For the kind attention of the Oracle!

October 18, 2018 § 2 Comments

The Oracle has spoken: ‘A big Ram temple must be built in Ayodhya. The Government can bring an Ordinance in this regard.’

In this context, a story by the Tamil poet  Sekilar (10th century CE) called,’Poosalaar puranam’ may be appropriate.

There was a king called Kadavarkone in one  of the princely states in around Kanchipuram. The king wanted to build a huge temple for Siva. He wanted to perpetuate his own  name in history.

He discussed this with the.  courtiers and royal priests.  He instructed his architects that it should be of such a grandeur that the like of it had not been seen  before. The engineers and the labour force toiled and night to raise the temple. The king after consulting the royal astrologers, fixed the date for the inauguration ceremony

The previous night before the ceremony , God Siva appaered in the king’s dream and told him ‘I am sorry, I cannot be present tomorrow for your function, as I am committed to be present  in another temple inauguration ceremony.’

“Where, my Lord?’ asked the king.

‘ At Thiruninravoor,’ said Siva.

The king was shocked. ‘ Thiruninrevoor is a small hamlet and who could be constructing a temple to beat mine?’ he said to himself.

Next day he summoned all his courtiers and priests and went in search of the small village. No one in that small village was aware of such a mighty construction.  The king and his parivar stood dumbfounded! ‘Why should Lord Siva mislead me like this? ‘ the king said to himself.

At that time, the king saw an old poor man with a huge mud vessel full of water on his left shoulder coming towards them. He was shocked to see the king with all his courtiers. He put down the mud pot and saluted the king.

‘Who are you? ‘ asked the king.

‘ I have constructed the temple for Lord Siva and today is ‘Kumbhabishekam'(Inauguration).I am carrying water to give my Lord His sacred bath’.

‘Where is the temple?  asked the king.

‘ In my mind, Your Majesty. For the last one year I have been planning and constructing it stone by stone and look at me, my lord, the temple stands tall reaching the heavens!’


நாம் யார்?

October 17, 2018 § Leave a comment

ஃப்ரய்ட்  மனித ‘அடிமனம்’ (‘Unconscious’) பற்றி நிறைய எழுதி உள்ளார். அதன் விளைவாகத்தா ன் ‘எடிபஸ் காம்ப்லெக்ஸ்’ ‘எலெக்ட்ரா காம்ப்லெக்ஸ்’ போன்ற மன பதிப்புகள் குறித்து விவாதித்திருக்கிறார். ‘அடி மனம்'(mind’)  என்று ஒன்றை உறுதிப்படுத்துகிறது.  ‘மனம்’ எனும்போது  அது ஒரு ‘abstract’  நிலையில் வைத்துதான் பேசுகிறோம்.

ஆனால் நவீன விஞ்ஞானம்  நம் எண்ணங்கள், உணர்வுகள், செயல்பாடுகள் அனைத்தும் மூளையைச் (Brain)  சார்ந்துதான் உருவாகின்றன என்பதால், ‘மனம்’ என்கிற ஒரு abstract கருத்தோட்டத்துக்கு இடமில்லை என்கிறது.

மூளை தலைமைக் காரியாலயம் என்றால் , அது  கை,கால் போன்ற மனித உறுப்புகளுக்குச் சில அவசர நேரங்களில் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட அதிகாரம் அளித்திருக்கிறது. சிவப்பு  விளக்கைக் கண்டதும் நாம் ஓட்டும் வாகனத்துக்கு ‘ப்ரேக்’ போடுவது, நடக்கும் போது எதாவது தடுக்கினால், கீழேவிழாமல் சமாளிப்பது போன்ற செயல்பாடுகள்.  ஆனால் இவை அனைத்தும் பரும(Concrete) நிலையில் இருக்கும் மூளையின் செயல்பாடே தவிர ‘மனம்’ என்ற ஒரு கற்பிதத்துக்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை என்கிறார்கள் இக்கால க்அள்விஞ்அவர்ஞானிகள். ஆகவே  ஃப்ராய்ட் குறிப்பிடும் ‘ அடிமனத்தை’ மூளையோடு  இணைத்துப் பார்க்க வேண்டுமே தவிர, ‘மனம்’ என்கிற ஒரு abstraction’ தேவையில்லை என்பது  அவர்கள் வாதம்.

