Moments in Tamil literary history

February 19, 2017 § Leave a comment


A few years ago Prof.Sydney Pollock of Chicago University edited an anthology of insightful

essays by eminent western Indologists that I found interesting.a

This learned anthology of essays on South Asian Literature edited by Prof.Sheldon Pollock is

a welcome departure from many of the books which have so far been published on this subject

starting from the colonial period to the present era. Sanskrit came as a revelation to the Western

scholars in the nineteenth century and this led them to look at India as the repository of Europe’s

vanishing spirituality. Max Muller introduced the study of the Vedas, the ancient texts in Sanskrit,

‘as the dawn of the religious consciousness of man’ , while at the same time providing the

missionary with a knowledge ‘as indispensable as a knowledge of the enemy’s country is to a

general’. Although Hinduism is not strictly a religion in the Western sense inasmuch as it does not

have scriptures as the arbitrary authority, the early Western missionary Indologists associated

the Vedas with religion, which, were, in fact, social documents depicting the way of living of a

primeval tribe. Once Sanskrit was associated with religion, it became a natural tendency on the part

of the later Western missionary scholars to look at literature in the vernacular languages of India

through the same ‘religious’ lens and they confused the issue further.. Sheldon Pollock and his

fellow contributors to this remarkably- communicating book have set their aim in the right

direction to clear many of the cobweb problems that contemporary students of the literary

historiography South Asia have inherited from the early European scholars in this regard.

A history of literature in any language does not mean merely narrating the succession of books in

a chronological order to claim antiquity and archival superiority for the concerned language. It has to

deal with the continuity of relevance of any great book in that language not only for the period in

which it was written but also for the succeeding eras and how each of them had responded to it in

accordance with the changing values of the given period. Literature in a text is not of absolute and

permanent nature but very much depends upon how the reader at a given era relates to it. Pollock

illustrates this with an interesting quotation from Terry Eagleton: ‘’ Literature is like weed; one

person’s pest is another’s flower and yet another’s dinner’’. Considering every specific situation is

historical, the literary have a functional meaning and validity and cannot claim to have an

ontological existence of its own, unrelated to the changing social values. So, instead of assuming

critical positions before approaching the subject and demanding answers from the texts only to

justify the stand already taken, this book is oriented toward

focussing on the critical processes themselves and “ listen to the questions the texts themselves

raise”. Such an innovative reading practices have led the contributing authors of this book

to critically appreciate and understand what the texts of South Asian literature meant to “ the

people who wrote, heard ,saw or read them, and how the meanings may have changed

overtime.”

This is precisely what the late Norman Cutler has done in his subtle and sophisticated reading of the

Tamil texts under a dramatic title, ‘ Three moments in Tamil Literary Culture’. He deconstructs

the genealogy of Tamil culture by focussing on (1) the autobiography of U.Ve. Swaminatha

Iyer,(2) histories of Tamil literature that emerged as a genre of scholarship in the twentieth

Century, and (3) a fifteenth century literary anthology titled ‘Purathirattu’.

U.Ve. Swaminatha Iyer is forever visualised by the Tamils as the grand old man of the Tamil

language,not only because he lived up to a ripe old age but also for his reclaiming the grand old

Tamil texts of a very distant past. He provided a long history for the Tamil language and also

cultural politics for the Tamils, though unwittingly. Thanks to the early British historians and

missionary philologists, a dubious theory of Aryan-Brahman- Sanskrit versus Dravidian

non-Brahman- Tamil conflict got so ingrained in the psyche of the many of the English-educated

Tamil scholars of that period that the first history of the Tamil language(1904) is informed by a

chronological obsession and an abundant zeal for establishing that Tamil antidated Sanskrit. The

irony was that this culture war became only possible after Swaminatha Iyer resurrected many of the

ancient literary works in Tamil belonging to the Cankam age. M.S. Purnalingam Pillai’s primer of

the history of Tamil literature became the blue print for many of the histories that succeeded it

in which the bottom line of discussion was the date of the literary works, marked by aggressive

arguments in favour of an earlier or later date. This historicized perspective is unique to Tamil

and forms the essential part of the Tamil literary culture.

Summing up the essential feature of Iyer’s autobiography, Cutler says: “ Caminatha Iyer’s account

of his own life suggests that during the 19th century the cultural activities of at least some Brahmans

and high-caste non-Brahmans were largely congruent, much more so than one might expect from

certain modern-day politicized readings of Tamil cultural history, according to which Vellalas and

members of other non-Brahman castes are true sons of the Tamil soil and Brahmans are interlopers

from the North”.

Cutler refers to the fifteenth century Tamil anthology ‘Purathirattu’(Anthology of poems on the

exterior world as opposed to the interior landscape i.e. ‘akam’) compiled by an anonymous

editor. According to him the Purathirattu collection reveals “a much greater consciousness of

a literary heritage than in the case with either the canonization of bhakti poetry or the compilation

of Saiva Siddhantha Sastras”. That the spontaneous outpourings of the bhakti poets became

liturgical texts much later does not reflect that they were in any way of less of literary heritage than

‘Purathirattu’, which includes poems from the cankam ‘Purananuru’ and ‘Pathirruppaththu’ and

poems from some of the later didactic works like ‘Naladiyar’ and ‘Pazhamozhi’ and also from the

epics, ‘Kamba Ramayanam’ and ‘Civaka Cinthamani’. The mystical poems of the bhakti saints

can claim their lineage from the cankam love poetry(‘akam’) and as such, are endowed with a rich

literary heritage no less significant than the Purathirattu poems which are in the ‘puram’ stream as

codified in the cankam tradition. It looks like Norman Cutler has made rather a sweeping

generalization , while comparing the consciousness of literary heritage of the bhakti hymns and

‘Purathirattu’. Of course the fifteenth century anthology shows that there existed a nonsectarian

culture during this period as was evident from the nature of the poems that have been compiled,

which belonged to different faiths as Saivism, Vaishnavism, Buddhism and Jainism and the role

model for this great work was ‘Thirukural’, a transsectarian masterpiece, though surprisingly,

not a single couplet from this great work has been included in ‘Purathirattu’.

