சத்தியத்தின் வெளிப்பாடு

December 11, 2018 § Leave a comment


‘வெளியை’ சூன்யமாகப் பார்க்கின்றவர்களுக்கு அது ‘வெறுமை’யாகத்தான் தோன்றும். ஆனால் அது நிரப்பப் பட வேண்டிய ஒன்று என்று பார்க்கும்போது, அது சாத்தியக் கூறுகளின் எல்லை நிலம்.

மைக்கலேன்கலோ கூறினார்;’ சலவைக் கற்களை நான் வெறும் கற்காளாகப் பார்ப்பதில்லை. அவற்றுள் பொதிந்து கிடக்கும் உருவங்களாகக் கண்டு  அவற்றைச் செதுக்கி எடுக்கிறேன்’

பிரபஞ்சத்தில் ‘ சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் வெறும் பாழ் ‘ என்று எதுவுமில்லை. அனைத்தும், ‘சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்த உயர்ந்த முடிவில் பெரும் ஜோதி’ என்று நம்மாழ்வார் வாக்கில் கூற முடியும்.  இதற்கு ‘உள்பார்வை’ வேண்டும். ‘உள்பார்வையின்’ இன்னொரு பெயர் கற்பனை. இது சிந்திப்பதால் வராது. இதயத்தின் வெளிச்சம். பிரபஞ்சத்தில் எதுவுமே எதேச்சையாக உருவாவதில்லை. அனைத்தும் சத்தியத்தின் வெளிப்பாடுகள்.



Advertisements

‘காலா காலருகே வாடா’

December 1, 2018 § 2 Comments


‘நீண்ட நாள் வாழுங்கள்’ எ ன்று ஒருவரை வாழ்த்துவது அவருக்குக் கொடுக்கும் சாபம் என்று நான் நினைக்கின்றேன். சம கால நண்பர்களாகிய படைப்பாளிகளும், அறிஞர்களும், ஒவ்வொருவவற்றைருவராக விடை பெறும்போது, தாம் மாட்டும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது அவருக்குக் குற்றமாகப் படும் என்பதில் ஆச்சர்யமில்லை.

அண்மையில் என் அரும்பெரும் நண்பர்கள், அறிஞர்கள் காலமாகிவிட்டனர். ஐராவதம் மகாதேவன், அ.அ. மணவாளன். இருவரும் நாம் தமிழரென பெருமைகொள்ள பாதை வகுத்தவர்கள்.

முற்றிலும் வேறுபட்ட துறையினின்றும் வந்த மகாதேவன் இந்திய வரலாற்றிலும், கல்வெட்டுத் துறையிலும் ஈடுபட்டுத் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டது வியக்கத்தக்க செய்தி. தம் இறுதி மூச்சு உள்ளவரை, அவர் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் வெளிப்படுகளாக விளங்கும் உருவ வடிவங்களை எழுத்துக்களாகக் கண்டறிந்து அவற்றைத் தொன்மை தமிழ் இலக்கிய கலாசாரத்தோடு தொடர்புப் படுத்தி  அறிஞர் உலகுக்கு அறிவிப்பதில் ஈடுபட்டது மகத்தான தொண்டு.

தமிழ்ப் பேராசிரியர் மணவாளனைக் குடத்திலிட்ட விளக்கு என்று சொல்லவேண்டும். பன்மொழிப் புலவராகிய அவர் தம் மீது வெளிச்சம் படாமிலிருப்பதை அக்கறையாகப் பார்த்துக் கொண்டவர். தொல்காப்பியத்தில் இடை ச்செருகல்களை நுண்மையாக ஆராய்ந்தவர்.  இந்தியவன் மிகச் சிறந்த இலக்கிய விருதுகளில்  ஒன்றாகிய சரஸ்வதி சம்மான் அவருடைய ‘இராம காதையும் இராமயணங்களும்’ என்ற நூலுக்குக் கிடைத்தது. இந்நூலில் அவருடைய பரந்து பட்ட மொழி அறிவையும் தேர்ச்சியும் காண இயலும். கம்பனின் இராமாயணம் எந்த அளவுக்கு மற்றைய வட்டார மொழிகளில் பாதிப்பு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை விளக்கியிருக்கிறார்.

