Was Shakespeare anti-people?

October 21, 2016 § Leave a comment

A few months ago, I  was visited by  a city college students, to have an informal discussion on theatre. After the introductions were over, one girl asked me whether Shakespeare was anti-people.

This question stumped me for a while, and I gathered myself to ask her, ‘ What makes you think like that?’

‘In ‘Julius Caesar’  does he not treat the citizens of Rome in the most contemptuous way , calling them mobs naïve and vulnerable as  to be easily swayed by the opposing politicians?’ she asked.

I replied:’ Is this not true even today? Maybe, you may call Shakespeare as our contemporary portraying the present. He was not anti-people but was definitely against mobs and bad poets, as one among the mob in Julius Caesar shouted,’ Tear him for his bad verses’ referring to  one Cinna, the poet,who was earlier mistaken for Cinna, the conspirator.’

After the students had left, the question that a girl had raised earlier in the evening , set me thinking.

A renaissance man he was, could Shakespeare have been anti-people?

What were the political views of Shakespeare? In all his history plays, history is stripped of its sacredness and reduced to a mere power game , in which,  winning is the ultimate arbiter of all moral values.

When Richard II, with his moon- shine thoughts of idealism and divine rights of kings is overthrown by Bolingbroke, Richard ,in a reflective mood of depression and self-pity says:

‘Was this the face

That ,  like the sun, did make beholders  wink?

Was this the face that fac’d so many follies,

And was at last out-fac’d by Bolingbroke?

A brittle glory shineth in this face ;

As brittle as the glory is the face

(Dashes the glass against the ground)

For there it is, crack’d in a hundred shivers

Mark, silent king, the moral of the sport!


So power is sport for all the Shakespearean kings.

In ‘ Coriolanus’, which is called by the critics as a play of contradictions, his attitude towards the commoners appears to be totally ambiguous. This play of of Shakespeare, is the least discussed and staged play till the last century till Brecht took it up and called it a great play that had inspired him to write ‘Mother Courage’.

What is the reason that it did not get its due earlier?  So unlike a Shakespearean play, it has no music of the spheres, no clowns to outsmart the heroes, no raging storms, but just a bleak tragedy narrating the downfall of  hard-hearted, cold blooded, arrogant hero, who was  richly endowed with valour and fighting skills.

There are two protagonists in the play,, one has no one name but many names and heads, collectively named the crowd, and the other is Coriolanus.    There are twenty-nine scenes in the play and out of which in twenty-five of them the hero is not alone but surrounded by the crowd, the object of his remorseless despise. It is interesting to note  Shakespeare has not even given names for one of the protagonists,, but he is being referred to as First citizen, Second citizen, Third citizen , First Senator, Second Senator,  Third Senator, First conspirator, Second conspirator, Third conspirator etc. Of course, there  are also Coriolanus’s  mother, wife and son but they simply serve as background  to the situations in which the tragedy is developed.

Coriolanus is an outstanding Roman soldier, a patrician (aristocrat), who has total contempt for the plebeians.(masses). Ironically, the plebeians have the right to choose the tribunes( magistrates) ,their own candidates from amongst themselves to represent them in the Senate. .

When Rome suffers from a severe famine, it is suggested that the aristocrats (patricians)  should give their  surplus grains with  the plebeians.  Coriolanus vehemently opposes the idea and says this can be done, if only the masses give up their right of voting in the elections.   The common people hate Coriolanus for his arrogance.

At this point of time, Rome is attacked by a mountainous tribe called Volscians  and the people of Rome have to depend upon Coriolanus for defeating their enemies. Not only the Volscians are driven out of the Roman territory, Coriolanus  marches  into their city and captures  it. The common masses, now feeling jubilant forgive Coriolanus and and are agreeable to the proposal of the patricians for electing Coriolanus as the Consul of Rome.

But Coriolanus presence is required at the Forum to present himself as a candidate   before the masses. The patricians ask him to go and show  his twenty seven  war wounds to the people. Coriolanus refuses to do so and that he would make no such exhibition of himself before ‘ the rats’ referring to the plebeian s. . After much persuasion by his mother and wife, he goes to the Forum to meet the masses.

Meanwhile, the two tribunes (  magistrates) elected by the plebeians, no different from the present day labour union leaders, hate Coriolanus to the extent that they convince them  that Coriolanus should not be elected as the Consul, although he might have saved Rome from the enemies. On the other hand, they take a decision collectively to exile Coriolanus from Rome.

The patricians (aristocrats)  the author of the proposal to elect Coriolanus as the Consul ,also betray him  for political reasons and confirm his exile. Coriolanus, who has no political ideology of his own, except his haughtiness, leaves Rome to join the enemy, the Volscians.   He leads their army and attacks Rome. Rome has no hero to defend it. Feeling panicky and terribly scared, the patricians  plead with Coriolanus’s mother and sends her on a mission to dissuade her son from raging a war against his own home state. She goes to meet him, accompanied by his wife and his young son. She is a  Spartan mother and she does not want her own son to  be the traitor to his own country. After much persuasion, Coriolanus withdraws from the Rome territory along with the army he leads. He is killed by the Volscians for betraying them.

Are the plebeians and patricians right in exiling Coriolanus right in exiling him, although they know he has saved Rome from its enemies? Is Coriolanus right to have had an inexplicable hatred for the masses for being what they are? Is Coriolanus’s  mother right in persuading her son to desist from attacking Rome, although she could have been aware that the price of this betrayal is death? Is Spartan political virtue more important than her son’s life?

This play opens the floodgates of many a political and ethical issue and Shakespeare’s  artistic genius lies in his eloquent ambiguity.