Perhaps, for the first time in a book on Indology, English has also been treated as one of the South

Asian languages and befittingly so. The Anglo-Indian literature has a distinctive culture of its own

that constitutes an intrinsic part of the Indian consciousness. To associate a language with a

nation-state is no longer valid for much of the literatures in languages like English and Spanish,

have become ‘’resolutely supra-national’’, to quote Sheldon Pollock.

அடிமன ஆக்ரோஷங்கள்

February 18, 2017 § Leave a comment


நான் எந்தக் கட்சியும் சார்ந்தவன் அல்லேன். நேற்று, தமிழ்நாட்டுச் சட்டசபை நிகழ்வுகளில், மனிதர்களின் அடிமனத்து அசிங்க உண்ர்வுகள் எப்படிக் கட்டவிழ்ந்து தலைவிரித்து ஆடின என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே முயல்கின்றேன்.
எடப்பாடி பழனிச்சாமி, சசிகலாவின் ‘டூப்’பாக இருக்க சம்மதித்ததே அவருடைய தொகுதி மக்களுக்குச் செய்த துரோகம். ஆனால், பன்னீர்செல்வம், தமக்குப் பதவி இல்லை என்றவுடன், அநியாம் இழைக்கப்பட்ட ஒரு தர்மவான் தோற்றம் பூண்டது சரி என்று நான் சொல்லவில்லை. இத்தனை ஆண்டுகள் அதர்மத்துக்குத் துணை போனபிறகு, அவர் தலையில் மகுடம் ஏறியவுடன், அதை உறுதிப் படுத்திக்கோளவதற்காகத் தரித்த புதிய வேடத்தை யாரும் நம்பமாட்டார்கள். இது எந்த விதத்தில், ‘தர்மத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் இடையே நிகழும் போர்’ என்று சித்திரிக்க முடியும்?
இரண்டு கொள்ளைக் கும்பல்களுக்கிடையே, அடித்தக் கொள்ளையைப் பங்கிட்டுக் கொள்ளுவதிலே ஏற்பட்ட யுத்தம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.
தி.மு.க நம்பிக்கைத் தீர்மானத்தில் பங்கெடுக்கப்போவதில்லை என்று சொன்னது அதன் தகுதியை க் கண்ணியமானவர்கள் மதிப்பில் உயர்த்திக் காட்டியது. ஆனால் நேற்றையச் சம்பவங்கள் கட்சியின் தலைமைக்கு ஒரு மாபெரும் களங்கம். ஸ்டாலின் தமது கட்சி அங்கத்தினர்களை அடக்கி ஆண்டிருக்க வேண்டும். அவைத்தலைவரைத் தாக்கியவர்களின் அடிமனத்தில், அவைத்தலைவர் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்ற நினைவு, விசுவரூபம் எடுத்த நிலையில்தான் அவரை அப்படி அவமானத்துக்கு உள்ளாக்கினார்கள் என்பது போல் தோன்றியது. இது நம் இந்திய சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தமான அடிமனச் சாபக்கேடு!
ஊழல்சாம்ராஜ்யத்தின் ’முதல் குற்றவாளி’யின் ‘கனவுகளை நிறைவேற்றுவோம்’ என்று அதிமுகாவின் இரண்டு பிரிவுகளும் கோஷமிடுவதுதான் நகைமுரண்.

’உலகே இன்ப மயம்’

February 11, 2017 § Leave a comment


குறுந்தொகையில் ஒரு பாடல். இயற்றியவர் பெயர் ‘இறையனார்”. அவர் பெயரை வைத்துக்கொண்டு தமிழ் நாவலர் சரிதை ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையையும் கட்டிவிட்டது. திருவிளையாடல் புராணத்தில் இக்கதைக்கு க் கையும் காலும் முளைத்துவிட்டது அது நமக்கு இப்பொழுது தேவையில்லை.
முதலில், குறுந்தொகைப் பாட்டைப் பார்ப்போம்
’கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அம்சிறைத் தும்பி
காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ!
பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில்இயல்
செறி எயிற்று, அரிவைக் கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ, நீ அறியும் பூவே?’
குறுந்தொகை சங்க காலத்து நூல். இங்கே பேசுகின்றவன் சங்க காலத்துத் தலைவன். தலைவியின் கூந்தல் பாயில் படுத்திருக்கிறான். மலர்களில் மணம் மோந்து, தேனைக் குடிக்கும் தும்பி( வண்டு) அவள் கூந்தலைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது. அவன் அதை விரட்டுகிறான். அது போகவில்லை. சுற்றிச் சுற்றி மீண்டும் வருகிறது. அச்சமயத்தில் அவள் மலர் ஏதும் சூடவில்லை. அப்பொழுது தலைவனுக்கு ஓர் ஐயம் ஏற்படுகின்றது. அவள் கூந்தலின் இயற்கை மணமா அத்தும்பியை ஈர்த்திருக்கும்.
கேட்கின்றான்: ‘ பூக்களின் மணத்தை ஆராய்ந்து, அவற்றிலுள்ள
தேனை உண்கின்ற, அகத்தே( உள்ளே) சிறகுகளை உடைய தும்பியே, நான் ஒன்று உன்னைக் கேட்கிறேன், பதில் சொல். மயில் சாயலையும், அழகான வரிசையாய் ஒளிவீசும் பற்களையும் உடைய என் அன்புக் காதலியின் கூந்தலின் இயற்கையான நறுமணம் போல், உன் அநுபவத்தில் நீ கண்டறிந்த மலர்களுக்குள் ஏதேனும் ஒன்றுக்கு உண்டா, சொல்’’
இதை இயற்கைப் புணர்ச்சியில் ‘நலம் பாராட்டல்’ என்று கூறும் தொல்காப்பியம்.
இப்பொழுது நம்மாழ்வார் இயற்றிய ‘திருவிருத்தத்தில்’ ஒரு பாட்டைப் பார்ப்போம்.
‘வண்டுகளோ1 வம்மின்நீர்ப்பூ நிலப்பூமரத்தில் ஒண்பூ
உண்டு களித்துழல் வீர்க்கொன்றுரைக் கியம் ஏனமொன்றாய்
மண்துக ளாடிவை குந்தமன் னாள்குழல் வாய்விரைபோல்
விண்டுகள் வாரும் மலர் உளவோ நும் வியலிடத்தே’