அதாவது சுருக்குமாகச் சொல்லப்போனால், அவர்கள் கருத்தின்படி, மனிதன் இயற்கையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரோபாட்! (Robot


courtesy:Theosophical Society Journal-Volume 81-82

October 3, 2018 § Leave a comment

‘The theory of ‘Being’ in the vaishnavite Tamil literary tradition
And the existentialistic philosophy. (A brief overview),’
( Indira Parthasarathy)
In the hymns of the Tamil alvars, existence is related to experiencing God as the Supreme Reality. Reality and Value are synonymous and have meaning only in the context of God. ’Being’ is ‘Reality’ and it is also its own ‘Value’. The study of ‘Being’ also includes an assessment of values, since ‘being’ is a continuous evolution from a mere existence to the stage of the highest potentiality, which a man ceaselessly attempts to reach.
Ethics is a discipline that deals with moral principles and values. It is generally believed that ethics begins when the freedom of the individual ‘will’ is admitted. The Kantian dictum of ‘thou canst, therefore thou oughtest’ holds true of all ethical speculations.
Aristotle derives the word ‘ethics’ from ‘ethos’.,which means ‘habit’ It means none of the moral virtues is implanted in us from birth by Nature. We acquire our virtues and qualities by our constant interaction with Nature.Indirectly Nature prepares us for receiving them (moral and social virtues0 and their complete formation is the product of habit. The moral virtues are acquired by constantly exercising them, as in the case of arts and crafts. It is man’s duty to see that his activities have a right character. So, in the Aristotelian system, it is character that succeeds activity and not the other way. In the true Aristotelian spirit Kant thinks that practical reason has primacy over pure reason.
The Aristotelian conception of ethics ,lent itself to a gross misinterpretation by the western philosophers of the later centuries. ‘Don’t ask for the meaning ,ask for the use’ , this was how they understood it. This means that the ethical concepts become relevant according to their utilitarian function.
But the existentialists starting from Kierkegaard put an end to the totalitarian claims for reason made by the philosophers like Hegel. He insisted on faith as a vital act beyond reason. It was his stand that human existence cannot be
enclosed in any system.To exist is to strive, change, develop and stand open to Nature.
Ontology deals with a particular theory about the nature of being or the kinds of existence. So the study of ‘Being’ in the literary tradition of the alvars, includes the study of God and all aspects of existence and ethical values, which, by this process, makes it both an ontological and metaphysical discussion.
The Western Existentialists, whether they were atheists like Jean Paul Sartre or Camus, or theists like Kierkegaard or Marcel, they all shared the common view that ‘existence precedes essence’ and real freedom lies in a man’s realization of the potentiality of his being. The alvars also set priority on ‘existence’ and the ‘essence’ of Man in their collective contention, is ‘God-Realization’ or ‘being one with God’. Hence ‘being’ is ‘existence’ and ‘God’ is ‘essence’ and the highest potentiality is ‘existence integrating with essence’.
The Western existentialistic philosopher, Jean Paul Sartre speaks of two stages of ‘Being’ , i.e.’ Being-in –Itself’ and ‘Being-for-Itself. ’Being-in-Itself is never either possible or impossible. It is. That is what consciousness expresses in anthropomorphic terms by saying that being is detrop.i.e. that consciousness absolutely cannot derive ‘being’ from anything, ether from another being, or from any possibility or from a necessary law. Uncreated, without any reason for being, without connection with another being. ‘Being-in-Itself’ is de trop for Eternity!
Consciousness is conscious of what is other than itself and is, in the same act. conscious of itself as other than what it is conscious of and exists ‘for itself’.The non-conscious ‘Being-in-Itself’ does not return to itself as conscious does. Hence it cannot exist for itself to be present to itself. ;it is the opaque, massive ‘Being’ which is in identity with itself and exists ‘in-Itself’.
As ‘Reality’ and ‘Value’ are synonymous the highest’ values of life like ‘truth’, ‘goodness’ and ‘beauty’ are intrinsic, eternal and rooted in Reality. The metaphysicians call Truth as ‘Satyam’,(Truth) ‘Jnanam’(knowledge) and ‘Anantham’.(limitless). The moral philosopher seeks sanction for conduct in aconcept of God , who is personified as ‘Pure’ and ‘Righteous’. The aesthetic philosopher carries the image of God in his visionary moments as’ Bhuvana
