தரகு

September 25, 2016 § 1 Comment


நான் தில்லிக்குப் போன புதிதில் கன்னாட் ப்ளேஸிலிருக்கும் ‘மெட்ராஸ் ஹோட்டலில்’ இருந்தேன். நாலு பேர் ஓர் விசாலமான ;ஹாலி’ல். அஹற்குப் பக்கத்திலிருந்த ‘ஹாலி’ல் ஒட்டலில் வேலை செய்கிறவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். அவர்கள் பத்துப் பேர். இரவு முழுவதும் சீட்டாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.. எபடி காலையில் ஏழு மணிக்கு நெற்றியை குங்குமப் பொட்டோ,, சந்தனமோ , அல்லது விபூதியோ அலங்கரிக்க,, டைனிங் ஹாலு’க்கு புன்சிரிப்புடன் வந்து விடுகிறார்கள் என்பது எனக்கு பெரிய ஆச்சர்யம்.

நான் இருந்த அறையில், நாங்கு நாடா கட்டில்கள். நான் குளிர்ப் பருவத்தில் போனதினால், கட்டிலில், ஒரு பழைய மெத்தை, ரஜாய். மெத்தையின் மேல், ஒரு வெள்ளை வெளெரென்ற பெட்ஷீட். மெத்தையின் அழுக்குத் தெரியாது. தமிழ் நாட்டிலிருந்து சென்ற எனக்கு ரஜாய் ஒரு புதிய அநுபவம் அழுக்கான ரஜாயா, அல்லது அதன் இயற்கையான நிறமே அதுதானா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

காலை ஒரு காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, ஒரு கட்டில் இதற்கு மாதம் 75 ரூபாய். இது 1955 ல்.

கரோல்பாகில் காலை காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, மெஸ்ஸில் 35 ருபாய் என்றார்கள் என் நண்பர்கள்.. தங்குமிடம், ஒரு வீட்டின் மூன்றாம் மாடி பர்ஸாத்தியில் (  கோடைக் காலத்தில் வெட்ட வெளியில் படுத்துக் கொண்டால், மழை வரும்போது, தங்குவதற்கென்று கட்டப்பட்ட ஒரு சிறு அறை. வீட்டுக்கார்ர்கள் அதையும் வாடகைக்குக் கொடுத்து விடுவார்கள் )  வாடகை ருபாய் 15.. ஆகவே ஒருவன் 50 ரூபாயில் சௌகயமாக இருக்கலாம், நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்கள் என் நண்பார்கள்.

நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுக்கிறேன் என்று பொறுக்கமுடியாமலோ என்னவோ ஹோட்டல்கார்ர் சுப்பராவ் திடீரென்று இறந்துவிட்டார். அவருடைய மகன், இதற்காகத்தான் காத்துக்கொண்டிருந்தானோ என்னவோ ஹோட்டலில் இனி யாரும் மாத வாடகை கொடுத்துத் தங்க முடியாது  என்று சொல்லிவிட்டான்.

தினசரி வாடகைதான் தினசரி 15 ரூபாய் ( மறுபடியும் சொல்லுகிறேன், இது 1955ல்) என்று அறிவித்துவிட்டான்.. நாங்கு பேர் தங்கும் அறைக்கு மாதம் 450 ரூபாய் எதற்காக்க் கொடுக்கவேண்டுமென்று நான் லோதி ரோடில் தனி அறை தேட ஆரம்பித்தேன். மூன்று மாதங்களில், நான் வேலை செய்த அலுவலகம் லோதி ரோடுக்கு மாறுவதாக இருந்தது.

என் நண்பன் என்னை ஒரு வீட்டுத் தரகரிடம் அழைத்துச் சென்றான். பஞ்சாபி. வாயில் அவருக்கு 32 பற்களுக்குப் பதிலாக 64 இருக்கும் போலிருந்த்து. அவர் பஞ்சாபி பேசுகிறாரா ஆங்கிலம் பேசுகிறாரா என்று ஒன்றும் புரியவேயில்லை.

லோதி காலனி முழுவதும் அர்சாங்கக் குடியிருப்புக்கள். இரண்டு அறைகள், சமையலறை,, டாய்லெட். ஒரு அறையை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார்கள். அரசாங்கம் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்த குடியிருப்பு  வீடு முழுவதற்கும் அவர்கள் அரசாங்கத்துக்குக் கொடுத்த வாடகை 16 ரூபாய். ஆனால் ஒரு அறை வாடகைக்கு விட்டு வசூலித்த்து மாதம் 40 ரூபாய்.  அறையை ஏற்பாடு செய்தற்குத் தரகருக்கு 20 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும் அவர் வீட்டுக்கார்ரிடமிருந்து ர்20 ரூபாய் வாங்கி விடுவார்.

எனக்கு அறை ஏற்பாடு செய்வதாக வாக்களித்த தரகர் அரசாங்க அலுவலகர். ஏதோ ஒரு துறையில் ‘அஸிஸ்டெண்டா’’க இருந்தார்..ஐம்பது வயதிருக்கும். பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்தவர். பெயர் கோஹ்லி/

எனக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா என்று அக்கறையுடன் விசாரிதார். ‘இல்லை’ என்றதும் அவர் முகம் மலர்ந்தது. .’கல்யாணத் தரகும் உண்டா/’ என்று கேட்டேன்..’ நைஜி, நைஜி, கல்யாணம் ஆகாத மதராஸிகளுக்கு இங்குச் சுலபமாக இடம் கிடைத்து விடும்’ என்றார்.

“ஏன் மதராஸிகள்/?’

“ தகராறு செய்யாமல் வாடகையை ஒழுங்காக்க் கொடுத்து விடுவார்கள். நல்லவர்கள். தர்மத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள்  என்றார் கோஹ்லி‘

‘அதாவது, பயந்த சுபாவம் உடையவர்கள், அப்படிதானே?’

’கரெட்.. வீட்டைப் பாக்கலாமா?’

அவர் சென்ற வேகத்துக்கு, அவர் வயதில் பாதி இருந்தாலும் என்னால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.

பத்து வீடுகள் சேர்ந்தாற்போல் கட்டப்பட்டிருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒவ்வொரு மாடி, பர்ஸாத்தி.. மாடி வீடு அரசாங்க அலுவலகர் வேறு ஒருவருக்கு. . அவருக்குச் சொந்தமானது பர்ஸாத்தி. அவர் கோடைக் காலங்களில் மொட்டை மாடியில் படுத்துக் கொள்ளலாம். அவர் பர்ஸாத்தியை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார். வாடகை, லோதி காலனியில் 10 ரூபாய். கீழே குடியிருப்பவர் வீட்டெதிரே இருக்கும் ‘லான்ஸி’ ல்  குடும்பத்துடன் படுத்துக் கொள்ளலாம். (தீவிரவாதிகள் நடமாடும் இக்காலத்தில் அப்படிக் குடும்பம் குடும்பமாகப் புல் வெளியில் படுத்துக் கொள்கிறார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது )

கோஹ்லி அழைத்துக் கொண்டு போன வீட்டு வாசலில் நாலைந்து குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன.

‘வீட்டுக்கார ர் குழதைகளா?

எனக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது.

வீட்டுக்கார்ர் அனுமதி கேட்காமல், அந்த அறைக் கதவைப் பையிலிருந்து ஒரு சாவி எடுத்து  கோஹ்லி திறந்தது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்த்து. வீட்டுக்கார்ருக்கு அவரிடம் அவ்வளவு நம்பிக்கை!

அறையில் ஒரு மரக்கட்டில். ஆறுதலாக இருந்த்து. நாற்காலி.

‘மெத்தை, தலையணை, , ரஜாய் இவையெல்லாம் நீங்கள் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்த கடைக்குப் பிறகு அழைத்துச் செல்லுகிறேன்’ என்றார் கோஹ்லி.

‘டாய்லெட்?’

\வெராந்தாவில் இருக்கிறது. பொது ‘’டாய்லெட்’. நீங்கள் காலையில் ஆறு மணிக்கு முன்னால் குளிக்கலாம் இல்லாவிட்டால், ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு குளிக்கலாம்’’.

’ குழந்தைகள் இருக்கின்றனாவா?’

‘வாசலில் பார்த்தீர்களே, நான்கு.’

எனக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி.

’நான்கா?’

‘ஆமாம். சாதுவன குழந்தைகள். மதராஸிகள் மாதிரி.

‘ வீட்டுக்கார்ரைப் பார்க்கலாமா?’

‘நான்தான் வீட்டுக்காரன்’ ‘

“இது உங்கள் வீடுதானா?’

‘’இப்பொழுது தரகனாய் வீட்டை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். வீடு பிடித்திருந்த்தால், மூன்ரூ மாத வாடகை 120 ரூபாயுடன் நீங்கள் தரகனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய  20 ரூபாய் சேர்த்து, 140 ரூபாய் வீட்டுக்காரனாகிய என்னிடம் கொடுக்க வேண்டும்.’ புரிகிறதா?\

என் தலை சுற்றியது..

ஆனால் ஓர் ஆறுதல். வீட்டுக்காரரிடமிருந்து அவர் 20 ரூபாய் வசூலிக்க முடியாது!

 

\

 

 

 

 

 

 

 

 

விதிக்கு விதி உண்டா?

September 23, 2016 § Leave a comment


வானவியல் அறிஞர்களால், ஒன்று, வாழ்க்கையைப் பக்குவமாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும் அல்லது விரக்தி அடையச்செய்யுமென்று ஸ்டீபன் ஹாகிங் ஒரு சமயம் கூறினார். ஏனெனில், விரிந்துகொண்டே போகும் பிரபஞ்ச வெளியில் மனித வாழ்வின் பெருமையும், சிறுமையும் புரிந்து கொள்ள முடியும், பெருமை, பிரபஞ்ச வெளி யின் எல்லையிமைய அறிந்து சொல்லுகிறவன் மனிதன், அதனால், பெருமை.ஆனால் அவன் வாழ்க்கைக்கு எல்லையுண்டு, அதுதான் சிறுமை.

‘சாதலும் புதுவதன்றே’ என்றார் ஒரு புலவர்.

அவரும் ஒரு வானவியல் அறிஞர்தாம். கணியன். அந்தக் காலத்தில் அரசனுக்கு கிரக நிலைப் பார்த்து அறிவுறுத்தும் சோதிடர். அடிப்படையாகச் சொல்லப் போனால், வானவியல் அறிஞர்.

பர்ஸியாவில் ஒரு கணிணி இருந்தான். அரசனுடைய தோழன், ஆலோசகன். கணித  விற்பன்னன். எந்தக் கோணத்திலிருந்து( கணிதம்) எதிரியின் கோட்டையை எப்பொழுது தாக்கினால (கிரக நிலை) வெற்றிப் பெறலாம் என்று யோசனை சொல்லி அவனை வெற்றிப் பெறச் செய்தவன்.

அவன், நம் தமிழ்க் கணியனைப் போல் ஒரு கவிஞன். அவரைப் போலவே தத்துவக் கவிஞன்

முதல்வர் பூங்குன்றனார். அடுத்தவன் உமர்கையாம்.

இருவரையுமே அவர்களைப் படிக்கின்றவர்கள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிஆர்கள்.‘

‘யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்’’ என்பதை ஓர் அரசியல் கோஷமாக நினைத்து, ‘அன்றே தமிழன் உலகம் முழுவதும் எனக்குச் சொந்தம், மனிதர்கள் யாவரும் சகோதரர்கள்’ என்று சொல்லி, சாதி, நிறம், குலம்,கோத்திரம் எல்லாவற்றையும் கடந்து உலகக் குடிமகனாகிவிட்டான்’

என்று விளக்கம் கூறுவார்கள். ‘கையில் மதுக்கோப்பை, பக்கத்தில் ஓர் அழகிய பெண். இதுவே சொர்க்கம்’ என்பதுதான் உமர்கையாமின் போதனை என்று சொல்வார்கள்.