குறுகிய வட்டம்

October 18, 2016 § 2 Comments

முதலில், என் விருப்பத்துக்குரிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறேன். நான் நுகர் பொருள் கலாசாரத்தை அடியோடு வெறுப்பவன். அதனால்தான், பத்தாண்டுகள் நான் வைத்திருந்த பச்சை அட்டை உரிமையை அமெரிக்க அரசாங்கத்திடம் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்னையில் வசித்துவருகிறேன். ஆனால், வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, ஓர் எழுத்தாளர் பொது ஜன அபிமானத்துக்கும், மேட்டிமையார் பாராட்டுக்கும் உரியவராக இருந்தால், அவர் எழுத்தை நுகர்பொருள் கலாசாரத்தைச் சார்ந்தது என்று புறக்கணித்து விட முடியாது. ஷேக்ஸ்பியர்  நாடகங்கள் அவர் காலத்திலேயே அதிகம் படித்திராத சாதாரண மக்களின் அபரிதமான கைத்தட்டலையும், பென் ஜான்ஸன் போன்ற படித்த படைப்பாளிகளின்  பாராட்டையும் பெற்றிருக்கின்றன. காரணங்கள் வெவ்வேறாக இருக்கக் கூடுமென்பதை ஜெயமோகன் ஏற்றுக் கொள்வார் என்று நம்புகிறேன்.

அவர் குறிப்பிடும் Mylored Pavic, எண்பதுகளிலேயே ஐரோப்பா முழுவதும் அவர் முதல் நாவல் ‘The Dictionary of the Khazars’ என்பதாலும், கவிதைகளாலும் நன்கு அறியப்பட்டவர். ஐரோப்பிய மொழிகள் பெரும்பாலும் அனைத்திலும் மொழி ஆக்கம் செய்யப்பட்டவர். அவர் முதல் நாவல் மிகவும் வித்தியாசமான தத்துவார்த்தமான படைப்பு என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆகவே நோபல் கமிட்டி ஐரோப்பா, அமெரிக்காவுக்கு வேளியே தங்கள் பார்வையைச் செலுத்துவதில்லை என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. பாவிக், அப்பரிசைப் பெறும் தகுதி இருந்தும் அவர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவருக்குக் கொடுக்கவில்லை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

ஆகவே, பாப் டிலன், தம் வித்திதியாசமான குரலாலும், அவர் தேர்ந்தெடுத்த இசை மரபுகளினாலும், இசைக்கருவிகளாலும் , பிரபலமாவதற்குக் காரணம் என்றாலும், அவர் பாடிய பாடல்களின் கருப் பொருள் நேர்மைதான் அக்காலக் கட்டத்தில் முப்பதுகளில் இருந்த என் போன்றவரை ஈர்த்தது. போன் நூற்றாண்டு அறுபதுகளில் இளைஞர்களாக இருந்திருந்தால்தான், சுதந்திரத்துக்கு முன் கனவுகள் கண்டு, அரசியல் உலக ஏமாற்றங்களினால், சோகத்தின் நீடசியாக மனத்தை உலுக்கிய அற்புத இசையின் செவ்வியல் ஏற்றத்தை உணர்ந்திருக்க இயலும். இதை உணரச் செய்வதற்காக, அவர் பாப் உருவாகிய ambience  பெரும் பணி ஆற்றியது.

ஆழ்வார் பாடல்களின் சொல்லாட்சியைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் ஜெயமோகன். திருவாய்மொழி மொழியி 10-9 ல் வரும் பத்துப் பாடல்களை நான் பல் முறைகள் படித்திருக்கிறேன், 1967க்கு முன்னால். 1967ல் என்  தந்தை இறந்த போது, அவர் உடலை தனம் செய்ய வாசலுக்கு எடுத்துப் போகும்போது, வைதிகர்கள், ஒருமித்த குரலில், திருவாய்மொழி 10-9 ல் வரும் பாடல்களைப் பாடத் தொடங்கியதும் என் மெய்சிலிர்த்தது. காரணம், எந்தச் சுழ்நிலையில், எந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவைப் பாடப்பட வேண்டும், பாடினால் தாக்கம் ஏற்படும் என்று அவர்களுக்குக் கர்ண பரம்பரையாகத் தெரிந்திருக்கிறது.

‘சூழ் விசும்பு அணிம் உகில் தூரியம் முழக்கின

ஆழ் கடல் அலைதிரைக் கை எடுத்து ஆடின

ஏழ் பொழிலும் வளம் ஏந்திய என் அப்பன்

வாழ் புகழ் நாரணன் தமரைக் கண்டு உகந்தே’

ஒருவர் இறந்த பிறகு அவருக்கு வைகுண்டத்தில் கிடைக்கும் வரவேற்பைக் குறிப்பிடுகிறது பாடல்.  இயலாகப் படித்த போது கிடைத்த இலக்கிய இன்பத்தைக் காட்டிலும் ,குறிப்பிட்டச் சுழ்நிலையில் இசையாக க் கேட்டபோது, அவ்வின்பம்  சோகத்தை அதிகமாக்கியதியது. பாப் டிலனும் இதைத்தான் சொல்லுகிறார் ‘ Behind every joy there is pain’.  இதை அநுபவமாக உணரும்போதுதான் தெரியும். ‘The sweetest songs are those that tell us the saddest of thoughts’ என்றான் ஷெல்லி.

பிரபல இலக்கியம், குறுகிய வட்ட இலக்கியம் என்ற பாகுபாடுகள் எல்லாம்,  ஐரோப்பாவில் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின், சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள், கேள்விக்கு உள்ளான போது, மேட்டிமை வர்க்கம், தம் பிரத்யேக உரிமைகளைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காகச் செய்த பாகுபாடுகள். ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களை எலிஸபத் காலத்திய கல்வி அறிவு இல்லாத மக்கள்  குதூகலத்துடன் வரவேற்பதற்கு என்ன காரணம்? நல்ல இலக்கியம் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, வெவ்வேறு ரஸனை எல்லைகளை யுடைய மக்களால் அநுபவிக்கப்படலாம். இதற்குப்  பொது இலக்கிய அளவுகோல் என்று எதுவும் கிடையாது.