இந்தப் பாட்டின் பொருள் என்ன? ‘ வண்டுகளே! நீங்கள் நீர்ப் பூக்கள், செடி கொடிகளிலுள்ள அழகிய பூக்கள், நீண்ட மரங்களிலுள்ள பூக்கள், ஆகிவற்றை மணம் மோந்து, தேனைக் குடித்திருப்பீர்கள். நான் ஒன்று கேட்கிறேன் உங்களை.. அழுக்கு மண்ணில் புகுந்து விளையாடிய வராக மூர்த்தியை உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவருக்குத்தான் நறுமணம் கமழும் வைகுண்டமும் சொந்தம். அந்த வைகுண்டத்தைப்போல் இனியவள் இப்பெண். இவளுடைய கூந்தலின் நறுமணம்,, நீங்கள் அநுபவத்தில் மோந்து உணர்ந்த அம்மலர்களுக்கு உண்டா, சொல்லுங்கள்.’
இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். ‘குறுந்தொகை’க்கும் ,’திருவிருத்த’த் துக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று. சங்க காலத்து அகத்துறைப் பாடல்களின் தொடர்ச்சி யாகத்தான் பக்தி இயக்கப் பாடல்களை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.
இறையானார் பாடலில் காதலன் ஒரு தும்பியை ( வண்டைக் காட்டிலும் தும்பிக்குச் சற்று உயர்ந்த தகுதி உண்டு என்பார்கள்0 பார்த்துக் கேட்கிறான். நம்மாழ்வார்ப் பாடலில் வண்டுகள் என்று பன்மையில் அமைந்திருக்கிறது. ’பக்தி’ என்ற சொல்லே ‘பஜ்’ என்ற வேர்ச்சொல்லினின்றும் வருகிறது. ‘பஜனை’ என்றால் கூட்டமாக வழிபடுவது. வைணவ சமயம் தனிப்பட்டவர்கள் ஈடேறுவதை( individual salvation) வற்புறுத்தவில்லை. .முதல் மூவாழ்வார்கள் சந்தித்த வரலாறும் இதைத்தான் சொல்லுகிறது. ஆகவேதான் ,’ வண்டுகளே’ என்று பன்மையில் கேட்கிறான் காதலன்.
குறுந்தொகைப் பாட்டில் அற்புதமான சொல்லாட்சி. திருவிளையாடற்புராண நக்கீரர் இந்தப் பாட்டை இதற்காகவாவது ரஸித்திருக்கலாம். ‘’கொங்கு தேர் வாழ்க்கை’ என்றால், மலர்களை ஆராய்ந்து, நறுமணம் மோந்து, தேனை உண்ணும் வாழ்க்கை என்று பொருள். ஆங்கிலத்தில் ‘.connoisseur’ என்பார்களே அந்த மாதிரி. பொதுவாகப் பூக்கள் என்று அவன் சொல்லுகின்றானே தவிர அவற்றை வகைப் படுத்தி அவன் கூறவில்லை. ஆனால் திருவிருத்தக் காதலன், ‘நீர்ப்பூ’, ‘நிலப்பூ, மரப்பூ என்று வகைப் படுத்திக் கூறுகிறான்.
ஆன்மிகச் சிந்தாந்தத்தில் மூன்று யோகங்கள் கூறப்படுகின்றன. அவை கர்மம், ஞானம், பக்தி இவற்றைதவிர, வைணவத் தத்துவதில் நான்காவதாக ஒரு யோகத்தைச் சொல்வார்கள். அதன் பெயர் பிரபத்தி. இதைச் சரணாகதித் தத்துவம் என்றும் கூறப்படும். நாம்
நம்முடைய பணியை முழு சிரத்தையுடன் செய்துவிட்டு, நடப்பது நடக் கட்டும் என்று மனத்தில் எந்தவித ஐயமின்றிப் பலனை இறையவனிடம் ஒப்படைத்து விடுதல்.
இப்பாசுரத்தில் இடம்பெறும், நீர்ப்பூ, நிலப்பூ, மரத்தில் ஒண்பூ ஆகிய மூன்றும் மூன்று யோகங்களைக் குறிக்கின்றன, தலைவியின் கூந்தலில் உள்ள இயற்கை மணம் பிரபத்தி. மற்றைய மூன்று யோகங்களைப் போல் சிக்கலானது இல்லை. இயற்கை மணத்துக்கு எந்தவிதமான பிரயத்னமும் வேண்டியதில்லை. உலகமே இறைவனின் உறைவிடம். இயற்கையும் இறைவனும் ஒரே பொருளைத் தரும் இரு சொற்கள், அதனால்தான் எந்தவிதமான அலங்காரமுமில்லாமல் இருக்கும் கூந்தலின் இயற்கை மணத்தைப் பிரபத்தியுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள்.
‘திடீரென்று ‘ஏனம்’ என்று அவன் வராக அவதாரத்தை ஏன் குறிப்பிட வேண்டும்? அதே சமயத்தில் அழுக்கை விரும்பி வாழும் அவனுக்கு நறுமணம் கமழ்கின்ற வைகுண்டம் சொந்தம் என்கிறார். உல்கத்தில் விரும்பத்தகாதது என்று எதுவுமேயில்லை. வைணைவத் தத்துவம் இறைவனின் சௌலப்பியத்தை (எளிமை) வற்புறுத்தியது. அதனால்தான் ஒரே மூச்சில் அவதார நிலையையும் (வராகம் =எளிமை) பரம நிலையையும் (வைகுண்டம்) குறிப்பிடுகிறார். வைகுண்டம் போல் இனிமையாக இருக்கும் அவள் மிக இயல்பாக, எளிமையாக, இயற்கை மணத்துடன் இருக்கும் கூந்தலுடன் இருக்கிறாள். இதுதான் அவனுக்கு உகந்த விஷயம்.
’ஈசன் வானவர்க்கு அன்பன் என்றால்
தேசமோ திருவேங்கடத்தானுக்கு?’ (திருவாய்மொழி)
’இறைவன் வைகுண்டத்தில் இருக்கிறான் என்பதை விட இங்கு, இந்த மண்ணில், எனக்குச் சுலபனாக திருப்பதியில் இருக்கிறான் என்பதுதான் அவனுக்கும் பெருமை.,எனக்கும் பெருமை’. ஆழ்வார் கூறுவது இன்றையத் திருப்பதி இல்லை, அவர்காலத்திய திருப்பதி!