Sundara’. Therefore, the study of ‘being’ as the ground of continuous possibilities evolves round it , which provides the reason why the alvars conceive God with attributes. This is the foundation on which the philosophy of Visishtadvaitha is built that describes God as ‘Saguna Brahmam’. This cocept of God as ‘Truth’ and ‘Beauty’ satisfies the demands of metaphysical as well as aesthetic consciousness.
‘Exist’ means etymologically ‘to stand outside’ or ‘beyond oneself’ which means self-transcendence. The ultimate symbol for this ubiquitous, human tendency of self-transcendence is God. Theological concern with eschatology makes plain the intimate connection between the purpose of religion and the paradox of human finitude , which is Death.
The existentialists claim human reality as always ‘ontico-ontological’ i.e. ‘one can always pass beyond the concrete phenomenon towards its essence’. The existent is a phenomenon that designates itself as an organized totality of qualities, whereas, the essence is the phenomenon of ‘being’ that requires the ‘trans-phenomenality’ of ‘being’.’
Jean Paul Sartre say s:’ The ‘being’ of the phenomenon although co-extensive of the phenomenon cannot be subjective to the phenomenal condition, which is to exist only in so far as it reveals itself and that consequently it surpasses the knowledge ,which we have of it and provides the basis of such knowledge’.(1)
God, as conceived by the alvars, is the ‘essence’ towards which the phenomenon of ‘being’ is always progressing and it is the highest potentiality, a man can ever hope to achieve. In the philosophy of the alvars, ‘ utal’ (body) is not a mere reference to the gross structure but includes the ‘being’ also. Tiruvaimozhi says ‘ utalmicai uyirenak karantanan’ (2) which means, ‘He pervades the ‘ body’ as an intrinsic, undifferentiated aspect called ‘life’ This line from Tiruvaimozhi is very often quoted by the vaishnava scholars to enunciate the ‘Carira-carirari’ bhava spoken in the visistadvaidic philosophy Poykaiaivar says, ‘utalum uyirum erran’,(3) where the importance of ‘being’ and ‘essence’ are equally emphasized
Nammaalvar says ‘ tanum yanum kalantolintom’ (4).Here ‘tanum’ is a significant word referring to God, ‘yanum’ to the devotee i.e ‘ carira-cariri
stage’ which is ‘consciousness’. ‘ Tanum’ is a reflexive pronoun but mere grammar does not exhaust the dimension of its meaning, as the word in its grammatical structure may not include ‘knowledge’ , knowledge of referring to the One from within. This introduces into consciousness the subject-object dualism and which is, precisely the definition of ‘knowledge.’ Consciousness of the self is not a dual function. It is the cognitive relationship of the ‘self’ to ‘Self’. ‘Tanum’ refers to this consciousness of ‘Self’, which according to Nammalvar is reference to ‘God’ and that what would be in the existentialistic terminology, the stage of ‘Being-in-Itself’ or ‘Pure Consciousness’ synonymous with ‘Eternity’.
‘Being-in-itself’ is logically prior to ‘Being-for-itself’ and the latter is dependent on the former, both for its origin and continued history, according to the existentialistic philosophy. ‘For-itself’ is not an autonomous substance. Defining ‘consciousness’ Sartre says ‘ for consciousness there is no being except for this obligation to be a revealing intuition of something’ (5). Consciousness is the revelation of objects on the ground of revelation of all ‘Being’. (Universe). So for-itself exists with the specific desires directed towards a fundamental desire of ‘Being’. In other words, it wants to assimilate or be assimilated with ‘Being’ and become one with It.
Compare this with what Nammalvar says; ‘ Enatu avi yar yan yar?’(6)
It shows the total dependence of the Atman to Iswara and which cannot be conceived to exist without the principle of dependence. This is known as ‘Paratantriyam’ in the vaishnava philosophy.
In another hymn Nammalvar says’ atiyen ullan utalullan anantu akattan puratullan’ (7), which means, ‘ the eternal principle of existence is within me and is also the sustaining factor of my body. It also causes the world to exist physically and metaphysically’.
Sartre is an existential philosopher, claiming to be an atheist. On one hand he argues, that we can grasp the individuality of the human being by tracking down the irreducible choice, but on the other hand , he says that every ‘for-itself’, basically desires to be with ‘ in-itself’ . It is desire for being caused and
the desire of being the cause, which, apparently looks irrational from the we view point of western logic. From the Indian philosophical view, the ‘in-itself’ can be the cause and also can be one that is caused!
The desire of ‘for-itself’ to be one with ‘in-itself’, argues for the the soul to be one with God, but Sartre, being an atheist would have refuted this argument. Basically, we find there is no dissimilarity between the theory of ‘Being’ as advocated by the existentialists and revealed by the alvars.