நல்ல இலக்கிய நூல் அநுபவத்தை அந்தக் காலத்திலேயே  கடுமையான  விமர்சனக் கோட்பாட்டுச் சிறையில் அடைத்திருந்தார்களானால், இன்று இராமயணமோ, மஹாபாரதமோ, இலியத்தோ இருந்திருக்க மாட்டா.




கும்பகோணம் சம்பா அரிசி

October 17, 2016 § Leave a comment

  1. 1969. திடீரென்று என் அம்மாவுக்கு நான் குடவாசலில் எங்கள் வயலில் விளையும் அரிசியை நான் தில்லியில் சாப்பிட வேண்டுமென்று என்ன காரணத்தினாலோ தோன்றியிருக்கிறது. அப்பொழுதெலாம் கும்பகோணத்திலிருந்து தில்லிக்கு அரிசி வர வேண்டுமென்றால், தில்லி ராஜ்ய நிர்வாகமும், தமிழ் மாநில அரசாங்கத்தின் அநுமதியும் வேண்டும்.

தில்லியில் ஜனசங்கம் ஆட்சி, தமிழ்நாட்டில் தி.மு.க ஆட்சி. ஜனசங்கம் அரசாங்கம் ஹிந்தியில்தான் அநுமதி வழங்கும். தமிழ்நாட்டு அரசாங்கம் ஹிந்திக் கடிதங்களை ஏறிட்டும் பார்க்காது. ஜன்சங்கம்  ஹிந்தி மூலத்தின் ஆங்கில் மொழிபெயர்ப்புக் கடிதங்கள் அனுப்புவதில்லை என்ற உறுதி பூண்டிருந்த்து.

என் அம்மாவுக்கு இதை விளக்கிக் கடிதம் எழுதினேன். பாஸ்மதி அரிசி குடவாசல் சம்பாவுக்கு நிகரானதென்றும் எழுதினேன்.

அம்மா கேட்கவில்லை. ‘இதுதான் என் கடைசி ஆசை’ என்று emotinal blackmail செய்தார்.

தில்லி அர்சாங்கப் பணியில் ரகுராமன் என்ற தமிழர் ஆட்சிப் பணியில் இருந்தார். அவர் மனைவி உத்தரப்பிரதேசம். அவரைப் போய்ப் பார்த்தேன்.

‘பாஸ்மதி அரிசி சம்பாவைவிட எவ்வளவோ உயர்வு’ என்றார் அவர்.

‘இது எது உயர்வு, எது தாழ்வு என்ற பிரச்னையே இல்லை. என் அம்மா கும்பகோணத்திலிருந்து ஒரு மூட்டை சம்பா அரிசி அனுப்புவது என்று தீர்மானித்து விட்டார்.. ஜன்சங் அரசாங்கத்தின் மொழிக் கொள்கைப் பற்றியோ, தமிழ்நாட்டு அரசாங்கத்தின் மொழிக் கொள்கைப் பற்றியோ அவருக்குக் கவலை இல்லை’ என்றேன் நான்.

அவர் என்னுடைய இலக்கிய நண்பர். ஹிந்தி இலக்கிய நூல்களும் நிறையப் படித்திருந்தார். அதனால்தான் கான்பூர் பெண்ணுடன் காதல் கல்யாணம். அவர் எப்படியோ சமாளித்து அநுமதி வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார்.

என் துரதிர்ஷ்டம் அப்பொழுது, புதுதில்லி குட்ஸ் யார்ட் அலுவலகம் தாற்காலிகமாக குதப்ரோடிலிருந்த்து. ‘ ஏன் துரதிர்ஷ்டம் தெரியுமா? குதப் ரோட் புதுதில்லியின் ‘சிவப்பு விளக்கு’ பிராந்தியம். கீழே கடைகள். மாடிகளில் இசையும், நடனமும். தரகர்கள் நடமாட்டமும் நிறைய உண்டு. ‘வேறு யாரையாவது அனுப்புங்கள், நீங்கள் போக வேண்டாம்’ என்றாள் என் மனைவி.

‘ஏன் பயமாக இருக்கிறதா?’

‘சே1  நீங்கள் அவ்வளவு கேவலமானவர் இல்லை என்ற நம்பிக்கை லேசாக இருக்கிறது’ என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள் அவள்.

நான் துணிந்து அக்டோபர் மாதத்து இளம் வெய்யிலில் குதப் ரோடுக்கு ஒரு ஆட்டோவில் குதப் ரோடுக்குப் புறப்பட்டு விட்டேன்.

‘குட்ஸ் யார்ட்’ அலுவலகம் எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படியிருந்தது. ஒரே ஜன நெரிசல். வியர்வை நறுமணம். மூட்டைகள். குட்ஸ் யார்ட் பணியாளர் (வயதானவர், சர்தார்), நான் கொடுத்த ரசீதை வாங்கி மேலும் கீழும் பார்த்தார்.

‘சாமான் கியா ஹை?’

இந்தக் கேள்வியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘சாவல்’ (அரிசி)

‘மதராஸ் சாவல் அச்சா ஹை?’

‘ பர்வா நை. என் கிராமத்திலிருந்து”

‘அச்சா, டீக் ஹை. காடி ஹை?

‘இல்லை. ஆட்டோ இங்குக் கிடைக்குமா? நான் வந்த ஆட்டோவை அனுப்பிவிட்டேன்.’

‘ டெம்போவில் போங்கள்.என் மைத்துன்ன் டெம்போ இருக்கிறது.

‘ நான் உட்கார இடம் இருக்குமா?’

‘அவன் பக்கத்தில் உட்காருங்கள். எங்கே போக வேண்டும்?

‘டிஃபன்ஸ் காலனி’

‘ அச்சா. நாற்பது ரூபாய் கொடுங்கள். அவனுக்குப் பத்து ரூபாய் கொடுங்கள், பக்‌ஷீஸ்.

‘ அவன் வண்டிதானே?’