’யாருக்கு மாலை?’

February 10, 2017 § Leave a comment


இறந்துபோனவர்களின் ஆன்மா  இருந்துகொண்டிருப்போர்களுடன் சகஜமாக உரையாடும் தமிழ் நாட்டில், தமிழ்நாட்டு ஆளுநர் கனவில் ‘அம்மாவின்’ ஆவி  தூங்கிக்கொண்டிருந்தவரைத் தட்டி எழுப்பியது.

அவர் அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு எழுந்தார்.

அம்மா அவரைக் கண்டு புன்னகைத்தார்.

‘நான்தான் இடைக்கால முதல்வரை ராஜிநாமா கடிதத்தை வாபஸ் பெறும்படிச் சொன்னேன். அரசியல் சட்டத்தின் படி அதற்கு இடமில்லை என்றால் முதல்வரைத் தேர்ந்தெடுக்க இன்னொரு வழி இருக்கிறது’ என்றார் ‘அம்மா’.

‘என்ன வழி?’ என்றார் ஆளுநர்.

‘பாரதப் பண்பாட்டு வழி. ஆர்.எஸ்.எஸ் ஒப்புதலும் கிடைக்கும்’

‘சொல்லுங்கள்’

‘ஒரு யானையிடம் மாலையைக் கொடுத்து, தமிழ்நாட்டுச் சட்டசபை அங்கத்தினர்களையும், சசிகலாவையும் நிறுத்தி வைத்து, யார் கழுத்தில் அந்த மாலையைப் போடுகின்றதோ அவர்தான் முதல்வர். நாளைக்கே அறிவியுங்கள்.’என்றார் ‘அம்மா’.

ஆளுநர் யோசித்தார். ‘ஒரு பிரச்னை.’

‘என்ன பிரச்னை’

‘தமிழ்நாட்டு யானையாக இருந்தால் அதற்கென்று விருப்பு, வெறுப்புக்கள் இருக்கலாம்’ கர்நாடாகா யானையாக இருந்தால் காவிரிப் பிரச்னை. கேரளா யானை ‘நான் ஒரு கம்யூனிஸ்ட்’, இதில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்று சொல்லிவிடக் கூடும்’  என்றார் ஆளுநர் தலையைச் சொறிந்துகொண்டே.

‘அஸ்ஸாம் யானையைக் கொண்டு வாருங்கள்’ என்றார் ‘அம்மா’. சொன்ன சூட்டோடுடன் மறைந்தும் விட்டார்.

ஆளுநர் தில்லிக்கு இது பற்றித் தகவல் தெரிவித்தார்.

இரண்டு நாட்களில் அஸ்ஸாம் யானை வந்தது.

எல்லா சட்டசபை அங்கத்தினர்களும், சசிகலாவும் மெரினாவில், அம்மாவின் கல்லறை அருகே  நிறுத்தி வைக்கப்பட்டனர்.

ஏராளமான கூட்டம்.

ஆளுநர் மேற்பார்வையிட்டுக் கொண்டு நின்றார்.

அஸ்ஸாம் யானை வந்தது, துதிக்கையில் மூவர்ண மாலையுடன்.

மூன்று முறை சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.

சிறிது நேரம் நின்று யோசித்தது.

பிறகு ஒரு தீர்மானத்துடன், ஆளுநர் கழுத்தில் மாலையைப் போட்டது.

அவர் திடுக்கிட்டார்!  ‘ஐயோ! நான் இந்த மாநிலத்துக்கு முதல் மந்திரி ஆக மாட்டேன். எனக்கு பயமாக இருக்கிறது’ என்று கதறினார்.

‘ முதல் மந்திரி இல்லை. ராஷ்டிரபதி ஆட்சி என்று சொல்லுகிறது யானை’ என்றார் அரசாங்கத்தின் முதல் செயலர்!

 

 

 

’பாரதி என்று சொல்லடா’

February 6, 2017 § 1 Comment


நான் சில மாதங்களுக்கு முன், மத்திய கலை,பண்பாட்டு அமைச்சரகத்துக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தேன்.

‘இந்திய பண்பாட்டு ஒருமைப்பாட்டைப் பற்றியும், தேசியத்தைப் பற்றியும் முதல் குரல் கொடுத்தவர் மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதி. இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்திலேயே இவை பற்றிப் பாடியதோடு மட்டுமல்லாமால், கட்டுரைகளும் எழுதியிருக்கிறார்..பாரதியோடு ஒப்பிடும்போது, தாகூர் பாரதி அளவுக்குத் தேசியக் கவிஞராக இருந்தார் என்று சொல்ல முடியாது. ஆகவே மத்திய அரசாங்கம், பாரதி பெயரில் கவிதைக்கென்று ஒரு சர்வ தேச விருதை அறிவிக்க வேண்டும். தாகூர், நோபல் பரிசு பெற்ற ஒரே காரணத்துக்காக அகில் உலக அளவில் அவர் பெயர் இலக்கிய உலகில் பரவியிருக்கிறது. பாரதி புகழும் அவ்வாறு பரவ வேண்டுமென்றுதான் தமிழ் மக்கள் விரும்புவார்கள். இதற்கு ஆவன செய்ய மத்திய அரசைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்’

இதற்கு இன்னும் பதிலே வரவில்லை.

தாகூருக்கு எந்த விதத்திலும், கவிதைப் படைக்கும் ஆற்றலிலோ, ரசனையிலோ, சிந்தனை வீச்சிலோ, உலகளாவியப் பார்வையிலேயோ குறைவில்லாதவர் பாரதி.  இருப்பினும், இந்திய இலக்கிய உலகம், பாரதி கவிஞர் என்ற முறையில் அவருடைய முழு பரிமாணத்தை உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

தாகூர் இந்த வகையில் அதிர்ஷ்டம் செய்தவர். செல்வம் மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தவர். நோபல் பரிசைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு அதை அவரால் அடையவும் முடிந்தது. வெற்றி தரும் வெற்றியைப் போல் வேறு எதுவுமில்லை. நோபல் பரிசு தாகூரை இந்தியாவின் இலக்கிய icon ஆக அடையாளம் காட்டியது.