Man exists in a sense in which things of the world do not exist for him. A thing is known by the set of properties it has as its attributing qualities. Those properties constitute the essence and here, the existence of a thing is identified through its essence. But Man’s essence is not a passive property, as the ‘essence’ of a chair ( such as that it has four legs , which is its attributive quality) but his ‘essence’ is a possibility or a mode of being in the process of evolution. He is ‘free’ to realize his immense possibilities. In freedom, lies his ‘existence;: since he ‘exists’ only in the free act of realizing his possibilities and is always’ becoming’ while his ‘essence’ is what he ‘becomes’. In short, existentialism is a philosophy that confronts the human situation in its totality to ask what the basic conditions of human existence are and how man can establish his own meaning out of these conditions.
In the hymns of the alvars, the progress towards realizing one own potentiality
may be equated with Bhakti and this self-realization is to be one with God.The world, because of its inseparable association with God shares His Eternity. The finite is real because it is rooted in the Infinite and pulsates withi its life. The Infinite is with finite without losing its Infiniteness. In this way, epistemology, ontology and cosmology, as branches of metaphysics determine the nature of God as Absolute Truth and as Consciousness and the world-ground. This, in the context of Existentialism and the alvar theology, gives validity to the statement that the truth of human existence is the highest potentiality to be realized, since the human existence is the necessary condition for experiencing God.
Tondaratipodi alvar sings :’ I want to experience God , not as ‘He’, the Lord of distant Vaikunta, but as’ he’ the leader of the simple cowherds, which He was in His incarnation as Krishna in this very earth. ‘(8) This means the descent of Divinity into humanity is more meaningful to him. The significance of human
life (existence) is emphasized in this poem and just for the sake of experiencing Him in this very birth and existence , the alvar is prepared to decline the offer of ‘Indralok’(heaven).
Existentialists like Kierkegaard and Marcel (who were theistic) conceive of human existence ,not temporal or finite ;but as capable of becoming immortal and eternal in relationship to God. They emphasize in no uncertain terms the inwardness of man’s relationship with God,that can be sustained only by his faith.
Kierkegaard says;’ By faith, I make a renounciation of nothing,on the contrary, by faith,I require everything, precisely in the sense,in which it is said that he has faith like a grain of mustard can remove mountains’.(9) Kierkegaard ,while stressing the importance of faith, relates it to e in eternal consciousness. The eternal consciousness is also stressed by Nammalvar in the poem that begins in an ecstatic mood(10)
The divine exuberance of the alvar in having become an immortal, inspired by bhakti (faith) is revealed in this poem. The fraternity of the devotees has made the place in this very earth a dwelling place for the immortals. Thus, the alvar gives his personal ego a new dimension expanding it into a social ego and the entire environ becomes a social reality!
The desire of the ego to go beyond itself, to conquer the Universe , to reachout literally and symbolically to the most distant corners of a reality, that appears to it, to appropriate and make its own that which seems to be at an insurmountable psychic distance from the inner subjective core, is basically the experience of the religious mystics. It is what in the existentialistic terminology ‘self-transcendence’. The poet-philosopher, who meditates on God seeks , not only to transcend himself i.e to expand his ego in relation to God, but looks for a communal participation to make this experience socially meaningful and relevant.
All the poems in Tiruvaimozhi (11) in the tenth chapter of the ninth section describe t he poet’s visualization of the divinely participation of humanity in eternity, which, in fact, is Nammalvar’s total mystic experience, which , in the words of the existentialists could be the complete union of the ‘Being-for-Itself’ with ‘Being-in-Itself’.
(1) ‘Being and Nothingness’ – Jean Paul Sartre p. lx (Introduction) Ed.Hazel E.Banes, University of Colorado 1963.
(2)Tiruvaimozhi. Nammalvar 1-1-7,3
(3) Mutal Tiruvanthathi 73 Poykaialvar
(4)Tiruvaimozhi 2-3-1.3 Nammazvar
(5)‘Being and Nothingness’ Jean Paul Sartre p 756 Ed.Hazel E.Banes.University of Colorado 1963.
(6) Tiruvaimozhi 2-3-4 Nammazhvar
(7)Ibid 8-8-2 1.2 ‘
(8)Tirumalai. 2 Tondaratipodi
(9)The philosophy of religion p204 Kierkegaard
(10)Tiruvaimozhi 5-2-1 Nammazhvar
(11) Tiruvaimozhi 10-9 Nammazhv

