A rose is a rose is a rose!

September 20, 2018 § Leave a comment


The oracle has spoken.

All those living in India are Hindus’.  Extending this description, ‘Hindutva’ is defined ‘as the way of life of all Indians, not necessarily related to one specific religion’.

And here is the rub.  One may ask ,’Hindutva’ and ‘Hinduism’ ,are they not synonymous?  The Oracle may refute it. ‘Hinduism’ is an anglicized word that abuses the real meaning of Hindutva, the Oracle may tell us.

“Hinduism’ means, as we all know, ‘ the set of all beliefs of all those who belong to the Hindu religion’. Thus, the desi word ‘Hindutva’ should also mean the same thing semantically.

Who is a Hindu? Indologist Monier Williams  says that the Persians (now Iranians)  pronounced ‘Sindhu’ as ‘ Hindu’ and called their ‘fellow Aryans’ as Hindus.

The word ‘fellow Aryans’ is by itself a disturbing phrase that would make both Periyar and Hitler turn in their graves! Of course, Monier Williams could not have anticipated both Periyar and Hitler!

The Nazi dictator held that those from Northern Europe , the Nordic and Tuetonian races  were pure blue-blooded Aryans!  According to Periyar all those from North India were Aryans.

‘ In considering race problems, the terminologies of racial elements are often confusing and misleading. The words ‘Aryan’ and ‘Dravidian; refer to linguistic groups, but they are being still used in the ethnic sense. The Jews are not a race but a religious group, but we very often find the ‘Jews’ being mentioned as an ethnic entity.

Ruth Benedict says that ‘such words are terminologically wrong but appear to have gained sanction by long-standing usage and in course of time, they acquire an honorable background, which cannot be ignored’.

The word ‘Hindu’ is one such term that has gained ‘honorable background’, meaning, one who practises the vedic religion.  And the word has come to stay!

It is surprising that the sangh parivar has accepted the word ‘Hindu’ , which has no Sanskritic root etymologically, but a word that has originated from a country, which is now Islamic!

But, ‘what is there in a word?’ , so long as a fanatic remains a fanatic intolerant of his fellow human beings!

‘A rose is a rose is a rose’.

Advertisements

இன்றைய அயோத்தி

September 13, 2018 § Leave a comment


கம்பன் கண்ட அயோத்தியில் ‘உண்மை’ பேசுகிறவர்களே நாட்டில் இல்லை என்கிறான்.

அவ்வளவு மோசமானாதா  இராம ஜன்ம பூமி?  திகைக்காதீர்கள்

‘பொய்’ என்று ஒன்று இருந்தால்தான், ‘உண்மை’ என்ற சொல் வழக்கில் வரும். எல்லாரும் உண்மையையே பேசிக்கொண்டிருந்தால் ‘ உண்மை’ பேசுகிறார்கள்’ என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியமென்ன? ‘உண்மை’ என்ற சொல் உருவாவுதும் தேவையில்லை.  அயோத்தியில் அனைவரும் உண்மையையே பேசினார்கள் என்கிறான் கம்பன்.

ஆனால் இப்பொழுது?

இராமஜன்மபூமியின் மீது ஆணையிட்டு அரியாசனம் ஏறியிருக்கும் ஆட்சியாளர் நாட்டில்  அரசியல் கட்சியினர் ‘ பொய்யே’ பேசுவதில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது, கம்பன் சொன்னதை ஒட்டி நாம் சொல்ல வேண்டுமென்றால்.

விஜய் மாலியா விவகாரத்தில் யார் சொல்வது உண்மை? ஜெட்லி கூறுவது உண்மையா? ராகுல் கூறுவது உண்மையா? மாலியா கூறுவது உண்மையா? ஆளும் கட்சி, எதிர்க் கட்சி என்ற பாகுபாடே வேண்டியதிலை. ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா அரசியல்வாதிகளும்  ‘சத்தியம்’ ‘பொய்’ என்ற விவகாரத்தில், ஒரே கட்சி.  என்றுதான் தோன்றுகிறது.

போஃபர்ஸ் பிரச்னையிலிருந்து ராஃப்லே வரை இந்த நாடகந்தான் நடந்தேறி வருகிறது! பொது மக்களாகிய நாம்தான் ஏமாளிகள்!

‘மன்னர் சௌகர்யம் வீழ்ந்திடு முன்னர் அங்கே சத்தியம் செத்துக் கிடக்குமோ? என்கிறாள் பாரதியின் பாஞ்சாலி.

‘எது சத்தியம்?’ என்ற கேள்வியை எழுப்பிவிட்டு. விடை கூறாமல், கைகளைக் கழுவப் போன  ஜெருசலம் ரோமானிய ஆளுநர் Pontiyas Pilate தான் சரியான உருவகம்.

பிரமிப்பு

September 3, 2018 § Leave a comment


‘There are more things in heaven and earth, Horatio’ than dreamt of in your philosophy’ என்று ஹாம்லெட் கூறியபோது, அவன் ‘philosophy’ என்று மதத்தைக் குறிப்பிடவில்லை. தத்துவத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறான்.

தத்துவம் வேறு, சமயம் வேறு. சமயம்  சடங்குகளைப் பற்றியது. நாம் பிரபஞ்சம் என்ற புதிரைப் புரிந்து கொள்ள முயல்வதுதான் தத்துவம்.  இதற்கு அடிப்படையான கருவி பகுத்தறிவு. பிரபஞ்சத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் முயற்சி முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

இப்பொழுது  நமக்கு வாய்த்திருக்கும் பகுத்தறிவுக்கு ஓர் எல்லை இருக்கக் கூடும். இந்த எல்லைக்கு உட்பட்ட அறிவைக் கொண்டு நாம் இதுவரை அறிந்திருக்கும் விஷயங்கள்  கடலின் ஒரு துளி போல்தான். நமக்குத் தெரியாதன எத்தனை இருக்கின்றன என்று நினைக்கும்போது ஒரு பிரமிப்பு ஏற்படுகிறது. இந்த பிரமிப்பு உணர்வின் உருவகந்தான் கடவுள் என்ற கோட்பாடு. அந்த எல்லையிமையோடு நம்மை ஐக்கியப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சி செய்யும்போது நமக்கு நம்மீதே ஒரு நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. இதை இறை நம்பிக்கையாகவும் கொள்ளலாம்.

ஸ்டாலினின் புதிய அணுகுமுறை

August 29, 2018 § Leave a comment


பகுத்தறிவு வாதி என்றால் அவன் அவன் எந்த நம்பிக்கையாக இருந்தாலும் அதைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தி நம்புவதற்குக் காரணங்கள் இருந்தால் ஏற்றுக் கொள்பவன்.  ஆனால் நம்புகின்றவர்களைக் கேள்விக்கு உட்படுத்த மாட்டான்.

தனி மனித சிந்தனையில் அவன் குறுக்கிடுவதில்லை. விஞ்ஞான ரித்ஹியாகப் பார்க்கப் போனால் கூட,  தொடர்ந்து எழும் கேள்விகளுக்கு விடை காண்பதுதான் பகுததறிவுப் பயணம். எதுவும் ‘உண்டு’ ‘இல்லை’ என்று திட்ட வட்டமாகக் கூறிவிட முடியாது. ‘ இதை நம்புவதற்கு எனக்கு இது வரை உறுதியான காரணங்கள் கிடைக்க வில்லை’ என்றுதான் சொல்லமுடியும். அவ்வாறு சொல்லுகின்றவன்தான் உண்மையான பகுத்தறிவுவாதி.

இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, தி.மு.காவின் புதிய தலைவர் ஸ்டாலின், ‘கடவுள் நம்பிக்கை’ப் பற்றிய புதிய அணுகுமுறை வரவேற்கத் தக்கது. இறை நபிக்கையையோ அல்லது நம்பிக்கையின்மையோ அரசியல் கட்சிப் பிரகடனமாக அறிவிப்பது பகுத்தறிவுக்குப் பொருந்தாது!

 

‘Une Tempest’ and ‘Sooravali’ by Prof.T.Sriraman.

August 15, 2018 § Leave a comment


[Excerpts from a paper entitled “The Tempest and its Afterlives” presented by T. Sriraman.  The paper discusses two non-English retellings of Shakespeare’s famous play, viz. Aime Cesaire’s  French play entitled Une Tempetee, published in 1969 (translated into English as A Tempest in 1985 by Richard Miller and revised in 1995) and Indira Parthasarathy’s  Sooravali (“Storm/Tempest/Whirlwind”), published in 2004.]    

 

Indira Parthasarathy is the author of nine full-length plays and half a dozen one-act plays.  Of the full-length plays, while three are social dramas with existentialist themes, six can be called retellings.  He has himself sorted them into three groups, such as tonmam (myth), varalaaru (history) and tazhuvalaakkam (adaptations).  But all of them are retellings in the sense that Dr Parthasarathy always brings a fresh, often revolutionary perspective to them, whether it is history, myth or a literary classic that he recreates.  To take just one example, his play on Aurangzeb, instead of depicting him as a fundamentalist and nothing more, makes a psychological study of the Emperor as ultimately a lonely figure craving for love. While it presents by and large a favourable picture of Dara as a liberal and secular idealist (making us wonder what history would have been if he rather than Aurangzeb had succeeded Shah Jahan), it critiques Shah Jahan’s aesthetic dream projects and the economic injustice and misery that they cause.     

Indira Parthasarathy’s plays include two adaptations of Shakespeare’s plays, one of King Lear (entitled Irudi Aattam  or “Endgame”) and one of The Tempest (entitled Sooraavali  “Storm/Tempest/Whirlwind”) In both, the characters and the setting have been indigenized/Tamilized, with the major characters corresponding to those in Shakespeare.

The plot outline of Sooravali, including the ending, is the same as that of Shakespeare’s play.  All the characters have Tamil names, with Miranda simply being called Kanni (“virgin”). Caliban is here a dark-complexioned man of thirty, the son of a sorceress and a native of the island and he is called Karuppan (“Blackie”).  Ariel is a young man of about eighteen, wearing a white-coloured shirt and shorts.  He is interestingly named Maaruti, suggesting Lord Hanuman’s powers, intelligence as well as devotion to his master.

Karuppan is certainly more articulate than Shakespeare’s Caliban.  From the beginning almost till the end, he adopts an adversarial position in relation to Muthuvel (Prospero’s name in the play).  He repeatedly affirms that he is the rightful owner of the island, the son of the soil (mannin maindan) and charges Muthuvel with stealing the land as well as enslaving him.  He calls him vanderi “newcomer” or “immigrant” “settler”, the Tamil word—is it in the neuter gender? Or an adjective becoming a noun?–certainly carrying a more disapproving connotation than its English equivalents.   Towards the end, he points to the royal personages and asks Muthuvel, “These people usurped power from you.   So you came here and grabbed my land.  What kind of justice is that?”  (IP: 705) (One is reminded of the early settlers in America, the Pilgrim Fathers, the Puritans who fled England to escape persecution and went to the New World and colonized and persecuted the natives there!)

The most significant feature we notice in Indira Parthasarathy’s adaptation lies in the portrayal of Muthuvel, the Prospero figure, as more aware, more sensitive and open-minded than his Shakespearean predecessor.  The bard’s protagonist is a veritable despot, the very emblem of the colonial master and patriarchal authority.  He decides everything for his daughter, even when she should sleep, how long she should sleep, not to speak of the prepositional phrases which may follow the verb “sleep”.  He places one young man before the girl and tells her to choose a husband!

Sooravali on the contrary seems to be basically more about the education that Muthuvel receives through the play than the education he imparts as a colonizer.  Everyone, his daughter as well as his two servants, has eventually a gradual positive influence on him.  I have already mentioned Karuppan’s tirades against his master, which do at the end have an impact on him.    Kanni is by no means as naïve and helpless a figure as Miranda.  Early in the play, when Muthuvel narrates the past events to her, he says that it is power and position that legitimize everything, and that he learnt this basic lesson only later after his exile.  Upon this, Kanni says, “You seem to have learnt it well. . . . how well you are driving Karuppan around”.  (IP: 658).  Muthuvel is startled at this and says that the case of Karuppan is different as he is both a savage and a slave and as such has to be treated harshly.

Maaruti (who corresponds to Ariel) plays an even more potent, though apparently unobtrusive, role in the transformation of Muthuvel.  Early in the play, when Maaruti (Ariel) asks for his freedom, Muthuvel asks him what he feels about the same demand made by Karuppan. Ariel is silent. While the silence can be construed in either way, Muthuvel understands that Maaruti doesn’t want to openly endorse Karuppan’s demand.  Muthuvel says Maaruti is being diplomatic but for his part he still proclaims that might is right and that is the way of the world.

However, it is through the musical drama that he presents for Muthuvel and the couple (which corresponds to the masque of the gods and goddesses in Shakespeare) that Maaruti brings about the final transformation of Muthuvel.  In an amazing dance and song spectacle, Maaruti recreates the Varaaha avatar from Hindu mythology, the incarnation of Lord Vishnu as a wild boar in order to rescue the earth from the demon Hiranyaaksha.  The dance shows the demon grabbing the woman who represents the earth, proclaiming that the earth is the possession of the mighty.  Her protests that she belongs to everyone are of no avail.  He sinks her into the ocean and goes down himself too.  Then another actor emerges wearing the mask of Varaaha, plunges into the ocean, emerges holding the woman in one hand and fights the demon with the other.  The demon falls at the end.  Two other women appear and garland Varaaha and Bhooma Devi.  They all dance, singing, adding another element of aesthetic pleasure and surprise, fusing myth with bhakti literature, a paasuram (song) from Nammazhwar’s Tiruvaymozhi, which celebrates how the earth was beautifully intact after its rescue by Varaha.  Here is a translation of the paasuram:

The seven plains stood firmly in place, the seven mountains stood firmly in place, the seven oceans stood firmly in place, when my father lifted the Earth with his tusk teeth!

(Nammazhvar, Tiruvaymozhi 7.4.3, Verse No. 3372 in Naalaayira Divya Prabandham, Translated as The Sacred Book by Srirama Bharati)

The dancers also add:

Music, water, land, air and fire all belong by right to all the people who live on earth! /who live close to the earth.  The one who rules the earth by force shall be utterly destroyed.  This is God’s decree!  All the demons who haughtily violate the code of the earth are enemies of God.  Glory, glory, glory be to Goddess Earth!

(IP: 697)

The point of the spectacle, which Maaruti seems to indirectly convey, is not lost on Muthuvel.  So, at the end of the show, he asks Maaruti, “Who is the demon, is it me?”  Maaruti hurriedly denies any such imputation, but Muthuvel assures him that no offence has not been taken and adds, “Even searching for an identity is a form of arrogance/egoism” (IP: 698) The message however has gone through.  In the final scene Muthuvel admits that he had no right to usurp Karuppan’s land just because others usurped his.  He begs forgiveness of Karuppan even as he forgives his fellow-countrymen.  Karuppan too shows grace and admits that he has learnt a great deal from Muthuvel, including the thirst for freedom.  In a final act of reconciliation Muthuvel embraces Karuppan before embarking.  The play ends with nadaswaram music.

 

To return in conclusion to our two adaptations.  I have foregrounded the portions and passages that lend credence to our regarding them as discourses on the postcolonial predicament. So indeed they are.  But there are other pointers as well in the two plays.  In both, the complaint against the colonial masters is not just that they tyrannize over and marginalize their colonized subjects but also that they are not in harmony with their physical environment, the Nature that surrounds them and its resources.  In Cesaire’s play Caliban calls Prospero “anti-Nature”.  In Shakespeare too Caliban speaks some of the most evocative lines I the play describing the various kinds of music that he hears.  (“This isle is full of . . .”) In Aime Cesaire, Caliban talks of the sea as his pal and of the wind which sings songs to him.  He is angry that Prospero, by means of his gadgets, bends and breaks the forces of Nature (the ants, the insects and the mud) and uses them as a kind of anti-riot arsenal.    (AT: 53-54).  He charges Prospero with treating the earth as if it were dead so that he could “walk on it, pollute it . . . tread upon it with the steps of a conqueror”  On the other hand, he, Caliban, respects it because he knows that it is alive.   Indira Parthasarathy’s Sooraavali too, as we noted from the musical drama framed within the betrothal entertainment, is not just about colonization—the colonization and oppression of man by man—it is also about the desecration and destruction of Nature.  In these days, when there is a greater awareness about issues of ecology and the environment, we will be quite right if we stretch our interpretation of the two plays to say that they speak up against all forms of exploitation of Nature and of those who live close to Nature.  That will include insensitive governmental agencies that take away land and water from native tribes in the name of development as well corporate sharks who set up mineral water plants and sand mafias who loot the soil and, we may add, build more and more Moulivakkam apartments.

Of the two adaptations we have seen, Indira Parthasarathy’s Sooravali is closer to Shakespeare’s original in structure, content and overall thematic significance.  Aime Cesaire’s play is admittedly political and part of a radical, activist project.  (In fact, he said, in an interview, that he had set out to translate Shakespeare’s play, but “when the work was done, I realized there was not much Shakespeare left”, which statement of course is also debatable).  There are a number of features in Sooravali which closely connect it with The Tempest apart from the basic plot.  The triple themes of reconciliation, reunion and regeneration, which E.M.W. Tillyard and early 20th century critics saw as characterizing The Tempest, as well as the other last plays of Shakespeare, are operative in Indira Parthasarathy’s adaptation too. Parthasarathy also accords a central role to the theme of illusion and reality which he regards as a key feature of Shakespeare’s play.  In his Preface to his play he cites the famous “Revels” passage and goes on to say that the philosophy underlying it (reality and illusion, nijam and totra mayakkam) is the principle underlying Advaita philosophy.  The betrothal masque serves several functions in Shakespeare’s play, the most important being the high value put on classical myths in Renaissance literature.  Indira Parthasarathy retains the masque element, but magically transforms it, as we saw, by reenacting an ancient Indian myth and investing it with a new significance.

In fact, if we look at the other plays of Indira Parthasarathy, we will see how he foregrounds the transforming power of myths everywhere.  We are being told that we live in a post-Truth age.  The term has gained currency in recent years and is being increasingly used to refer to a “political culture in which debate is framed largely by appeals to emotion disconnected from the details of policy, and by the repeated assertion of talking points in which factual rebuttals are ignored”. (Wikipedia)  In such a situation, when it becomes difficult to establish truth in any ultimate sense, it is myths and literary-cultural creations which can transform institutions and individuals.  But to achieve that end, the myths and the literary treasures need to be constantly retold and reinterpreted.  And, for carrying out that mission, who better than treasured writers like Shakespeare and Indira Parthasarathy?

( The author of this eminently scholarly paper is Prof. T.Sriraman. He was the Dean  In ihe Institute of English and foreign languages, Hyderabad. )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அரசியல்வாதிகளின் பலம்

August 13, 2018 § Leave a comment


1955. அந்த ஆண்டில்தான் நான் பணி நிமித்தம் தில்லிக்குக் குடி புகுந்தேன். அப்பொழுது என் முதல் வாசம் மெட்ராஸ் ஹோட்டலில். ஏற்கனவே அந்த அறையில் இருவர் இருந்தனர்.நான் மூன்றாவது ஆளாகக் குடி புகுந்தேன். என் மனத் திரையில் முதலாழ்வர்கள் சந்திப்பு நிழலாடியது.

இரண்டு, மூன்று நாட்கள் கழித்து நான் அந்த ஹோட்டலில் மாலை சிற்றுண்டிச் சாப்பிடும்போது, எதிர்த்தாற்போல் காலியாக இருந்த இருக்கையில் ஒருவர் என்னை ‘ நான் இங்கு உட்காரலாமா?’ என்று கேட்டார்.

‘ தாராளமாக’ என்றேன் நான் புன்னகையுடன்  அவர் ஐம்பதுகளில் இருக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. நெற்றியில் திருநீறு. கதர் குர்த்தா. கதர் வேட்டி. தமிழர் என்று கட்டியங் கூறியது.

‘ நீங்க இங்கே வேலையா இருக்கீங்களா?’ என்றார் அவர் உட்கார்ந்து கொண்டே.

‘ஆமாம்’.

பேரு?’

‘பார்த்தசாரதி’

அவர் புன்னகை செய்தார். அந்தப் புன்னகையில் அர்த்தம் இருப்பது போல் எனக்குப் பட்டது.  \

அவரைப் பார்த்திருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது. புகைப்படத்திலிருக்கலாம். எழுத்தாளரோ என்று எண்ணினேன்.

‘ பார்த்தசாரதி’ன்னு மொட்டையா சொன்னா என்ன அர்த்தம்? என்றார் அவர் புன்னகை மாறாமல்

‘ எனக்குப் புரியலே’ என்றேன் நான்.

‘ நாம எதுக்கு பின் ஒட்டியா ‘நாயுடு ‘அய்யங்கார்’,  அது இதுன்னு வச்சிருக்கோம், ஒரு அடையாளத்துக்குத்தானே? ‘ என்றார் அவர.

‘அது அடையாளமில்லே, சாதி. சாதியிலே எனக்கு நம்பிக்கையில்லே ‘ என்றேன் நான்

‘ சரி, உங்கப்பா பேர் என்ன?’ என்றார் அவர்.

ரங்கநாதன்’.  ‘என்றேன் நான்.

‘இப்படிச் சொன்னா உங்கப்பாவுக்குத் திருப்தியா இருக்குமா?’ என்றார் அவர். சிரித்துக்கொண்டே

அப்பொழுது அவர் யாரென்று ‘பளிச்’சென்று நினைவுக்கு வந்தது. தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களைப் பற்றியெல்லாம் பிரபலத் தமிழ்ப்  பத்ரிகைகளில் எழுதும் உயர்தர  தமிழ் நாட்டு அரசாங்க அதிகாரி. புகைப்படங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்.