பாரதிக்கு இவ்வகையில் எந்த விதமான அதிர்ஷ்டமுமில்லை. இந்தியாவின் தெற்குக் கோடியில் தமிழ் நாட்டில் பிறந்து, கவிஞன் வாழ்க்கையை மேற்கொண்ட அவர், உலகளாவிய விருது எதனையும் இலட்சியக் கோட்பாடாகக் கொள்ளவில்லை. நாமகள் சொல்வளம் கொடுத்தாளே தவிர, சோற்று வளம் கொடுக்கவில்லை. வாழ்நாள் முழுவதும் வறுமையிலேயே உழன்றார்.

திருமகளின் செல்வக் குழந்தையாய்ப் பிறந்து, உலகம் முழுவதையும் பன்முறைச் சுற்றி வருவதற்கான வசதிகள் இருந்து, இலக்கியம் படைத்த தாகூரையும், வயிறு காய்ந்தாலும் கவிதையே மூச்சாகக் கொண்டு வாழ்ந்த பாரதியும், இவர்கள் இருவருக்கும் அமைந்துவிட்டச்  சமூகப் பின்னணியில் பார்க்கும்போதுதான், பாரதியின் இலக்கிய மேன்மை நமக்கு விளங்கும்..

தாகூர் குடும்பம் சர்வதேச அளவில் கலைஉலகத் தொடர்பு உடையது. தாகூர் நோபல் பரிசு பெறுவதற்கு எட்டு மாதம் முன்புதான், கலை உலகக் விற்பன்னராகிய  ஸ்வீடிஷ் இளவரசர், தாகூர் இல்லத்தில் தாகூர் குடும்ப விருந்தினராக இரண்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்திருக்கிறார். கலைப்  பற்றிய அறிவார்ந்த விவாதங்கள் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரல.மேல்நாட்டுக் கலாசார இலக்கியச் சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொள்ள இந்தப் பரிவர்த்தனைகள்

உதவின.

கீதாஞ்சலி வங்க மொழியில் பிரசுரமானபோது. கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியது. தாகூர் அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். வங்காள மொழியிலிருந்த கவிதைகள் 157. அவற்றில், பல் கவிதைகளைத் தவிர்த்து விட்டு, ‘மேல்நாட்டு இலக்கிய ரசனை நுண்ணுணர்வுக்கேற்ப’’ புதிய 53 கவிதைகள் சேர்த்து (அவர் முதலில் இவற்றை ஆங்கிலத்தில் எழுதிய பிறகுதான் வங்க மொழியில் அவற்றைப் பெயர்த்தார் என்றும் கூறுவதுண்டு) அவற்றைப் பிரசுரத்துக்காக லண்டன் எடுத்துச் சென்றார். நோபல் பரிசு நோக்கி வைத்த முதல் அடி இது.

நோபல் பரிசு பெற்றிருந்த டபில்யூ.பி. யீட்ஸ் என்ற ஐரிஷ் கவிஞரின் முன்னுரையுடன்கீதாஞ்சலிபிரசுராமாக வேண்டுமென்று அவர் விரும்பினார். ஒரு பொது நண்பர் மூலம் இது சாத்தியமாயிற்று.

யீட்ஸுக்கு இக்கவிதைகள்  ஒரு புதிய உலகத்தை அறிமுகம் செய்து வைத்தனதமிழ்நாட்டுப் பக்தி இயக்கக்,கவிஞர்கள்(நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள்), ஜலாலுதீன் ரூமி, கபீர், சூர்தாஸ் போன்றவர்களின் mysticism பரிச்சயமானவர்கள், தாகூரின்கீதாஞ்சல்ஒரு புதிய வரவாகத் தெரியாது. ஆனால் யீட்ஸுக்கு அவை புதியவையாக இருந்தன. நீண்ட முன்னுரை எழுதினார்நோபல் பரிசை நோக்கி வைத்த இரண்டாம் அடி இதுஆனால்,தாகூ ருக்கு நோபல் பரிசு கிடைத்ததும், ,’இந்நூலுக்கு நோபல் பரிசு கிடைக்குமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லையென்றுயீட்ஸ் கூறியிருப்பது வேறு விஷயம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கலாசாரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் கவிதை மொழியை வேற்றொரு மொழியில ஆக்கம் செய்வது என்பது ஒரு பெரிய சவால்தான்பாரதியின் கவிதைகளுக்குத் திருப்திகரமான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இது வரை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கம்பன், வள்ளுவன், பாரதி ஆகிய மூவரும், தமிழ்க் கலாசரத்துக்கு உரித்தான சொல் ஆளுமையில் நிகரற்றவர்கள். வேற்று மொழியில் அவை உருப் பெறும்போது அது அம்மொழியின் தோல்வியாக முடிந்து விடுகிறது. அதனால்தான், .கே.ராமாநுஜன், ஆழ்வார்ப் பாடல்களின் கருத்துகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவற்றிற்கு ஆங்கில அவதாரம் தந்திருக்காரே தவிர மாறு வேடம் அணிவிக்கவில்லை.

பாரதி உலகளிவில் அறியப்படாததற்கு இதுதான் காரணம் தாகூரின் அதிர்ஷ்டம் அவருக்கில்லை;

 

 

 

 

 

 

 

அக்கிரஹாரத்தில் நாய்.

February 6, 2017 § Leave a comment


நான் கும்பகோனத்தைச் சேர்ந்தவன் (பண்டித நடையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால்,’சேர்ந்தவன் ஆவேன்’) என்றாலும், என் பேச்சில் தஞ்சாவூர் ‘மணம்’ சிறிது கூட இல்லாமலிருப்பதற்கு என்ன காரணம் என்று சில நண்பர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். ‘தஞ்சாவூர் மணம்’ என்றால், கரிச்சான் குஞ்சுவுடனும், தி.ஜானகிராமனுடனும் பழகியவர்களுக்குத் தெரியுமென்று நினைக்கிறேன்,.

