பாலகுமாரன்

May 16, 2018 § Leave a comment


நவீனத் தமிழ் இ9லக்கிய உலகில்  ‘மணிக் கொடி’ காலத்திலிருந்து ஒரு தப்பான விமர்சன நோக்கு இருந்து வருகிறது.  அதாவது, தரமான இலக்கியப் படைப்புக்கள் சிற்றிதழ்களின் ஏக போக உரிமை,வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் வருபவை சராசரியானவை என்று.

இதனால்தான்,  ஒரு காலக் கட்டத்தில்,சிற்றிதழ்களில் கவிதைகளும், சிறு கதைகளும் எழுதிய பாலகுமாரன் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் எழுதத் தொடங்கியவுடன் அவர் எழுத்தைப் பற்றிய விமர்சன அளவுகோல் கடுமையாக ஆகியிருக்க வேண்டும். ‘கல்க்’யில் அவர் எழுதிய ‘இரும்புக் குதிரைகள்’ ஓர் அருமையான படைப்பு.

பாலகுமாரன் மாதிரி இன்னும் பல நல்ல எழுத்தாளர்கள்  சீரிய இலக்கிய உலகின் ,உரிய கவனம் பெறாமலேயே போனதற்கு இந்தக் குறுகிய பார்வைதான் காரணம். ஜெகசிற்பியன், ர.சு.நல்லபெருமாள், ரா’கி.ரங்கராஜன், தாமரைமணாளன் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

நான் பாலகுமாரனை முதன்முதலில் பார்த்தது 1974ல். அவ்வாண்டு ‘இலக்கியச் சிந்தனை’ அமைப்பின்  சிறந்த கதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பில் நான் இருந்தேன். அப்பன்னிரண்டு சிறுகதைகளில் பாலகுமாரன் கதையும் இருந்தது. விழாவுக்குப் பிறகு நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலறைக்கு வந்து வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த நாள் என்னை’ சுதேசமித்திரன்’ நாளிதழுக்காகப் பேட்டி கண்டார்   எனக்கும், அவருக்கும் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் அதுதான் முதல் நேர்காணல். அவர் அந்தச் சந்திப்பின் போது கேட்ட கேள்வியின் பொருள் எனக்குப் பின்னால்தான் விளங்கியது. ‘ உங்களுக்கும் உங்கள் மகனுக்குமிடையே உள்ள உறவு எப்படி?  என்று கேட்டார். ‘ அப்பா-பிள்ளை உறவுதான், எதற்குக் கேட்கிறீர்கள்?’ என்றேன். அவர் பதில் சொல்லவில்லை. அடுத்த கேள்விக்குப் போய்விட்டார்.

எழுத்தாளர்களில் புதுமைப்பித்தன், கி.ரா( மணிக்கொடி எழுத்தாளர், ‘ஜெமினி’யில் இருந்தார்)வுக்குப் பிறகு திரைப்படங்கள் நோக்கிக் கவனம் செலுத்திய  எழுத்தாளர் அவராகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  அந்தக் காலக் கட்டத்தில் ஒரு நல்ல எழுத்தாளரின் திரைப் பட நுழைவும் , சீரிய இலக்கிய உலகில், தி.ஜானகிராமன் கிண்டலுடன் கூறியது போல், ‘அந்தத் தெருவுக்கு’ப் போவது போலத்தான். ஜானாகிராமன் சொன்னது பிரபல பத்திரிகைகளில் நல்ல எழுத்தாளர் என்று கருதப்படுகின்ற ஒருவர் எழுதுவது சம்பந்தமாக. க.நா.சு ஒரு சமயம் ‘ஆயிரம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்கும் ஒரு பத்திரிகையில் தரமான படைப்பைக் காண முடியாது’ என்று கூறியதையொட்டி  தி.ஜா சொன்னார். சீரிய எழுத்துலகில் ‘சுவரஸ்யமாக எழுதுகின்றார்’ என்பதும் ஒரு வசவுதான்!

பாலகுமாரன் ஒரு நல்ல எழுத்தாளர். பிரபலமாகவுமிருந்தார் என்பதுதான் அவருக்குக் கிடைத்த மாபெரும் விருது!

 

Advertisements

‘ அவர்கள் அப்படித்தான் எழுதினார்களா?’

May 11, 2018 § Leave a comment


ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகப் பிரதிப் பற்றி அண்மையில் ஒரு கட்டுரை படித்தேன். வியப்புக்குரிய பல செய்திகள் அறிந்தேன்.

இப்பொழுது பிரசுரமாகும் நூல்கள் அனைத்தும் படைப்பாளியின் கணினியிலிருந்தோ, அல்லது கையெழுத்துப் பிரதியாகவோ பதிப்பாளரின் அச்சகத்துக்குப் போய்ச் சேர்கிறது.  அந்தக் காலத்தில் அப்படியில்லை.

ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் அவர் இறந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் பிரசுரமாகியிருக்கின்றன. அவர் இறந்த ஆண்டு 1616. உலகமெங்கும் அவருடைய நானூறாவது ஆண்டை மிகச் சிறப்பாக க் கொண்டாடியது நினைவிருக்கலாம்.

அவர் இறந்த போது அவருக்கு வயது 52. நாற்பத்தைந்தாவது வயதில் நாடக உலகத்தினின்றும் ஓய்வு பெற்று கடைசி ஏழு ஆண்டுகள் அவர் சொந்த ஊரில் (Stratford –upon-Avon) ஒரு கிராமப் பிரமுகராக வாழ்ந்திருக்கிறார்.

அவர் நாடக உலகில் இருந்த 25 ஆண்டுகளில் 38 நாடகங்களும், கவிதைகளும் எழுதியிருக்கிறார்.

அவருடைய நாடகப் பிரதிகள் பற்றிப் படிக்கும்போதுதான், நம்முடைய பண்டையத் தமிழிலக்கியப் பிரதிகள் குறித்து எனக்குள் பல கேள்விகள் எழுந்தன.

ஷேக்ஸ்பியர் தொழில் முறையில் இயங்கிய ஒரு நாடக க் குழுவைச் சார்ந்தவர். அந்தக் குழுவுக்கு நாடகங்கள் எழுதித் தருவது அவர் முழுநேரப் பணி. ஓரிரு நாடகங்களில் மிகச் சிறிய பாத்திர வேடமேற்று நடித்துமிருக்கிறார்.

அவர் ஒரு நாடகத்தை மிக விரைவாக எழுதிக் கையெழுத்துப் பிரதியைக் குழு நிர்வாகத்தினரிடம் கொடுத்து விடுவாராம். அவர் எழுதுவதைத் திரும்ப ப் படிப்பதில்லையாம். இந்தப் பிரதிக்கு அவர் காலத்தில் வழங்கிய பெயர் ‘foul draft’. இப்பொழுது நாம் அதை ‘rough draft’ என்கிறோம். திருத்தம் வேண்டுமானால், ஒத்திகை நடக்கும்போது நடிகர்கள் அவரவர் பிரதிகளில் திருத்திக் கொள்வார்களாம், 1596;இருந்து 1622 வரை ‘ quarto’ என்று அழைக்கப்படும் பிரதிகளாக 18 நாடகங்கள் நாடக க் குழுவின் பயனுக்காக அச்சிடப்பட்டிருக்கிறன. மொத்தமாக அனைத்து நாடகங்களும் அவர் இறந்த

பிறகுதான் அச்சேறியிருக்கின்றன.

இப்பொழுது நாம் படிக்கும் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகப் பிரதிகளை இப்பொழுது நாம் காண்கின்ற வடிவில்தான் அவர் எழுதினாரா என்பது நமக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஷேKஸ்பியரின் கையெழுத்து படிப்பதற்கு மிகுந்த சிரமத்தைத் தந்திருக்குமென்கிறார்கள். ஆகவே குழு ஒத்திகை நடக்கும்போது வார்த்தைகளை யூகம் செய்து எழுதிப் பிறகு அச்சிட்டிருக்கிறார்கள். ஷேக்ஸ்பியர் தம் நாடகங்களில் எழுதியதற்குப் பிறகு அவை பற்றி எந்த அக்கறையும் காட்டவில்லை என்கிறார்கள்.

இதற்கு முக்கியக் காரணம் அவர் தம் நாடகங்களை ஒரு முக்கிய இலக்கிய வடிவமாக க் கொள்ளவில்லை என்பதுதான். அதே சமயத்தில், அவர் தாம் எழுதிய கவிதைகள் அச்சானபோது, அச்சகத்தில் இருந்து கொண்டு அச்சுப் பிழைகள் அனைத்தையும் திருத்தியிருக்கிறார். அவற்றிற்கு ப் பாட பேதங்கள் எதுவுமில்லை.

எந்த மொழி இலக்கிய உலகிலும், நாடகத்துக்கு இலக்கிய அங்கீகாரம் கொடுக்கப் படவில்லையோ என்று இது நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

இதன் பின்னணியில் ஏட்டுச் சுவடிகலிலிருந்து மிகப் பிற்பட்டக் காலத்தில் அச்சேறிய நம் பழம்பெரும் தமிழ் இலக்கியங்களின் மூல வடிவம் பற்றி நம்மை யோசிக்க வைக்கிறது.

அதிகமாகப் படிக்கப் பட்டுப் பரவலாக இருந்த இலக்கிய நூலுக்குப் பாட பேதங்கள் அதிகமாக இருக்க க் கூடும். சான்றாகக் காட்ட வேண்டுமென்றால், கம்ப ராமாயணம். வள்ளுவர் இதைப் பற்ரிச் சிந்தித்துவிட்டுதான் , அதிகப் பாட பேதங்களைத் தவிர்க்கச் சிக்கனமாக ஏழு சீர்களைக் கொண்ட குறட்பாக்கள் எழுதியிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது!

தொல்காப்பியத்தில், குறிப்பாகப் ‘பொருளதிகாரத்தில்’ சில சூத்திரங்கள் பின்னால் சேர்க்கப் பட்டிருக்க வேண்டுமென்கிறார் இளங்குமரனார். ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களின் பிரதி ஆய்வுக் கட்டுரையைப் படித்த போது, இளங்குமரனார் கூற்றை மறுக்கவியலாது என்று தோன்றுகிறது. அதுவும் எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் தமிழிலக்கிய.இலக்கணங்கள் உருவாகி, அதற்குப் பிறகு பல நூற்றாண்டுகள் கழித்துதான் உரைகள் எழுதப்பட்டன என்பதை எண்ணும்பொழுது.

இறைவன் தான் பிரபஞ்சத்தையும், உயிரினத்தையும் படைத்தான் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாம் வாழ்வது போல,  நமக்குப் பிடித்த அற்புதமான அந்தக் காலத்திய செய்யுள் வரிகளை நமக்குப் பிடித்த கவிஞர்கள் அப்படித்தான் எழுதியிருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாம் படித்துக் கொண்டு வருகிறோம்.

‘சில கட்டுரைகள்.. ஒரு நேர்காணல்’

April 28, 2018 § Leave a comment


எனக்குப் ‘புதுக் கவிதை’ என்ற சொல்லாட்சி பிடிக்கவில்லை. ‘கவிதை’ ‘கவிதை அல்லாதது’ என்ற பாகுபாட்டைத் தவிர வேறு எந்த அடையாளமும் பொருத்தமில்லை. ‘புதுக் கவிதை’ என்று வடிவத்தை வைத்துக் கொண்டு சொல்கிறார்கள்.

‘புது என்றவுடன் அதற்குக் கால வரையறை உண்டு என்பதை நினைவில் இருத்திக் கொள்ள வேண்டும். வடிவத்துக்குக் க் கால வரையறை உண்டே தவிர கருத்துக்கு க் கிடையாது.  ஏழு சீர்களை வைத்துக் கொண்டு ஒரு புதிய கருத்துப் பிரபஞசத்தை வள்ளுவர் சிருஷ்டித்த போது, அது அக்காலத்தில் ‘புதுக் கவிதை’ என்று அழைக்கப் பட்டதா என்று நமக்குத் தெரியாது. யாப்பிலக்கண வரையறையில், அது ‘குறள் வெண்பா’க ஆகிவிட்டது!  எதுகை, மோனை எதுவுமேயின்றிக் கருத்துப் பலத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு ‘செந்தொடை’ பாக்களும் அக்காலத்தில் இருந்திருக்கின்றன.  நண்பர் கவிஞர் வைத்தீஸ்வரன் எனக்கு அண்மையில் வெளியாகியிருக்கும் அவர் புத்தகத்தைப் படித்த போது எனக்குத் தோன்றிய கருத்துக்கள் இவை.

இது அவர் கவிதைப் புத்தகமில்லை. ‘சில கட்டுரைகள்… ஒரு நேர்காணல்’.( குவிகம் பதிப்பகம்) அவர் வெவ்வேறு சமயங்களில் இலக்கியக் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டபோது ‘கவிதை’  பற்றி அவர் பகிர்ந்து கொண்ட சிந்தனைகள். மிக இயல்பாக. பாசாங்குதனம் ஏதுமின்றிக் கூறப்பட்ட கருத்துக்கள். அவர் முதல் கவிதை ‘ (கிணற்றில் விழுந்த நிலவு’)’எழுத்து’ வில் ( இப்படி எழுதியிராவிட்டால் செல்லப்பா என்னை மன்னிக்க மாட்டார்’) வந்த போது தாம் மரபை மீறிப் ‘புதுக் கவிதை’ எழுதுகின்றோம் என்று அவருக்குத் தெரியாது என்கிறார்.  அவரால் அப்படித்தான் எழுதியிருக்க முடியுமென்றும், மரபை மீற வேண்டும் என்பது போன்ற கோட்பாடு எதுவும் கிடையாது என்றும் சொல்கிறார். ‘I sing but as the linnets sing’ என்ற டென்னிஸன் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன. ‘ உலகம் நம்மால் அழியாமலிருக்கட்டும்’ என்பதுதான்  அவர் படைப்புக்களின் உயர்ந்த பட்சக் குறிக் கோள்’. அவருடைய ஓவியத் திறனும் இயல்பாகத் தன்னை அறிவித்துக் கொண்ட ஓர் ஆற்றல். சொல்லப் போனால், கவிதையும் ஓவியமும், கலை வடிவங்களில், ஒன்றுக்கொன்று மிக நெருங்கிய பந்து.(உறவு).

‘நல்ல கவிதை என்பது காற்றைப் பிடிப்பது போல, பிடித்து விட்டால் காற்றில்லை’ என்று கருத்தும் உண்டு. அதாவது, புரிந்து விடக் கூடாதென்ற அர்த்தம். இது மேட்டிமைத் தனமான கருத்து. படிக்கப் படிக்கப் பொருள் காலத்துக் காலம் விரிந்து கொண்டு போவதுதான் உண்மையான கவிதை.

 

 

 

 

‘சங்க காலம்’ என்ற ஒரு கற்பனை

April 27, 2018 § Leave a comment


’சங்கத்தமிழ் நூல்கள்’ என்று பலப் பல நூற்றாண்டுக் கால இடைவெளிகளில்  வழங்கி வெவ்வேறு காலங்களில் தொகுக்கப் பெற்ற பத்துப் பாட்டு,எட்டுத்தொகை, பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களைக் குறிப்பிடுவது தற்கால மரபாகிவிட்டது. ’சங்கப் புலவர்கள்’, ‘சங்க நூல்கள்’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கம் ‘ இறையனார் களவியல் உரை எழுதப்பட்ட காலத்திலிருந்து தொடங்கியிருக்க வேண்டும். அதாவது, பொது சகாப்தம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து என்று வைத்துக் கொள்ளலாம்.

களவியல் உரை எழுதியதாகக் கூறப்படும் நக்கீரர்தாம் முதல் முதலாகத் தொகுக்கப் பெற்ற நிலையில் இந்நூல்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். வரலாற்றுக்குப் பதிலாக அதைத் தொன்மமாகக் காணும்  நம் மரபுக்கேற்ப மூன்று சங்கங்கள் பற்றிய கதைகளையும் அவர் உருவாக்குகிறார். இக்கதைகளின் அடிப்படையில், இப்பொழுது நாம்  சங்க நூல்களாக அறிபவைக் கடைச் சங்க கால நூல்கள் என்று வரலாற்றுப் பார்வையாக நாம் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஆசாரக் கோவை போன்ற பல பிற்காலத்தில் எழுதப் பட்டிருக்கலாம் என்பதால், ஒட்டு மொத்தமாக அவை அனைதையும் சங்க நூல்கள் என்று கூறுவது பொருந்தாது என்ற சர்ச்சையும் இருந்து வருகிறது.

பாண்டிய மன்னர்களின் தலைநகராயிருந்த மதுரை,. ‘சங்கம்’ பற்றி வழங்கும் கதைகளோடு மிகவும் சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறது. ’சங்கம் வளர்த்த மதுரை’ என்ற ஒரு கருத்தும் நம்மிடையே பரவலாக வேரூன்றியிருக்கிறது. iபொதுசகப்தம் 15ம் நூற்றாண்டில் பரஞ்சோதி முனிவரால் எழுதப்பட்ட ‘திருவிளையாடல்’ புராணம் இதற்கு முக்கியக் காரணமாக இருக்கக் கூடும்க. குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு ஓர் அற்புதமான கதையைச் சிருஷ்டித்து அதை மதுரையில் நடந்தததாகச் சொல்லி,  நக்கீரரோடும் சிவபெருமானோடும்  இணைக்கிறார்..இக்கதையின் நாடகத் தன்மையினால், இக்கதை அவரவர் இயல்புக்கேற்ப அவர்களுடைய அடிமனத்தோடு கலை உறவோ அல்லது பக்தி உறவோ. கொள்கிறது.

ஆனால், சங்க நூல்கள் என்று அறியப்படுகின்ற பத்துப்பாட்டு,எட்டுத்தொகை நூல்களில், நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் 2386 பாக்களில் பெரும்பாலானவை அகப்பாடல்கள். அவை 1855. புறப் பாடல்களிதாம் மன்னர்களின் பெயர்களும் அவர் நாட்டின் பெயர்களும் குறிப்பிடப்படப்படுவது மரபு. புறப்பாடல்கள் 526. அவற்றில் குறுநில மன்னர்களைப்பற்றிய பாடல்கள்தாம் அதிகம். அவை 286. மூவேந்தர்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் பாடல்கள் 98. மூவேந்தர்களில் பாதிக்கு மேல் சேரர்களைப் பற்றியச் செய்யுட்கள்.. அடுத்த நிலையில் சோழர்கள். மூன்றாம் இடத்தில் பாண்டியர்கள்.

சங்க நூல்களில் நக்கீரரின் பாடல்கள் 37. அவற்றில் ஆறு இடங்களில்தாம் அவர் பாண்டிய மன்னர்களைப் பற்றிப் பாடியிருக்கிறார். சங்கப் பாடல்களில் அதிகமாகக் கிடைக்கும் பாடல்கள் கபிலருடையவை. அவை 235. அவற்றில் பாண்டிய மன்னன் யாருமே குறிப்பிடப் படவில்லை. அவர் பாடிய பெரும்பான்மையான பாக்கள்  குறுநில மன்னர்களைப் பற்றியன. பறம்பு மலைத் தலைவன் வேள்பாரி அவருக்கு நெருங்கிய நண்பன்.

சங்கப் புலவர்களில் இன்னொரு முக்கியமான புலவர்.பரணர். அவர் 85 பாடல்கள் பாடியிருக்கிறார். அவற்றில் அவர் குறிப்பிடும் பாண்டிய மன்னர்கள் இருவர் மட்டுந்தாம்.

சங்கப் பாடல்களை எழுதிய நக்கீரரும், இறையனார் களவியல் உரை எழுதிய நக்கீரரும் வெவ்வேறானவர்கள் என்பது தெளிவு. பண்டைத் தமிழிலக்கிய, நூல்களின் பெரும்பாலான ஆசிரியர்களின் இயற்பெயரே நமக்குத் தெரியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஒரே பெயருடன் பல புலவர்கள் வெவ்வேறான காலங்களில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே சங்கங்கள் பற்றித் தொன்மங்கள் உருவாக்கி அவற்றை மதுரையுடன் இணைத்த நக்கீர்ரும், சங்கப் பாடல்களைப் பாடிய நக்கீரரும் வெவ்வேறானவர்கள். இது போதாது என்று பொது சகாப்த பதினாறாம் நூற்றாண்டில் பரஞ்சோதி முனிவர் கைவண்ணத்தில் சிவபெருமானையே வாதத்தில் மறுத்துரைக்கும் புரட்சிகரமான ஒரு புதிய நக்கீரன் தோன்றுகிறார்.. நக்கீரரைப் பற்றிய இந்தப்பிம்பந்தான் பொதுமக்கள் மனத்தில் நிலைத்து நிற்கிறது.

‘குறுந்தொகை’யில் ‘கடவுள் வாழ்த்து’க்குப் பிறகு முதல் பாட்டாக வரும் ‘இறையனார்’ என்ற புலவர் எழுதியதாகச் சொல்லப்படும் செய்யுள்தான், இக்கதைக்கு மூலம். ’இறையனார்’ என்ற பெயரே, பரஞ்சோதி முனிவரின் கற்பனையைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். நம்மாழ்வார் எழுதிய ‘திருவிருத் த திலும் இப்பாட்டின் கருத்து வேறு வடிவத்தில் வருகிறது. நம்மாழ்வார் காலம் பொதுசகாப்தம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு.

கல்வி என்பது செவி வழி மரபாக இருந்த காலத்தில், கல்வி கற்க விரும்புகின்றவர்கள் அனைவரும், வழக்காற்றிலிருந்த அனைத்துப் பாடல்களையும் பாடம் கேட்டாக வேண்டும் என்ற ஒரு நியதி இருந்திருக்க வேண்டும்.. சங்க இலக்கியத்தின் அகத்திணை மரபு, ஆழ்வார்ப் பாடல்களில் ,நாயக-நாயகி பாவமாக உருப் பெறுவதற்கும் இதுதான் காரணம்.

பொதுசகாப்தம் 14ம் நூற்றாண்டில் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று கருதப்படும் அடியார்க்குநல்லார், தம் ‘சிலப்பதிகார. உரையில் களவியல் உரையில் காணும்  மூன்று சங்கங்கள் பற்றிய செய்திகளை அப்படியே எடுத்துச் சொல்லுகிறார். மதுரையில் சங்கம் வைத்துத் தமிழ் ஆய்ந்த்ததாக் கூறும் செய்திகள் நிலை பெறுவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

மதுரையில், பொதுசகாப்தம் 5ம் நூற்றாண்டில் பூச்சிபாதர் என்ற சமணத் துறவியின் மாணாக்கர் வச்சிரந்ந்தி ‘திராவிட சங்கம்’ என்ற பேரில் சமண மதக் கூடம் ஒன்று நிறுவி, சமய ஆய்வுகள் நிகழ்த்த வழி வகுத்தார். இதுவே ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் சங்கம் வைத்துப் புலவர்கள் அரசர்கள் முன்னிலையில் தமிழ் ஆராய்ந்தார்கள் என்ற கதைகள் உருப் பெறுவதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

 

பற்பல நூற்றாண்டுகளாக செவி வழி மரபாக இருந்த பாடல்களை இக்காலக் கட்டத்தில்தான் திணை,, துறை என்ற இலக்கணப் ப்பாகுபாட்டு அடிப்படையில் தொகுத்திருக்கிறார்கள். பொது சகாப்தம் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே பூர்வகுடிமக்கள் சமூகத்தில் வாய்வழியாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்திருக்கும் (Oral tradition) இலக்கிய வரலாற்று மரபில்  விடுபட்டுப் போன பாடல்கள் ஏராளமாக இருந்திருக்கக்கூடும்.

பாடல்களின் நுட்பத்தையும், நளினப் பரிணாமத்தையும்( sophisticatication) பார்க்கும்போது, (குறிப்பாக,அகப்பாடல்கள்) இத்தகைய இலக்கிய உயர்தரத்தை அவை அடையவேண்டுமென்றால், எத்தனை எத்தனை நூற்றாண்டுகளாக அவை வாய்மொழி மரபில் வழங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதை வரலாற்று நிர்ணயமாகச் சொல்லிவிட முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது.

குறுநிலத் தலைவர்களின் தோற்றத்துக்குப் பிறகுதான் பெரு நில வேந்தர்கள் தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்பது சரித்திரப் பரிணாம நிர்ப்பந்த்தம். அதனால்தான், நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் சங்கப் பாடல்களில் குறுநிலமன்னர்களைப் பற்றிய பாடல்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் அவ்வப்பொழுது ஆண்ட சிற்றரசர்களைப் பற்றிய செவி வழிச் செய்திகள். சங்கப் புலவர்கள் என்று அறியப்படும் 472 புலவர்களிலே 102 புலவர்கள் பெயர்கள் தெரியவில்லை. ஒரு செய்யுள் மட்டும் இயற்றியதாக க் கருதப்படுபவர்கள் 293. அவர்கள் இன்னும் பல செய்யுட்கள் இயற்றியிருக்க க் கூடும். இப்பொழுது கிடைக்கவில்லை.

மேலும் வைதிக மதம் தாக்கமில்லாத பாடல்கள் இத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன என்றாலும், அத் தாக்கத்துக்கு உட்பட்ட பல செய்யுட்கள் சங்க நூல்களாக அறியப் படுவனவற்றில் இருக்கின்றன என்பதும் உண்மை. ஆகவே இச்செய்யுட்களுக்கிடையே ஒரு நீண்ட கால இடைவெளி இருந்திருக்க க் கூடுமென்பதை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்.

இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது ‘சங்க காலம்’ என்று கூறுவது ஒரு கற்பனை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இதன் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ‘சங்க காலம்’ என்பது ஒரு கற்பிதம்

’சங்கத்தமிழ் நூல்கள்’ என்று பலப் பல நூற்றாண்டுக் கால இடைவெளிகளில்  வழங்கி வெவ்வேறு காலங்களில் தொகுக்கப் பெற்ற பத்துப் பாட்டு,எட்டுத்தொகை, பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களைக் குறிப்பிடுவது தற்கால மரபாகிவிட்டது. ’சங்கப் புலவர்கள்’, ‘சங்க நூல்கள்’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கம் ‘ இறையனார் களவியல் உரை எழுதப்பட்ட காலத்திலிருந்து தொடங்கியிருக்க வேண்டும். அதாவது, பொது சகாப்தம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து என்று வைத்துக் கொள்ளலாம்.

களவியல் உரை எழுதியதாகக் கூறப்படும் நக்கீரர்தாம் முதல் முதலாகத் தொகுக்கப் பெற்ற நிலையில் இந்நூல்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். வரலாற்றுக்குப் பதிலாக அதைத் தொன்மமாகக் காணும்  நம் மரபுக்கேற்ப மூன்று சங்கங்கள் பற்றிய கதைகளையும் அவர் உருவாக்குகிறார். இக்கதைகளின் அடிப்படையில், இப்பொழுது நாம்  சங்க நூல்களாக அறிபவைக் கடைச் சங்க கால நூல்கள் என்று வரலாற்றுப் பார்வையாக நாம் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஆசாரக் கோவை போன்ற பல பிற்காலத்தில் எழுதப் பட்டிருக்கலாம் என்பதால், ஒட்டு மொத்தமாக அவை அனைதையும் சங்க நூல்கள் என்று கூறுவது பொருந்தாது என்ற சர்ச்சையும் இருந்து வருகிறது.

பாண்டிய மன்னர்களின் தலைநகராயிருந்த மதுரை,. ‘சங்கம்’ பற்றி வழங்கும் கதைகளோடு மிகவும் சம்பந்தப் பட்டிருக்கிறது. ’சங்கம் வளர்த்த மதுரை’ என்ற ஒரு கருத்தும் நம்மிடையே பரவலாக வேரூன்றியிருக்கிறது. iபொதுசகப்தம் 15ம் நூற்றாண்டில் பரஞ்சோதி முனிவரால் எழுதப்பட்ட ‘திருவிளையாடல்’ புராணம் இதற்கு முக்கியக் காரணமாக இருக்கக் கூடும்க. குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு ஓர் அற்புதமான கதையைச் சிருஷ்டித்து அதை மதுரையில் நடந்தததாகச் சொல்லி,  நக்கீரரோடும் சிவபெருமானோடும்  இணைக்கிறார்..இக்கதையின் நாடகத் தன்மையினால், இக்கதை அவரவர் இயல்புக்கேற்ப அவர்களுடைய அடிமனத்தோடு கலை உறவோ அல்லது பக்தி உறவோ. கொள்கிறது.

ஆனால், சங்க நூல்கள் என்று அறியப்படுகின்ற பத்துப்பாட்டு,எட்டுத்தொகை நூல்களில், நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் 2386 பாக்களில் பெரும்பாலானவை அகப்பாடல்கள். அவை 1855. புறப் பாடல்களிதாம் மன்னர்களின் பெயர்களும் அவர் நாட்டின் பெயர்களும் குறிப்பிடப்படப்படுவது மரபு. புறப்பாடல்கள் 526. அவற்றில் குறுநில மன்னர்களைப்பற்றிய பாடல்கள்தாம் அதிகம். அவை 286. மூவேந்தர்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் பாடல்கள் 98. மூவேந்தர்களில் பாதிக்கு மேல் சேரர்களைப் பற்றியச் செய்யுட்கள்.. அடுத்த நிலையில் சோழர்கள். மூன்றாம் இடத்தில் பாண்டியர்கள்.

சங்க நூல்களில் நக்கீரரின் பாடல்கள் 37. அவற்றில் ஆறு இடங்களில்தாம் அவர் பாண்டிய மன்னர்களைப் பற்றிப் பாடியிருக்கிறார். சங்கப் பாடல்களில் அதிகமாகக் கிடைக்கும் பாடல்கள் கபிலருடையவை. அவை 235. அவற்றில் பாண்டிய மன்னன் யாருமே குறிப்பிடப் படவில்லை. அவர் பாடிய பெரும்பான்மையான பாக்கள்  குறுநில மன்னர்களைப் பற்றியன. பறம்பு மலைத் தலைவன் வேள்பாரி அவருக்கு நெருங்கிய நண்பன்.

சங்கப் புலவர்களில் இன்னொரு முக்கியமான புலவர்.பரணர். அவர் 85 பாடல்கள் பாடியிருக்கிறார். அவற்றில் அவர் குறிப்பிடும் பாண்டிய மன்னர்கள் இருவர் மட்டுந்தாம்.

சங்கப் பாடல்களை எழுதிய நக்கீரரும், இறையனார் களவியல் உரை எழுதிய நக்கீரரும் வெவ்வேறானவர்கள் என்பது தெளிவு. பண்டைத் தமிழிலக்கிய, நூல்களின் பெரும்பாலான ஆசிரியர்களின் இயற்பெயரே நமக்குத் தெரியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஒரே பெயருடன் பல புலவர்கள் வெவ்வேறான காலங்களில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே சங்கங்கள் பற்றித் தொன்மங்கள் உருவாக்கி அவற்றை மதுரையுடன் இணைத்த நக்கீர்ரும், சங்கப் பாடல்களைப் பாடிய நக்கீரரும் வெவ்வேறானவர்கள். இது போதாது என்று பொது சகாப்த பதினாறாம் நூற்றாண்டில் பரஞ்சோதி முனிவர் கைவண்ணத்தில் சிவபெருமானையே வாதத்தில் மறுத்துரைக்கும் புரட்சிகரமான ஒரு புதிய நக்கீரன் தோன்றுகிறார்.. நக்கீரரைப் பற்றிய இந்தப்பிம்பந்தான் பொதுமக்கள் மனத்தில் நிலைத்து நிற்கிறது.

‘குறுந்தொகை’யில் ‘கடவுள் வாழ்த்து’க்குப் பிறகு முதல் பாட்டாக வரும் ‘இறையனார்’ என்ற புலவர் எழுதியதாகச் சொல்லப்படும் செய்யுள்தான், இக்கதைக்கு மூலம். ’இறையனார்’ என்ற பெயரே, பரஞ்சோதி முனிவரின் கற்பனையைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். நம்மாழ்வார் எழுதிய ‘திருவிருத் த திலும் இப்பாட்டின் கருத்து வேறு வடிவத்தில் வருகிறது. நம்மாழ்வார் காலம் பொதுசகாப்தம் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு.

கல்வி என்பது செவி வழி மரபாக இருந்த காலத்தில், கல்வி கற்க விரும்புகின்றவர்கள் அனைவரும், வழக்காற்றிலிருந்த அனைத்துப் பாடல்களையும் பாடம் கேட்டாக வேண்டும் என்ற ஒரு நியதி இருந்திருக்க வேண்டும்.. சங்க இலக்கியத்தின் அகத்திணை மரபு, ஆழ்வார்ப் பாடல்களில் ,நாயக-நாயகி பாவமாக உருப் பெறுவதற்கும் இதுதான் காரணம்.

பொதுசகாப்தம் 14ம் நூற்றாண்டில் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று கருதப்படும் அடியார்க்குநல்லார், தம் ‘சிலப்பதிகார. உரையில் களவியல் உரையில் காணும்  மூன்று சங்கங்கள் பற்றிய செய்திகளை அப்படியே எடுத்துச் சொல்லுகிறார். மதுரையில் சங்கம் வைத்துத் தமிழ் ஆய்ந்த்ததாக் கூறும் செய்திகள் நிலை பெறுவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

மதுரையில், பொதுசகாப்தம் 5ம் நூற்றாண்டில் பூச்சிபாதர் என்ற சமணத் துறவியின் மாணாக்கர் வச்சிரந்ந்தி ‘திராவிட சங்கம்’ என்ற பேரில் சமண மதக் கூடம் ஒன்று நிறுவி, சமய ஆய்வுகள் நிகழ்த்த வழி வகுத்தார். இதுவே ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் சங்கம் வைத்துப் புலவர்கள் அரசர்கள் முன்னிலையில் தமிழ் ஆராய்ந்தார்கள் என்ற கதைகள் உருப் பெறுவதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

 

பற்பல நூற்றாண்டுகளாக செவி வழி மரபாக இருந்த பாடல்களை இக்காலக் கட்டத்தில்தான் திணை,, துறை என்ற இலக்கணப் ப்பாகுபாட்டு அடிப்படையில் தொகுத்திருக்கிறார்கள். பொது சகாப்தம் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே பூர்வகுடிமக்கள் சமூகத்தில் வாய்வழியாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்திருக்கும் (Oral tradition) இலக்கிய வரலாற்று மரபில்  விடுபட்டுப் போன பாடல்கள் ஏராளமாக இருந்திருக்கக்கூடும்.

பாடல்களின் நுட்பத்தையும், நளினப் பரிணாமத்தையும்( sophisticatication) பார்க்கும்போது, (குறிப்பாக,அகப்பாடல்கள்) இத்தகைய இலக்கிய உயர்தரத்தை அவை அடையவேண்டுமென்றால், எத்தனை எத்தனை நூற்றாண்டுகளாக அவை வாய்மொழி மரபில் வழங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதை வரலாற்று நிர்ணயமாகச் சொல்லிவிட முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது.

குறுநிலத் தலைவர்களின் தோற்றத்துக்குப் பிறகுதான் பெரு நில வேந்தர்கள் தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்பது சரித்திரப் பரிணாம நிர்ப்பந்த்தம். அதனால்தான், நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் சங்கப் பாடல்களில் குறுநிலமன்னர்களைப் பற்றிய பாடல்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் அவ்வப்பொழுது ஆண்ட சிற்றரசர்களைப் பற்றிய செவி வழிச் செய்திகள். சங்கப் புலவர்கள் என்று அறியப்படும் 472 புலவர்களிலே 102 புலவர்கள் பெயர்கள் தெரியவில்லை. ஒரு செய்யுள் மட்டும் இயற்றியதாக க் கருதப்படுபவர்கள் 293. அவர்கள் இன்னும் பல செய்யுட்கள் இயற்றியிருக்க க் கூடும். இப்பொழுது கிடைக்கவில்லை.

மேலும் வைதிக மதம் தாக்கமில்லாத பாடல்கள் இத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன என்றாலும், அத் தாக்கத்துக்கு உட்பட்ட பல செய்யுட்கள் சங்க நூல்களாக அறியப் படுவனவற்றில் இருக்கின்றன என்பதும் உண்மை. ஆகவே இச்செய்யுட்களுக்கிடையே ஒரு நீண்ட கால இடைவெளி இருந்திருக்க க் கூடுமென்பதை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்.

இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது ‘சங்க காலம்’ என்று கூறுவது ஒரு கற்பனை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இதன் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ‘சங்க காலம்’ என்பது ஒரு கற்பிதம்

Tamil and Sanskrit

April 21, 2018 § Leave a comment


TheTamil language has this distinction of being not only the oldest spoken language in India with a long literary The continuity ,but also this uniqueness of not having the aspirated sounds in its phonetic scheme as in all other major Indian idioms under the influence of Sanskrit.

Tamil has been the only language among the  South Indian  dialects  that  stood against the overwhelming influence of Sanskrit and throughout the long history of literary and cultural interactions between these two languages, Tamil managed to keep its linguistic identity with the help of its own distinctive traditional ,grammar  that had laid down the rules  of dos and don’ts, while assimilating the Sanskrit words.  It was not because of hostility towards Sanskrit, but because of   a desire to maintain the singularity of their mother tongue,  as a distinctive language not overwhelmed by Sanskrit.

Here is the rub. This, what was once a distinction, when the cultural priorities were different,  has now  become an embarrassment.. In a federal political set-up, in which most of the languages have almost common phonetic identity, to exist in splendid linguistic isolation means, a situation of opting out of the cultural and social mainstream, though unwittingly.

In the pre-colonial period, as in the medieval or earlier eras, Sanskrit was the intellectual lingua franca for the whole country. Since language was not an emotional and as such, a political issue during those periods,, there was an  uninhibited, unself-conscious free interaction among the different linguistic sections of the people of this country, Sanskrit/Prakrit providing the common forum..

During the colonial period, in Tamilnadu, many,  of the Tamil brahmins, influenced by the pseudo-ethnic theories as Dravidian and Aryan, projected  by the agenda-driven western missionaries and historians, began to associate themselves with Sanskrit language and its linguistic culture, deserting their mother tongue, which was Tamil. .  And also, since they were on the top of the ladder of social hierarchy,  they had the advantage of opting for the English education to earn their bread.

Nowhere in the other parts of India, a bulk of English-educated, Sanskrit knowing intellectuals ,who were, by and large the brahmins, distanced themselves from the literary heritage of their own mother tongue, as in Tamilnadu .Of course, there were a few rare exceptions .

I remember, when I was reading in what was known  then as II Form (now 7th class), during the colonial rule, the pupils were to opt for Sanskrit or Tamil ,as the vernacular language of their choice. Most of the Brahmin boys chose Sanskrit, following the dictum of their parents.. From this time on, the two images that became the settled political theme of Tamilnadu was, Sanskrit-Aryan- Brahmin –pan-Indian nationalism and in contrast to this was Dravidian- non-brahmin – Tamil –regional nationalism.  This kind of thinking is what that decides the political attitudes of the people of Tamilnadu even today!

 

 

 

தவறிய வாய்ப்பு

April 19, 2018 § 1 Comment


நான் வார்ஸா(போலந்து) பல்கலைக்கழகத்தில்  வுகோவ்ஸ்கி என்ற சம்ஸ்கிருதப் பேராசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். சம்ஸ்கிருத மொழியில் நல்ல தேர்ச்சி என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், தமிழ் மொழி தெரியாவிட்டாலும் ,சம்ஸ்கிருதத்துக்கு இணையான அதன் தொன்மையை நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தார். அவர் ஒரு சமயம் என்னிடம் கூறினார்: ‘  உங்கள் அரசியல் சட்டத்திலேயே ஹிந்தி மட்டுமன்றித்  தமிழ்,  பெங்காலி மொழிகளையும் தேசிய மொழிகளாக அறிவித்திருக்க வேண்டும். தமிழ்  பழைய மொழி என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் இன்றும் வழக்கு மொழியாக இருக்கிறது. பெங்காலி, இந்தியாவுக்கு நோபல் பரிசு வாங்கித் தந்த மொழி. தமிழும் ,பெங்காலியும் இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், பிற நாடுகளிலும் அரசியல் அந்தஸ்து பெற்ற மொழிகள். சுதந்திரம் பெற்ற சூட்டுடன் இவ்வாறு அறிவித்திருந்தால் இப்பொழுது உங்களுக்கு மொழிப் பிரச்னை இல்லாமல் இருந்திருக்கக் கூடும்’.

அவர் அப்பொழுது கூறியதை இப்பொழுது சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன். காந்தியடிகள், ஹிந்தியை தேசிய மொழியாக ஏற்க வேண்டுமென்று கூறியபோது, அவர் மனத்தில் கருதிய  ஹிந்தி இப்பொழுது மத்திய அரசு வழங்கும் ஹிந்தி அன்று. அவர் மனத்தில் கொண்டது, அக்காலக் கட்டத்தில் புழங்கிய உருது கலந்த ஹிந்துஸ்தானி.. ஆனால் இன்று வழங்கும் மத்திய அரசு ஹிந்தி, சம்ஸ்கிருத மயமாக்கப்பட்ட  பண்டித மொழியாகும்.  காந்தியடிகளும், தமிழையும், பெங்காலியையும், வுகோவ்ஸ்கி சொன்ன காரணங்களுக்காகத் தமிழையும், பெங்காலியையும் இந்தியாவின் தேசிய மொழிகளாக மக்கள் ஏற்க வேண்டும் என்று சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது கூறியிருந்தால், மக்கள் இந்த யோசனையை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

ஆனால் இப்பொழுது நாம் அந்த வாய்ப்பைத் தவற விட்டோம் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

 

 

 

அன்றும் இன்றும்

April 16, 2018 § Leave a comment


ராஜாஜியைப் பற்றி அண்மையில் வெளிவந்திருக்கும் நூலில் 1952 மெட்ராஸ் மாகாணத்துச் சட்ட சபை நிகழ்வுகள் பற்றிக் குறிப்புகள் வந்திருக்கின்றன.

அப்பொழுது எனக்கு வயது 22. தீவிர இடது சாரிச் சிந்தனையாளனாக இருந்தேன். தஞாவூர் மாவட்டத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் செங்கோலோச்சினர்.

சட்டசபையில், ராஜாஜி புன்னகையுடன் அறிவிதார்: ‘கம்யூனிஸ்டுகள் என்னுடைய எதிரி நம்பர் ஒன்று. அவர்களை ஒடுக்குவதுதான் என் முதல் பணி’.

அப்பொழுது சட்டசபையில் கம்யூஊனிட்கட்சிதான் முதன்மையான எதிர்க் கட்சி. ராஜாஜி இவ்வாறு சொன்னவுடன், பி.ராமமூர்த்தி எழுந்து,’ நாங்கள் உங்களுக்கு முதல் எதிரி என்பதற்காகப் பெருமைப் படுகிறோம். பிற்போக்குவாதத்தைப் பிரதி நிதிப் படுத்தும் உங்களைப் போன்றவர்கள் எங்களுக்கு எதிரி என்பது எங்களுக்கு ஒரு பாராட்டு’ என்று ராஜாஜியின் அதே அமைதியான குரலில், அதே புன்னகையுடன் கூறினார்.

கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் ராஜாஜிக்குமிடையே அப்பொழுது நிகழ்ந்த கோட்பாட்டு வாதப் பிரதிவாதங்கள் பிரசித்திப் பெற்றவை. நாகிரெட்டி, பி. வெங்கேடேஸ்வரலு, எம்.கல்யாணசுந்தரம்,மணலி கந்தசுவாமி போன்ற ஜாம்பவானகள் சட்டசபை அங்கத்தினர்கள். அப்பொழுதெல்லாம் பச்சிளங்குழந்தைகள் ஆளுங்கட்சி அங்கத்தினர்களால் வன்புணர்ச்சிக்கு பலியாவதில்லை என்பதால், செய்தித்தாள்கள் சட்டசபை நிகழ்வுகளை அதிகம் பிரசுரித்தன.

சட்டசபை நாற்காலிகள் பழுதடையாமல் இருந்தன. விண்ணில் பறப்பதில்லை. சட்டசபை அங்கத்தினர்களுடைய சட்டைகளோ, புடைவைகளோ கிழிவதில்லை.

Where Am I?

You are currently browsing the Uncategorized category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.