‘பிறர் மனை நயவாமை’

September 28, 2018 § Leave a comment

உலகம் முழுவதுமே வரலாறு காலம் தொட்டு, இரண்டு நூற்றாண்டுகள் முன் வரை, மனித சமுதாயத்தில் ஆண் புறத்தனாக இரை தேடுபவனாகவும், பெண் அகதளாகவும் வீட்டை நிர்வாகிப்பவளாகவும் இருந்து வந்திருக்கின்றனர். ஆண்,பெண் உறவு பற்றிய விழிப்புணர்ச்சி ஏற்பட்ட பிறகுதான், ‘ஆணும் பெண்ணும் சரி நிகராக இருத்தல் வேண்டுமென்ற சமூக நீதி உணர்வு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

‘புறத்தனாக’ என்று சொல்லும்போது, இரைக்காக வேட்டை ஆடுபவனாகவும்,  அரச பணியிலோ, பொருள் ஈட்டவோ , போரில் ஈடுபடுவனாகவும், திரைகடல் ஓடுபவனாகவும் இருந்திருக்கின்றான். போரிலும், கடல் வணிகத்திலும் உயிர் இழந்தவர்கள் பெரும்பான்மையோர் ஆண்கள்.  இதனால், அக்காலக் கட்டத்தில், ஆண்களைவிட பெண்கள் அதிகமாக இருந்திருப்பார்கள்.  பல தார திருமணங்கள் அப்பொழுது நிகழ்ந்ததற்ம்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

சங்க அக இலக்கிய நூல்களில், ‘ இற்பரத்தையர்’ ( ஒரே தலைவனை அவனுக்கு மனைவி இருந்தும், அவனைக் கண்வனாக வரித்தல்), ‘சேரிப்பரத்தையர்’ ( Prostitutes) என்றெல்லாம் பெண்கள் வகைபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். ஆனால், திருமணம் ஆகிய தலைவனுக்கு இவ்வாறு பல பெண்களுடன் உறவு கொள்ளுதல் பேசப்பட்டிருக்கின்றதே தவிர, தலைவி (மனைவி) இவ்வாறு பல ஆண்களுடன் உறவு கொள்ளுதல் கூறப்படவில்லை!  திருக்குறலும், ‘பிறர் மனை நயவாமை’ என்று ஆண்களைச் சார்த்திக் கூறியிருக்கிறதே தவிர, பெண் பிற ஆண்களைக் கொள்ளுதல் பற்றி எதுவும் கூறவில்லை.