நான் தில்லியில் இருந்தபோது, ஓர் அமெரிக்க ’ ஃபுல்ப்ரைட்’ ஆராய்ச்சி மாணவர் என்னைப் பார்க்க வந்தார். அவருடைய ஆராய்ச்சி எதைப் பற்றித் தெரியுமா? ‘ ’இந்திய மொழிகளில் வசவு சொல்லாட்சி;’ (‘Swear words in Indian Languages;)  அவர் கணிப்பின்படி, பஞ்சாபி மொழிதான் இத்தகைய சொல்லாட்சியில் வளமை மிகுந்தது என்று அவர் சொன்னார்..

‘இந்த ஆராய்ச்சியால் கருத்துலகத்துக்கு என்ன லாபம்/’ என்று நான்  அப்பாவித்தனமாக் கேட்டேன்..

அவர் என்னை  ஒரு பரிதாப உணர்வுடன் பார்ப்பதுபோல் தோன்றிற்று

‘சமுதாய,-உளவியல்- கலாசார-மொழியியல் பார்வையில் இந்த ஆய்வை மேற்கொண்டிருக்கின்றேன்.சமுதாயயியல் ஆராய்ச்சிப் பற்றித் தெரிந்தவர்களுக்கு இது ஒரு வரப் பிரசாதம்’ என்றார் அவர். சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு.

அவர் தமிழ் மொழியில் இது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்ளவில்லயா என்று கேட்டேன். ’ ‘ ஹிந்தி, பஞ்சாபி, உர்து, ராஜஸ்தானி, மைதிலி’ ஆகிய மொழிகள் பற்றித்தான் அவர் ஆராய்ந்திருப்பதாகச் சொன்னார். எடுத்துக் காட்டாக அவர் பஞ்சாபியிலிருந்து சொன்ன வசவுக் கோவை தஞ்சாவூர் கிராமப் புறங்களில் அக்காலகட்டத்தில் (இப்பொழுத எப்படியென்று எனக்குத் தெரியாது) வழங்கிவந்த வண்ண வண்ணமான வசவு அலங்காரங்களுக்கு உறை போடக் காணாது .இதை எதற்குச் சொல்ல வந்தேன் என்றால், ’சொல்லாட்சியில் ‘தஞ்சாவூர் மணம்’ என்று நண்பர்கள் குறிப்பிட்டது, ‘சமுதாய—உளவியல்-கலாசார—மொழியியல் பார்வைக்கு’ அந்த இளம் அமெரிக்க அறிஞரால் உட்படுத்தப் பட்ட ‘மொழி மணத்தைதான் ‘  என்று நினைக்கின்றேன்.

என் பேச்சில் ‘தஞ்சாவூர் மணம்’ கமழவில்லை என்பதற்குக் காரணம், நான் பிறந்து ஆறு வயது வரை வளர்ந்தது என் தாத்தா வீட்டில்(அம்மாவின் அப்பா),சென்னை.யில். குழந்தையின் ஆரம்ப ப் பருவ நினைவுகளும் அநுபவங்களுந்தாம், அதன் மனப் பரிணாமத்துக்கு வித்திடுகின்றன என்று ஃப்ராய்ட் சொல்வதை ஏற்றுக் கொண்டால், நான் கும்பகோணத்தில் என் பெற்றோர்களுடன் வசிக்கத் தொடங்கியபோது, கும்பகோனத்திலிருந்து ‘அந்நியப்பட்ட’ நிலையில்தான் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகின்றது…

ஆசார, அனுஷ்டானங்கள் எதனைப் பற்றியும் கவலைப் படாத என் தாத்தாவிடம் இருந்தால் நான் ‘’கெட்டு’ப் போய்விடுவேன்’ என்பதற்காகத்தான் என் அப்பா என்னை,  கும்பகோனத்தில்அவர் இருந்த அக்கிரஹார வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டார்..அந்த அக்கிராஹார வாழ்க்கையும் எனக்கு ’அந்நியமாக’த் தெரிந்தது.

என் தாத்தாவின் கொள்கையின்படி, குழந்தைகளை எட்டு வயதில்தான் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்க்க வேண்டும். ஆகவே நான் சென்னையில் இருந்த வரைப் பள்ளிக்கூடமே போகவில்லை. என் சின்ன பாட்டிதான் என் ஆரம்ப ஆசிரியர். தாத்தாவின் இரண்டாவது மனைவி,- என் அம்மாவின் அம்மா காலமான பல ஆண்டுகளுக்குப்  பிறகு, ஓர் ஏழை குடும்பத்துக்குக் கைக் கொடுப்பதாகச் சொல்லித், தம்மைவிட முப்பது ஆண்டுகள் சிறியயவரான என் சின்ன பாட்டியை திடீரென்று பதிவுத் திருமணம் செய்து வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தார்.என் தாத்தா. பதிவுத் திருமணம் ஆட்சேபகரமானதாக அந்தக்காலத்து ஆசாரச் சீலர்களுக்குத் தெரிந்ததே தவிர, முப்பது ஆண்டுகள் தம்மைக் காட்டிலும் சிறிய ஒரு பெண்ணை அவர் மணந்தது. எந்த விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாகவில்லை. ‘அந்தக் காலம்’ என்றால் 1930ல். அதுதான் நான் பிறந்த வருஷம்.

நான் சென்னையில் இருந்த வரை என் சின்ன பாட்டியை என் அக்கா என்றுதான் நினைத்தேன்..நான் கும்பகோனம் வந்த பிறகுதான் அவர் அம்மாவின் சித்தி என்று தெரிந்தது.

நான் கும்பகோணம் வந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அப்பா ஒரு பிரச்னையை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது.

அப்பாவின் இளைய சகோதரி பெங்களூரில் இருந்தார். அவர் கணவர் போலிஸில் உயர்ந்த உத்தியோகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர். அவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் திடீரென்று இறந்து விட்டார்..அத்தைக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. ஒரு நாய் இருந்தது. அடர்த்தியான முடியுடன் கூடிய வெள்ளை நாய்.’ஸ்பானியல்’ அத்தை அதை மிகச் செல்லமாக வளர்த்தார்.

