையும், விதியைப் பற்றியும் ஏன் பேச வேண்டுமென்று எனக்குப் புரியவில்லை. அது ஏன் என் மனத்தில் ஒரு விதமான சலனத்தை ஏற்படுத்த வேண்டுமென்றும் எனக்கு விளங்கவில்லை.
கிழக்கு பெர்லின் தாண்டி ( அப்பொழுது இரண்டு பெர்லின்கள் இருந்தன) போலந்து எல்லையை அடைந்தோம். அங்குதான் அந்த விபத்து ஏற்பட்டது.
தீடிரென்று கார் வளைந்து வளைந்து செல்வது போன்ற ஒரு மங்கலான நினைவு, குண்டு வெடிப்பது போன்ற சப்தம்.
நான், கண்ணைக் கூசச் செய்யும் பிரகாசத்துடன் ஒளிர்ந்த வெண்ணிற மேகங்களில் ஊர்ந்து செல்வது போன்ற உணர்வு. அப்பொழுது என் மனத்தில் ஏற்பட்ட உவகையின் உச்சத்தை விண்டுரைக்க வார்த்தையில்ல என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
பிறகுதான் தெரிந்தது, ஏற்பட்டது கார் விபத்து !
திடீரென்று வீதி ஓரத்தில் இருந்த ஒரு பாறாங்கல்லின் மீது காரை மோதியிருக்கிறார்.
அந்தப் பாறாங்கல் வீதி ஒரத்தில் எப்படி வந்தது என்பது புரியவேயில்லை.
நண்பருக்கு நினைவு தப்பி பிறகு இறந்தார். எனக்கும் நினைவுத் தப்பி பிறகு பிழைத்தேன்
அவருக்கு வயது 28. எனக்கு 55.
அவர் மேற்கு பெர்லினிலிருந்து புறப்படும்போது, கடவுளைப் பற்றியும், விதியைப் பற்றியும் ஏன் விவாதித்திருக்க வேண்டும்? இளைஞர் இறந்தார், நான் உயிர் பிழைத்தேன், இது என்ன தர்க்கம்?
விபத்து ஏற்பட்டதும் என் பிரக்ஞையைத் தாக்கிய அந்த ஒளியைப் பற்றி போலிஷ் டாக்டரிடம் சொன்னபோது, அவர் சொன்னார்’ நீங்கள் ஒரு கணம் இறந்து மீண்டும் பிழைத்திருக்கிறீர்கள்’ என்று.
அது கடவுள் அநுபவமா? அல்லது என் அடிமனத்தில் வேரூன்றியிருந்த திருவாய்மொழி வரியின் விளைவா? ( ”சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் பெரும் சோதீயோ?’) தெரியவில்லை.
இன்னும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். .

Where Am I?

You are currently browsing the Uncategorized category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.