இதற்கு முக்கிய  காரணம், ஆண்களைவிட பெண்கள் அதிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். போரிலும், பொருள்தேடும் பணியிலும்  ஆண்கள் இறந்திருக்க வேண்டும். சமூக ஒழுக்கவிதிகளை அந்தந்தக் காலத்திய வாழ்க்கை அவசியங்களையும்.  அவற்றிற்கேற்ப உருவாகும் மதிப்பீடுகளை வைத்துதான் ”இது ‘சரி’ இது ‘ ‘தப்பு’ என்று நிர்ணயம் செய்ய வேண்டும்.

காலத்தின் கட்டாயம்

September 25, 2018 § Leave a comment

வானவியல் அறிஞர்களால், ஒன்று, வாழ்க்கையைப் பக்குவமாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும் அல்லது விரக்தி அடையச்செய்யுமென்று ஸ்டீபன் ஹாகிங் ஒரு சமயம் கூறினார். ஏனெனில், விரிந்துகொண்டே போகும் பிரபஞ்ச வெளியில் மனித வாழ்வின் பெருமையும், சிறுமையும் புரிந்து கொள்ள முடியும், பெருமை, பிரபஞ்ச வெளி யின் எல்லையிமைய அறிந்து சொல்லுகிறவன் மனிதன், அதனால், பெருமை.ஆனால் அவன் வாழ்க்கைக்கு எல்லையுண்டு, அதுதான் சிறுமை.

‘சாதலும் புதுவதன்றே’ என்றார் ஒரு புலவர்.

அவரும் ஒரு வானவியல் அறிஞர்தாம். கணியன் . அந்தக் காலத்தில் அரசனுக்கு கிரக நிலைப் பார்த்து அறிவுறுத்தும் சோதிடர். அடிப்படையாகச் சொல்லப் போனால், வானவியல் அறிஞர்.

பர்ஸியாவில் ஒரு கணிணி இருந்தான். அரசனுடைய தோழன், ஆலோசகன். கணித  விற்பன்னன். எந்தக் கோணத்திலிருந்து( கணிதம்) எதிரியின் கோட்டையை எப்பொழுது தாக்கினால (கிரக நிலை) வெற்றிப் பெறலாம் என்று யோசனை சொல்லி அவனை வெற்றிப் பெறச் செய்தவன்.

அவன், நம் தமிழ்க் கணியனைப் போல் ஒரு கவிஞன். அவரைப் போலவே தத்துவக் கவிஞன்

முதல்வர் பூங்குன்றனார். அடுத்தவன் உமர்கையாம்.

இருவரையுமே அவர்களைப் படிக்கின்றவர்கள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிஆர்கள்.‘

‘யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்’’ என்பதை ஓர் அரசியல் கோஷமாக நினைத்து, ‘அன்றே தமிழன் உலகம் முழுவதும் எனக்குச் சொந்தம், மனிதர்கள் யாவரும் சகோதரர்கள்’ என்று சொல்லி, சாதி, நிறம், குலம்,கோத்திரம் எல்லாவற்றையும் கடந்து உலகக் குடிமகனாகிவிட்டான்’

என்று விளக்கம் கூறுவார்கள். ‘கையில் மதுக்கோப்பை, பக்கத்தில் ஓர் அழகிய பெண். இதுவே சொர்க்கம்’ என்பதுதான் உமர்கையாமின் போதனை என்று சொல்வார்கள்.