அத்தையின் கணவர் போன பிறகு பெங்களூரில் பஸவங்குடியில் அவ்வளவு பெரிய வீட்டில் தனியாக இருக்க பயந்த அவர் அப்பாவுடன் கும்போகோனம் வந்துவிடுவதாகச் சொன்னார்.

அப்பாவுக்கு ஒரே ஆட்சேபணை.. அதுதான் அந்த நாய்.  அத்தை அந்த நாய் தம்முடன் தான் இருக்குமென்று பிடிவாதம் பிடித்தார். அக்கிரஹார வீட்டில் நாய் வைத்துக் கொள்ள முடியாது என்றார் அப்பா.

‘மாடு வச்சுக்கலாம், நாய் கூடாதா?’ என்றார் அத்தை.

‘நாயும் மாடும் ஒண்ணா, என்ன சொல்றே/’

‘ரெண்டும் வாயில்லாத ஜீவந்தானே?’

அப்பா கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்: ‘ நாயை  யார்கிட்டேயானும் கொடுத்துட்டு வா.  கும்பகோனத்திலே நம்ம ஆத்து தெருக்கோடியிலே கோயில், கோயிலை நம்பி இருக்கிற ஆசாரமான குடும்பங்கள்..ஞாபகம் வச்சுக்கோ’ என்றார் அப்பா.

“உன் தெருலே இருக்கிற எல்லாருடைய ஆசாரங்களையும் பத்தி எனக்குத் தெரியும். உனக்கும் தெரியும் நீயோ கோயிலே நம்பி இருக்கலே.. சிம்னாவுடன் பழகிட்டா, நீயே அவனை விடமாட்டே. பாரு’ என்றார் அத்தை

இந்த இடத்தில் ‘சிம்னா’ என்றால் யார் என்று சொல்லியாக வேண்டும். .’சிம்னா’ என்பது அத்தை வளர்த்த நாயின் பெயர். கன்னடப் பேர் என்று என் அம்மா நினைத்தாராம்..  அந்த நாய்க்கே உரித்தான பெயர்,அது,  எந்த மொழியிலும் அது இல்லை என்று என் அம்மாவிடம் அத்தையே சொல்லியிருக்கிறார்.

அத்தையிடமிருந்து அப்பாவுக்கு ஒரு நாள் தந்தி வந்த்து

‘நான் பெங்களூர் வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுட்டேன்.. நாளைக் காலை கும்பகோனம் வருகிறேன். ஸ்டேஷனுக்கு வா.’

அப்பா குழம்பிப் போனார். தனியாக வருகிறாளா, நாயும் வருகிறதா என்பதுதான் பிரச்னை. அப்பொழுது கோயிலில் வசந்தோற்சவம்.,

அப்பொழுதெல்லாம் தொலைபேசி வசதி கிடையாது. எப்படித் தெரிந்து  கொள்வது?

அடுத்தநாள் ஸ்டேஷனுக்குப் போன அப்பாவுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அத்தை நாயை அழைத்துக் கொண்டு வரவில்லை என்பதல்ல அதிர்ச்சி. சிம்னாவுடன், அதே மாதிரி, சிம்னியும் (ஒரு பெண் நாய்) இருந்தது என்பதுதான் அதிர்ச்சி.!

‘சிம்னா முன்பின் அறிமுகமில்லாத ஊரிலே எப்படித் தனியா இருப்பான்? துணைக்காக இன்னொரு ‘ஸ்பானியல்’ வாங்கினேன்” என்றார் அத்தை.

 

கவிதை ஓவியங்கள்!

February 3, 2017 § Leave a comment


ஓவியர் ரவிவர்மாவுக்கும், குலசேகர ஆழ்வாருக்கும் ஒரே மரபு அணு.(DNA) .இருவரும் சேர நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். குலசேகரர் சொற்களை வைத்துக் கொண்டு ஓவியம் தீட்டினார். ரவிவர்மா வண்ணங்களைக் கொண்டு கவிதை எழுதினார்.

ஆயர்பாடிக் கண்ணனின் மழலைப் பருவ சேட்டைகளைப் பற்றிப் பெரியாழ்வார் அற்புதமாக ஏற்கனவே சித்தரித்து விட்டார். அதை ஒரு புதிய கோணத்தில் பார்க்க வேண்டுமென்று குலசேகரருக்கு.த் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

யோசித்தார்.

தேவகிதான் கண்ணனின் உண்மையான தாய். ஆனால், விதி வசத்தினால். அவன் ஆயர்ப்பாடியிலே யசோதையின் மைந்தனாக வளருகிறான். கிருஷ்ணன் கம்சனைக் கொன்று பெற்றோர்களை விடுவித்த பிறகு, தேவகிக்குக் கண்ணன் யசோதையின் மகனாய் வளர்ந்த போது செய்த விஷமங்கள் எல்லாம் தெரிய வந்திருக்கும். ஆனால் இப்பொழுது அவள் அவனை வளர்ந்த ஒரு வாலிபனாகத்தான் பார்க்க முடிகிறது.

அவன் பால்ய லீலைகளைப் பார்க்க முடியாமால் போனது அவளுக்கு எப்பேர்ப்பட்ட நஷ்டம்!

குலசேகரர் தேவகியாய் மாறிவிடுகிறார்.

பாடுகிறார்.

‘முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும்

முகிழ் இளஞ்சிறு தாமரைக் கையும்

எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கு

நிலையும், வெண்தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும்

அழுகையும்,அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும்

அணிகொள் செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும்

தொழுகையும், இவை கண்ட அசோதை

தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே !

(பெருமாள் திருமொழி0

’மழலைப் பருவக் கண்ணன் தவழ்ந்து தவழ்ந்து போய் அங்கே வைத்திருக்கும் வெண்ணெய் பாண்டங்களை உருட்டி அவன் பிஞ்சு கையால் வெண்ணெயை உருட்டி உருட்டித் தன் தாமரை போன்று சிவந்த கைகளால் உண்கிறான். சிவந்த வாய், முகம் அனைத்திலும் வெண்ணெய். ஏதோ சப்தம் கேட்கிறது. சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான்.