இவ்விருவருவடைய ஆராய்ச்சிப் பங்களிப்பைப் பார்க்கும் போது எனக்கு க் காலத்தை வென்றவர்கள் என்ற நிலையில் காலனைக் காலருகே வாடா என்று சொல்லும் பாரதி வாக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

 

 

முதல் பெண்ணியக் கவிஞன்

November 7, 2018 § Leave a comment


உலக இலக்கியக் கவிஞர்களிலேயே  பாத்திரப் படைபில்  கம்பனுக்கும் ஷேக்ஸ்பியருக்கும் இணையானவர்கள் என்று யாரையும் குறிப்பிடமுடியாது என்பது என் அசைக்கமுடியாத அபிப்பிராயம். ,  இருவரும், யாரையும் ஒற்றைப் பரிமாணமான கதாப் பாத்திரமாக உருவாக்கவில்லை.  இருவர் படைப்புகளையும் ஆழ்ந்து படித்தால் இது புலப்படும்.

குறிப்பாகக் கம்ப ராமாயண அநுமன். கம்ப சிருஷ்டியிலே அவன் இராமனின் மனச்சாட்சிக்  காவலனாக உருவெடுக்கிறான். இதைப் பல இடங்களில் கம்பன் அற்புதமாகக் காட்டுகிறான்.

அதே அநுமன் இராமத் தொண்டனாக இலங்கைக்குச் சீதையைத் தேடிச் சென்று அவளை அசோகவனத்தில் கண்ட பிறகு,  அவள், அவன் இதயத்தில், இராமனைக் காட்டிலும் உயர்வான புதியதொரு தெய்வமாகக் குடியேறுகிறாள்.  அவன்  திரும்பி வந்ததும் இதை உள்ளபடியே இராமனிடம் எந்த விதமானத் தயக்கமின்றிக் கூறுவதுதான் சிறப்பு!

‘விற்பெரும் தடந்தோள் வீர” என்று அவன் இராமனை விளித்துக் கூறும்போது,  நீ கையில் வில்லைத் தாங்கிய வீரனாக இருக்கலாம், ஆனால் எந்தவிதமான ஆய்தமுமில்லாமல், நற்பெரும் தவத்தளாகிய  ஓர் அபலைப் பெண் ஆயுதம் ஏதுமில்லாமல், நல் லொழுக்கம், பொறுமை ஆகியவற்றையே தன் வலிமையாகக் கொண்டு,  இராவண சாம்ராஜத்தையே தனித்து எதிர்த்துப் போராடுவதைப் பார்க்கும்போது  நான் புதியதொரு மகத்தான தெய்வத்தை தரிசித்தது போள் உவகைக் கடலில் ஆழ்கிறேன். அவள்தான் இனி என் தெய்வம். இப்பேர்ப்பட்ட போராட்டத்தினால், சீதை உனக்குப் பெருமையைத் த் தேடித் தந்தது போல், நான் அவளை இந்நிலையில் காணும் பேறு பெற்றத்தினால் அவள் எனக்கும் ஏற்றம் தந்தாள். பெண்ணினமே அவள் தனித்துப் போராடும் இணையற்ற வீரத்தினால் உயர்வு பெறுகின்றது. அவள் போராடத்தைக் கண்டு வியந்து திருமலும், சிவனும், பிரும்மாவும் தங்கள் தங்கள்    மனைவியரைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடுகின்றனர்.  என்கிறான் அநுமன்.

வால்மீகி ராமாயணத்தில் அநுமன்  சீதையைக் கண்ட செய்தியைத் தெரிவிக்கின்றானே தவிர, பெண்ணினத்துக்கு ஏற்றம் தரும் விதமாகப் பேசவில்லை.  கம்ப ராமாயண அநுமனோ இராமனைக் காட்டிலும் சீதை உயர்ந்தவள் என்ற தொனி தோன்ற நயம்பட உரைக்கின்றான்.   இதனால்தான், கம்ப ராமாயணத்தை ஒட்டி வைணவப் பிரபந்தங்களுக்கு வியாக்கியானம் எழுதியவர்கள், ‘இராமாயணம். சிறையிருந்தாள் ஏற்றம் கூறும்’ என்கிறார்கள்.  இரான, திருமாலின் அவதாரம் என்பதால்,,திருமாலை ‘திருமகள் கேள்வன்’ ( Mr. Lakasmi’s husband) என்று குறிப்பிடும் மரபும் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

 

ஒரு வரலாற்று உண்மை

November 2, 2018 § Leave a comment


ரிச்சர்ட் ஆட்டன்பரோவின் ‘காந்தி’ திரைப்படத்தை அநேகமாக இந்தியாவில்  அனைவரும் பார்த்திருப்பார்கள்.

அதில் வரும் ஒரு முக்கியக் காட்சி.

வைஸ்ராய் லார்ட்பவுண்ட்பேட்டன் மாளிகையில் இந்தியப் பிரிவினைக் குறித்துக் இறுதிக் கட்டக் கூட்டம் நடைபெறுகின்றது.