‘இல்லை என் வண்டி. ரெயில்வே சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்த முடியுமா?’

அவர் மைத்துனன் ஆறரை அடி உயரம். வாட்ட சாட்டமாக இருந்தான்.

’பார்த்தீங்களா, அவனை? பஹல்வான். ஒரே அடியில் எதிரியை வீழ்த்திவிடுவான். சினிமாவில் சேர ஆசை. தாராசிங் மாதிரி. உங்களுக்குச் சினிமாவில் யாரையாவது தெரியுமா?’

‘ நான் கல்லூரி ஆசிரியர்.’

‘ அரே பாப்! முப்பதைந்து ரூபாய் கொடுங்கள் போதும்.”

என் மனைவி அடிக்கடிக் கூறுவது போல் என் முகத்தில் மற்றவர்கள் அநுதாபம் கொள்ளும்படியான களை இருந்ததா தெரியவில்லை.

‘ஷூக்கிரியா,(நன்றி) சர்தார்ஜி’ என்றேன் நான்

அவர் என்னைக் கட்டிக் கொண்டது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

‘டெம்போ’ பின் பக்கம் திறந்த நிலையில் ‘ட்ரக்’ மாதிரியிருந்தது. ஓட்டுநர் இருக்கைக்குப் பக்கத்தில் வேறு இருக்கை எதுவும் காணோம்.

‘நான் எங்கே உட்காருவது?’ என்று பயில்வானைக் கேட்டேன்.

‘என் பக்கத்தில்’.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் ஓட்டது

ஆறரை அடி உயரத்துக்கு வாட்ட சாட்டமாக இருக்கும் பயில்வான் பக்கத்தில் உட்கார இடம் எங்கே இருக்கும்?

‘நான் ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்துக் கொண்டு பின்னால் வருக்றேன்..’ என்றேன் நான்.

‘நை. என்னுடன் வாருங்கள். பேசிக் கொண்டே போகலாம்’. நான் நின்று கொண்டே வண்டி ஓட்டுவேன், கவலைப் படாதீர்கள்.’

அவனுடன் என்ன பேச முடியுமென்று எனக்குப் புரியவில்லை. அவன் பஞ்சாபி கலந்த ஹிந்தியில் பேசியதும் புரியவில்ல்ல்.

நான் டெம்போ பின்னால் என் அரிசி மூட்டையுடன் வருவதற்கு நான் கெஞ்சிக் கூத்தாடிய பிறகு சம்மதம் அளித்து விட்டான்.

டெம்போ ஈரமாக இருந்தது.

நான் உட்கார முடியவில்லை. நின்றுகொண்டே போனேன்.

டிஃபன்ஸ் காலனி, ஒரு ‘பாஷ்’ இடம். அங்கு நான் ஒரு திறந்த டெம்போவில் போய் இறங்கினால், எத்தகைய விமர்சனத்துக்குள்ளாகும் என்று நினைக்க பயமாக இருந்தது. ,

‘ ஸாப். எனக்குச் சினிமாவில் சான்ஸ் வாங்கிக் கொடுத்தால், இந்தச் சவாரி இனாம்’ என்று கத்தினான் ஜூனியர் சர்தார்ஜி, வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டே.

நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

‘டிஃபன்ஸ் காலனி’ யில் நல்ல வேளை யாரும் வீட்டு வாசல்களில் நின்று கொண்டிருக்கவில்லை.

என் மனைவிதான் நின்று கொண்டிருந்தாள்!

என்னை எரித்து விடுவள் போல் பார்த்தாள்.

‘உங்களுக்கு ஆட்டோ கிடைக்கலியா? எப்படி இப்படி வரணும்னு உங்களுக்குத் தோணித்து?’

‘ வாழ்க்கையிலே எல்லாத்தயுந்தான் அநுபவிச்சுப் பாக்கணும்! சர்தார் ஒரு ‘இண்டெரெஸ்டிங்’ சர்தார். சினிமாவிலே சேரணுமாம், தாரா சிங் மாதிரி. பயில்வான்’..

‘அதான் பயந்துண்டு அவன் சொல்றபடிக் கேட்டுண்டு, ஓபன் டெம்போ பின்னாலே நின்னுண்டு வந்தேளா?’

‘ஒரு எக்ஸ்பிரீயன்ஸ்’’

என் மனைவி அவனுக்குக் குடிக்க ‘டீ’ கொடுத்தாள்’

அவன் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘ஷுக்கிரியா,, பெ (ஹ்)ஞ்சி’ என்றான் உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன்

பயில்வானுக்கு ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தேன்.

‘அவன் ஐந்து ரூபாய் திருப்பிக் கொடுத்தான்.

‘இல்லை.நீங்களே வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’’

‘ நை சாப். பேசினால் பேசினபடிதான்; என்றான் சிரித்துக் கொண்டே

’கடைசி ஆசை’ என்று என் அம்மா சொன்னது சரியாகப் போய்விட்டது. என்னுடன் தங்க தில்லி வந்தவர் ஒரு வாரத்தில், திடீரென்று போய்விட்டார்..





பாப் டிலன் இசை இலக்கியமாகுமா?

October 15, 2016 § 3 Comments

‘இலக்கியம் பேச்சு வழக்கில் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்’ என்றார் ஸ்டெயின்பெக். என்னைப் பொறுத்தவரையில், இலக்கியம் பாட்டு வழக்கில் ஆரம்பித்தியிருக்க வேண்டும். பிரபஞ்சமே ஒரு லய ஒழுங்கில் இருக்கும்போது, அது மனிதனை பாதிக்காமல் இருந்திருக்காது. சந்தம் அவன் மரபு அணுவில் கலந்திருக்கிறது.

சங்க இலக்கிய நூல்கள் அனைத்தும் பாடப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் கருத்து. சந்தம் இயல்பாக அமைந்திருக்கிறது. அதற்குப் பிறகுதான் அவை அமைந்திருப்பதற்கு ஏற்ப, யாப்பிலக்கணம் உருவாகியிருக்கிறது.