யசோதை வந்துவிட்டாள். வெண்ணையும் வாயுமாக அவன் சிவந்த முகத்தைப் பார்க்கிறாள்.. அவள் முகம் சிவக்கி.றது. அவள் தாம்புக் கயிற்றை எடுக்கிறாள் அவனை அடிப்பதற்கு,

கண்ணன் அவளை முகத்தில் அச்சம் ஆட்கொள்ள, அவளைக் கெஞ்சுவது போல், கண்களில் நீர் மல்க பார்க்கிறான்.  சிவந்திருக்கும் தன் இரண்டு பிஞ்சுக் கரங்களைத் தூக்கி, ‘ அடிக்காதே’ என்பது போல் இறைஞ்சுகிறான். சிவந்த அழகிய இதழ்கள் எதோ சொல்ல வருவன போல் நெளிகின்றன. ஆனா ல் சொற்கள் உருப் பெறவில்லை.

கண்ணனின் அத்தோற்றம் ஓவியக் கண்காட்சியாய் யசோதை கண்களுக்கு விருந்தளிக்கிறது. அவள் இன்பத்தின் எல்லையை

உணர்வதுபோல் மகிழ்கிறாள்’

இதுதான் பாட்டின் கருத்து. இது தேவகி சொல்வது போல் வருகிறது. ’எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டமானவள் நான்,! பெற்றெடுத்த தாய் நான், எனக்குக் கிடைக்காத அந்த இன்பம் யசோதைக்குக் கிடைத்ததே என்று தன்னைக் கண்டு தானே இரக்கப் படுவது போன்ற பாவம்.!

சொற்களைக் கொண்டு எப்படி ஓர் அருமையானச் சித்திரத்தைக் குலசேகரரால் படிக்கின்றவர்களின் மனக்கண் முன் கொண்டு நிறுத்த முடிகின்றது என்று அவர்கள் ‘தொல்லை இன்பத்து இறுதி காண்பார்கள்’. இதை யசோதையின் கூற்றாகக் கூறாமல், தேவகியின் துயரமாகச் சொல்லும் போதுதான் இலக்கிய இன்பம் கூடுகிறது.

வியாக்கியானக்காரர்கள் இந்தப் பாட்டின் இன்னொரு அர்த்தப் பரிமாணத்தையும் பார்க்கிறார்கள்.

கிருஷ்ணன் யார்?

திருமால். இப்பொழுது அவதார நிலையில் வெண்ணெய் அவன் வயிற்றில். ஆனால் பிரளய காலத்தில் பிரபஞ்சமே அவன் வயிற்றில். மூவுலகங்களையும் ஈரடியால் அளந்தவன். மூவுலகும் அஞ்சும்படியாகச் சீறிப் பாய்ந்த செங்கட் சீயம்.(நரசிம்மன்).  அவன் இப்பொழுது அஞ்சி, ‘என்னை அடிக்காதே’ என்று யசோதையிடம் கெஞ்சுகின்றான்.

திருமங்கை மன்னன்  பாடுகிறார்:

‘ எங்கானும் ஈது ஒப்ப ஒரு மாயம் உண்டோ?

நர நாரணன் ஆய், உலகத்து அறநூல்

சிங்காமை விரித்தவன் எம் பெருமான்;

அது அன்றியும், செஞ்,சுடரும் நிலனும்

பொங்கு ஆர்கடலும்,பொருப்பும், நெருப்பும்

நெருக்கிப் புக, பொன் மிடறு அத்தனைபோது

அங்காந்தவன் காண்மின் இன்று ஆய்ச்சியரால்

அளை ,வெண்ணெய் உண்டு ஆப்புண்டிருந்தானே!

’இது என்ன ஆச்சர்யம் பாருங்கள்!  நரநாராயணனாய் வந்து வேத நூல் விரித்தவன், சந்திர சூரியர்களையும்,,பூமி, கடல்கள், மலைகள், நெருப்பு ஆகியவற்றைப் பிரளயத்தின் போது விழுங்கி வயிற்றில் அடக்கியவன். இப்பொழுது, எளிமைமிக்க  ஆய்ச்சியரால் தாம்புக் கயிற்றினால் கட்டுண்டு அழுகின்றானே, இது ஏன்?’

சிலப்பதிகாரத்திலும் இந்தக் கேள்வி எழுகின்றது.

‘வடவரையை மத்தாக்கி வாசுகியை நாணாக்கிக்

கடல்வண்ணன் பண்டொருநாள் கடல்வயிறு கலக்கினையே

கலக்கியகை யசோதையார் கடைகயிற்றாற் கட்டுண்கை

மலர்க்கமல  உந்தியாய் மாயமோ மருட்கைத்தே’

’மேருவை மத்தாக்கி, வாசுகி என்ற பாம்பை நாணாக்கிப் பாற்கடலைக் கடைந்த கடல் வண்ணனின் கைகள் இன்று யசோதையின் தாம்புக் கையிற்றால் கட்டுண்டு, அவன் செயலற்றுப் பரிதாபக் கோலத்தில் இருப்பது என்ன ஆச்சர்யம்!’

ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை. அவன் பக்தர்களின் அன்புக்குக் கட்டுப் பட்டவன், எளிமையாயிருப்பவன்.

இறைவனின் இந்த சௌலப்பிய(எளிமை) குணத்தைத்தான் விரித்துக் கூறும் வியாக்கியானங்கள்.

சிலப்பதிகாரப் பாடலுக்கும், திருமங்கை மன் னன் பாடலுக்கு மிடையே காணும் ஒற்றுமை, தமிழிலக்கியப் பாரம்பரியம் சமயச்

சார்புக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதுதான்.

இலக்கியத்தை இலக்கியத்துக்காக இக்கவிஞர்கள் ரசித்தார்களேயன்றி, அவற்றின் சமயச் சார்பு அவர்களைப் பொறுத்தவரையில், அடுத்த நிலைதான் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. ஆழ்வார் பாடல்களில் எத்தனை திருக்குறள் வரிகள்! தொல்காப்பியம் கூறும் அகத்திணையியல் மரபை  ஆழ்வார்கள் போற்றும் விதம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது!