கவிதையின் மரணம்

January 17, 2017 § 1 Comment


அமெரிக்காவிலிருக்கும் மூன்றாவது தலைமுறை அமெரிக் கத் தமிழின மூலத்தைச் சேர்ந்த பெண் ஒருத்தி இரண்டு நாட்களுக்கு முன் என்னைப் பார்க்க வந்தாள். அவள் தாத்தா என்னுடன் அண்ணமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் (அவர் கணித எம்.ஏ.) படித்தவர். பிறகு கனாடாவில் வின்னிபெக்ப் பல்கலைக்கழகதில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். ஓய்வுக்குப் பின் மகனுடன் அமெரிக்காவில் வாஷிங்டன்னில் குடியேறிவிட்டார். மகன் டாக்டர். அவருடைய மகள் இவள். பெயர் ஆலிஸா. சொல்ல மறந்துவிட்டேனே, மகன் ஒரு அமெரிக்க-ஐரிஷ் பெண்ணைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

என்ன காரணமோ தெரியவில்லை, ஆலிஸாவுக்குத் தமிழ்p பக்தி இலக்கியங்கள் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆசை ஏற்பட்டிருக்கிறது.. அவள் தாத்தாவுடன் பல ஆண்டுகளாகத் எனக்குத் தொடர்பில்லை. அமெரிக்காவில் வாஷிங்டன்னில் இருக்கும் என் முன்னாள் மாணவர் மூலம் என் தொலைப்பேசி எண்ணைக் கேட்டறிந்து, அவர் என்னுடன் தொடர்பு கொண்டு அவருடைய பேத்தி என்னைப் பார்க்க வருவாள் என்று சொன்னார்.

ஆலிசா சட்டம் படிக்கும் பெண். இலக்கியத்தைத் தொழிலாக எடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. ஆசையினால் தமிழ் பக்தி இலக்கியங்களை மொழிபெயர்ப்பில் படிக்க விரும்பினாள்.

நான் கேட்டேன்: ‘ பக்திக்காகவா, இலக்கியத்துக்காகவா?’

அவளுக்குப் புரியவில்லை.

நான் சொன்னேன்:’ பக்தி முத்திரைக் குத்தி பலர் நல்ல இலக்கியக் கருவூலங்களைப் பூஜை அறையில் வைத்துச் அவற்றைச் சிறை செய்து விட்டார்கள். நீ கத்தோலிக் என்பதால், பக்திதான் உனக்கு இவற்றைப் படிக்க முக்கியக் காரணமாக இருக்கக் கூடும்’

‘ நான் இவற்றை இவற்றின் இலக்கிய நயங்களுக்காகப் படிக்க விரும்புகின்றேன். இன்னோரு விஷயம், எனக்கு எந்த மதத்திலும் நம்பிக்கை கிடையாது.’

‘குட்! இலக்கிய நயங்களுக்காகப் படிக்க விரும்பினால், மொழிபெயர்ப்பில் படிக்காதே. மூலமொழியைக் கற்றுக் கொண்டு படி. ஒரு நல்ல கவிதையின் மொழிக் கலாசாரமும்.,அதைப் பேசுகின்ற மக்களுடைய சமூக க் கலாசரமும் ஒன்றிலிருந்து மற்றதைப் பிரிக்க இயலதாவறு அமைந்திருப்பதுதான் இயற்கை.. ஒரு நல்ல கவிதையின் உள்ளீடாகப் பாம்பரிய இலக்கிய, சமூகப் பண்பாட்டு நயங்களை ரஸிக்க வேண்டுமென்றால் மூலத்தில்தான் படிக்க வேண்டும்’

‘ ஏ.கே.ராமானுஜத்தின் மொழிபெய அதைர்ப்பைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’

நான் சிறிது நேரம் பேசாமலிருந்தேன்.

’ஏன் பேசாமலிருக்கிறீர்கள்? அவர் மொழிபெயர்ப்பு உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?’ என்றாள் ஆலிஸா/

‘அவர் மொழிபெயர்ப்பில், மூல ஆசிரியர்களைக் காட்டிலும் ராமானுஜம் என்கிற இந்தோ-ஆங்கிலியக் கவிஞர்தாம் அதிகம் தென்படுகிறார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. சரி, நான் ஒரு தமிழ்க் கவிதை சொல்லுகிறேன். திருமங்கைமன்ன்ன் பாட்டு. ‘பெரிய திருமொழி’ யில் வருகிறது. முதலில் தமிழில் சொல்லி பிறகு பொருளை விளக்குகிறேன். இதை ஆங்கிலத்தில் , இலக்கிய நயப் ,பண்பாட்டுச் சேதாரம் ஏதுமின்றி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்க முடியுமா என்று சொல்.’ என்றேன் நான்.

‘சொல்லுங்கள்’

நான் சொன்னேன்:

ஒளியா வெண்ணெ யுண்டானென்

றுரலோ டாய்ச்சி யொண்கயிற்றால்

விளியா ஆர்க்க ஆப்புண்டு

விம்மி யழுதான் மென்மலர்மேல்

களியா வண்டு கள்ளுண்ணக்

காமர் தென்றல் அலர்தூற்ற

நளிர்வாய் முல்லை முறுவலிக்கும்

நறையூர் நின்ற நம்பியே.

 

‘கிருஷ்ணனைப் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா?’ ஹரே ராமா ஹரே கிருஷ்ண வைச் சேர்ந்த கிருஷ்ணன் இல்லை. இவன் இலக்கியக் கதாபாத்திரம் கிருஷ்ணன்., பக்தி ‘கல்ட்’ டைச் சார்ந்தவன் இல்லை.

வெண்ணெயை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கள்ளத்தனமாகத் திருடி உண்கின்றான் என்பதற்காக அந்தக் கிருஷ்ணன் என்ற குழந்தையை மத்தினால் லேசாகத் தட்டி, உரலில் கயிற்றினால் கட்டிப்போட்டு விடுகிறாள் அவன் தாய் யசோதை. அவன் அழுகிறான்.

இது எங்கே நடக்கிறது?

திருநறையூரில். திருநறையூர் என்பது இப்பொழுது நாச்சியார் கோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

திருநறையூர் காட்சியை எடுத்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர். இது சங்ககாலப் பாட்டுப் பாரம்பரியத்தில் வரும் காட்சி.

வண்டு ஒவ்வொரு மலருக்குள்ளும் சென்று தேன் உண்கிறது. வண்டுவின் சேர்க்கையில், மலர்கள் மலருகின்றன.

இந்தக் காட்சியக் காணும் இன்பம் தரும் தென்றல் காற்று,,, வண்டோடு கலந்து. மலர்கள் இக்கூட்டதினால் ’பெறுகின்ற,’ நறுமணத்தை ஊரெங்கும் பரப்புவதின் மூலம்,  வண்டு-மலர்கள் காதல் வைபவத்தை அறிவித்து விடுகறது.  ‘அலர் தூற்ற’ என்கிறார் கவிஞர். ‘அலர்’ என்பது, சங்க்காலப் பாடல்களில் அகத்திணையில் பயின்று வரும் சொல். தலைவிக்கும் தலைவனுக்குமிடையே ஏற்படும் அந்தரங்கமான காதல் பற்றி ஊர் அறிவது ‘அலர்’. ‘அலர்’ என்றால் ‘மலர்’’ மலரின் நறுமணம் போல்,, தலைவந் தலைவிக்குடையே உருவாகும் காதல் உறவு ஊரெங்கும் பரவுகிறது.

கவிஞர், முல்லை மலரைத் தலைவி ஆக்கி விடுகிறார். ’வண்டு’ தலைவன்.‘அலர்’’ (ஊரார் பேச்சு) திருமணத்துக்கு இட்டுச் செல்லும். ஆகவே தலைவிக்கு ‘அலர்’ குறித்து மகிழ்ச்சிதான்.. திருமங்கைமன்னன்  இதை அழகாகப் புலப்படுத்துகிறார். தென்றல் ‘அலர் தூற்றுவதை’, அறிந்து,  ‘நளிர்வாய் முல்லை முறுவலிக்கும்’ என்கிறார்.’.

வீடு வீடாகச் சென்று கண்ணன் வெண்ணெயைத் திருடுவது,, இளம் பெண்களின் உள்ளங்களைத் திருடுவது போல. இந்த இரண்டு காட்சிகளையும் அற்புதமாக இணைத்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர்.

இந்தப் பாட்டை இந்த நயங்கள் அனைத்தும் புலப்பட எப்படி மொழிபெயர்ப்பது? ’

நான் சொல்லி முடித்ததும் ஆலிஸா சொன்னாள். ‘ பின் இணைப்பாக இதை விளக்கிச் சொல்ல் முடியும்’

’அப்படியானால், இது கவிதையாக இருக்காது. ‘தீஸிஸ்’ ஆகிவிடும். அதுதான் கவிதையின் மரணம்’ என்றேன் நான்.

மீதிக் கதை

January 16, 2017 § 1 Comment


அரசவையில், அகத்தியர் அழைத்து வந்திருக்கும் இரு சிறுவர்கள் பாட இருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி கேட்டு, அரசவை கூட்டத்தினால் நிறைந்திருந்தது.

சக்கரவர்த்தி இராமன், சோகமே உருவெடுத்தாற்போல, அரியணையில் அமர்ந்திருந்தான். சிறுவர்கள் அற்புதமாகப் பாடுவதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் இதைக் கேட்க சீதைதான் இங்கு இல்லை! அவளுக்குப் பதிலாக அவளைப் போல் உருவாகியிருந்த சிலை அவையை அலங்கரித்தது. அசுவமேத யாகம் பத்னியுடன் செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்! யாகம் செய்வதற்காகத் திருமணம் செய்து கொண்டு, யாகம் முடிந்ததும் அந்தப் பெண்ணை விலக்கி வைத்துவிடலாமென்று கூட யோசனை சொன்னார்கள் சாத்திரம் தெரிந்ததாகச் சொல்லிக் கொண்ட மூத்தவர்கள். ஏகப் பத்னி விரதன் என்று தன்னை அடிக்கடி நினைவுறுத்திக் கொண்ட இராமன் இந்த யோசனையை நிராகரித்து விட்டான்.

யார் இந்தச் சிறுவர்கள்?

குறுமுனி அகத்தியர் அச்சிறுவர்களுடன் அவையில் நுழைந்தார்.

இராமன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து சென்று அவரை வணங்கினான். அவர் அவனை ஆசிர்வதித்தார்.

சிறுவர்கள் இராமனை வணங்கினார்கள்.

சிறுவர்கள் முகத்தில் என்ன பொலிவு! என்ன கம்பீரம்! மானுரித் தரித்துத்,தவ வேடத்தில் கனலாக ஒளிர்ந்தார்கள்!

அவர்கள் இருக்கையில் அமர்ந்ததும், இராமன் புன்னகையுடன் சொன்னான்:’ குழந்தைகளே, நீங்கள் பாடிக் காட்ட இருக்கும் கதையைக் கேட்க அரசவை ஆவலுடன் காத்திருக்கிறது.’

சிறுவர்கள் மௌனமாக இருந்தார்கள்.

‘குழந்தைகளே! ஏன் இந்த மௌனம்? பாடுங்கள்’ என்றான் அமைச்சன் சுமந்திரன்.

‘என் பெயர் லவன், இவன் பெயர் குசன். நாங்கள் தர்ப்பையினால் ஆசிர்வதிக்கப் பட்டவர்கள். சக்கரவர்த்திக்குச் சரி நிகர் சமானமாக எங்களுக்கு ஆசனமிடப் பட்டால்தான் எங்களால் பாடமுடியும். தகுதி எங்களுக்கு இல்லை, நாங்கள் பாட இருக்கும் கதையின் தகுதி’, என்றான் லவன்.

அவையிலிருந்த அனைவரும் திடுக்கிட்டார்கள்.

சுமந்திரன் இராமனைப் பார்த்தான். இராமன் தான் திடுக்கிட்டதாகக் காட்டிக் கொள்ள விரும்பவில்லை என்பது அவன் முக பாவனையில் தெரிந்தது. சில கணங்களுக்குப் பிறகு அவன் முகத்தில் புன்னகை தோன்றியது.

அவர்களுக்கு அவர்கள் கேட்டபடி ஆசனமிடும்படி உத்தரவிட்டான் இராமன்.

ஆசனம் வந்த்தும், லவனும் குசனும் அவையினரை வணங்கிவிட்டு அதில் அமர்ந்தார்கள்.

அவர்கள் பாடத் தொடங்கினர்.

அவையினர் திடுக்கிட்டனர் மறுபடியும், இப்பொழுது இராமன் உள்பட.

அவர்கள் பாடியது இராமனுடைய கதை.

யார் இந்தச் சிறுவர்கள்? இருவருடைய குரல்களும் ஒன்றியைந்து அதன் இனிமையினால் அவையினரைக் கட்டிப் பிணைத்தது.

ஆடாமல், அசையாமல், மெய்ம்மறந்து அனைவரும் அவர்கள் பாட்டில் ஆழ்ந்தார்கள்.

இராவணனை வெற்றி கொண்டு, இராமன் அயோத்தி திரும்பி முடிசூடியதைப் பாடி முடித்ததும், சிறிது நேரம் மௌனம்.

‘அருமையாகப் பாடுகிறீர்கள். யார் உங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்?‘ என்றான் இராமன் அவர்களிடம்.

‘வால்மீகி முனிவர்.’ என்றான் லவன்.

’வால்மீகி முனிவரா?’ என்று குரலைச் சற்று உயர்த்திக் கேட்டு விட்டு,திகைப்புடன் எழுந்து நின்றான் இராமன்.

‘அவர்தாம் இச்சிறுவர்களை உன்னிடம் அழைத்துச் செல்லும்படி என்னைப்

பணித்தார்’ என்றார் அகத்தியர்.

வால்மீகி முனிவர் ஆஸ்ரமத்தினருகே சீதையை விட்டு வரும்படி இலக்குவனிடம் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொன்னது இராமன் நினைவுக்கு வந்தது.

அப்படியானால்,இச்சிறுவர்கள் யார்?

அவன் இதயம் கனத்தது.

அவர்கள் இருவரையும் ஓடிச் சென்று அணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று உள்ளம் துடித்தது.

அவனால் முடியாது. அவன் அரசன். உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

‘நாடு, என் குடிமக்கள், அப்புறந்தான் மனைவி’’ என்று ஒரு தடவை அவன் சீதையிடம் சொன்னது அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

‘எனக்காகத்தான் இலங்கை மீது போர் தொடுத்து வந்தீர்கள் என்று நினைத்தேன் ,இப்பொழுது புரிகிறது.’ என்றாள் சீதை.

‘என்ன புரிகிறது?’

‘மனைவியை இன்னொருவனிடம் பறி கொடுத்து விட்டார் நம் அரசர் என்று உங்கள் மக்கள் உங்களைப் பற்றி நினைக்கக் கூடுமே என்ற கவலை,அப்படித்தானே?’ என்று சொல்லிவிட்டுப் புன்னகை செய்தாள் சீதை.

அதுவா உண்மை? இல்லை,இல்லை. இல்லவே இல்லை.

எட்டாண்டுகளாக அவளைப் பிரிந்திருக்கும் தன் வேதனையை அவள் புரிந்து கொள்வாளா?

ஆட்சியை பரதனிடம் ஒப்படைத்து விட்டு இந்தக் குழந்தைகளுடன் வால்மீகி ஆஸ்ரமத்துக்குப் போய்விடலாமா?

அவனால் முடியாது. அவன் அரசன்! மக்கள் விருப்பத்துக் கட்டுப்பட்டவன்.

‘கதை முடியவில்லை, சக்கரவர்த்தி’ என்றான் குசன்.

இப்பொழுது அகத்தியர் அவர்களை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார்.

‘இதுவரைப் பாடியது, வால்மீகி முனிவர் கற்றுக் கொடுத்தது. எங்கள் அன்னை எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது, இன்னும் இருக்கிறது..’ என்றான் லவன்.

‘பாடுங்கள்.கேட்க ஆவலாக இருக்கிறேன்’ என்றான் இராமன்.

‘இன்னும் இருக்கிறது என்ற செய்தியைத் தான் சொன்னோமே தவிர, நாங்கள் பாடப் போவதாகச் சொல்ல வில்லை’, என்றார்கள் இருவரும் ஒரே சமயத்தில்.

இராமனால் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை.

அரியணையிலிருந்து வேகமாக இறங்கி ஓடிவந்து இருவரையும் தழுவிக் கொண்டான்.

“என் அருமை குழந்தைகளே, உங்கள் அன்னையை, என் மனைவியை, உடனே அழைத்து வர ஏற்பாடு செய்யப் போகிறேன்..’ என்றான் இராமன் உணர்ச்சி மேலிட்டு..

இருவரும் அவனிடமிருந்து ‘சட்’டென்று விலகி நின்றனர்.

‘எங்கள் அன்னை இங்கு வர மாட்டார்,சக்கரவர்த்தி.. நீங்கள்தான் அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும்.’ என்றார்கள் இருவரும்.

‘புறப்படுங்கள், போகலாம்’ என்றான் இராமன்,

‘நீங்கள் மட்டுமல்ல, உங்கள் பரிவாரங்கள், உங்கள் குடிமக்கள் எல்லோரும். இதுதான் எங்கள் அன்னையின் விருப்பம்’

‘இப்பொழுதே பயணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன்,சக்கரவர்த்தி’ என்றான் அமைச்சன் சுமந்திரன் பணிவாக எழுந்து நின்று.

சித்திரக்கூடம் சென்றடைந்ததும்., இராமன் வருகையை முன்கூட்டியே

அறிந்து வைத்திருந்த வால்மீகி முனிவர் அவனையும் அவன்

பரிவாரங்களையும் வரவேற்றார்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் தந்தையின் ஏவலில் காட்டுக்குப் புறப்பட்டு வந்தபோது சீதையுடன் இவ்வருமை இயற்கைக் காட்சிகளை ரஸித்தது அவன் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த இன்பகரமான சுகாநுபவத்தை மீண்டும் பெறுவது சாத்தியமா?

அவனையும் அவன் பரிவாரங்களையும் கண்டு, வேட்டையாட வந்திருக்கின்றான் என்று நினைத்து மான்கள் அஞ்சி ஓடி ஒளியத் தொடங்கின. ஏற்கனவே, ஒரு மானை வேட்டையாடப் போய் அவன் பட்ட துன்பங்கள் போதும்!

‘உங்களுக்கு நான் மிகவும் கடமைப் பட்டிருக்கின்றேன்’ என்றான் இராமன் வால்மீகியிடம்.

அவர் பதில் சொல்லவில்லை. புன்னகை பூத்தார்.

’என் மகன்கள், பட்டாபிஷேகம் வரைதான் கதையைச் சொன்னார்கள். மேலும் கதை தொடர்கிறது என்றார்கள். கேட்க வந்திருக்கிறோம்’, என்றான் இராமன்.

அப்பொழுது சீதை ஆஸ்ரமத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள். எட்டாண்டு வன வாழ்க்கை அழகுக்கு அழகு கூட்டியிருந்தது. அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்க அஞ்சினான் இராமன். தன்னிச்சையாக அவன் தலை குனிந்தது.

அவர்கள் ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்தடைந்ததுமே, ஆஸ்ரமத்துக்குள் ஓடிய லவ குசர்கள், இப்பொழுது தாயின் அருகில் அவளை அணைத்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.

இராமன் தான் அந்நியப்பட்டு நிற்பதை உணர்ந்தான்.

‘உன்னையும் ,நம் மக்கட் செல்வங்களையும் அழைத்துப் போக வந்திருக்கின்றேன். இதுதான் மீதிக் கதை’ என்றான் இராமன்.

’உங்கள் மக்கள் செல்வங்கள் அதோ உங்களுடன் நிற்கிறார்கள். இவர்களிருவரும் என் மக்கள். இதுதான் மீதிக் கதை’ என்றாள் சீதை புன்முறுவலுடன்.

இராமன் பதில் சொல்ல இயலாமல் மௌனமாக நின்றான்.

‘நான் இதுவரை உங்களுடன் வழக்காடியதில்லை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உங்களுடன் காட்டுக்கு வருவேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்ததைத் தவிர. இப்பொழுது கொஞ்சம் பேசலாமா?’ என்றாள் சீதை.

இராமனின் மௌனம் தொடர்ந்தது.

’முதலில் ஒரு கேள்வி. எட்டாண்டுகளுக்கு முன், வண்ணான் சந்தேகத்துக்கு மதிப்பளித்து என்னைக் காட்டுக்கு அனுப்பினீர்களா,அல்லது உங்கள் அடிமனத்தில் ஏற்பட்ட சந்தேகத்தின் விளைவா?’ என்றாள் சீதை.

‘என்ன சொல்லுகிறாய்,தேவி? என்னைப் பற்றி இதுதான் உன் அபிப்பிராயமா?’

‘ நான் நம் நந்தவனத்தில் அசோகவனம் மாதிரி ஒன்றை உருவாக்க வேண்டுமென்று நான் சொன்ன போது நீங்கள் என்ன பதில் சொன்னீர்கள், நினைவிருக்கிறதா?’

‘ வேதனையை நினைவூட்டவா என்றேன்..’

‘இதைப் பிறகு சொன்னீர்கள். முதலில் சொன்னது, ‘அசோகவன வாழ்க்கை உனக்குப் பிடித்திருந்ததா?’ என்றுதான். இக்கேள்வி எனக்கு அப்பொழுது அதிர்ச்சி ஊட்டியது.  இந்தக் கேள்வியின் அரிப்பினால்தான், இராவணனை வெற்றி கொண்டதும், என்னைத் தீக் குளிக்கச் சொன்னீர்கள். உங்கள் குடி மக்கள் அங்கு யாருமில்லை. என்னைப் பற்றி அவர்கள் சந்தேகப் பட்டிருக்கக் கூடும் என்பதற்கு. அக்னிப்  பிரவேசம் செய்தும் உங்கள் அடிமன ஐயம் உங்களை விட்டு அகலவில்லை.. கருவுற்றிருந்த என்னைக் காட்டுக்கு அனுப்பி விட்டீர்கள், யாரோவொரு துணி வெளுக்கிறவன் சொன்னதைக் காரணமாகக் கொண்டு.’

இராமன் இதை எதிர்பார்க்க வில்லை. திகைப்புடன் சீதையையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

’சந்தேகப்படும் உரிமை ஆண்களுக்குத்தாம் உண்டா? பெண்களுக்குக் கிடையாதா? அன்று காட்டில் சூர்ப்பனகை அழகிய பெண்ணாக உருக் கொண்டு உங்களை மயக்க வந்த போது, அவளை ஏன் உங்கள் தம்பியிடம் அனுப்பி வைத்து விட்டீர்கள்? கிண்டலா அல்லது உங்களைக் கண்டு உங்களுக்கே பயம் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும் என்று  நான் சந்தேகப்

பட்டிருக்கலாம் அல்லவா? ஆனால் நான் அப்படிச் செய்யவில்லை. காரணம்,உங்கள் மீது எனக்கிருந்த நம்பிக்கை. அப்படிப்பட்ட நம்பிக்கை உங்களுக்கு என்மீது இருந்தது என்று உங்களால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா, சக்கரவர்த்தி?’ இதுதான் என் கேள்வி, மீதிக் கதை’ என்று சொல்லிவிட்டு ஆஸ்ரமத்துக்குள் வேகமாகப் போய்விட்டாள் சீதை.

திடுக்கிட்ட இரமான் அவளைத் தொடர்ந்து ஆஸ்ரமத்துக்குள் செல்ல முயன்ற போது வால்மீகி அவனைத் தடுத்தார்.

‘இக்கேள்வியைக் கேட்கத்தான் அவள் இது வரைக் காத்திருந்தாள்.அவளை நீ இனிமேல் பார்க்கமுடியாது. லவனும், குசனும் இனி உன் பொறுப்பு.’ என்றார் வால்மீகி.

(அகத்தியர் அழைத்து வரும் சிறுவர்கள் இராம கதையைப் பாடி இராமன் கேட்டான் என்று குலசேகராழ்வார் ‘பெருமாள் திருமொழி’யில் வருகிறது.)

 

 

 

 

 

 

 

 

சொல்லும் தூரிகையும்

January 16, 2017 § Leave a comment


ஓவியர் ரவிவர்மாவுக்கும், குலசேகர ஆழ்வாருக்கும் ஒரே மரபு அணு.(DNA) .இருவரும் சேர நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். குலசேகரர் சொற்களை வைத்துக் கொண்டு ஓவியம் தீட்டினார். ரவிவர்மா வண்ணங்களைக் கொண்டு கவிதை எழுதினார்.

ஆயர்பாடிக் கண்ணனின் மழலைப் பருவ சேட்டைகளைப் பற்றிப் பெரியாழ்வார் அற்புதமாக ஏற்கனவே சித்தரித்து விட்டார். அதை ஒரு புதிய கோணத்தில் பார்க்க வேண்டுமென்று குலசேகரருக்கு.த் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

யோசித்தார்.

தேவகிதான் கண்ணனின் உண்மையான தாய். ஆனால், விதி வசத்தினால். அவன் ஆயர்ப்பாடியிலே யசோதையின் மைந்தனாக வளருகிறான். கிருஷ்ணன் கம்சனைக் கொன்று பெற்றோர்களை விடுவித்த பிறகு, தேவகிக்குக் கண்ணன் யசோதையின் மகனாய் வளர்ந்த போது செய்த விஷமங்கள் எல்லாம் தெரிய வந்திருக்கும். ஆனால் இப்பொழுது அவள் அவனை வளர்ந்த ஒரு வாலிபனாகத்தான் பார்க்க முடிகிறது.

அவன் பால்ய லீலைகளைப் பார்க்க முடியாமால் போனது அவளுக்கு எப்பேர்ப்பட்ட நஷ்டம்!

குலசேகரர் தேவகியாய் மாறிவிடுகிறார்.

பாடுகிறார்.

‘முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும்

முகிழ் இளஞ்சிறு தாமரைக் கையும்

எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கு

நிலையும், வெண்தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும்

அழுகையும்,அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும்

அணிகொள் செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும்

தொழுகையும், இவை கண்ட அசோதை

தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே !

(பெருமாள் திருமொழி0

’மழலைப் பருவக் கண்ணன் தவழ்ந்து தவழ்ந்து போய் அங்கே வைத்திருக்கும் வெண்ணெய் பாண்டங்களை உருட்டி அவன் பிஞ்சு கையால் வெண்ணெயை உருட்டி உருட்டித் தன் தாமரை போன்று சிவந்த கைகளால் உண்கிறான். சிவந்த வாய், முகம் அனைத்திலும் வெண்ணெய். ஏதோ சப்தம் கேட்கிறது. சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான்.

யசோதை வந்துவிட்டாள். வெண்ணையும் வாயுமாக அவன் சிவந்த முகத்தைப் பார்க்கிறாள்.. அவள் முகம் சிவக்கி.றது. அவள் தாம்புக் கயிற்றை எடுக்கிறாள் அவனை அடிப்பதற்கு,

கண்ணன் அவளை முகத்தில் அச்சம் ஆட்கொள்ள, அவளைக் கெஞ்சுவது போல், கண்களில் நீர் மல்க பார்க்கிறான்.  சிவந்திருக்கும் தன் இரண்டு பிஞ்சுக் கரங்களைத் தூக்கி, ‘ அடிக்காதே’ என்பது போல் இறைஞ்சுகிறான். சிவந்த அழகிய இதழ்கள் எதோ சொல்ல வருவன போல் நெளிகின்றன. ஆனா ல் சொற்கள் உருப் பெறவில்லை.

கண்ணனின் அத்தோற்றம் ஓவியக் கண்காட்சியாய் யசோதை கண்களுக்கு விருந்தளிக்கிறது. அவள் இன்பத்தின் எல்லையை

உணர்வதுபோல் மகிழ்கிறாள்’

இதுதான் பாட்டின் கருத்து. இது தேவகி சொல்வது போல் வருகிறது. ’எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டமானவள் நான்,! பெற்றெடுத்த தாய் நான், எனக்குக் கிடைக்காத அந்த இன்பம் யசோதைக்குக் கிடைத்ததே என்று தன்னைக் கண்டு தானே இரக்கப் படுவது போன்ற பாவம்.!

சொற்களைக் கொண்டு எப்படி ஓர் அருமையானச் சித்திரத்தைக் குலசேகரரால் படிக்கின்றவர்களின் மனக்கண் முன் கொண்டு நிறுத்த முடிகின்றது என்று அவர்கள் ‘தொல்லை இன்பத்து இறுதி காண்பார்கள்’. இதை யசோதையின் கூற்றாகக் கூறாமல், தேவகியின் துயரமாகச் சொல்லும் போதுதான் இலக்கிய இன்பம் கூடுகிறது.

வியாக்கியானக்காரர்கள் இந்தப் பாட்டின் இன்னொரு அர்த்தப் பரிமாணத்தையும் பார்க்கிறார்கள்.

கிருஷ்ணன் யார்?

திருமால். இப்பொழுது அவதார நிலையில் வெண்ணெய் அவன் வயிற்றில். ஆனால் பிரளய காலத்தில் பிரபஞ்சமே அவன் வயிற்றில். மூவுலகங்களையும் ஈரடியால் அளந்தவன். மூவுலகும் அஞ்சும்படியாகச் சீறிப் பாய்ந்த செங்கட் சீயம்.(நரசிம்மன்).  அவன் இப்பொழுது அஞ்சி, ‘என்னை அடிக்காதே’ என்று யசோதையிடம் கெஞ்சுகின்றான்.

திருமங்கை மன்னன்  பாடுகிறார்:

‘ எங்கானும் ஈது ஒப்ப ஒரு மாயம் உண்டோ?

நர நாரணன் ஆய், உலகத்து அறநூல்

சிங்காமை விரித்தவன் எம் பெருமான்;

அது அன்றியும், செஞ்,சுடரும் நிலனும்

பொங்கு ஆர்கடலும்,பொருப்பும், நெருப்பும்

நெருக்கிப் புக, பொன் மிடறு அத்தனைபோது

அங்காந்தவன் காண்மின் இன்று ஆய்ச்சியரால்

அளை ,வெண்ணெய் உண்டு ஆப்புண்டிருந்தானே!

’இது என்ன ஆச்சர்யம் பாருங்கள்!  நரநாராயணனாய் வந்து வேத நூல் விரித்தவன், சந்திர சூரியர்களையும்,,பூமி, கடல்கள், மலைகள், நெருப்பு ஆகியவற்றைப் பிரளயத்தின் போது விழுங்கி வயிற்றில் அடக்கியவன். இப்பொழுது, எளிமைமிக்க  ஆய்ச்சியரால் தாம்புக் கயிற்றினால் கட்டுண்டு அழுகின்றானே, இது ஏன்?’

சிலப்பதிகாரத்திலும் இந்தக் கேள்வி எழுகின்றது.

‘வடவரையை மத்தாக்கி வாசுகியை நாணாக்கிக்

கடல்வண்ணன் பண்டொருநாள் கடல்வயிறு கலக்கினையே

கலக்கியகை யசோதையார் கடைகயிற்றாற் கட்டுண்கை

மலர்க்கமல  உந்தியாய் மாயமோ மருட்கைத்தே’

’மேருவை மத்தாக்கி, வாசுகி என்ற பாம்பை நாணாக்கிப் பாற்கடலைக் கடைந்த கடல் வண்ணனின் கைகள் இன்று யசோதையின் தாம்புக் கையிற்றால் கட்டுண்டு, அவன் செயலற்றுப் பரிதாபக் கோலத்தில் இருப்பது என்ன ஆச்சர்யம்!’

ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை. அவன் பக்தர்களின் அன்புக்குக் கட்டுப் பட்டவன், எளிமையாயிருப்பவன்.

இறைவனின் இந்த சௌலப்பிய(எளிமை) குணத்தைத்தான் விரித்துக் கூறும் வியாக்கியானங்கள்.

சிலப்பதிகாரப் பாடலுக்கும், திருமங்கை மன் னன் பாடலுக்கு மிடையே காணும் ஒற்றுமை, தமிழிலக்கியப் பாரம்பரியம் சமயச்

சார்புக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதுதான்.

 

 

 

 

உருவு நிறுத்த காம வாயில்

January 14, 2017 § Leave a comment


‘உருவு நிறுத்த காம வாயில்’ என்றால் தெரியுமா?

’அழகு’ என்பது பார்ப்பவர் கண்களில் இருக்கிறது. ஆகவே ஒத்த மன அலைவரிசையில் இருக்கும் இருவருக்கு ஒருவரையொருவர் பார்த்தவுடனேயே, ஒருவர் கண்ணுக்கு மற்றவர் அழகு பிம்பமாகத் தெரியக்கூடும். மற்றவர்களுடைய விமர்சனங்களுக்கு இங்கே இடமில்லை. இந்நிலையில் இருவரும் ஒருவர்மீது ஒருவர் காதல் கொள்ளுகின்றனர்.

இதைத் தொல்காப்பியம், ‘ உருவு நிறுத்த காம வாயில்’ என்கிறது. காதல் ஏற்பட்டதும், ஒருவரை ஒருவர் விழைந்து பழகத் தொடங்குவதை ‘இயற்கைப் புணர்ச்சி’ என்கிறது தொல்காப்பியம்.

ஆகவே காதல் கொள்ளுவதற்கு அடிப்படைத் தேவை புற அழகு. அது முன் கூறியபடி, பார்க்கின்றவர்கள் பார்வையைப் பொறுத்த விஷயம்.

பேராசிரியர் பி.டி. ராஜு ‘இந்திய உளவியல்’ என்ற நூலில், கருநீலம், காமச்சுவைக்கும்( erotic) தொடர்புண்டு என்று கூறி அதனால்தான், திருமாலை அச்சுவையோடு இணைத்து நம் புராணங்கள் பேசுகின்றன என்று கூறியிருக்கிறார்.

திருமங்கையாழ்வார் ‘திருநெடுந்தாண்டகத்தில்’ நாயகி நிலையில் ( பரகால நாயகி) பாடியிருப்பது ஓர் அற்புதமான பாசுரம்.

‘மைவண்ண நறுங்குஞ்சிக் குழல்பின் தாழ

மகரம்சேர் குழையிருபா டிலங்கி யாட

எய்வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா இங்கே

இருவராய் வந்தார், என்முன்னே நின்றார்

கைவண்ணம் தாமரை, வாய் கமலம் போலும்

கண்ணிணையும் அரவிந்தம், அடியும் அஃதே

அவ்வண்ணத் தவர் நிலைமை கண்டும், தோழீ

அவரை நாம் தேவரென் றஞ்சினோமே ‘

மனிதனைத் தெய்வமாக்க, தெய்வம் மனிதனாக வருவதுதான் ஆழ்வார்களுக்குப் பிடித்த கருப்பொருள். ஆழ்வார்ப் பாடல்களில் தோய்ந்த கம்பனால், இராமன் இராவணனைக் கொன்றவுடன், ‘மானுடம் வென்றதம்மா’ என்று பாட முடிந்தது.

இங்குத் திருமங்கைமன்னன் பாடல் காதலனாய் இராமனைக் குறித்த பாடல். இதுவே வித்தியாசமான அணுகுமுறை. ‘அறம்’ என்றால் உடனே நம் கண் முன் நிற்பவன் இராமன். ‘காதல்’ என்றதும் குழலூதும்

கண்ணனின் முகம் தெரியும்.

ஆனால், இங்கு, நாயகி பார்க்கும் தலைவன் இராமன். அவன் ஏகப் பத்னி விரதன் ஆயிற்றே, சீதையைத் தவிர வேறு யாரையாவது அவன் ஏறெடுத்துப் பார்ப்பானா என்பது நியாயமான கேள்வி.

இங்கு நாயகி யார்? நம்மாழ்வார் காதலியாக ஆனால் அவர் பராங்குச நாயகி. திருமகளின் அம்சம். அதே மாதிரி, திருமங்கைமன்னன் காதலியாக ஆகும்போது அவர் பரகாலநாயகி. திருமகளின் அம்சம். சீதை யார்? அவளும் திருமகளின் அம்சம்தான். ஆகவே இராமனின் ஏகப் பத்னி விரதத்துக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது. என்ற நம்பிக்கையுடந்தான் இராமனை இங்குக் காதலனாகக் காட்டுகிறார்.

‘ சுருள்சுருளாய் நறுமணம் மிக்க அடர்த்தியான தலைமுடி பின்னால் தாழ, அந்தக் கறுப்பு நிறத் தலைமுடியை இன்னும் கருமையாகக் காட்டுவது போல் அவன் காதுகளில் ‘பளீரெ’ன்று ஒளி வீசும் மகரக் குண்டலங்கள் அவனுடைய நடைக்குச் சுருதி சேர்பதுபோல் ஆடுகின்றன. அவன் கையில் தீயவரைத் தண்டிக்கும் வில்.’

அந்த வில்லைக் கொண்டுதான் அவன் இராமன் என்று தெரிகிறது. கண்ணனாக இருந்தால் கையில் குழல் இருந்திருக்கும்.

அவன் எப்படி இருந்தான்? ‘ கை வண்ணம் தாமரை.. வாய் கமலம். இரு கண்களும் அரவிந்தம். அடியும் அஃதே’

(அதாவது தாமரையே)

இங்கு வேறு ஏதாவது பாட்டு நினைவுக்கு வருகின்றதா? வர வேண்டும்.

‘தோள்கண்டார் தோளே கண்டார் தொடுகழல்

கமலத் தண்ணல்

தாள் கண்டார் தாளே கண்டார்

தடக் கை கண்டாரும் அஃதே1

‘ஜனகர் அவையில் வந்து கொண்டிருந்த இராமனின் தோள்களைக் கண்டவர்கள் அவற்றின் அழகில் ஈடுபட்டு, அத்தோள்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கமலத்தண்ணல் பாதங்களைப் பார்த்தவர்கள் பதங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தடக் கை கண்டாரும் அஃதே!’

ஆழ்வார்ப் பாசுரங்களில் கம்பனுக்கு எந்த  அளவு ஈடுபாடு இருந்திருக்க வேண்டுமென்று இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கலாம்.

அவர் தனியாக வரவில்லை. ‘இருவராக வந்தார்’. காதலியைக் காணப் போகிறவன் கூட ஒருவனை அழைத்துப் போவானா?

இன்னொருவன் யார்?

காதல் புரிய, மனித நிலையில் இராமனாகவும்,, ஆத்மாவை ஆட்கொள்ளும் பரம்பொருளாகத்

தெய்வநிலையிலும் வந்தான் என்று விளக்கம் கூறுவார்கள்.

உரைகாரர் கூறும் இன்னொரு பொருள்தான் பொருத்தமாகப் படுகிறது.

கூட வருகின்ற இன்னொருவன் இலக்குவன் என்கிறது வியாக்கியானம். காதல் செய்யப் போகிறவன் தம்பியையும் அழைத்துப் போவானா?

அந்த த் தம்பி யார்? ஆதிசேஷன். ஆதிசேஷன் யார்?

‘சென்றால் குடையாம், இருந்தால் சிங்காசனம் ஆம்

நின்றால் மரவடியாம். நீள்கடலுள் என்றும்

புணையாம், மணிவிளக்காம், பூம்பட்டாம், புல்கும்

அணையாம் திருமாற்கு அரவு.’

திருப்பாற்கடலில் அவன் ‘அறிதுயில்’ கொள்ளும்போது, அவனுடைய படுக்கை ஆதிசேஷன்.

’இருவராய் வந்தார்’ என்றால் தலைவன் படுக்கையுடன் வந்துவிட்டான் என்கிறார் உரைகாரர்.

இறுதி வரியைப் படிக்கும்போது, அதாவது, ’ அவர் தேவர் என்று அஞ்சினோமே தோழி’ எனும்பொது, அவர் இப்பொழுது தேவராக வரவில்லை, மனிதனாகத்தான், பூம்பட்டாக, புல்கும் அணையாக வந்திருக்கிறார் என்பது இன்னும் பொருத்தமாகத் தெரிகிறது.

 

 

 

அடி மனக் கருமை.

January 10, 2017 § 2 Comments


நான் 1984ல் போலந்து வார்ஸாவிலிருந்து கனடாவுக்குச் சென்றிருந்தேன். கனடியப் பல்கலைகழகங்களில் இந்தியப் பண்பாடு குறித்துச் சொற்பொழிவு ஆற்ற. இந்திய-கனடிய அரசாங்கங்களின் அறிஞர்.பரிமாற்ற ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இந்த ஏற்பாடு. இதன்படி, ஏர்-இந்தியா ஓர் இலவச பயணச் சீட்டு அளிக்க வேண்டும். அதை அவர்கள் வேண்டா வெறுப்பாகச் செய்வது வழக்கம்.

என் பயணச்சீட்டு வார்ஸா-லண்டன் –நியூயார்க்- ஆட்டொவா என்றிருந்தது.  நியூயார்க்கிலிருந்து ஆட்டோவாவுக்கு ‘பில்க்ரிம்-ஏர்வேஸ்’ விமானத்தில் ஏறிச் செல்ல வேண்டும்.

நியூயார்க்கிலிருந்த ஏர் இந்தியா கவுண்டரில் நான் கென்னடி விமான நிலையத் திலிருந்த ‘டெர்மினல் 2’ க்குப் போக வேண்டுமென்றார்கள்.

நான் பேருந்தில் ஏறிச் சென்றேன். 2 கிலோமீட்டர் தூரம். அங்குப் போனதும், அங்கிருந்த யாருக்கும் ‘பில்க்ரிம் ஏர்வேஸ்’ என்பது எந்த இடத்தில் இருக்கின்றது என்று தெரியவில்லை. அரைமணி நேரத்துக்குப் பிறகு, ‘ அது அமெரிக்கன் ஏர்வேஸ்’, டெர்மினல் 1ல் இருக்கிறது’ என்று ஒருவர் சொன்னார்.

நான் வெளியே வந்தேன். அப்பொழுதுதான் ஒரு பேருந்து போயிருந்தது. இன்னொன்று வர அரைமணியாகும் என்றார்கள். நான் என்னுடைய கம்பளி சூட்கள் அடங்கிய கனமான இரண்டு பெட்டிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். தோளில் ஒரு பை வேறு. எனக்கு வயது அப்பொழுது 54.

மூச்சு வாங்கியது. ஜனவரி மாதம். அந்தக் குளிரிலும் வியர்த்தது. மாரடைப்போ  என்ற சந்தேகம். ஏறிச் செல்ல வேண்டிய பாதை. மிகுந்த அசதியுடன், கஷ்டப்பட்டு நடந்து சென்று டெர்மினல் 2 அருகே சென்றதும் அசாத்தியக் களைப்பில்  சற்று  நின்று

பெருமூச்சு விட்டேன்.

‘வான்ட் ஹெல்ப், மான்?’ என்ற குரல் கேட்டதும் திரும்பினேன்.

ஆஜானுபாகுவாக ஒர் உருவம். ஆறரையடி உயரம் இருக்கலாம். ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்.

‘எஸ்,தான்க்ஸ்.’

‘எங்கே போகவேண்டும்?’

‘டெர்மினல் 2 . பில்க்ரிம் ஏர்வேஸ்.’

‘கம் ஆன்’.’ என் பெட்டிகளை வாங்கிக் கொண்டார்.

நீண்ட உருவம். ஒரு காலுக்கும் இன்னொரு காலுக்குமிடையே ஓரடி தூர நடையில் அவர் இயல்பாக நடந்து சென்றார். நான் அவரைப் பின்பற்றி ஓட வேண்டியிருந்தது.. வாழ்க்கையின் ஒரே குறிக்கோள் அவரைப் பின் தொடர்ந்து செல்வதுதான் என்ற மன உறுதியுடன் ஒடினேன்.

‘பில்க்ரிம் ஏர்வேஸ்’ எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்தது. இருபது பேர்கள்தாம் பயணிக்க க் கூடிய விமானம்.. வழக்கமாக ‘பேஸ் பால் ஆட்டக்காரர்களுக்கென்று அடையாளம் காட்டப்பட்ட விமானம். அதில் சவாரி செய்கின்றவர்களின் சராசரி வயது 22. காருண்யம் மிக்க ஏர் இந்தியா நான் சவாரி செய்ய வேண்டுமென்று அந்த விமானத்தை ஒதுக்கியிருந்தது !

‘செக்-இன் கௌண்டரில் ஒரு பெரிய ‘க்யூ’.!

பெட்டித் தூக்கி வந்தவருக்குப் பணம் கொடுக்க வேண்டும் .பர்ஸைத் திறந்தேன். நூறு டாலரைத் தவிர சில்லறை இல்லை.

நான் அவரிடம் என் பிரச்னையச் சொன்னேன்.

‘அதோ ‘பார்’ இருக்கிறது. ஒரு ‘பீர்’ வாங்கிக் கொண்டு  சில்லறை வாங்கி வருகிறேன்’ என்றார் அவர்.

நூறு டாலரை அவரிடம் கொடுப்பதா, அல்லது நானே போய் ‘’பீர்’ வாங்கிக் கொண்டு சில்லறை வாங்கி வருவதா என்ற ஒரு ‘எக்ஸிஸ்டெண்டியல் சிக்கல்’ எனக்கு. பெட்டிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு அவர் ஓடி விட்டால்?  நூறு டாலர் போனால் போகிறது என்ற தீர்மானத்துடன் அவரிடம் பணத்தை நீட்டினேன்.

அவர் ‘பீர்’ வாங்கிக் கொண்டு நிதானமாக க் குடிக்க ஆரம்பித்தார்!

நான் ‘போர்டிங் பாஸை’ வாங்கிக் கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தேன்.

அவரைக் காணவில்லை!

என் விமானம் ஒரு மணி நேரம் தாமதம் என்றார்கள்.

கீழே இறங்கிப் போக வேண்டுமென்றார்கள்.

எனக்கு லேசாகத் தலை சுற்றியது.

சிறிது தூரம் நடந்து, ஒரு நார்காலியில் உட்கார்ந்தேன்.

‘வாட் மான், யு ஆர் ஹியர்! உன் விமானம் கிழே! உன்னைத் தேடிக் கொண்டு நான் சுற்றி அலைகிறேன் !’ எனறார் அந்த ஆப்ப்ரிக்க-அமெரிக்க இளைஞர்!

‘கிழே என்று தெரியும். ஐ ஆம் டெட் டையர்ட்’ என்றேன் நான். நான் அவரை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்று நான் நினைக்கவே யில்லை !

‘இந்தா உன் பணம்.’

அவர் என்னிடம் அந்த நூறு டாலர் நோட்டைத் திரும்பித் தந்தார்.

’ என்னிடம் சில்லறை இல்லையே !’

‘தெரியும். என் உதவி இனாம். உன்னைப் பார்த்தால்தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. ‘ஆல் தெ பெஸ்ட், ஓல்ட் மான்!’

அவர்  திரும்பிச் சென்ற வேகத்தில் அவருடன் என்னால் போட்டிப் போட முடியவில்லை. அவரை நம்பாமலிருந்த என் அடி மனக்

கறுப்பைக் கண்டு எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது!

 

 

 

 

நம் நம்பிக்கைதான் நம் வரலாறு-2

January 8, 2017 § 1 Comment


என் பதிவை எத்தனைப் பேர் படிக்கின்றார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. நம் பிக்கையே நம் வரலாறு’ என்பதைப் படித்துவிட்டு ஒருவர் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்தது எனக்கு ஆச்சர்யமாகயிருந்தது.

‘நம் பழம்பெரும் இலக்கியங்களை ஆக்கியவர்களைப் பற்றி எழுதப்பட்டுள்ள வரலாறெல்லாம் கற்பனை என்கிறீர்களா?’ என்று சற்றுக் கோபமாகக் கேட்டார்.

‘பழம்பெரும் தமிழ் இலக்கிய ஆசிரியர்கள் மட்டுமில்லை, வால்மீகி, வியாசர், காளிதாசன், பவபூதி,பரதர் (நாட்டிய சாஸ்திரம்)ஆகிய எல்லாரையும் பற்றி நமக்கிருப்பது நம்பிக்கைதான். வரலாற்று ஆவணம் எதுவும் கிடையாது’ என்றேன்.

‘ நேரில் வந்து பேசலாமா?’ என்று அவர் கேட்டது சற்று அச்சுறுத்துவது போலிருந்தது.

’ஏன் ஃபோனிலேயே பேசலாமே?’ என்றேன் நான்.

‘ஷேக்ஸ்பியர் பெயரில் வழங்கும் நாடகங்களை அவர் எழுதவில்லை.  வேறொருவர் எழுதியிருக்கிறார் என்கிறார்களே, அதற்கு என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? ‘

‘ஷேக்ஸ்பியர் என்று ஒருவர் இருந்தார், அவர் அப்பா பெயர் ஜான், அம்மா பெயர் மேரி ஆர்டன், ஷேக்ஸ்பியர் பிறந்த ஆண்டு,இறந்த ஆண்டு, அவர் அப்பா குப்பையைக் கொட்டியதற்காகக் ஊர் ஒன்றியத்தினால் தண்டிக்கப்பட்டு அவர் தண்டனை கொடுத்த செய்தி, ஷேக்ஸ்பியர் மகன் ஹாம்னெட் பதினொன்றாம் வயதில் இறந்த குறிப்பு  ஆகிய எல்லாவாற்றுக்கும் ஆவணங்கள் இருக்கின்றன. ஷேக்ஸ்பியர் நாடகக்காரர் என்பதற்கும் சான்றுகள் உண்டு. நாடகங்கள் அவர் எழுதியவைதானா என்பதைப் பற்றித்தான் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். ஆனால் நமக்கு, வால்மீகி இருந்தார், வியாசர் இருந்தார், தொல்காப்பியர் இருந்தார், திருவள்ளுவர் இருந்தார் என்பதற்குச் சரித்திரப் பூர்வமாக என்ன ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன? தமழ் நூல்களைப் பொறுத்த வரையில், இலக்கிய, இலக்கண நூல்களினின்றும் மேற்கோள்கள் பின்னால் வந்த உரையாசிரியர்களால்  எடுத்துக் காட்டப்படுவதைத் தவிர, அந்நூலாசிரியர்களைப் பற்றி என்ன குறிப்புக்கள் காணக் கிடைக்கின்றன ? பெரும்பாலான உரையாசிரியர்கள் நூல்களின் பெயர்களைக் கூடக் குறிப்பிடுவதில்லை.