இவ்வெண்ணங்கள் என் மனத்தை ஆட்கொண்டதற்குக் காரணம், இவ்வாண்டு நோபல் பரிசு பாப் டிலன் கவிஞர்-பாடகருக்குக் கொடுக்கப் பட்டிருப்பதைத் தொடர்ந்து எழுந்துள்ள சர்ச்சைதான்.

போன நூற்றாண்டு அறுபதுகளில், சிந்திக்கத் தெரிந்த ஆங்கில மொழி பரிச்சயமான இளைஞர்களையும் நடுவயதினரையும் தன் வயப் படுத்திய ஒரு மாபெரும் ரஸாநுபவம் பாப் டிலனின் பாடல்கள், அவர் அவற்றைப் பாடின விதம். அமெரிக்க நாட்டார் இசை, பூர்வ குடியினர் இசை, கறுப்பர்கள் Blues, jazz, இசை, அக்காலக்கட்டத்தில் உலகை உலுக்கிய ராக், எல்லாம் கலந்த ஒரு மா பெரும் இசை இயக்கத்தைத் தொடங்கியவர் பாப் டிலன். நிற வெறி, உலக நாட்டாண்மை  மக்கள் உரிமை மறுப்பு  இவற்றையெல்லாம் எதிர்க்கும் ஸ்தாபன விரோதமாக அவர் இசை இயக்கம் உலகெங்கும் பரவியது.

‘Blowin’ in the wind’, ‘ Like a rolling stone’,  ‘The Times they are a changin’, ‘ Mr.Tamburine Man’,  ‘Don’t think twice, it is All Right’ போன்ற பாடல்கள் அறுபதுகளில், எந்த அளவுக்கு, Truman Capote, Norman Mailer, ஆகியோர் இலக்கிய நூல்கள் என்னைப் பாதித்தனவோ அந்த அளவுக்கு எனக்குள் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தின என் முப்பதுகளில்.

இருபதாம் நூற்றாண்டு அறுபதுகள்  மேற்கத்திய உலகில் ஒரு கலாசார

புரட்சி யுகம்.  அச்சூழ்நிலையின் பின்ணணியில்தான், பாப் டிலன் இசையையும், அவர் பாடல்களையும் பார்க்க வேண்டும்

சங்க காலக் கவிஞர்களாகிய பாணர்களும், விறலியரும், கூத்தர்களும், ஊர் ஊராகச் சென்று மக்கள் முன்னிலையிலோ, அல்லது அவர்களை ஆதரிக்கத் தெரிந்த புரவலர்கள் முன்னிலையிலோ இன்று இலக்கியங்களாக க் கருதப்படும் பாடல்களைப் பாடியிருக்க வேண்டும். அனைத்தும் வாய்மொழி இசை.  சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் தொகுக்க ப் பட்டிருக்கின்றன. ’இறையனார் களவியல் உரை’ கற்பிதமாயினும் வரலாற்று உண்மை இல்லாமலில்லை.

பாப் டிலன் பாடல்கள் இலக்கியமாகுமா என்ற விவாதம் இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, அர்த்தமற்றது.  மக்கள் சமுதாயத்தில் ஒரு மாற்றுச் சிந்தனையை உருவாக்கும் எந்தக் கலைத் துறை வடிவமும் இலக்கிய மரபைச் சேர்ந்ததுதான். சர்ச்சிலின் போர்க்காலச் சொற்பொழிவுகளுக்கு இலக்கிய அந்தஸ்து கொடுத்த நோபல் கமிட்டி, பாப் டிலனின் நேர்மையான உணர்ச்சி மிக்கப் பாடல்களை இலக்கியம் என்று சொல்வதில் என்ன தவறு? சர்ச்சிலின் சொற்பொழிவுகள், பிரிட்டானிய மக்களுக்கு அந்தக் காலக் கட்டத்தில் ஓர் அசாத்திய தன்னம்பிக்கையை அளித்தது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

போரும் காதலும் மிகுந்த சங்கப் படல்களுக்கிடையே, ‘ யாதும் ஊரே, யாவரும்’ கேளிர்’ என்ற கணியன் பூங்குன்றனாரின் பாடல் ஒரு மாற்றுச் சிந்தனை. அதே சமயத்தில், சங்க காலப் பாடல்கள் அனைத்தும் வெவ்வேறு காலக் கட்டங்களில்,(வெவ்வேறு நூற்றாண்டுகளில்?) பாடப் பட்டிருக்க வேண்டுமென்பதையும் மனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இது இன்னும் விரிவாக ஆராயப் படவில்லை.

எனக்கு மேற்கத்திய பாட்டு மரபில் மிகவும் பிடித்தது ஷோப்பைன். அந்த அளவுக்கு எனக்கு பாப் டிலனும் பிடிக்கும். நாட்டார் இசைப் பின்புலம் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.




Who is Bharata?

October 12, 2016 § Leave a comment

Who is Bharata, the author of ‘Natyasastra’?

Unlike, Pontius Pilate, the Roman governor, who raised the question, ‘What is Truth?’ and would not pause for an answer, I would ‘ pause’  and venture to think aloud about the question that I have raised.

Was Bharata from Kashmir or Kanchi?  Was he an ‘Aryan’ ora ‘Dravidian’?

True, it is difficult to find a perfect answer for such questions, considering the hoary past of our Indian heritage, deeply submerged in the darkness of pre-history and proto-history. The ethnic divide as ‘Aryan’ and ‘Dravidian’ was an imported concept created by the western philologists to fulfill the political agenda of their masters, the rulers of the then- occupied colony.  But Max Mueller, who introduced the Vedas to the west, later, revised his earlier opinion and said that these terms referred to the linguistic divisions of the languages spoken in the Northern parts of India and the Southern regions. That ‘Tiruvaimozhi’ by the vaishnavite saint ‘Nammalvar’ was hailed as ‘Dramido upanisad’ by the saint- scholars from both regions during the medieval period,  is worth pondering over.

Samskrit, as a language of communication between the various intellectual groups  in the North and South ,was a ‘created’ idiom, as the etymological root of the word itself suggests i.e ‘one that is cultivated’. Like English is, as of now the world over. The early Rgvedic language is totally different from Samskrit of the later periods. Scholars from both regions, the North and South wrote in Samskrit. And all those southern philosophers, poets and grammarians had a comprehensive knowledge of Samskrit. To whatever caste they belonged. Kamban  could not have excelled Valmiki in his masterly literary recreation of Ramayana in Tamil without knowing Samskrit.

That Bharata wrote his dramatic manual in Samskrit does not make him a North Indian as one  hailing from Kashmir. Secular literature in the field of art and culture found expression in the Southern region much before it was known in the North. The authors of these treatises could have written them in Samskrit but this does not warrant a North Indian origin in regard to their nativity.

Bharata was called ‘Bharata Muni’ and not ‘Bharata rishi’ like the authors of the religious works in Samskrit were called. ‘Muni’ is a word of non-samskritic origin, according to the eminent scholar, Manamohan Ghosh, the English translator of, ‘Natyasastra’.

‘Bharata’ means ‘actor’ and according to the traditional stories in regard to the author of this dramatic manual, though he was born a -Brahmin, since he was an actor-author, he was considered belonging to an inferior status in the caste hierarchy. This could have been the reason he was not given the exalted status of a rishi as was given to the authors of the idhikasas, Ramayana and Mahabharata..This  is corroborated by ‘Silappadik aram’, in which it is mentioned the inferior  category of Brahmins, like the musicians and practitioners of theatrical arts, lived in the outskirts of Madurai city, far away from the colonies of the vedic-chanting Brahmins.

So  it is possible to believe that Bharata, who came in the rich   tradition of Tamil heritage and culture, could have composed ‘Natyasastra’ in Samskrit to give this art a pan-Indian appeal. According to Adiyarkunallar(14th century CE), the commentator of “Silappadikaram’, a treatise on theatre written in Tamil, called ‘Bharatam’ was lost. It is difficult to say, which was earlier, the one written in Tamil or the one written in Samskrit.

This brings us to the question of ‘Bharatanatyam’, whether it had its origin in the Tamil region or elsewhere. Of course, Bharata had nothing to do with the dance form associated with his name. What was once known as ‘sadir’, and remained as an exclusive possession of a privileged section of women in a feudal society, was ‘sanskritised’ (literally and as the sociologists would have it) and came to be known as ‘Bharataanatyam’ at the dawn of the 20th century.

The contemporary Bharatanatyam style ,perhaps, owes its origin to ‘Silappadikaram’ (5th century CE)wherein, it is described in detail in ‘Arangetru Kathai’ ,’Kataladukathai’ and ‘Venirkathai’.

The erotic aspect of this dance form is brought out in ‘Venirkathai’. Eight varieties of dancing styles are described. (1) Histrionic gesticulation of the heroine at her initial meeting with the hero that happens accidently. (2) A dance form in which the hero comes much too often to draw attention (3) The hero coming in disguise to meet the heroine.(4)The feigned  ignorance of the heroine in regard to the hero’s presence at the spot where she dances (5) Posture of an offended lover and the lovers’ quarrel mediated by an intermediary (6) Expressions of bitten love narrated to the companion (7) Acute pangs of separation that are exhibited by various expressions of sorrow and misery (8) Theatrical action of swooning in desperate mood of love hoping to be bodily  lifted by her lover.

Kovalan , the hero of ‘Silappadikaram’ mentions these eight styles of erotic dancing as befitting a courtesan like Madhavi and that he is not amused by her theatricals, when he decides to reject her and return to his lawfully-wedded wife Kannagi.

‘Sadir’, which was later baptized as ‘Bharatanatyam’, was in true succession of the styles of dancing as portrayed by the epic. A thin line divides eroticism and bhakt., Instead of a human lover, God was chosen as the Supreme Lover, which became the sum and substance of bridal mysticism.












வேடிக்கை மனிதர்கள்

October 11, 2016 § 2 Comments

ஒரு கிரேக்க ஞானி வீதி வழியே செல்லும்போது, குடித்துவிட்டு, ஆனந்தமாக தெருவோரத்தில் ஒருவன் பாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவர் அவனருகே சென்று, ‘ பிழைப்புக்கு நீ என்ன செய்ஜிறாய்?’ என்று கேட்டார்.

‘பிச்சை.’ என்றான் அவன்.

‘ நீ ஏன் கல்வி கற்க வில்லை?’ என்றார் அவர்.

‘ கல்வி கற்றால் என்ன ஆகும்?’

’சிந்திக்கத் தோன்றும். ‘


‘ உலகில் காணும் பல புதிர்களுக்கு விடை கிடைக்கும்’

‘விடை கிடைத்தாள்/’

‘ புதிய கேள்விகள் தோன்றும். ‘

‘புதிய கேள்விகள் தோன்றினால்?’

‘ மேலும் சிந்திப்பாய். புகழ் உண்டாகும்’

‘புகழ் உண்டானால்?’

‘நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாய். ‘

‘நான் இப்பொழுதே மகிச்சியுடந்தான் இருக்கிறேன். வீணாக எதற்கு இத்தனைச் சுற்று வழிகள்?’ என்றான் அந்தப் பிச்சைக்காரன்.

வள்ளுவர் இந்த மாதிரியான பிச்சைக்கரனைப் பார்த்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

‘நன்றறி  வாறிற் கயவர் திருவுடையர்

நெஞ்சத் தவல மிலர்’

‘ கயவர்’ என்ற சொல் இப்பொழுது, ‘அயோக்கியர்கள்’ என்ற பொருளில் மட்டுமே வழங்கினாலும், வள்ளுவர் காலத்தில் ,பாரதி சொல்லும் ‘வேடிக்கை மனிதர்” ( philistines) என்ற பொருளிலும் புழங்கியிருக்கக் கூடுமென்று தோன்றுகிறது.

கயவர்கள் கொடுத்துவைத்தவர்கள். மேலும் மேலும் சிந்தித்துக் கேள்விகளைப் பெருக்கி, விடைகளில் காலத்துக்கேற்றபடி முரண்பாடுகளைக் கூட்டித் தங்களைத் துன்புறுத்திக் கொள்ள மாட்டார்கள்.. சிந்திக்கவே மாட்டார்கள். அதுவே அவர்களுக்குப் பேரின்பம்.

ஒளியின் வேகத்தைப் போல் வளர்ந்து வரும் விஞ்ஞானம்,, இப்பொழுதும் இந்நிலையிலும், நம் அறியாமையின் எல்லையை உணர்த்திக் கொண்டே வருகிறது. வள்ளுவரும் இதை அப்பொழுதே உணர்ந்திருக்கிறார். ‘ அறியுந் தொறும் அறியாமைக் கண்டற்றால்’ என்கிறார்.

முப்பத்தைந்து வயதில் நான் உறுதியாக நம்பிய பல தத்துவார்த்தக் கோட்பாடுகள் புதியனவாய் எழுந்த பல கேள்விகளின் காரணமாக அவற்றைக் கேள்விக்குரியன்வாக ஆக்கிவிட்டன. சிந்திக்கும் எவருக்கும் ஏற்படுகின்ற பிரச்னை இது. எப்பொழுதும் ஒரே கொள்கையை விடாப் பிடியாகப் பற்றிக் கொண்டு இருக்க இயலாது. ‘  A foolish consistency is the hobglobin of little minds, small statesmen, philosophers and divines’ என்றார் எமர்ஸன்.

அரசியலைச் சார்ந் தவர்களோ அல்லது ஒரு கோட்பாட்டைத் தத்துவார்த்த ரீதியில் தொழிலாக க் கொண்டவர்களோ ஒரு குறிப்பிட் ட காலக் கட்டத்தில் ஒரு கொள்கையினால் கவரப்பட் டு அதை வாழ்க்கை நெறியாக க் கொண்டு விட்டால், எந்த ஸ்தாபனத்தையும் சாராத ஒரு தனி மனிதனுக்கு இருக்கும் சிந்தனை சுதந்திரம் அவர்களுக்கு இருக்க இயலாது என்பதும் சிந்திக்க வேண்டியதுதான்.





எதிர்பாராத பரிசு

October 10, 2016 § Leave a comment

காலை உணவுக்கு எங்களை அழைத்திருந்தார் அம்மாநில முதலமைச்சர். எட்டரை மணிக்கு வரும்படிச் சொன்னார் அம்மாநிலத்துக் கலாசாரத் துறை செயலர். விருந்து முதலமைச்சர் தலைநகர் வீட்டில்.

‘தலைநகர் வீடு’ என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லியாக வேண்டும். ஏனென்றால் எப்பொழுதுமே காவி உடைத் தரித்த அம்முதலமைச்சர், புற நகரில் ஓர் ஆஸ்ரமத்தில்தான் எப்பொழுதும் வாசம் என்றார்கள். அரசாங்க உயரதிகாரிகள் ஃபைல்கள் சகிதம் அங்குதான் சந்திப்பார்கள் என்றும் கூறினார் பொது ஜனத் தொடர்பு அதிகாரி.

‘எங்களை’ என்றால் நாங்கள் யார் யார் என்று சொல்ல வேண்டும். 1988ல், மத்திய , அரசாங்க மனித வள மேம்பாட்டுத்துறை,, அரசாங்கம் சார்ந்த கலாசார நிறுவனங்கள்( சாகித்திய அகதெமி,சங்கீத நாடக அகதெமி, லலித் கலா அகதெமி, தேசிய நாடகப் பள்ளி முதலியன) எப்படி இயங்குகின்றன, அவை இன்னும் சிறப்பாகச் செயல்பட என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆராய ஒரு உயர்மட்டக் குழுவை, இந்திராகாந்தியின் முன்னாள் ஆலோசகர் பி.என். ஹக்ஸர் தலைமையில்அமைத்தது. அதில் என்னைத்தவிர, தேசிய நாடகப் பள்ளி முன்னாள் இயக்குநர், இப்ரஹீம் அல்காஸி, ஓவியர் குலாம் ஷேக், இசையியல் வல்லுநர் டாக்டர் பிரேம்லதா ஷர்மா, இந்திரா காந்தி முன்னாள் செய்தித் தொடர்பு ஆலோசகர் ஷாரதா பிரஸாத்,, மத்தியஅரசாங்க முன்னாள் செயலர் கே.வி.ராமநாதன் ஆகியோர் உறுப்பினர்களாக இருந்தோம்.

இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலத் தலைநகரில், கலைத்துறையுடன் சம்பந்தப்பட்டவர்களைச் சந்தித்து இது பற்றி அவர்களுடைய கருத்துகளை அறிவது எங்கள் நிகழ்ச்சி நிரல். மேலும், அந்தந்த மாநில முதலமைச்சரையும், ஆளுநரையும் அவர்களுடைய சௌகர்யத்துக்கேற்ப சந்திப்பதும் வழக்கம்.

இதன் தொடர்பாகத்தான், அந்த மாநிலத்துக் காவி உடை முதலைமைச்சர் எங்களை அவர் தலைநகர் வீட்டில், காலை உணவு சாப்பிட அழைத்திருந்தார்.

எங்களை அழைத்துப் போக அரசாங்கக் ‘கார்’ எட்டு மணிக்கே வந்து விட்டது. நாங்கள் அந்த வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரும்போது, மணி எட்டே கால்.