முஸ்லீம் லீக் தலைவர் மொகம்மது அலி ஜின்னா, காந்தியடிகள், ஜவஹர்லால் நேரு, பட்டேல், காந்கிரஸ் கட்சித் தலைவர் மௌலான ஆஸாத் முதலியோர் வைஸ்ராய் வரவேற்பு அறையில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.

இறுக்கமான மௌனம் நிலவுகிறது.

காரணம், காந்தியடிகள் நாட்டுப் பிரிவினை கூடாது, இந்துக்களும், முஸ்லீம்களும்  சகோதர்ர்கள் என்று மன்றாடுகிறார்..

ஜின்னா பாகிஸ்தான்தான் தீர்வு என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்.

நேரு, பட்டேல் ஆகியோர், பிரிவினைக்கு இணங்கி விட்டார்கள்.

அப்பொழுது அறைக்கதவை லேசாகத் தட்டும் ஒலி கேட்கிறது.

வைஸ்ராய் மாளிகை சிப்பந்தி தேநீர்த் தட்டை ஏந்தி வருகிறார்.

காந்தியடிகள் உடனே எழுந்து அறை வாசலுக்குச் சென்று அவரிடமிருந்து அத்தட்டை வாங்குகிறார். அவர் முகத்தில் திகைப்பு, கலவரம்!

அங்கு உட்கார்ந்திருந்த அனைவர் முகங்களிலும் வியப்புக் குறி. ஜின்னா முகத்தில் மட்டும் ஆச்சர்யம் அவ்வளவாக இல்லை. இதை அவர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். காந்தியடிகளை அவர் நன்கு அறிந்தவர்.இருவருமே குஜராத்திகள்!

காந்தியடிகள் சிப்பந்தியைச் சைகை மூலம் போகச் சொல்லுகிறார். சிப்பந்தி வைஸ்ராய் முகத்தைப் பார்க்கிறார். அம்முகத்தில் சலனம் ஏதுமில்லை.

சிப்பந்தி கதவைச் சாத்திக் கொண்டு போகிறார்.

அங்கிருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் தேநீர் கோப்பையைக் கொடுத்துக்  கொண்டே, காந்தியடிகள் ஜின்னாவைப் ஏறிட்டு நோக்காமல் மிக இயல்பாக்க் கேட்கிறார்;

‘ மிஸ்டர் ஜின்னா, சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரியாக நீங்கள் இருக்க வேண்டுமென்று நாங்கள் ஒரு மனதாக விரும்பினால் நீங்கள் சம்மதிப்பீர்களா?’

அனைவரும் திடுக்கிடுகின்றனர்!

ஜின்னா அங்கிருந்த நேரு, பட்டேல் ஆகியோர் முகங்களை கூர்ந்து கவனிக்கிறார்.

ஜின்னாவும் காந்தியடிகளும் இதைப் பற்றி ஏற்கனவே பேசி இருக்க்க் கூடுமென்ற குறிப்பு. ஜின்னா சொல்லியிருக் க் கூடும்: ‘ நிச்சியமாக உங்கள் கட்சித் தலைவர்கள் இதை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள்’’

‘பாபுஜி, இதென்ன, பேச்சு வார்த்தைகள் இக்கட்டத்துக்கு வந்து விட்ட பிறகு. நோ.’ என்கிறார் நேரு.

அவரைப் பட்டேலும் ஆமோதிக்கிறார்.

ஜின்னா காந்தியடிகளைச் சற்றுப் பரிதாபத்துடன் பார்க்கிறார்.

காந்தியடிகள் செயலற்ற முக பாவத்துடன் தம் இருக்கையில் வந்து அமர்கிறார்.

காந்தியடிகளைச் சித்திரிக்க இந்த அற்புதமான காட்சி போதும்!

1947 நள்ளிரவு சுதந்திர விழாவில் காந்தியடிகள் பங்கேற்கவில்லை.

 

 

 

The colossus of modern Tamil theatre.

October 24, 2018 § 3 Comments


Na.Muthuswamy, the founder of ‘Koothu Pattarai’, and one of rhe foremost theatre stalwarts, who put Tami stage on the international theatre geography(including Latin America)  is no more.

After E.Krishna Iyer, he was largely responsible for the intrinsically Tamil folk theatre ‘Therukoothu’. capturing the imagination of the Tamil cultural psyche.  He was the first Tamil playwright, who introduced in a modern Tamil play stylized accent in the  delivery of dialogues to accentuate poetic melody in the manner of Tamil rural theatre  All his plays, social or mythological were subtle and sophisticated political comments marked  by irony  and poetic flavour.

As  a person, Muthuswamy was intensely human with a charming disposition and as a theatre persona;ity, he was full of passion and dedication, that marked him out from others.

I am missing my friend.

 

 

‘என்ன அர்த்தம்?’