இது 1955ல் நடந்தது  இந்த மாதிரியான உரையாடல்கள் வேறு வகைகளில் 2018லும் நடந்தாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.நம் மரபணுவை யாரால் மாற்ற முடியும்?.

இதுதான் நம் நாட்டு அரசியல்வாதிகளின் பலம்.

 

 

 

 

 

 

August 4, 2018 § Leave a comment


இந்தியாவுக்கும் இஸ்லாமுக்குமுள்ள தொடர்பு ,பெருமான்மையான இந்தியர்கள் நினைப்பது போல், வட இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கவில்லை. இந்தியாவின் தென்மேற்குக் கடற்கரையில், தற்காலத்தில் கேரளா என்று அழைக்கப் படும் சேர நாட்டிதான் வணிகத் தொடர்பாகத்  தொடங்கியது.

எப்பொழுது தெரியுமா?

இறைத்தூதுவர் நபிநாயக அடிகள் காலத்திலேயே தொடங்கியது.  வணிகத் தொடர்பு காரணமாக அரபு நாடுகளிலிருந்து வந்தார்களேயன்றி, மதத்தைப் பரப்புவதற்காக அல்ல. கொடுங்காநல்லூரில்  பொது சகாப்தம் 621. முதல் மஸுதி, வந்த வணிகர்களின் தொழுகைக்காக கட்டப் பட்டது என்கிறார்கள் நபிநாயகத்தின் காலம் பொது சகாப்தம்  571=632. ஆகவே அவர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே இந்த மஸுதி கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். சேர மன்னன் ஒருவன் இஸ்லாம் மதத்தைத் தழுவினான் என்ற வரலாற்ருச் செய்தியும் உண்டு.

அரபு நாடுகளிலிருந்து குதிரைகள் இறக்குமதியாயின. கம்ப ராமாயணத்தில் ஒரு செய்யுள் வருகிறது.

‘ உண்ணமுதம் உந்தி எனையோர் நகர் கொணர்ந்த

துண்ணெனும் முழக்கின துருக்கர் தர வந்த

மண்மகள் நன் மார்பின் அணிசரம் என்ன ப்

பண்ணிணியல் வயப் பரிகள்  பந்தியில் நிரைத்தார்

தசரதன்  இராமனின் திருமணதுக்குச் சென்றபோது அவன் தன்னுடைய பரிவாரங்களுடன் செல்கிறான். ‘ வேறொரு நாட்டிலிருந்து துருக்கர்கள் கொண்டு வந்த பல வண்ணக் குதிரைகளும் அவனுடன் செல்கின்றன’.  ‘ துருக்கர்’ என்று முஸ்லீம்கள் அனைவரையும் தமிழில் குறிப்பிடுவது வழக்கம்.

கம்பன் காலம் பத்தாம் நூற்றாண்டு என்றால்அரபு நாடுகளிலிருந்து குதிரை இறக்குமதி அதற்கு முன் பல நூற்றாண்டுகளாக நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும இராமாயணக் கதையில் கம்பன் ‘துருக்கர் கொண்டு வந்த குதிரைகள்’ என்று கூறுவதைக் கால முரண்பாடாகக் கொண்டாலும்(anachronism)   தென்னிந்தியாவுக்கும் அரபு நாடுகளுக்குமிடையே வணிகத் தொடர்பு  மிகவும் தொன்மையானது என்பது உறுதி.

‘சிலப்பதிகாரத்தில்( பொது சகாப்தம் 5,ம் நூற்றாண்டு ) மதுரை நகரைக் காவல் செய்யும் ‘யவனர்’ என்ற சொல்லுக்குத் ‘துருக்கர்’ என்று பொருள் கொள்கின்றார் அடியார்க்குநல்லார்.

சுஃபி பாடல்ககளுக்கும் சித்தர்கள் பாடல்களுக்குமிடையே பல ஒற்றுமைகளைக் காண முடிகிறது.   தென்னிந்தியாவுக்கும் முஸ்லீம்களுக்குமிடையே உறவு ,வட நாட்டில் நடந்தது போல், ஆட்சிப் போராக ஆரம்பிக்கவில்லை. வணிக, கலாசாரத் தொடர்பாக த் தொடங்கி இன்னும் நீடித்து வருகிறது.

அதனால்தான், காவி நிறம் இங்குத் தலை தூக்காது என்று நாம் நிச்சியமாக நம்பலாம்