அந்தப் பெரிய வீட்டு ‘ஹாலி’ல் ஐம்பதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் எதற்காகவோ காத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் போல(Waiting for Godot?) உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், இடைக்கழியில் மாடிப்படிகள். காத்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் பார்வை மாடியை நோக்கி நிலை குத்தி நின்றன. எந்தக் கணமும் மாடியிலிருந்து முதல்வர் கீழே இறங்கி வரக் கூடும் என்று தோன்றிற்று.

ஹக்ஸருக்கு கண்பார்வை மிக மிகக் குறைவு. ஆனால் அசாத்திய நினைவாற்றல். .ஆறு மணி நேரம் கூட்டம் நிகழ்ந்தாலும், யார் யார் என்ன சொன்னர்கள் என்பதை ஒன்று விடாமல் அவரால் கூற முடியும்.

மணி ஒன்பதாயிற்று. முதல்வர் வருவாரா இலையா என்று தெரியவில்லை. கலைத்துறைச் செயலர் சொன்னர் ‘ தில்லியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார், வந்து விடுவார்

திடீரென்று, அப்பொழுது,‘ஹாலி’லிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்றார்கள். மாடிப்படிகளில், காவி உடையில், கம்பீரமாக, முகத்தில் புன்னகை தவழ, முதல்வர் நிதானமாக இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தார்

’ஹாலி’ல் இருந்த அனைவர் முதுகுகளும் வளைந்து, வணக்கத்தைத் தெரிவித்தன..

ஹக்ஸருக்குப் பார்வை குறைவு என்பதால் நான் அவரிடம், ‘முதல்வர் வந்து கொண்டிருக்கிறார்’ என்ற செய்தியைக் கூறினேன்.

கலைதுறைச் செயலர் ஹக்ஸரையும் மற்ற எங்களையும் முதல்வருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். ஹக்ஸரைத் தழுவி வரவேற்ற முதல்வர், மற்ற எங்களை தலை அசைத்து ஒரு புன்னகையுடன் எங்கள் வருகைக்கு ஒப்புதல் அளித்தார்.

‘ஹாலி’ல் நடு நாயகமாக, ஒரு நடுவயதுப் பெண்ணின் பெரிய, மகத்தான ஓவியம், நின்று கொண்டிருக்கும் தோற்றத்தில் இருந்தது.

நாங்கள் அதைப் பார்ப்பதை உணர்ந்த கலைதுறைச் செயலர், ‘ முதலவரின் காலம் சென்ற மனைவி. எங்கள் மாதாஜி.’ என்றார்.

அப்பொழுது ஒருவர் அங்கு அவசரம் அவசரமாக வந்து, ‘ மன்னிக்கவும், நேரமாகி விட்ட்து’ என்று முதல்வரிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்.

‘எங்கள் மாநிலத்துத் தலைமைக் கவிஞர்’ என்று கலைதுறைச் செயலர் அவரை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் ஞானபீட பரிசு பெற்றவர் என்பது என் நினைவுக்கு வந்தது.

முதல்வர் திடீரென்று என்பக்கம் திரும்பி, ‘ நீங்க மெட்ராஸ் இல்லையா?’ என்று தமிழில் கேட்டார்.

‘ஆமாம்’ என்றேன்.,

’‘குலேபகாவலி’ எம்.ஜி.ஆர் நடிச்ச படம் பாத்திருக்கீங்களா?’ என்றார் முதல்வர்.

நான் பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும், பார்த்திருப்பதாத் தலை அசைத்தேன்.

‘எங்க மொழியிலே இந்தப் படத்தை நான் பண்ணேன். இவர்தான் பாட்டு எழுதினார்.. ஸூப்பர் ஹிட் ஒவ்வொரு பாட்டும். அதனால்தான் இவரை எங்க மொழி யுனிவர்ஸிட்டி வைஸ் சான்ஸலரா போட்டேன்..’ என்று சொல்லிவிட்டு அவரைப் பார்த்தார்..

‘எஸ்.எஸ் எஸ்’ என்று அவர் தலை அசைத்தார்

‘அதொடு மட்டுமில்லே, ராஜ்ய சபா மெம்பரா ஆக்கினேன் ‘


காலை உணவு சாப்பிடும்போது முதல்வரைப் பற்றி முக்கியமான பல தகவல்களைக் கவிஞர் எங்களிடம் சொன்னர்.

காலையில் மூன்று மணிக்கு எழுந்து விடுவார். காலைக் கடன்கள் முடிந்தவுடன் மூன்று மணி நேரம் பூஜை. அப்புறம் ஒரு தம்ளர் பால். காலை உணவு கிடையாது. விருந்தோபுவாரே தவிர,அவர் சாப்பிட

மாட்டார். இரவு . எட்டு மணிக்குப் பழ உணவு,பால்,அவ்வளவுதான்

சாப்பிடும்போது, கவிஞர் முதல்வரைப் பற்றி எழுதியிருந்த கவிதைகளைப் பாடிக் காண்பித்து, ஆங்கிலத்தில் பொருளும் சொன்னார்.

நாங்கள் சாப்பிட்டு முடிந்தவுடன், ஹாலுக்கு வந்தோம். பள பளப்பான காகித த்தில் நேர்த்தியாக க் கட்டப்பட்டிருந்த பரிசுப் பொருள் ஒன்றை. முதல்வர் முகத்தில் மந்தகாசத்துடன் எங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தம் கைப் பட அளித்து வணக்கம் கூறினார்..

நாங்கள் அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டோம்

தங்கியிருந்த விடுதிக்குத் திரும்பியதும் பரிசுப்பொட்டலத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தோம்..

வெவ்வேறு அரசியல் பொதுக் கூட்டங்களில், முதல்வர் ஆற்றிய சொற்பொழிவுகளின் திரட்டு! அவருடைய புகைப் படங்கள் ஏராளமாக இருந்தன.

கலை நிறுவனங்கள் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட முதல்வரிடம் பேசவில்லை என்பது எங்கள் நினைவுக்கு வந்தது.