ஆனால் உண்மயாக இக்கவிஞர்கள் என்ன சொல்லுகிறார்கள்/

ஈழதமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்த போது எந்த நாட்டில், எந்த ஊருக்குப் போனார்களோ அந்த ஊரைப் பற்றியும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அந்நாட்டு மக்களையும் பற்றி இவ்வாறு சொன்னால், எந்த மன நிலையில் அவர்களால் இப்படிச் சொல்லியிருக்க முடியும்? விரக்தி என்பதை மறந்து விட முடியுமா?

’ டோரொண்டோவோ, யாழ்ப்பாணமோ, எதுவாக இருந்தால் என்ன, எல்லா ஊரும் எனக்குச் சொந்தம் என்றில்லாமல், டோரோண்டோவை, நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டால், யாழ்ப்பாண்மாகக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் எனக்கு இருக்கிறது’ என்கிறார் கவிஞர். அப்பொழுதுதான் டோரோண்டாவில் இருப்பவர்களை என் உறவினர்களாக அவரால் பார்க்க முடியும்/

இந்த மனப் பக்குவ நிலையிலிருந்து மற்றைய வரிகளைப் படியுங்கள். ;எனக்கு நன்மையோ தீமையோ துன்பமோ இன்பமோ பிறர் தர வருவதில்லை. என் விதியை நிர்ணையிக்கின்றவன் நான்தான். நான்தான் என் விதி இந்நிலையில் சாவைப் பற்றி ஏன் நான் கவலைப் பட வேண்டும்? அவன் பெரியவன் , இவன் சிறியவன் என்பதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?’’

இதற்கு நேர் மாறாக, விரக்தியின் உச்ச நிலையிலிருந்து உமர்கய்யாம் பாடுகிறார். ‘நதியின் நீர் எங்கே போகிறது என்று நதிக்குத் தெரியுமா? விதியின் கை எழுதுகிறது. எழுதி எழுதி மேற் செல்லும். வாழ்க்கை என்பதோர் சூதாட்டம், இரவும் பகலும் மாறாட்டம். வல்லான் விதியே ஆடுமகன்.’

விரக்தியின் உச்ச நில்லையில் இருப்பவரைக் காமுகனாகச் சித்திரிப்பது எப்பேர்ப்பட்ட தவறு?

வானவியல் அறிவு ஒருவரைப் பக்குவ நோக்குடன் வாழ்க்கையைப் பார்க்க உதவுகிறது. மற்றவரை மதுக் கோப்பையில் சரணடையச் செய்கிறது.

இராமயணத்தில், சீற்றமடைந்த இளவளத் தேற்ற இராமன் கூறுகிறான்:

‘நதியின் பிழையன்று, நறும்புனலின்மை’ விதியின் பிழை’

இலக்குவன் பதில் கூறுகிறான்:

‘விதிக்கு விதியாகும் என் விற்கை ஆற்றல்’

 

 

 

க,நா.சு.

September 22, 2016 § Leave a comment


க.நா.சுப்ரமனியனை நான் முதன் முதலில் சந்தித்தது சிதம்பரத்தில். 1950ல். அப்பொழுது நான் அன்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் பல்கலைகழக வளாகத்தை ஒட்டிச் சிதம்பரத்தில் ஒரு புத்தகக் கடை வைத்திருந்தார்.

என்னை, என்னுடன் பல்கலைக்கழகத்தில்’ படித்துக் கொண்டிருந்த டி.கே.துரைஸ்வாமி ( அப்பொழுது அவர் ’நகுலனா’’க ஆகியிருக்கவில்லை ,நானும் ’இந்திரா பார்த்தசாரதி’யாக ஆகவில்லை) க.நா.சுவைப் பார்க்க அழைத்துக் கொண்டு போனார்..

க,நா.சுவைப் பற்றி நான் அதற்கு முன் அவரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருந்தேனே தவிர அவரை நேரில் பார்த்ததில்லை. ’கல்கி’ ஆரம்பமான புதிதில் ஒரு சிறுகதைப் போட்டிக்கு அவர் ராஜாஜியுடன் நடுவராக இருந்தார். அச்சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கும்பகோணத்துக்காரராகிய கி.ரா. கோபாலன் க.நா.சு மிகவும் படித்தவர் என்று என் அண்ணணிடம் சொல்லிக்..கேட்டிருக்கிறென். நான் அப்பொழுது பள்ளிக்கூடத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தபடியால், ‘மிகவும் படித்தவர்’ என்பதன் முழு அர்த்தத்தையும் என்னால் வாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அடர்த்தியான தலை முடி. ’முகத்தில்,ஸினிஸிஸம்’ நிழலிடுவது போல் தோன்றும் புன்னகையின் கீறு. நான் அவரைச் சிதம்பரத்தில் அந்தப் புத்தகக் கடையில் பார்த்தபோது அவர் தோற்றம் எப்படியிருந்ததோ அதே மாதிரிதான்,, பிறகு அவரை நான் போன நூற்றாண்டு அறுபதின் பிற்பகுதிகளில் தில்லியில் சந்தித்த போதுமிருந்தது. சிலரைப் பற்றி நம் மனத்தில் உருவாகியிருக்கும் பிம்பம் எப்பொழுதுமே மாறுவதில்லை. நாம் அவரை அப்படித்தான். காண விரும்புகின்றோம் என்பதும் காரணமாக இருக்கலாம்.

துரைஸ்வாமி அவரிடம், ‘இவரும் என் மாதிரி தமிழ் எம்.ஏ, சேர்ந்திருக்கார்’ என்று கூறிவிட்டுச் சிரித்தார். துரைஸ்வாமியின் சிரிப்புக்குப் பொருள் காண்பது பெரிய சவால்.

‘நீங்க கும்பகோணத்துக்காரர் என்றார் துரைசாமி’ என்று கூறிவிட்டுப் புன்னகை செய்தார் க.நா.சு. அது வெறும் ‘ஸ்டேட்மென்டா’ அல்லது

விமர்சனமா என்று எனக்குப் புரியவில்லை.

நான் புத்தகக் கடையைச் சுற்றிப் பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

பெரும்பாலும் ஆங்கில நாவல்கள் ஹெமிங்வே, ஸ்டெயின்பெக், வர்ஜினியா வுல்ஃப், ஹென்ரி ஜேம்ஸ்… பிறகு,கவிதைப் புத்தகங்கள். எலியட், ப்ரௌஸ்ட், ஸ்டீஃபன் பெண்டர், ஆடன். இதைத்தவிர, ‘மணிக்கொடி’ எழுத்தாளர்களின் தமிழ்ப் படைப்புக்கள். வங்க மொழி நாவல்களின் தமிழ் ஆக்கங்கள்,

சிதம்பரத்தில். இவற்றின் வாசகர்கள் யாராக இருக்க முடியுமென்று எனக்குப் புரியவில்லை.

அப்பொழுது, கையில் ஒரு டென்னிஸ் ராக்கெட்டுடன் ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவன் வந்தான். புத்தகங்களைப் பார்வையிடத் தொடங்கினான். டி.எஸ்.எலியட்டின் ‘ தி லவ் ஸாங் ஆஃப் ஆல்ஃப்ரெட் ப்ருஃபோக்’ கையில் எடுத்தவாறு, ‘இது நல்லா இருக்குமா,சார்?’ என்று க.நா.சுவைக் கேட்டான்.

’அது நீங்க நினக்கிற மாதிரி காதல் பாட்டு இல்லே, உங்களுக்குப் புரியாது இந்தப் புத்தகம்’ என்றார் க.நா.சு.

அந்தப் பையன் அவரைக் கோபத்துடன் பார்ப்பது போல் எனக்குப் பட்டது.

இரண்டாண்டுகளில், அப்புத்தகக்கடையை அவர் நஷ்டத்தினால் மூடும்படியாக ஆகிவிட்டது என்று நான் பிறகு அறிந்தேன்.

நான் ஆச்சர்யப்படவில்லை.

அந்தச் சந்திப்புக்குப் பிறகுதான் அவர் எழுதியிருந்த நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். தன்னை அறிவித்துக் கொள்ளாத, ஆரவாரமற்று, படைப்பின் உள்ளடக்கத்தை, வாசகனிடம் அவன் கவனத்தை திசைத் திருப்பிவிடாமல்,,  நேரடியாகச் சொல்லும் தமிழ் நடை அவரிடமிருந்துதான் தொடங்கியிருக்க வேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றிற்று.

அவரை நான் மறுபடியும் சந்தித்தது 1968ல். தில்லி கரோல்பாக் ராமானுஜம்

மெஸ்ஸில். அவர் காப்பி குடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

‘ என்னை நினைவிருக்கா?’ என்று அவரைக் கேட்டேன்.

அவர் சிறிது நேரம் என்னை உற்றுப் பார்த்தார்.

‘துரைசாமி ஃப்ரெண்ட்’. பெயர் நினைவில்லே’ என்றார்.

’பார்த்தசாரதி. இந்திரா பார்த்தசாரதிங்கிற பேரிலே அஞ்சாறு வருஷமா எழுதிண்டிருக்கேன்’.

‘தமிழ்லியா?’.

‘ஆமாம். தீபம், கணையாழி…… ‘

நான் பிரபலப் பத்ரிகைகள் பெயரைச் சொல்லவில்லை.

’நான் வாசிச்சதில்லே.’

‘நீங்க தமிழ்லே இனிமே எழுதப் போறதில்லேன்னு கேள்விப் பட்டேனே, அப்படியா?’

அவர் பதில் சொல்லவில்லை.புன்னகை செய்தார்.

‘நீங்க எங்க இருக்கீங்க?’ என்று கேட்டார் சிறிது விநாடிகளுக்குப் பிறகு.

‘’டிஃபன்ஸ் காலனி’

‘நானும் ’‘டிஃபன்ஸ் காலனிக்குத் தான் ‘ஷிஃப்ட்’ பண்ணப் போறேன், அடுத்த வாரம்..’ஏ’ ப்ளாக்’..என்றார் அவர்.

எனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது..நானும் அந்த ‘ப்ளாக்கி’ல்தான் இருந்தேன். அவரை அடிக்கடிச் சந்திக்க முடியும் என்ற சந்தோஷம்.

அவர் ‘டிபன்ஸ்காலனி’க்குக் குடி வந்தபிறகு, அவரைக் ‘கணையாழி’ ஆசிரியர் கஸ்தூரிரங்கனுடன் பார்க்கப் போனேன்.

கஸ்தூரிரங்கனை அறிமுகப்படுத்தினேன்.

‘எதுக்காகத் தமிழ் பத்திரிகை நடத்தணும்னும் உங்களுக்குத் தோணித்து?’ என்றார் க.நா.சு, கஸ்தூரிரங்கனிடம்.

‘இவர் புதுக் கவிதை எழுதறார்.. செல்லப்பா ‘புதுக் குரல்கள்’லே இவருடைய ரெண்டு கவிதைகள் வந்திருக்கு’ என்றேன் நான்.

‘அப்பொ முத்திரை குத்தின மாதிரிதான்’ என்றார் க.நா.சு சிரித்துக் கொண்டே. .’

’நீஙக ஏன் தமிழ்லே எழுதறதில்லேன்னு வச்சிண்டிருக்கீங்க? அஃப் கோர்ஸ்,,நீங்க தமிழைப் பத்தி இங்கே இங்கலீஷ்லே எழுதறது அவசியம் வேண்டியதுதான்..நன்னாவுமிருக்கு. ;கணையாழிக்கு’ எழுதுங்களேன்’ என்றார் கஸ்தூரிரங்கன்.

’தமிழ்லே எழுதினது போறும்னு தோணித்து. யார் படிக்கறா?’

‘என்ன சொல்றீங்க? எந்த தமிழ் இலக்கியப் பத்ரிகையாக இருந்தாலும் ,உங்க பேரைச் சொல்லாமெ இருக்கமுடியுமா?’ என்றேன் நான்.

‘தமிழ்ப் பண்டிதர்கள்ளாம் என்னைத் தமிழ் துரோகின்னு திட்ட என் பேரைச் சொல்றா ,இல்லேன்னு சொல்லலே..’ என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் க.நா.சு.

‘நானும் தமிழ்ப் பண்டிதர்தான். நான் திட்டலே..’ என்றேன் நான்.

’நவீன இலக்கியம் எழுதற தமிழ்ப் பண்டிதர் நீங்க. இது திரிசங்கு சொர்க்கமா, நரகமான்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிகலாம்’ என்றார் க.நா.சு.

அப்பொழுது க.நா.சுவின் இலக்கிய விமர்சனங்கள் கடுமையான கண்டனத்துக்கு உள்ளாகின என்பது உண்மைதான்.

அவருடைய ஆழ்ந்த,அகலமான படிப்புக்கேற்ப அவருக்கென்று பிரத்யேகமாக அவருக்குள் உருவாகியிருக்கும் இலக்கிய ரஸனையை அளவுகோலாக் கொண்டுதான் அவர் நூல்களை மதிப்பிட்டாரே தவிர, மரபு பற்றிய, அல்லது ‘இயத்தை’ அடிப்படையாக க் கொண்ட இலக்கிய விமர்சன கோட்பாடுகள் எவற்றைப் பற்றியும் அவர் கவலைப் பட்ட்தில்லை.

இது சம்பந்தமாக ஒன்று என் நினைவுக்கு வருகிறது.

1988ல், நான் புதுவைப் பல்கலைக்கழகதில் சேர்ந்திருந்த புதிதில், நூல்நிலையத்துக்குப் புத்தகம் வாங்க என்னைப் பணித்திருந்தார் துணை வேந்தர்.. நாடகப் புத்தகங்கள் மட்டுமன்றி நிறைய இலக்கிய விமர்சன நூல்களும் வாங்கியிருந்தேன். அந்நூல்கள் அனைத்தும் என் அலுவலக அறையில் இருந்தன .பக்கத்து அறையில், அப்பொழுது அங்கு விருந்து புலப் பேராசிரியராக க.நா.சு தங்கியிருந்தார். என் அறையிலிருந்த எல்லா இலக்கிய விமர்சன நூல்களையும் ஐந்தே நாட்களில் படித்து முடித்துவிட்டர்!

‘ அத்தனையும் படிச்சு முடிச்சுட்டீங்களா?’ என்று கே,ட்டேன்.

‘என்னை ‘இலக்கிய விமர்சகன்’ன்னு ஒரு சிமிழியிலே போட்டு அடைச்சு, சாஹித்ய அகதெமி பரிசையும் இந்தத் தள்ளாத வயசிலே  கொடுத்துட்டா. இலக்கிய விமர்சன கோட்பாடுகள்னா என்னன்னு இப்பொழுதாவது தெரிஞ்சுக்க வேணாமா, அதுக்காகப் படிச்சேன்’ என்றார் விஷமப் புன்னகையுடன்

அடிப்படையில் ரஸிகமணி டி.கே.சி யின் ரஸனையும் க.நா.சு வகையைச் சார்ந்ததுதான் என்றாலும், க.நா.சுவின் படிப்பின் பரப்பு வேறு வகையானது.மேற்கத்திய ரஸனையின் பாதிப்பு அதிகம்.

க.நா.சுவுக்கு உள்மனத்தில் எப்பொழுதுமே ஓர் ஆதங்கம் உண்டு. கிட்டத்தட்ட பத்து,,பன்னி ரெண்டு நாவல்களும், பல சிறுகதைகளும், கவிதைகளும் அவர் எழுதியிருந்தாலும், தமிழ் இலக்கிய உலகின் பரவலான அபிப்பிராயத்தின்படி, அவர் விமர்சகராக மட்டும் இருந்தது தான். அவருடைய பொய்த் தேவு’, ‘ஒரு நாள்’, ‘அசுர கணம்’ போன்ற படைப்புக்கள், பரிசோதனை முயற்சிகளில் வெற்றி அடைந்த, ஆங்கிலத்தில் சொல்வது போன்ற ‘ஆர்ட் நாவல்கள்’. அவர் எழுதிய காலகட்டத்தில், இவற்றின் முழு கலைப் பரிமாணத்தை வாசகர்களால் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை என்று தோன்றுகிறது. ‘அசுர கணம்’, சிக்கலான கலை வடிவம் கொண்ட ஒரு ‘சைக்கலாஜிக்கல் த்ரில்லர்’.

க.நா.சு தன் படைப்புக்களைப் பற்றி எப்பொழுதுமே பேசியதில்லை. மற்றவர்களுடைய படைப்புக்களைப் பற்றித்தான் அதிகம் பேசியிருக்கிறார்.சிறந்த தமிழ் பத்து நாவல்கள் என்று பட்டியலிடும்  பழக்கம் அவரிடமிருந்துதான் தொடங்கியது என்று சொல்லலாம். மூன்று நான்கு நாவல்களைத் தவிர, மற்றைய நாவல்களின் பெயர்கள் அவர்

பட்டியலில் அடிக்கடி மாறுவதுண்டு..இதைப் பற்றி நான் ஒரு தடவைக் கேட்டபோது அவர் சொன்ன பதில் எனக்கு அதிர்ச்சியைத் தரவில்லை.அவர் எமர்சனை மேற்கோள் காட்டினார்:’ Consistency is the hobgoblin of small minds’

க.நா.சுவின் இலக்கியத் தாக்குதல்கள் கண்ணியமாகவும், நளினமான நகைச்சுவையுடன் கூடியிருக்கும்.

நான் தில்லியிலிருந்த போது, 1978ல், சாஹித்ய அகதெமி செயலர் க.நா.சுவைத் தொலைப் பேசியில் அழைத்து என் தொலைப் பேசி எண்ணைக் கேட்டிருக்கிறார், எனக்கு அந்த ஆண்டு அவ்விருது கிடைத்திருக்கிறது என்ற செய்தியைச் சொல்ல.

அந்தச் செயலர் ஒரு ஜோஸ்யரும் கூட. க.நா.சுவுக்குச் செய்தியைச் . சொல்லிவிட்டு, ‘பார்த்தசாரதியின் zodiac sign உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டிருக்கிறார். ‘zodiac sign’ க்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று க.நா.சு வினவிய போது, ‘Gemini’யாக இருக்க வேண்டும், அதனால்தான் இந்த அதிர்ஷ்டம் என்று கூறினாராம் அந்தச் செயலர்.

அப்பொழுது ‘ஸ்டேட்ஸ்மென்’ பத்திரிகையில் வாரம் ஒரு பத்தி எழுதிக் கொண்டிருந்தார் க.நா.சு. அவர் எழுதிய அவ் வாரத் தலைப்பு ‘சாஹித்ய அகதெமி விருது கிடைப்பது எழுத்தாளருடைய zodiac sign யைப் பொறுத்த விஷயம் என்கிறார் அகதெமி செயலர்’/.

ஆண்டனி ட்ராலப் என்கிற ஆங்கில எழுத்தாளரைப் போல், க.நா.சு தினம் பத்துப் பக்கங்களுக்குக் குறையாமல் எழுதுவது என்ற பழக்கம் வைத்திருந்தார். அவருடைய சுயசரிதை பெரும்பான்மையான பகுதியை அவர் புதுக்கவிதையில் எழுதியிருக்கிறார். ‘கணையாழி’யில் சில பகுதிகள் பிரசுரமாகியிருக்கின்றன. பிரசுரமாகாத படைப்புக்கள் அவரிடம் நிறைய இருந்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

 

 

 

தஞ்சம்மா

September 21, 2016 § Leave a comment


[திரை விலகும்போது, அரங்கம் இருளில் ஆழ்ந்திருக்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒளி வரும்போது, கீழ்க்கண்ட ‘திருவாய்மொழிப் பாசுரம் ’ஆகிரி’ ராகத்தில், மிஸ்ர சாபு தாளத்தில் ஆண்குரலில் கம்பீரமாக ஒலிக்க வேண்டும்.

’சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உய்ர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நல் மலர்ச் சோதீயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே! ‘

இதைத் தொடர்ந்து, ‘ஓம் நமோ நாராயணாய ‘ என்ற கோஷம்.

மங்கலான ஒளியில் அரங்கின் நடுவில், அறுபது வயதிருக்கலாம் என்று மதிப்பிடத்தக்க,, ஆனால் எண்பது வயதான ராமாநுஜர் மிடுக்காக யோக நிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்.

சில கணங்கள் கழித்து, முன்பக்க அரங்கின் இடக் கோடிலிருந்து, ஒரு பெண்மணி மெதுவாக அரங்கினுள் நுழைகிறார்.

அரங்கினுள் வெளிச்சம் பரவுகிறது.

அதிர்ச்சிதரும் பளீரென்ற வெள்ளை முடி. முதுமையை ஏமாற்றிவிட்டாற்போன்ற வெள்ளை முடிக்கு முற்றிலும் முரணான இளமை முகம்.  காவி நிறத்தில் நூற்புடவை. அணிகள் ஏதுமில்லை.

அவர் ராமாநுஜரைச் சில விநாடிகள் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறார். ஊடுருவும் கூர்மையான பார்வை.

கூர்மையான பார்வையின் தாக்குதலினாலோ என்னவோ உடையவரின் நிஷ்டை கலைகிறது.

அவர் அந்தப் பெண்மணியைப் பார்க்கிறார். ‘யார் இவள்?\ என்று தமக்குள் கேட்டுக் கொள்ளும் ஐயப் பார்வை.

எழுகிறார். அந்தப் பெண்மணியை நோக்கி வருகிறார்.

அந்தப் பெண்மணியும் சற்று முன்னோக்கி வருகிறார்.]

ராமாநுஜர்:    யாரம்மா நீ? என்ன வேண்டும்?

பெண்:

(புன்னகை)    உங்கள் காவி உடையைக் கேளுங்கள்.

[ராமாநுஜருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன சொல்லுகிறாள் இந்தப் பெண் என்ற மனக் குழப்பத்தில் அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கிறார்.]

ராமாநுஜர்:     என்ன சொல்லுகிறாயென்று புரியவில்லை..

[ அந்தப் பெண் உடுத்தியிருக்கும் காவி நிறப் புடைவையை ஏற இறங்கப் பார்த்துக் கொண்டே]

.நீ உடுத்தியிருப்பதும்….(நிறுத்துகிறார்)

பெண் ;        ஆமாம் ஆனால்;;நீங்கள் காவி உடை

தரிக்க யார் காரணம்?

[ சட்டென்று ஒரு நினைவினால் தாக்குண்டவர் போல், ராமாநுஜர் அவரை உற்றுப் பார்க்கிறார். ராமாநுஜர் இதழ்கள் த…ஞ்…ச…ம்…மா..’ என்று மெதுவாக உச்சரிக்கின்றன. அவர் முகத்தில் ஆச்சர்யம், திடுக்கிட்ட உணர்வு எல்லாம் ஒருங்கே தோன்றுகின்றன. தஞ்சம்மாவின் காவிப் புடையை எறிட்டுப் பார்க்கிறார்.]

தஞ்சம்மா:    நீங்கள் என்னை எதிர்பார்த்திருக்க

மாட்டீர்கள், அப்படித்தானே?          :

ராமாநூஜர்:     நீ ஏன் காவிப் புடைவை கட்டியிருக்கிறாய்?

தஞ்சம்மா:     நீங்கள் துறவி ஆகி விட்டால், நானும்

துறவிதானே? உங்கள் மடத்தில்

நிறையப் பெண்கள் இருக்கின்றார்கள்

என்று நான் கேள்விப் பட்டது தவறா ?

அவர்களும் துறவிகளாய் அல்லவா

இருக்க வேண்டும்?

ராமானுஜர்:    அவர்கள் இல்லறத்திலிருக்கும் பெண்கள்.

வைதிக தர்மத்தில் பெண் துறவிகள்

இல்லை.

தஞ்சம்மா:     உங்கள் மடத்தில் விதவைகளுக்கு

இடமுண்டா?

[ ராமாநுஜர்,சற்றுத் திடுக்கிட்டு, பதில் கூறாமல் அவரை மௌனமாகப் பார்க்கிறார். பிறகு கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, சிறிது நேரம் உலாவுகிறார்.]

தஞ்சம்மா:    நான் கேட்ட கேள்விக்கு நீங்கள் இன்னும்

பதில் கூறவில்லை.

[ ராமாநுஜர் மௌனம்.]

தஞ்சம்மா:     கணவனால் கைவிடப்பட்டப் பெண்கள்

இருக்கிறார்களா உங்கள் மடத்தில்?

ராமாநுஜர்:      நீ கைவிடப்படவில்லை. என்

உடைமைப் பொருள்கள் அனைத்தையும்

உனக்குக் கொடுத்து விட்டுத்தான்

இல்லறத்திலிருந்து நான் விலகிக்

கொண்டேன். நினைவு இருக்கிறதா?

தஞ்சம்மா;     உங்கள் பொருள்களையா நான்

திருமணம் செய்து கொண்டேன்?

வைதிக தர்மத்தில், திருமணத்தின்

அர்த்தம் இதுதானா, உடையவரே?’

{ராமாநுஜர் அவரை ஆச்சர்யத்துடன் பார்க்கிறார். புன்னகை செய்கிறார்.]

தஞ்சம்மா:      எதற்குப் புன்னகை செய்கிறீர்கள்/?

ராமாநுஜர்:      சம்பிரதாயத்தைக் கட்டிக்

காப்பதற்காக ஒர் உத்தமமான

வைஸ்யரைத் திண்ணையில் வைத்து

உபசரித்தவள் நீ? நீ இப்பொழுது

இப்படிப் பேசுவது எனக்கு

வியப்பையும் மகிச்சியையும்

தருகிறது, தஞ்சம்மா/ நீ இத்தனை

ஆண்டுகளாய்எங்கே இருந்தாய்? இப்படிப்

பேச எங்கே கற்றுக் கொண்டாய்?

தஞ்சம்மா      ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து இப்படிக்

கேட்கிறீர்களே, இது என்னுடைய

பாக்கியம் !

[ தஞ்சம்மா அப்படிச் சொன்னது ராமாநுஜர் மனத்தை லேசாக உறுத்தியிருக்க வேண்டும். அவர் யோக நிஷ்டை செய்து கொண்டிருந்த ஆசனத்தில் உட்காருகிறார்..

தஞ்சம்மா அவர் அருகில் போய் நிற்கிறார்.

 

தஞ்சம்மா; க்ஷமிக்க வேண்டும், நான்

சொன்னது உங்களைச் சஞ்சலத்

துக்கு உள்ளாக்கியிருந்தாள் ?

 

[ ராமானுஜர் புன்னகை செய்கிறார். சில விநாடிகள் கண்கலை மூடிக் கொள்ளுகிறார். ]

தஞ்சம்மா:   ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகளாக

என்ன செய்து வருகிறீர்கள்,

எங்கெல்லாம் இருந்திருக்

கிறீர்கள் என்ற செய்திகள்

அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.

நான் உங்களுடன் இருந்திருந்

தால், இத்தனைச் சாதனைகள்

செய்ய முடியாமல் போயிருக்

கக் கூடும்.. ஆனால் நான்

எவ்வளவு இழந்திருக்கிறேன்

என்று என்னால் இப்பொழுது

புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

[ எதிரே,பக்கவாட்டத்தில் போடப்பட்டிருந்த பாய்கள் ஒன்றில்  உட்காரும்படி தஞ்சம்மாவுக்குக் கையசைதுக் காட்டுகிறார் உடையவர்.. தஞ்சம்மா உட்காருகிறார்.]

ராமானுஜர்:    நான் எந்த அளவுக்குச்சாதனைகள் செய்திருக்கி

றேன் என்று நான் என்ன இன்னும் கேட்டுக்

கொண்டிருக்கிறேன். உன் மனத்தை நோக

அடித்துத்தான், துறவிக் கோலத்தில், சாதனைகள்

செய்திருக்க வேண்டுமா என்பதும் என் கேள்வி.

கூரேசர் இல்லறத்திலிருந்து அருமையான இரு

ரத்தினங்களை ஈன்றெடுத்ததோடு மட்டுமல்லா

மல், எனக்காக்காகத் தம் கண்களை இழந்து

தியாகத்தின் குன்றேறி  நிற்கிகிறார். எனக்கு

அப்பொழுது, அந்த வயதில், துறவறம்

மேற்கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் ஏன்

வந்ததென்று இன்னமும் என்னைக்.கேட்டுக்

கொண்டிருக்கின்றேன், தஞ்சம்மா.

[ தஞ்சம்மா அவரைப் பார்த்து மௌனமாகப் புன்னகை செய்கிரார்..

ராமாநுஜர் அவளைச் சடக்கென்று திருப்பிப் பார்க்கிறார்.]

:    ராமாநிஜர்:     மௌனமும், புன்னகையும் பல சமயங்களில்

அர்த்த எல்லையைக் கடந்தவை… அவை ஒரே

சமயத்தில் உன்னிடத்தில் இப்பொழுது

நிகழ்வது என்னைத் தடுமாறச்செய்கிறது,

தஞ்சம்மா.

[ தஞ்சம்மா எழுந்து நிதானமாக நடந்து  முன் மேடை நடுவில் போய் நிற்கிறார்.. சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, அவர் பக்கம் திரும்பிப்  பார்க்கிறார்.

தஞ்சம்மா :   அப்பொழுது உங்கள் மனத்தை முழுவதும்

ஆக்ரமித்துசொல்க் கொண்டிருந்த ஒரே

சிந்தனை….. ( சொல்லாமல் நிறுத்துகிறார்) [

{  ராமாநுஜர் எழுந்து அவர் அருகே போய் நிற்கிறார் ]

ராமாநுஜர் :   சொல்,தஞசம்மா..

தஞ்சம்மா     சங்கர பகவத் பாதாள்

ராமாநுஜர்

(திடுக்கிட்டு)    என்ன சொல்லுகிறாய், புரியவில்லை.

தஞ்சம்மா:     அத்வைதத்தை ஜெயிக்க,, சங்கரரைப்

பற்றி எண்ணி எண்ணி நீங்களே சங்கரராக

மாறி விட்டீர்கள் ! அவருடைய துறவறம்

அந்த அளவுக்கு உங்கள் மனத்தை ஈர்த்திருக்

கிறது.

[ ராமாநுஜர் ஓரளவு திடுக்கிட்ட நிலையில், தஞ்சம்மா சொல்வது சரியோ என்று சிந்திக்கும் பாவனையில், கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு சிறிது நேரம் உலவுகிறார்.]

தஞ்சம்மா:      நான் ஏதாவது அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக

ஏதாவது சொல்லிவிட்டேன் என்று உங்களுக்

குப் பட்டால் க்ஷமிக்க வேண்டும்.

[ ராமாநுஜர் அவர் அருகில் வந்து நிற்கிறார். ஓரிரு விநாடிகள்

மௌனம்.]

ராமாநுஜர்:      வைதிக மதத்தில்,, பெண் துறவிகள்

இல்லை என்று இப்பொழுதுதான் உன்னிடம்

சொன்னேன். துறவியாக இருந்துதான் ஓர்

ஆணால், ஆன்மீக நியதிகளைக் கடைப்

பிடிக்க முடியும் என்பதுமில்லை. நம்

ரிஷிகள் அனைவரும் இல்லறத்தில்

இருந்தவர்கள்தாம்.. அரச போகத்தில் இருந்த

இளைஞன் சித்தார்த்தன் எல்லாவற்றையும்

துறந்து,, துறவறம் மேற்கொண்டதுதான்

பௌத்த மதம் மக்களிடையே செல்வாக்குப்

பெற்று, பரவுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம்.

தஞ்சம்மா:            சங்கரர் இதை உணர்ந்துதான்……

ராமாநுஜர்

(இடைமறித்து)         இருக்கலாம். பக்தியைக் காட்டிலும் அறிவை

மோட்சத்தின் முதலீடாக வைத்தவர்,

இதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல்

இருந்திருப்பாரா? நீ சொல்வது போல் அந்த

வயதில் என்னை சஙகரரும் சித்தார்த்தனும்

ஆக்ரமித்திருக்க வேண்டுமென்று

தோன்றுகிறது. உன் நிலையிலிருந்து

இதைப் பற்றி நான் சிந்திக்கவே யில்லை.

என்பது இன்னும் என் உள் மனத்தை

உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது, தஞ்சம்மா.

தஞ்சம்மா:         சிந்தித்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?

துறவியாக இருந்தால்தான், சாதனைகள்

செய்ய முடியும், சங்கரர் நிலையிலிருந்தே

அவருடைய மாயா தத்துவத்தையும், அத்

வைதத்தையும் எதிர்கொள்ள முடியும்

என்ற உறுதியுடன் இருந்த உங்களுக்கு

என் நிலையிலிருந்தும் யோஜித்திருக்க

வேண்டுமென்று எப்படித் தோன்றியிருக்க

முடியும்?   ,

[ராமாநுஜர் மௌனம். தஞ்சம்மா அவரைக் கூர்ந்து நோக்குகிறாள்.

அவருடைய கேள்வி அவரைச் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது என்பதை

உணர்கிறார்./ ராமாநுஜர் முகத்தில் கவலையின் ரேகைகள் படர்கின்றன..

ராமாநுஜர் தம் ஆசனத்தில் போய் அமர்கிறார்.

தஞ்சம்மா முன் மேடையின் வலக் கோடியில் கைகளைக் கட்டிக்

கொண்டு நிற்கிறார். .

அப்பொழுது பின் இசையாக திருமங்கைமன்னன் பாடல் முகாரி ராகத்தில் கண்ட சாப்பு தாளத்தில் மிருதுவாக ஒலிக்கிறது.

’ஊன்வாட உண்ணாது உயிர் காவல் இட்டு

உடலில் பிரியாப் புலன் ஐந்தும் நொந்து

தாம்வாட வாடத் தவம் செய்ய வேண்டா

தமதா இமையோர் உலகு ஆளகிற்பீர்.’

இப்பாடல் ராமாநுஜர் உள்மனத்தில் அவர் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்

இசை என்ற பாவனை காட்சியாக உருவாக வேண்டும். . ராமாநுஜர் கண்கள் மூடியிருக்கின்றன.]