ஆனால் உண்மயாக இக்கவிஞர்கள் என்ன சொல்லுகிறார்கள்/

ஈழதமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்த போது எந்த நாட்டில், எந்த ஊருக்குப் போனார்களோ அந்த ஊரைப் பற்றியும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அந்நாட்டு மக்களையும் பற்றி இவ்வாறு சொன்னால், எந்த மன நிலையில் அவர்களால் இப்படிச் சொல்லியிருக்க முடியும்? விரக்தி என்பதை மறந்து விட முடியுமா?

’ டோரொண்டோவோ, யாழ்ப்பாணமோ, எதுவாக இருந்தால் என்ன, எல்லா ஊரும் எனக்குச் சொந்தம் என்றில்லாமல், டோரோண்டோவை, நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டால், யாழ்ப்பாணமாகக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் எனக்கு இருக்கிறது’ என்கிறார் கவிஞர். அப்பொழுதுதான் டோரோண்டாவில் இருப்பவர்களை என் உறவினர்களாக அவரால் பார்க்க முடியும்/

இந்த மனப் பக்குவ நிலையிலிருந்து மற்றைய வரிகளைப் படியுங்கள். ;எனக்கு நன்மையோ தீமையோ துன்பமோ இன்பமோ பிறர் தர வருவதில்லை. என் விதியை நிர்ணையிக்கின்றவன் நான்தான். நான்தான் என் விதி இந்நிலையில் சாவைப் பற்றி ஏன் நான் கவலைப் பட வேண்டும்? அவன் பெரியவன் , இவன் சிறியவன் என்பதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?’’

இதற்கு நேர் மாறாக, விரக்தியின் உச்ச நிலையிலிருந்து உமர்கய்யாம் பாடுகிறார். ‘நதியின் நீர் எங்கே போகிறது என்று நதிக்குத் தெரியுமா? விதியின் கை எழுதுகிறது. எழுதி எழுதி மேற் செல்லும். வாழ்க்கை என்பதோர் சூதாட்டம், இரவும் பகலும் மாறாட்டம். வல்லான் விதியே ஆடுமகன்.’

விரக்தியின் உச்ச நில்லையில் இருப்பவரைக் காமுகனாகச் சித்திரிப்பது எப்பேர்ப்பட்ட தவறு?

வானவியல் அறிவு ஒருவரைப் பக்குவ நோக்குடன் வாழ்க்கையைப் பார்க்க உதவுகிறது. மற்றவரை மதுக் கோப்பையில் சரணடையச் செய்கிறது.

இராமயணத்தில், சீற்றமடைந்த இளவளத் தேற்ற இராமன் கூறுகிறான்:

‘நதியின் பிழையன்று, நறும்புனலின்மை’ விதியின் பிழை’

இலக்குவன் பதில் கூறுகிறான்:

‘விதிக்கு விதியாகும் என் விற்கை ஆற்றல்’

அவ்வாறு சொல்லுகிறானே தவிர, இராமன் சொல்வதை ஏற்று அவனைப் பின் தொடர்கிறான் காட்டுக்கு.

அறிவியல் உலகின் வரலாற்றை மாற்றும் கண்டுபிடிப்புகள் ‘எதேச்சையாகத்’ தாம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன என்கிறார்கள். ‘எதேச்சையா அல்லது ‘விதியா?’ .

‘விதி’ என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகவுமிருக்கலாம்.




A rose is a rose is a rose!

September 20, 2018 § 1 Comment

The oracle has spoken.

All those living in India are Hindus’.  Extending this description, ‘Hindutva’ is defined ‘as the way of life of all Indians, not necessarily related to one specific religion’.

And here is the rub.  One may ask ,’Hindutva’ and ‘Hinduism’ ,are they not synonymous?  The Oracle may refute it. ‘Hinduism’ is an anglicized word that abuses the real meaning of Hindutva, the Oracle may tell us.

“Hinduism’ means, as we all know, ‘ the set of all beliefs of all those who belong to the Hindu religion’. Thus, the desi word ‘Hindutva’ should also mean the same thing semantically.