‘இறையனார் அகப்பொருள் உரை’யிலிருந்து, ‘விநோத ரசமஞ்சரி’ வரை காணும் கட்டுக்கதைகளைத்தாமே நம் வரலாற்றுக் குறிப்புக்களாக பாவித்து வந்திருக்கின்றோம்?  கல்வெட்டுக்களில் கூட நம் மா பெரும் இலக்கிய ஆசிரியர்களைப் பற்றிக் குறித்து வரலாற்றுச் செய்திகள் இல்லை என்பது வியப்பைத் தருகிறது. அரசர்கள்,ஆச்சார்யர்கள் பற்றிய நூல்கள் கூட, அதாவது, ‘மூவர் உலா’,  ’கலிங்கத்துப் பரணி’ ‘இராமாநுசநூற்றந்தாதி’ ‘குருபரம்பரைப் பிரபாவம்’ போன்றவை கூட’ hagiography’  செய்திகளாக இருக்கின்றனவே தவிர, அவற்றில் சரித்திரம் எங்கே இருக்கிறது?’

இப்படி ஒரு நீண்ட சொற்பொழிவு நிகழ்த்திய பிறகுதான் எனக்கு உறைத்தது, தொலைபேசி எதிர்ப்புறத்தின் அதிர்ச்சிதரும் அமைதி. அவர் எப்பொழுதோ தொலைபேசியைக் கீழே வைத்திருக்க வேண்டும்!

 

 

நம் நம்பிக்கைதான் நம் வரலாறு.

January 7, 2017 § Leave a comment


நான் குடந்தை அரசினர் கல்லூரியில் முதல் வகுப்புப் படிக்கும்போது, அவரை நான் நான் வசித்த கீழைச் சன்னதித் தெரு கோடியில் இருந்த மண்டபத்தில் சந்தித்தேன். அந்த மண்டபத்தில் ஜெய மாருதி வாசகசாலை என்று ஒன்று இயங்கி வந்தது.கோயில் மண்டபங்களில் தனியார் சொத்தாகப் போகாமல் தப்பித்த அதில் அவ்வாசகசாலை நடந்து வந்த தற்கு அவர்தான் காரணம்.

அவர் ஓர் எழுத்தாளர். ஓவியம் வரையவும் தெரியும். முப்பது வயது இருக்கும். ஒட்டிய கன்னங்கள். கூர்மயான கண்கள். நீண்ட மூக்கு. கதர் குர்த்தா, வேட்டி,, மேல்துண்டு. வாயில் எப்பொழுதும் வெற்றிலை, சீவல், புகையிலை. மெலிதான தோற்றம். பெயர் கி.ரா.கோபாலன்.

அவர் ‘கல்கி’ பத்திரிகை நடத்திய முதல் சிறுகதை போட்டியில், முதல் பரிசு பெற்றதற்கு முன்னால், ஒரு கையெழுத்து பத்திரிகை நடத்தி வந்தார். நான் எழுதிய முதல் சிறுகதை(1945) அதில்தான் வந்தது. கதையின் பெயர் மறந்துவிட்டது. எங்கள் முதல் சந்திப்பில் அவர் அக்கதையைப் பாராட்டினார். அதற்கு அவர் படமும் போட்டிருந்தார்.

கி.ரா. கோபாலன் ஒரு நல்ல எழுத்தாளர். தமிழின் நல்ல எழுத்தாளர்களில் பலர், கோஷ்டிச் சண்டை விளம்பரத்தில் அகப்பட்டுக் கொள்ளாத காரணத்தினால், இக்காலச் சந்த்தியினருக்குப் அறிமுகம் ஆகாமலேயே போய்விட்டார்கள். ‘கல்கி’ யில் முதல் பரிசு வாங்கிய அவர் கதை ( ‘ஏழ்மையில் இன்பம்’’ ) ஒரு நல்ல கதை. அவர் பிறகு ‘கல்கி’யில் துணை ஆசிரிராகச் சேர்ந்து சில ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார். இளைமையிலிருந்தே வறுமையில் உழன்ற காரணத்தினாலோ என்னவோ காச நோய்க்குப் பலியானார்.

அவர் கவிதைகளும், தமிழிசைப் பாடல்களும் எழுதியிருக்கிறார். சங்கீத்த்தில் நல்ல தேர்ச்சி. அவர் ‘ நித்திரையில் வந்து என் உளம்

கவர்ந்தவன் யாரோடி,கண்ணன் என்றால் அவன் கையில் குழலில்லை, முருகன் என்றால் அவன் கையில் வேலில்லை’ என்ற ஒரு பாட்டு எழுதி , அக்காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த என்.சி. வசந்தகோகிலத்திடம் காண்பித்தார். அவர் அதை இசைத்தட்டுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்பினார். முன் பணமாக முப்பது ரூபாய் கொடுக்கப் பட்டது.

ஆனால் இசைத்தட்டு வெளி வந்த போது, சாகித்ய கர்த்தா சுத்தானந்த பாரதி என்று அறிவிக்கப் பட்டிருந்தது  கி.ரா. கோபாலனுக்கு அசாத்திய கோபம். வசந்தகோகிலத்தின் கணவர் ‘சாச்சி’ என்று அழைக்கப் பட்ட சதாசிவத்திடம் முறையிட்டார். சாச்சி சொன்னாராம்:’ இதோ பார், கி.ரா.கோபாலன் என்றால் யாருக்குத் தெரியும்? சுத்தானந்த பாரதி என்றால் எல்லாருக்கும் தெரியும். கூட ஒரு முப்பது ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு, பேசாமலிரு.கோர்ட்டுக்குப் போனால் ஆயிரக் கணக்கில் செலவாகும்..’ அந்த இசைத்தட்டு ஆயிரக் கணக்கில் விற்றது. கோபாலனுக்குக் கிடைத்தது முப்பது ரூபாய்தான். சாச்சி கொடுக்கத்தயாராக இருந்த முப்பது ரூபாயை அவர் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

‘குசேலோபாக்கியானம்’ என்ற தமிழ் இலக்கிய நூல் ஒன்று உண்டு. அதன் ஆசிரியர் யார் தெரியுமா? இன்றும் இலக்கிய வரலாற்று நூல்களில் ‘வல்லூர் தேவராசப் பிள்ளை ‘ என்றிருக்கும். ஆனால் அதை எழுதியவர் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை. டாக்டர் உ.வே.சாவின் குரு. இதைப் பற்றி அய்யர் அவர்களே அவர் எழுதிய தம் குருவின் வரலாற்று நூலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் தொடர்ந்து தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் தேவராசப் பிள்ளையின் பெயரைத்தான் குறிப்பிடுகின்றன. காரணம் மகாவித்துவான் மனமுவந்து சிஷ்யன் பெயரில் எழுதியிருக்கிறார் என்பதால். ஆனால் அக்காலத்தில் படைப்புக்கு ‘ராயல்டி’ கிடையாது. இன்றும் கிடைப்பதில்லை என்பது வேறு பிரச்னை.

பழைய தமிழ் நூல்களின் உண்மையான ஆசிரியர்கள் யாரென்று யாருக்குத் தெரியும்? நமக்கு வரலற்றுச் சான்றுகள் இல்லை. எல்லாம் நம்பிக்கைதான்!