 

ராமாநுஜர்:       இமையோர் உலகமா ஆண்டுகொண்டி

(தமக்குத் தாமே           ருக்கின்றேன்?  ஊன் வாட, உயிர் வாட

பேசுவதுபோல்)            தவம் செய்வதும் தவறன்று. துறவறமும்

தவறன்று. எதனையும் ஸ்தாபனமாக

ஆக்கி விடக் கூடாது. ஸ்தாபனம் ஆகி

விடுவதுதான் ஒரு புதியக்ககோட்பாட்டின்

மரணம்.

 

தஞ்சம்மா:                ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறீர்ள்? ஏன்

(அவரருகில் சென்று)      இந்த விரக்தி?

ராமாநுஜர்:                விரக்தி இல்லை. விவேகம்:,எந்தப் புதிய

நெறியும் நிலைத்து நிற்கவேண்டுமென்

றால், ஸ்தாபனம் ஆவதினின்றும் தப்ப

முடியாது. இந்த முரண்பாட்டுக்குத்

தீர்வு காண்பதென்பது எப்படி என்று

எனக்குப் புரியவில்லை.

தஞ்சம்மா:        இறைவன் சாத்தியப்பாடுகளின்

எல்லை நிலம் என்று அடிக்கடிக்

கூறுவீர்களே, அவன் இன்னுமா இது

குறித்து உங்களுக்கு அருளவில்லை?

ராமாநுஜர்        இந்த முரண்பாடுகளும், மர்மமுடிச்சுகளும்

தொடர்ந்து புதிய புதிய கேள்விகளை

எழுப்புவதுதான் மானிட வாழ்க்கையின்

சுவாரஸ்யம் என்பது அவன் சித்தமாக

இருக்கலாம்.

தஞ்சம்மா          புரியவில்லை.

ராமாநுஜர்;          புதிய புதிய கேள்விகளுக்குப் புதிய

புதிய விடைகள் தோன்றும். ஆனால்

எதுவும் நிரந்தரமில்லை. நான் பல

சமூக, தத்துவப் பிரச்னைகளுக்கு

விடை கண்டு விட்டதாக நினைத்தேன்

ஆனால் இவ்விடைகள் பல புதிய

கேள்விகளைத் தாம் எழுப்புகின்றன.

சிந்தனை ஒரு சமுத்திரம். கேள்வி

அலைகள் அடங்கவே அடங்கா.

 

தஞ்சம்மா;               சமூகத்திலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளை

மூச்சுடன் எதிர்த்தீர்கள்..

ராமாநுஜர்                 ஆம்.., எதிர்த்தேன்.. ஆனால் ஜாதி

தர்மத்தை மீறி சிம்மாசனாதிபதிகளை

என்னால் நியமிக்க

முடியவில்லை ,தஞ்சம்மா

மேல்கோட்டையில்,, கோயில்

நிர்வாகத்தைத் திருக்குலத்தாரிடம்

ஒப்படைத்துவிட்டு வந்தேன். இப்பொழுது

அவர்களால், கோயிலுக்குள் ஓராண்டில்

மூன்று நாட்கள்தாம் செல்ல முடியுமாம்!

(மௌனம்)

(விரக்தியுடன்) என் சாதனையின்

சிகரம் எது தெரியுமா,தஞ்சம்மா

தஞ்சம்மா:                எது?

[ ராமாநுஜர் எழுந்து முன் மேடை நடுவில் வந்து நிற்கிறார்.. ஒளி

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக: மங்குகிறது   .இருள் . மீண்டும் ஒளி வருகிறது. ராமாநுஜர் முன் மேடை நடுவில் தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறார்  சற்றுத் தள்ளி ஓர் இளைஞன், சிஷ்யனாக இருக்கலாம்நின்று கொண்டிருக்கிறான். தஞ்சம்மா மேடையில் இல்லை..]

.]ராமாநுஜர்:

(திரும்பிபாராமல்                     உன்னை உன் வீட்டுக்கு

(விரக்திப் புன்னகை)                  அனுப்பிவிட்டுத் துறவறம்

மேற்கொண்டதுதான்!,

தஞ்சம்மா. என்

அகங்காரத்தின்

வீழ்ச்சியை உணர்த்தவே

நீ மறுபடியும், வந்திருக்கிறாய்!

[ சிஷ்யர் ஒன்றும் புரியாமல் ராமாநுஜரைப் பார்க்கிறார். பின்னால் நிற்பவர் தஞ்சம்மா இல்லை என்பதை உணர்ந்து விட்ட்து போல் சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, திரும்பிப் பார்க்கிறார் ராமாநுஜர். முகத்தில் கண நேர திகைப்பு. இடைத் தொடர்ந்து புன்னகை]

 

சிஷ்யர்:                 யார் ஸ்வாமி தஞ்சம்மா?

[ராமானுஜர் பதில் கூறவில்லை. கண்களை மூடிக் கொள்ளுகிறார். இருள்]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

, ,

 

 

 

 

 

.

 

 

 

முற்போக்கு

September 20, 2016 § 1 Comment


நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது, நான் வாழ்ந்த அக்கிராகர வாழ்க்கை எனக்கு அடியோடு பிடிக்கவில்லை. தெருவிலிருந்தவர்களில் முக்கால் வாசி கோயிலை நம்பி வாழ்ந்த குடும்பங்கள். உற்சவக் காலங்களில்தான் வேலை. மற்றைய நேரங்களில் கோயில் அருச்சகர் வீட்டுத் திண்ணையில் சீட்டாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் வீட்டுப் பெண்களை அவர்கள் நடத்திய விதத்தை இப்பொழுது விவரித்தால் கேட்பவர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கும்.

சாதி, ஆசாரம் போன்றவற்றில் எனக்கு எரிச்சல் ஏற்படுவதற்கு இதுவே காரணம்.

ஆகவே என்னை முற்போக்குவாதி என்று காட்டிக் கொள்வதில் மிகத் தீவீரமாக இருந்தேன்.

அப்பொழுது ‘முற்போக்கு’ என்பதைப் பற்றித் தீவீரமான அபிப்பிராயம் எதுவும் கிடையாது.  பிராமணர்கள் எது எது செய்யக்கூடாது என்று விதிக்கப் பட்டிருக்கிறாதோ அவற்றையெல்லாம் செய்வதே ‘ முற்போக்கு’ என்ற கொச்சையான சிந்தனை.

எனக்கு அப்பொழுது ஷண்முகவடிவேலு என்ற நண்பன் இருந்தான். ‘இண்டர்மீடியட்’ என்னோடு படித்தான். நல்ல உயரம், வாட்ட சாட்டமான உடம்பு. தேவர் வகுப்பு. ‘வேங்கை மார்பன்’ என்ற பெயரில் வரலாற்றூ நவீனங்கள் பத்து எழுதியிருந்தான். எதையும் அவன் பிரசுரத்துக்கு அனுப்பவில்லை. வீரமும், சாகசமும் நிறைந்த நாவல்கள்.

அவன் அரசியல் கொள்கை விசித்திரமானது. பழுத்த சைவன். பெரியார் பக்தன். முஸ்லீம்களை அடியோடு வெறுத்தான். மரக்கறி உணவைத் தவிர வேறு எதனையும் தொடமாட்டான்.

எனக்கு முகம்மது ரஃபி என்ற இன்னொரு நண்பன் இருந்தான். அவன் அப்பா பெரிய காங்கிரஸ்கார்ர். பணக்காரர். ஷண்முகவடிவேலுக்கு

அவனைக் கண்டால் கொஞ்சங்கூட பிடிக்காது. ரஃபி என் வீட்டிலிருக்கும்போது வடிவேலு வந்தானானால் ‘சர் நான் அப்புறமா வரேன் என்று உடனே போய்விடுவான்.

‘முற்போக்கு வாதி’ என்று என்னைக் காட்டிக் கொள்ள மாமிசம் சாப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை எனக்கு வந்தது. நான் ரஃபியிடம் இதைச் சொன்னேன்.

அவன் சற்று அதிர்ச்சி அடைந்தான். ‘ மாமிசமா/ என்ன மாமிசம்? கோழியா, ஆடா?’ என்று கேட்டான்.

‘எதுவேணாலும்’ என்றேன் நான்.

அவன் புன்னகை செய்துகொண்டே சொன்னான்:’ சரி, நாளைக்கு வண்டியை அனுப்பறேன், பனிரெண்டு மணிக்கு., வா. ‘ என்றான்.

அவன் போனபிறகு என் வீட்டுக்கு வந்த ஷண்முகவடிவேலுவிடம் இதைச் சொன்னேன்.

கோபத்தில் அவன் முகம் சிவந்தது. ‘உங்க அம்மாகிட்டே சொல்லப் போறேன்’ என்றான் அவன்.

‘ப்ளீஸ், நான் சும்மா சொன்னேன்..’ என்றேன் நான். அவன் என் அம்மாவிடம் சொல்ல தயங்கமாட்டான் என்று எனக்குத் தெரியும். என் அம்மாவுக்கும் ‘நல்ல பையன்; என்று அவனிடம் ஒரு தனிப் ப்ரீதி உண்டு.

‘ பாகிஸ்தான் வந்தவுடனே இவங்க எல்லாரையும் அங்கே அடிச்சு விரட்டணும்..’ என்றான் வடிவேலு. ( பாகிஸ்தான் இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் வந்தது )

சொன்னபடியே ரஃபி ஒரு இரட்டைமாட்டு வண்டியை அனுப்பினான். கம்பீரமான காளைகள். சொகுசு வண்டி.

ரஃபி வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்று அம்மாவுக்குத் தெரியும். ஆனால் சாப்பிடப் போகிறேன் என்று தெரியாது. வழக்கப்படி, வீட்டில் காலை பத்து மணிக்குச் சாப்பிட்டு விட்டேன்.

பாலக்கரையில் இருந்தான் ரஃபி. பெரிய மாளிகை போன்ற வீடு. வாசலில் பெரிய தோட்டம். இரண்டு பெரிய நாய்கள் இருந்தன. எனக்குச் சற்றுப்

பயமாக இருந்தது. முதல் முதலாக மாமிச உணவு சாப்பிடப் போகிறேன் என்ற ‘ டென்ஷன் ‘ வேறு.

ரஃபி என்னை உள்ளே அழைத்துக் கொண்டு போனான்.

அவன் அம்மா என்னை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தாள்.

‘முதல் முதலா சாப்பிட்டுப் பாக்கப் போறான்.. அவன் முற்போக்குவாதி..’ என்றான் ரப்ஃபி அவன் அம்மாவிடம்.

‘ பிராம்மணப் புள்ளே, உனக்கு எதுக்கு இதெல்லாம்?’ என்ற குரல் கேட்டது திரும்பிப் பார்த்தேன். வயதானப் பெண்மணி சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

’என் பாட்டி; என்றான் ரஃபி.

என் ‘டென்ஷன்’ அதிகரித்தது.

சாப்பிட உட்கார்ந்தோம். அந்தக் காலத்திலேயே ரஃபியி வீட்டுக்கு ‘சாப்பாட்டு மேஜை வந்து விட்டது. வட நாட்டிலிருந்து வரும் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அவன் வீட்டில் சாப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

முதலில் ‘சூப்’  வந்தது

‘ஸ்பூனில்’ ஒரு சொட்டு வாயில் விட்டுக் கொண்டு ருசிப் பார்த்தேன்.

‘எப்படி இருக்குது?’ என்றான் ரஃபி.

அந்த வாசனையைப் என் மூக்குப் பிடிவாதமாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது.

வயிறு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது.

‘ஆட்டுக் கால்’ என்றான் ரஃபி.

காரணம் தெரியாமல், திடீரென்று ஷண்முகவடிவேலு என் மனக் கண் முன் வந்து விட்டுப் போனான்.

என்னைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்த பாட்டி சொன்னாள்:’ அந்தப் புள்ளைக்குப் புடிக்கல போலருக்கடா, ராசா. உன் சின்னம்மா வீட்டிலேந்து எடுத்துக் கிட்டு வா சாப்பாடு.. பட்டினிப் போடாதே, பாவம்..’

சின்னமாவா? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

ரஃபி சொன்னான்: ‘ என்னோட சின்னம்மா. அப்பாவோட இளைய சம்ஸாரம். அவங்களும் உன் மாதிரி அய்யங்கார்தான். அவங்களுக்குத் தனி கிச்சன். என்னோட அப்பாவும் உன் மாதிரி முற்போக்குதான்.  சின்னம்மா கூட அவங்க அம்மாவும் இருக்காங்க. அவங்களுக்குப் பிடிச்சதைச் சாப்பிடட்டும்னு தனி கிச்சன்.வச்சுட்டாரு. அங்கேருந்து கொண்டாரச் சொல்லவா?’

 

 

 

 

Theatre and technology

September 18, 2016 § 2 Comments


I was eight- years- old when my parents took me to see a play called ‘Dasavataram’ by Nawab Rajamanikkam Pillai group at a specially raised stage in  Kumbakonam Town High Scahool play ground.  It was a Vaikunda Ekadesi day and in those days, the vaishnavite Hindus observed it rigourously by fasting and keeping awake the whole night. What better way there would be to keep awake than watching a play dealing with the avatars of Lord Vishnu? People really believed that adding entertainment to a religious observance is no sin. It became the part of the ritual.

Nawab Rajamanikkam Pillai had become a stage legend at that time. He only staged mythological and devotional plays. He was the only adult among his actors, the restof them were children.His argument was that once children become teen agers they develop bad habits and as such, were unfit for roles in religious plays. He always took the  villains’ role like Kamsa , Ravana andothers. He used to look huge and towering with a scary mustache in the role of the villain and a young slip of a boy not older than eight years of age, in the role of Rama or Krishna, would challenge him on the stage to fight with him in a thin voice in the highest octave that broke often  and yet, the faithful  audience , perhaps in a wiiling suspension of critical faculty, would roar in great admiration and religious piety.

The play ‘Dasavatar’  was the first ever play I went ,as my parents felt that it was a safe play I could see.. It began at 10 p.m. It was a night long play closing at 5 a.m, .As the curtains went up, the stage was steeped in total darkness. There was complete silence, not one, including the children whispered. Suddenly the theatre thundered with a smattering noise, as if it was bombed. In utter fear I began to cry and buried my face in my mother’s lap .It was a tense and electrifying moment, literally. The stage was flooded with illumination, a splendid and spectacular experience. In the centre stage arose an ocean milky-white in colour and lying on it in a multi-headed snake-bed was Lord Vishnu Most of the people, who had come to see the play, rose in great devotion, with both their hands raised above their heads  and shouted ‘Narayana’  genuinely experiencing awesome fear and  devotion Later, I used to think that experience was ‘theatre in its essence’.

In the theatre of thirties, during the last century Nawab Rajamanikkam  had no access to technology of any kind and yet, that he could create a make-believe spectacle with mere gas lights was a real marvel. It was a triumph of human imagination over technology.

I strongly believe that since theatre is a mirror of human life on the stage, it should explore all possibilities of exploiting the human potential, instead of surrendering to technology.

The second time I had this thrilling experience of seeing a play was when I saw Satyadev Dubey’s production of Girish Karnad’s play ‘Hayavadana’.

It is a Vikramaditya folklore, translated in German by Zimmer and adapted by Thomas Mann  into a novel entitled ‘Transposed Heads’. Girish made it into a beautiful play.

Earlier I had seen several productions of this play but Dubey’s rendering stood out. Why?

He used no props, no visual eye-fillings such as fearsome Kali idol , as occurring in the story. The hero , remembering that that he has to offer his head to the Goddess Kali .cuts off his head at the sacrificial platform. His wife and friend wait for at a distant place beyond the temple premises. The wife feels alarmed that her husband has not returned. She is totally unaware  of her husband’s vow. But his friend, who just recollecting his friend’s vow, rushes to the reach the temple to dissuade his friend from performing the sacrifice.

In the earlier productions I had seen, the temple, the terrifying Kali idol, the hero cutting off his own head , with blood oozing all over were all visually shown. To me it seemed that it was a clever representation but it didn’t move me  much.

But in Dubey’  s theatre, he did not show the temple, or the fearsome Kali idol but  he just shows the friend running to the wings in great agony and apprehension.  The heroine stands rooted to the ground not knowing what is happening. Time stands still. A few seconds later, the friend giving a full-throated scream almost sounding like a wild beast throws himself at three quarters  of the stage from the wings uttering the name of the hero. It shook the audience all over. This action conveyed what had happened at the temple.

The friend’s body language and his inhuman cry were more eloquent than what technology could have possibly achieved to create a sense of awe.

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

‘நாய’ கர்

September 16, 2016 § Leave a comment


பெங்களூரிலிருந்து. கணவன் இறந்த பிறகு, ஒரு ‘ஸ்பானியல்’ நாயுடன், கும்பகோணத்தில், எங்களுடன் இருக்க வந்த என் அத்தையும், என் அப்பாவும் பழக்க வழக்கங்களில் வேறுபட்டிருந்தார்கள் என்பது எனக்கு  அப்பொழுது அந்த ஒன்பது வயதில் புரியவில்லை.

அப்பா அத்தையிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்;’ ஒரு மாசத்துக்குள்ளே நீ அந்த நாயை வேறு யார் கிட்டேயாவது ஒப்படைச்சாகணும்.. நானும் அந்த நாயும் சேர்ந்து இந்த வீட்டிலே இருக்க முடியாது’/

‘சிம்னா (அதுதான் அந்த நாயின் பெயர். அதன் வேர்ச்சொல் என்னவாக இருக்குமென்று இப்பொழுதும் யோஜித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்) எங்கே போவான்? அவர் போகிறபோது கண்டிப்பாகச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கார்., \சிம்னாவை, நான் போனப்புறம், யார்கிட்டேயாவது கொடுத்துட்லாம்னு நினைச்சியானா, இப்பொவே டாக்டர்கிட்டே சொல்லி  ஐ வில் புட் ஹிம் டு ஸ்லீப், அவன் எங்க குழந்தை, யார்கிட்டேயும் கொடுக்கமாட்டேன்..வேணும்னா வேற வீடு பாத்துண்டு போறே$ன். கர்ணக்கொல்லை அக்கிராஹாரத்திலே ஒரு வீடு விலைக்கு வந்திருக்காம். பாத்து முடிச்சுத் தா. போயிடறேன்.’

‘அக்கிராஹாரத்திலே யாரு உன்னை நாய் வச்சுக்க

சம்மதிப்பா?’ இது பெங்களுரில்லே.கும்பகோணம்’’

‘பேர்தான் அக்கிரஹாரம்.. அங்கே எல்லாரும் இருக்காளாம். முதல் வீட்டிலேயே ஒரு ராஜபாளயம் இருக்காம். சிங்கப்பூர் நாயுடு வீடுன்னு சொல்றா.’

அப்பா அதற்கு மேல் பேசவில்லை. ‘

இரண்டு மாதங்களில் அத்தை அந்த வீட்டை வாங்கி ‘சிம்னா’ வுடன் போய்விட்டார்.

அந்த வீட்டில் ஏற்கனவே மூன்று குடிகள் இருந்தன. வீட்டை விற்றவரிடம் அவர்கள் ‘காலி பண்ண வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அத்தை சொல்லி விட்டார்.

பெரிய வீடு. கூடத்தில்  ஓர் அறையில்( அதுதான் சமையலறை, வரபேற்பு அறை எல்லாம்) ஒரு குடி. கணவன், மனைவி, இரண்டு பையன்கள், மனைவியின் கல்யாணமாகாத சகோதரி ஆக மொத்தம் ஐந்து பேர். பெண்களைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு வாசலிலிருந்த பெரிய திணையில் படுக்கை. பின் கட்டு இரண்டிலும் இரண்டு குடிகள். வீட்டில் மொத்தம் மூன்று குடிகள், 14 நபர்கள்.

அத்தை, இத்தனைப் பேர்  அந்த வீட்டிலிருக்கச் சம்மதித் தற்கு அப்பாவுக்குத் துளிக் கூட விருப்பமில்லை. ‘இத்தனைப் பேர் இருக்கா, நான் பயமில்லாம இருக்கலாமில்லையா?’ என்றார் அத்தை சிரித்துக் கொண்டே.

‘அவர்கள் வீட்டைக் காலி பண்ணனும்னுதான், நான்

வீட்டையே விக்கறேன்’ . பின் கட்டிலே இருக்கிறவரைத் தவிர மத்தவா வாடகைக் கொடுக்கறது முன்னே பின்னேதான்’ என்றார் வீட்டை விற்றவர், வீட்டை விற்ற பிறகு.

‘எனக்கு வாடகை முக்கியமில்லே, எல்லாரும் நல்லவாதானே’ என்றார் அத்தை.

‘சரீரத்தாலே என்ன உபகாரம் வேணும்னாலும் பண்ணுவா, அதைப் பத்தி சந்தேகம் கிடையாது. கூடத்திலே இருக்காரே, நாப்பது வயசாறது, என்ன உத்தியோகம் பண்றார்னு அவா வந்ததிலிருந்தே எனக்குச் சத்தியமா தெரியாது, குடும்பம் மட்டும் ஜோரா நடக்கறது, எல்லாம் அவர் ஆம்படையாளுடைய நாக்கு ஜாலம்.. படிச்சிருந்தாள்னா பெரிய வக்கீலா இருந்திருப்பா, வாயைத் திறந்தா பொய்! ; என்றார் வீட்டை விற்றவர்.

‘நீங்க வக்கீல்னு சொன்னாளே?’ என்றார் அப்பா.

‘அதனால்தான் சொல்றேன்’ என்றார் அவர் சிரித்துக் கொண்டே.

அத்தை அந்த வீட்டுக்குப் போனது எனக்கு ஓரளவு நஷ்டம். சிம்னாவை காலையிலும் மாலையிலும்  12 காசு) கொடுப்பார் அத்தை,. அந்த வரும்படி போயிற்று.

வேலை வெட்டி இல்லாமல் கூடத்தில் குடியிருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரரிடம்,, சிம்னாவை வெளியில் அழைத்துக் கொண்டு போகும் பணியை ஒப்படைத்தார்

அத்தை. அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இந்தப் பணியை ஏற்றார். காரணம், ‘ முன்னே’ ‘பின்னே’ வந்துகொண் டிருந்த வாடகையும் அடியோடு நின்று போயிற்று!

முதல் வீட்டிலிருந்த சிங்கப்பூர் நாயுடுகாரருடைய ‘ராஜபாளய’த்துக்கு தேசபக்தி மிகவும் அதிகம் என்று கூடத்தில் குடியிருந்தவர் உணரும் வாய்ப்பு ஒரு நாள் ஏற்பட்டது.

அவர் ஒரு நாள் சிம்னாவை வெளியே அழைத்துக் கொண்டு போனார். நாயுடு வீட்டருகே சென்றதும், ‘யார் இந்த அந்நியன்’ என்பது போல ராஜபாளையம் ‘ஸ்பானிய;ல்’ மீது பாய்ந்தது. கூட்த்துக்காரர் கதி கலங்கி விட்டார். ‘ஸ்பானியலை’ அப்படியே விட்டு விட்டு அலறிக் கொண்டே ஓடிவிட்டார். இதை எதேச்சையாகப் பார்த்து விட்ட நாயுடுவின் பேத்தி ‘துர்கா’ என்று ஒரு அதட்டலுடன் ஓடிவந்து அத்தையின் நாயைக் காப்பாற்றினாள்.

‘மாமி, உங்க வாடகையை ஒழுங்கா கொடுத்துடறோம். அந்த ஜட த்தை மட்டும் உங்க நாயை வெளியிலே அழைச்சிண்டு போகச் சொல்லாதீங்க..’ என்றாராம் கூடத்துக்காரருடைய மனைவி. அவர் ‘ஜடம்’ என்று உடிகுறிப்பிட் டது அவர் கணவரை.

பெங்களூரிலிருந்தபோது ‘பொச பொச’வென்று அதன் சரீரத்தை அலங்கரித்த  சிம்னாவின் முடி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உதிரத் தொடங்கியது. காரணம்,கும்பகோனம்

வெய்யில். வெள்ளை வெளேரென்றிருந்த நாய் முடியெல்லாம் கொட்டிப் போய், சிகப்புத் தோலுடன்,,  கொசுக் கடியும், பூச்சிக் கடியுமாகப் பார்ப்பதற்கு அசிங்கமாகத் தெரிந்தது. .

அப்பா சொன்னார்: ;உன் ஆத்துக்கார்ர் சொன்ன மாதிரி, ‘புட் ஹிம் டு ஸ்லீப்’.’

‘அவர் சாகடிக்கச் சொல்லலே. காப்பாத்த்த்தான் சொன்னார்’ என்று சீறினார் அத்தை.

‘ செத்துப் போறது அதுக்கு ‘ரிலீஃப்’ ,பாத்தா உனக்குத் தெரியலே?’ என்றார் அப்பா.

‘ மனுஷாளுக்கு முடி கொட்டிப் போச்சுனா கொன்னுடறாளா?’ என்றார் அத்தை.

அடுத்த நாள் சிம்னா இறந்து விட்டது.

இது ஒரு பெரிய விவாதத்துக்குக் காரணமாயிற்று.

வீட்டுக் கொல்லையில்தான் அதைப் புதைக்க வேண்டுமென்றார் அத்தை.

வீட்டில் குடியிருந்த அனைவரும் ஒரு மூச்சாக அதை எதிர்த்தார்கள்.

அத்தை எத்தனைப் பணம் கொடுத்தாரோ தெரியவில்லை, சிம்னாவின் ஈமக்கடன் செய்ய ஒரு சாஸ்திரிகள் வந்து நின்றார்.

அப்பாவுக்கு இந்தப் பிரச்னை வரும் என்று தெரியும்.

முனிஸிபாலிட்டிக்கு அவர் தகவல் சொல்லி, வாசலில் சிம்னாவின் பிரேதத்தை எடுத்துச் செல்ல ஒரு வண்டி வந்து நின்றது.

வண்டியைப் பார்த்த்தும், அத்தை அதை ஆடாமல் அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டே நின்றார். பிறகு, ஒன்றும் கூறாமல், மௌன்மாகத் தன்னறைக்குச் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டார்.

அப்பாதான் எல்லாக் காரியங்களையும் கவனிக்கும்படியாக ஆகி விட்டது.

 

.

பெங்களூரிலிருந்து. கணவன் இறந்த பிறகு, ஒரு ‘ஸ்பானியல்’ நாயுடன், கும்பகோணத்தில், எங்களுடன் இருக்க வந்த என் அத்தையும், என் அப்பாவும் பழக்க வழக்கங்களில் வேறுபட்டிருந்தார்கள் என்பது எனக்கு  அப்பொழுது அந்த ஒன்பது வயதில் புரியவில்லை.

அப்பா அத்தையிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்;’ ஒரு மாசத்துக்குள்ளே நீ அந்த நாயை வேறு யார் கிட்டேயாவது ஒப்படைச்சாகணும்.. நானும் அந்த நாயும் சேர்ந்து இந்த வீட்டிலே இருக்க முடியாது’/

‘சிம்னா (அதுதான் அந்த நாயின் பெயர். அதன் வேர்ச்சொல் என்னவாக இருக்குமென்று இப்பொழுதும் யோஜித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்) எங்கே போவான்? அவர் போகிறபோது கண்டிப்பாகச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கார்., \சிம்னாவை, நான் போனப்புறம், யார்கிட்டேயாவது கொடுத்துட்லாம்னு நினைச்சியானா, இப்பொவே டாக்டர்கிட்டே சொல்லி  ஐ வில் புட் ஹிம் டு ஸ்லீப், அவன் எங்க குழந்தை, யார்கிட்டேயும் கொடுக்கமாட்டேன்..வேணும்னா வேற வீடு பாத்துண்டு போறே$ன். கர்ணக்கொல்லை அக்கிராஹாரத்திலே ஒரு வீடு விலைக்கு வந்திருக்காம். பாத்து முடிச்சுத் தா. போயிடறேன்.’

‘அக்கிராஹாரத்திலே யாரு உன்னை நாய் வச்சுக்க

சம்மதிப்பா?’ இது பெங்களுரில்லே.கும்பகோணம்’’

‘பேர்தான் அக்கிரஹாரம்.. அங்கே எல்லாரும் இருக்காளாம். முதல் வீட்டிலேயே ஒரு ராஜபாளயம் இருக்காம். சிங்கப்பூர் நாயுடு வீடுன்னு சொல்றா.’

அப்பா அதற்கு மேல் பேசவில்லை. ‘

இரண்டு மாதங்களில் அத்தை அந்த வீட்டை வாங்கி ‘சிம்னா’ வுடன் போய்விட்டார்.

அந்த வீட்டில் ஏற்கனவே மூன்று குடிகள் இருந்தன. வீட்டை விற்றவரிடம் அவர்கள் ‘காலி பண்ண வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அத்தை சொல்லி விட்டார்.

பெரிய வீடு. கூடத்தில்  ஓர் அறையில்( அதுதான் சமையலறை, வரபேற்பு அறை எல்லாம்) ஒரு குடி. கணவன், மனைவி, இரண்டு பையன்கள், மனைவியின் கல்யாணமாகாத சகோதரி ஆக மொத்தம் ஐந்து பேர். பெண்களைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு வாசலிலிருந்த பெரிய திணையில் படுக்கை. பின் கட்டு இரண்டிலும் இரண்டு குடிகள். வீட்டில் மொத்தம் மூன்று குடிகள், 14 நபர்கள்.

அத்தை, இத்தனைப் பேர்  அந்த வீட்டிலிருக்கச் சம்மதித் தற்கு அப்பாவுக்குத் துளிக் கூட விருப்பமில்லை. ‘இத்தனைப் பேர் இருக்கா, நான் பயமில்லாம இருக்கலாமில்லையா?’ என்றார் அத்தை சிரித்துக் கொண்டே.

‘அவர்கள் வீட்டைக் காலி பண்ணனும்னுதான், நான்

வீட்டையே விக்கறேன்’ . பின் கட்டிலே இருக்கிறவரைத் தவிர மத்தவா வாடகைக் கொடுக்கறது முன்னே பின்னேதான்’ என்றார் வீட்டை விற்றவர், வீட்டை விற்ற பிறகு.

‘எனக்கு வாடகை முக்கியமில்லே, எல்லாரும் நல்லவாதானே’ என்றார் அத்தை.

‘சரீரத்தாலே என்ன உபகாரம் வேணும்னாலும் பண்ணுவா, அதைப் பத்தி சந்தேகம் கிடையாது. கூடத்திலே இருக்காரே, நாப்பது வயசாறது, என்ன உத்தியோகம் பண்றார்னு அவா வந்ததிலிருந்தே எனக்குச் சத்தியமா தெரியாது, குடும்பம் மட்டும் ஜோரா நடக்கறது, எல்லாம் அவர் ஆம்படையாளுடைய நாக்கு ஜாலம்.. படிச்சிருந்தாள்னா பெரிய வக்கீலா இருந்திருப்பா, வாயைத் திறந்தா பொய்! ; என்றார் வீட்டை விற்றவர்.

‘நீங்க வக்கீல்னு சொன்னாளே?’ என்றார் அப்பா.

‘அதனால்தான் சொல்றேன்’ என்றார் அவர் சிரித்துக் கொண்டே.

அத்தை அந்த வீட்டுக்குப் போனது எனக்கு ஓரளவு நஷ்டம். சிம்னாவை காலையிலும் மாலையிலும்  12 காசு) கொடுப்பார் அத்தை,. அந்த வரும்படி போயிற்று.

வேலை வெட்டி இல்லாமல் கூடத்தில் குடியிருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரரிடம்,, சிம்னாவை வெளியில் அழைத்துக் கொண்டு போகும் பணியை ஒப்படைத்தார்

அத்தை. அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இந்தப் பணியை ஏற்றார். காரணம், ‘ முன்னே’ ‘பின்னே’ வந்துகொண் டிருந்த வாடகையும் அடியோடு நின்று போயிற்று!

முதல் வீட்டிலிருந்த சிங்கப்பூர் நாயுடுகாரருடைய ‘ராஜபாளய’த்துக்கு தேசபக்தி மிகவும் அதிகம் என்று கூடத்தில் குடியிருந்தவர் உணரும் வாய்ப்பு ஒரு நாள் ஏற்பட்டது.

அவர் ஒரு நாள் சிம்னாவை வெளியே அழைத்துக் கொண்டு போனார். நாயுடு வீட்டருகே சென்றதும், ‘யார் இந்த அந்நியன்’ என்பது போல ராஜபாளையம் ‘ஸ்பானிய;ல்’ மீது பாய்ந்தது. கூட்த்துக்காரர் கதி கலங்கி விட்டார். ‘ஸ்பானியலை’ அப்படியே விட்டு விட்டு அலறிக் கொண்டே ஓடிவிட்டார். இதை எதேச்சையாகப் பார்த்து விட்ட நாயுடுவின் பேத்தி ‘துர்கா’ என்று ஒரு அதட்டலுடன் ஓடிவந்து அத்தையின் நாயைக் காப்பாற்றினாள்.

‘மாமி, உங்க வாடகையை ஒழுங்கா கொடுத்துடறோம். அந்த ஜட த்தை மட்டும் உங்க நாயை வெளியிலே அழைச்சிண்டு போகச் சொல்லாதீங்க..’ என்றாராம் கூடத்துக்காரருடைய மனைவி. அவர் ‘ஜடம்’ என்று உடிகுறிப்பிட் டது அவர் கணவரை.

பெங்களூரிலிருந்தபோது ‘பொச பொச’வென்று அதன் சரீரத்தை அலங்கரித்த  சிம்னாவின் முடி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உதிரத் தொடங்கியது. காரணம்,கும்பகோனம்

வெய்யில். வெள்ளை வெளேரென்றிருந்த நாய் முடியெல்லாம் கொட்டிப் போய், சிகப்புத் தோலுடன்,,  கொசுக் கடியும், பூச்சிக் கடியுமாகப் பார்ப்பதற்கு அசிங்கமாகத் தெரிந்தது. .

அப்பா சொன்னார்: ;உன் ஆத்துக்கார்ர் சொன்ன மாதிரி, ‘புட் ஹிம் டு ஸ்லீப்’.’

‘அவர் சாகடிக்கச் சொல்லலே. காப்பாத்த்த்தான் சொன்னார்’ என்று சீறினார் அத்தை.

‘ செத்துப் போறது அதுக்கு ‘ரிலீஃப்’ ,பாத்தா உனக்குத் தெரியலே?’ என்றார் அப்பா.

‘ மனுஷாளுக்கு முடி கொட்டிப் போச்சுனா கொன்னுடறாளா?’ என்றார் அத்தை.

அடுத்த நாள் சிம்னா இறந்து விட்டது.

இது ஒரு பெரிய விவாதத்துக்குக் காரணமாயிற்று.

வீட்டுக் கொல்லையில்தான் அதைப் புதைக்க வேண்டுமென்றார் அத்தை.

வீட்டில் குடியிருந்த அனைவரும் ஒரு மூச்சாக அதை எதிர்த்தார்கள்.

அத்தை எத்தனைப் பணம் கொடுத்தாரோ தெரியவில்லை, சிம்னாவின் ஈமக்கடன் செய்ய ஒரு சாஸ்திரிகள் வந்து நின்றார்.

அப்பாவுக்கு இந்தப் பிரச்னை வரும் என்று தெரியும்.

முனிஸிபாலிட்டிக்கு அவர் தகவல் சொல்லி, வாசலில் சிம்னாவின் பிரேதத்தை எடுத்துச் செல்ல ஒரு வண்டி வந்து நின்றது.

வண்டியைப் பார்த்த்தும், அத்தை அதை ஆடாமல் அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டே நின்றார். பிறகு, ஒன்றும் கூறாமல், மௌன்மாகத் தன்னறைக்குச் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டார்.

அப்பாதான் எல்லாக் காரியங்களையும் கவனிக்கும்படியாக ஆகி விட்டது.

 

.

பெங்களூரிலிருந்து. கணவன் இறந்த பிறகு, ஒரு ‘ஸ்பானியல்’ நாயுடன், கும்பகோணத்தில், எங்களுடன் இருக்க வந்த என் அத்தையும், என் அப்பாவும் பழக்க வழக்கங்களில் வேறுபட்டிருந்தார்கள் என்பது எனக்கு  அப்பொழுது அந்த ஒன்பது வயதில் புரியவில்லை.

அப்பா அத்தையிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்;’ ஒரு மாசத்துக்குள்ளே நீ அந்த நாயை வேறு யார் கிட்டேயாவது ஒப்படைச்சாகணும்.. நானும் அந்த நாயும் சேர்ந்து இந்த வீட்டிலே இருக்க முடியாது’/

‘சிம்னா (அதுதான் அந்த நாயின் பெயர். அதன் வேர்ச்சொல் என்னவாக இருக்குமென்று இப்பொழுதும் யோஜித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்) எங்கே போவான்? அவர் போகிறபோது கண்டிப்பாகச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கார்., \சிம்னாவை, நான் போனப்புறம், யார்கிட்டேயாவது கொடுத்துட்லாம்னு நினைச்சியானா, இப்பொவே டாக்டர்கிட்டே சொல்லி  ஐ வில் புட் ஹிம் டு ஸ்லீப், அவன் எங்க குழந்தை, யார்கிட்டேயும் கொடுக்கமாட்டேன்..வேணும்னா வேற வீடு பாத்துண்டு போறே$ன். கர்ணக்கொல்லை அக்கிராஹாரத்திலே ஒரு வீடு விலைக்கு வந்திருக்காம். பாத்து முடிச்சுத் தா. போயிடறேன்.’

‘அக்கிராஹாரத்திலே யாரு உன்னை நாய் வச்சுக்க

சம்மதிப்பா?’ இது பெங்களுரில்லே.கும்பகோணம்’’

‘பேர்தான் அக்கிரஹாரம்.. அங்கே எல்லாரும் இருக்காளாம். முதல் வீட்டிலேயே ஒரு ராஜபாளயம் இருக்காம். சிங்கப்பூர் நாயுடு வீடுன்னு சொல்றா.’

அப்பா அதற்கு மேல் பேசவில்லை. ‘

இரண்டு மாதங்களில் அத்தை அந்த வீட்டை வாங்கி ‘சிம்னா’ வுடன் போய்விட்டார்.

அந்த வீட்டில் ஏற்கனவே மூன்று குடிகள் இருந்தன. வீட்டை விற்றவரிடம் அவர்கள் ‘காலி பண்ண வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அத்தை சொல்லி விட்டார்.

பெரிய வீடு. கூடத்தில்  ஓர் அறையில்( அதுதான் சமையலறை, வரபேற்பு அறை எல்லாம்) ஒரு குடி. கணவன், மனைவி, இரண்டு பையன்கள், மனைவியின் கல்யாணமாகாத சகோதரி ஆக மொத்தம் ஐந்து பேர். பெண்களைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு வாசலிலிருந்த பெரிய திணையில் படுக்கை. பின் கட்டு இரண்டிலும் இரண்டு குடிகள். வீட்டில் மொத்தம் மூன்று குடிகள், 14 நபர்கள்.

அத்தை, இத்தனைப் பேர்  அந்த வீட்டிலிருக்கச் சம்மதித் தற்கு அப்பாவுக்குத் துளிக் கூட விருப்பமில்லை. ‘இத்தனைப் பேர் இருக்கா, நான் பயமில்லாம இருக்கலாமில்லையா?’ என்றார் அத்தை சிரித்துக் கொண்டே.

‘அவர்கள் வீட்டைக் காலி பண்ணனும்னுதான், நான்

வீட்டையே விக்கறேன்’ . பின் கட்டிலே இருக்கிறவரைத் தவிர மத்தவா வாடகைக் கொடுக்கறது முன்னே பின்னேதான்’ என்றார் வீட்டை விற்றவர், வீட்டை விற்ற பிறகு.

‘எனக்கு வாடகை முக்கியமில்லே, எல்லாரும் நல்லவாதானே’ என்றார் அத்தை.

‘சரீரத்தாலே என்ன உபகாரம் வேணும்னாலும் பண்ணுவா, அதைப் பத்தி சந்தேகம் கிடையாது. கூடத்திலே இருக்காரே, நாப்பது வயசாறது, என்ன உத்தியோகம் பண்றார்னு அவா வந்ததிலிருந்தே எனக்குச் சத்தியமா தெரியாது, குடும்பம் மட்டும் ஜோரா நடக்கறது, எல்லாம் அவர் ஆம்படையாளுடைய நாக்கு ஜாலம்.. படிச்சிருந்தாள்னா பெரிய வக்கீலா இருந்திருப்பா, வாயைத் திறந்தா பொய்! ; என்றார் வீட்டை விற்றவர்.

‘நீங்க வக்கீல்னு சொன்னாளே?’ என்றார் அப்பா.

‘அதனால்தான் சொல்றேன்’ என்றார் அவர் சிரித்துக் கொண்டே.

அத்தை அந்த வீட்டுக்குப் போனது எனக்கு ஓரளவு நஷ்டம். சிம்னாவை காலையிலும் மாலையிலும்  12 காசு) கொடுப்பார் அத்தை,. அந்த வரும்படி போயிற்று.

வேலை வெட்டி இல்லாமல் கூடத்தில் குடியிருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரரிடம்,, சிம்னாவை வெளியில் அழைத்துக் கொண்டு போகும் பணியை ஒப்படைத்தார்

அத்தை. அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இந்தப் பணியை ஏற்றார். காரணம், ‘ முன்னே’ ‘பின்னே’ வந்துகொண் டிருந்த வாடகையும் அடியோடு நின்று போயிற்று!

முதல் வீட்டிலிருந்த சிங்கப்பூர் நாயுடுகாரருடைய ‘ராஜபாளய’த்துக்கு தேசபக்தி மிகவும் அதிகம் என்று கூடத்தில் குடியிருந்தவர் உணரும் வாய்ப்பு ஒரு நாள் ஏற்பட்டது.

அவர் ஒரு நாள் சிம்னாவை வெளியே அழைத்துக் கொண்டு போனார். நாயுடு வீட்டருகே சென்றதும், ‘யார் இந்த அந்நியன்’ என்பது போல ராஜபாளையம் ‘ஸ்பானிய;ல்’ மீது பாய்ந்தது. கூட்த்துக்காரர் கதி கலங்கி விட்டார். ‘ஸ்பானியலை’ அப்படியே விட்டு விட்டு அலறிக் கொண்டே ஓடிவிட்டார். இதை எதேச்சையாகப் பார்த்து விட்ட நாயுடுவின் பேத்தி ‘துர்கா’ என்று ஒரு அதட்டலுடன் ஓடிவந்து அத்தையின் நாயைக் காப்பாற்றினாள்.

‘மாமி, உங்க வாடகையை ஒழுங்கா கொடுத்துடறோம். அந்த ஜட த்தை மட்டும் உங்க நாயை வெளியிலே அழைச்சிண்டு போகச் சொல்லாதீங்க..’ என்றாராம் கூடத்துக்காரருடைய மனைவி. அவர் ‘ஜடம்’ என்று உடிகுறிப்பிட் டது அவர் கணவரை.

பெங்களூரிலிருந்தபோது ‘பொச பொச’வென்று அதன் சரீரத்தை அலங்கரித்த  சிம்னாவின் முடி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உதிரத் தொடங்கியது. காரணம்,கும்பகோனம்

வெய்யில். வெள்ளை வெளேரென்றிருந்த நாய் முடியெல்லாம் கொட்டிப் போய், சிகப்புத் தோலுடன்,,  கொசுக் கடியும், பூச்சிக் கடியுமாகப் பார்ப்பதற்கு அசிங்கமாகத் தெரிந்தது. .

அப்பா சொன்னார்: ;உன் ஆத்துக்கார்ர் சொன்ன மாதிரி, ‘புட் ஹிம் டு ஸ்லீப்’.’

‘அவர் சாகடிக்கச் சொல்லலே. காப்பாத்த்த்தான் சொன்னார்’ என்று சீறினார் அத்தை.

‘ செத்துப் போறது அதுக்கு ‘ரிலீஃப்’ ,பாத்தா உனக்குத் தெரியலே?’ என்றார் அப்பா.

‘ மனுஷாளுக்கு முடி கொட்டிப் போச்சுனா கொன்னுடறாளா?’ என்றார் அத்தை.

அடுத்த நாள் சிம்னா இறந்து விட்டது.

இது ஒரு பெரிய விவாதத்துக்குக் காரணமாயிற்று.

வீட்டுக் கொல்லையில்தான் அதைப் புதைக்க வேண்டுமென்றார் அத்தை.

வீட்டில் குடியிருந்த அனைவரும் ஒரு மூச்சாக அதை எதிர்த்தார்கள்.

அத்தை எத்தனைப் பணம் கொடுத்தாரோ தெரியவில்லை, சிம்னாவின் ஈமக்கடன் செய்ய ஒரு சாஸ்திரிகள் வந்து நின்றார்.

அப்பாவுக்கு இந்தப் பிரச்னை வரும் என்று தெரியும்.

முனிஸிபாலிட்டிக்கு அவர் தகவல் சொல்லி, வாசலில் சிம்னாவின் பிரேதத்தை எடுத்துச் செல்ல ஒரு வண்டி வந்து நின்றது.

வண்டியைப் பார்த்த்தும், அத்தை அதை ஆடாமல் அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டே நின்றார். பிறகு, ஒன்றும் கூறாமல், மௌன்மாகத் தன்னறைக்குச் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டார்.

அப்பாதான் எல்லாக் காரியங்களையும் கவனிக்கும்படியாக ஆகி விட்டது.

 

.