Who is a Hindu? Indologist Monier Williams  says that the Persians (now Iranians)  pronounced ‘Sindhu’ as ‘ Hindu’ and called their ‘fellow Aryans’ as Hindus.

The word ‘fellow Aryans’ is by itself a disturbing phrase that would make both Periyar and Hitler turn in their graves! Of course, Monier Williams could not have anticipated both Periyar and Hitler!

The Nazi dictator held that those from Northern Europe , the Nordic and Tuetonian races  were pure blue-blooded Aryans!  According to Periyar all those from North India were Aryans.

‘ In considering race problems, the terminologies of racial elements are often confusing and misleading. The words ‘Aryan’ and ‘Dravidian; refer to linguistic groups, but they are being still used in the ethnic sense. The Jews are not a race but a religious group, but we very often find the ‘Jews’ being mentioned as an ethnic entity.

Ruth Benedict says that ‘such words are terminologically wrong but appear to have gained sanction by long-standing usage and in course of time, they acquire an honorable background, which cannot be ignored’.

The word ‘Hindu’ is one such term that has gained ‘honorable background’, meaning, one who practises the vedic religion.  And the word has come to stay!

It is surprising that the sangh parivar has accepted the word ‘Hindu’ , which has no Sanskritic root etymologically, but a word that has originated from a country, which is now Islamic!

But, ‘what is there in a word?’ , so long as a fanatic remains a fanatic intolerant of his fellow human beings!

‘A rose is a rose is a rose’.

இன்றைய அயோத்தி

September 13, 2018 § Leave a comment

கம்பன் கண்ட அயோத்தியில் ‘உண்மை’ பேசுகிறவர்களே நாட்டில் இல்லை என்கிறான்.

அவ்வளவு மோசமானாதா  இராம ஜன்ம பூமி?  திகைக்காதீர்கள்

‘பொய்’ என்று ஒன்று இருந்தால்தான், ‘உண்மை’ என்ற சொல் வழக்கில் வரும். எல்லாரும் உண்மையையே பேசிக்கொண்டிருந்தால் ‘ உண்மை’ பேசுகிறார்கள்’ என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியமென்ன? ‘உண்மை’ என்ற சொல் உருவாவுதும் தேவையில்லை.  அயோத்தியில் அனைவரும் உண்மையையே பேசினார்கள் என்கிறான் கம்பன்.

ஆனால் இப்பொழுது?

இராமஜன்மபூமியின் மீது ஆணையிட்டு அரியாசனம் ஏறியிருக்கும் ஆட்சியாளர் நாட்டில்  அரசியல் கட்சியினர் ‘ பொய்யே’ பேசுவதில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது, கம்பன் சொன்னதை ஒட்டி நாம் சொல்ல வேண்டுமென்றால்.

விஜய் மாலியா விவகாரத்தில் யார் சொல்வது உண்மை? ஜெட்லி கூறுவது உண்மையா? ராகுல் கூறுவது உண்மையா? மாலியா கூறுவது உண்மையா? ஆளும் கட்சி, எதிர்க் கட்சி என்ற பாகுபாடே வேண்டியதிலை. ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா அரசியல்வாதிகளும்  ‘சத்தியம்’ ‘பொய்’ என்ற விவகாரத்தில், ஒரே கட்சி.  என்றுதான் தோன்றுகிறது.

போஃபர்ஸ் பிரச்னையிலிருந்து ராஃப்லே வரை இந்த நாடகந்தான் நடந்தேறி வருகிறது! பொது மக்களாகிய நாம்தான் ஏமாளிகள்!

‘மன்னர் சௌகர்யம் வீழ்ந்திடு முன்னர் அங்கே சத்தியம் செத்துக் கிடக்குமோ? என்கிறாள் பாரதியின் பாஞ்சாலி.

‘எது சத்தியம்?’ என்ற கேள்வியை எழுப்பிவிட்டு. விடை கூறாமல், கைகளைக் கழுவப் போன  ஜெருசலம் ரோமானிய ஆளுநர் Pontiyas Pilate தான் சரியான உருவகம்.