October 23, 2018 § Leave a comment


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் திருச்சியில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் பேச ச் சென்றிருந்தேன். பேச்சு முடிந்ததும் ஒரு பெண் எழுந்து கேட்டாள்;’ நீங்கள் எழுதியிருக்கும் ‘பசி’ என்ற நாடகத்தில் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்’?’

இந்தக் கேள்வியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

எனக்கு பிரசித்திப் பெற்ற நாடக ஆசிரியர் சாம்யுவல் பெக்கட், இந்த மாதிரி கேள்வி ஒன்றுக்குச் சொன்ன பதில் நினைவுக்கு வந்தது..

‘தெரிந்திருந்தால் சொல்லியிருப்பேன்’ என்றேன் நான்.

சிரிப்பலை.

அந்தப் பெண் நான் சொன்ன பதிலை எப்படிக் கொள்வது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்துவிட்டாள். என் பதில் அவளை நான் கிண்டல் செய்வதாகப் பட்டிருக்குமோ என்று எனக்குத் தோன்றிற்று.

நான் சொன்னேன்:’  என் மனத்துள் எப்படித் தோன்றிற்றோ அப்படியே நான் அதை எழுதினேனே தவிர, வாசகர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமென்ற உந்துததினால் நான் அந்த நாடகத்தை எழுதவில்லை. நீங்கள் அதைப் படிக்கும்போது, அது என்ன சொல்ல வருகின்றது என்று நினைக்கின்றீர்களோ அதுதான் அர்த்தம்.’

‘அபத்த நாடகம்’ என்று சொல்லலாமா?’ என்றாள் இன்னொரு பெண்..

’இருக்கலாம். ஒரு நல்ல இலக்கிய படைப்புக்கு அர்த்த த் தின் ஆதிக்கமோ அல்லது அதற்கு ஏதாவது பட்டயம் கட்டித் தொங்கவிட வேண்டும் என்ற தீவிரமோ இருக்க க் கூடாது’. ‘கலைஞன் பெற்றெடுக்கிறான், விமர்சன்ப் பாதிரிகள் பெயர் சூட்டுகிறார்கள் என்பார் ஜி.கே.செஸ்டர்டன்’ என்றேன் நான்.

1937ல், பிகாஸோ, ‘குவெர்னிகா’ என்ற உலகப் புகழ் பெற்ற ஓவியம் வரைந்தார். ஜெர்மனி-இத்தாலியப் படைகள் ஸ்பெய்ன் மீது குண்டு மாரி பெய்து ஏராளமான உயிர்ச்சேதத்தை விளவித்ததை உட்கருவாக க் கொண்டது இவ்வோவியம்..

’இதில் காணும் ஒவ்வொரு பொருளும் உருவக க் குறியீடு. காளையும் குதிரையும் ஸ்பெயினின் கலாசாரப் படிமங்கள்’ என்றார்கள் விமர்சகர்கள்.

ஆனால் இந்த ஓவியம் பிரான்ஸ் நாட்டுத் தத்துவப் பிதாமகர் சாத்ரேவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ‘ மிகைப் படுத்தப்பட்ட விலங்கின் உருவங்கள் எந்த அளவுக்கு ஸ்பெய்ன் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்கப் போகின்றது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றார் அவர்

‘எதிர்ப்புணர்வின் விளைவாக உருப் பெற்றது அந்த ஓவியம். அதன் அர்த்தம் எனக்குத் தெரியாது’ என்றாராம் பிகாஸோ.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியினால் பாதிக்கப்பட்ட உந்துதலில் உள்மனம் காட்டும் பன்முகப் பாதையில் செல்ல வேண்டுமே தவிர, படைப்பாளி  நேர்க்கோட்டு வழியில் அர்த்தத் தின் ஆவேசத்தைச் சுமையாகச் சுமக்க வேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தம் அவனுக்கு இருக்க க் கூடாது என்பது அவர் வாதம்.

சிறப்பான படைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் அதற்குள் இன்னொரு பிரதி இருக்கத்தான் செய்யும். அந்தப் பிரதியைத் தேடுவது வாசகனுடையதே தவிர அதைப் படைத்த கலைஞனுடையதன்று.  நான் கூறுவது மேல்நாட்டினின்றும் இறக்குமதியான கருத்து இல்லை. நம் நாட்டு அபிநவகுப்தாவும் தொல்காப்பியரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்..’த்வொனி’, உள்ளுறை’ என்று நம் இலக்கண மரபில் கூறப்படுவையெல்லாம், ஒரு வகையில் பார்க்கப்போனால், படைப்பின் உட்பிரதிகள்தாம். அவை எத்தனை வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

அரசியல் பாதிப்புறாத கலைப் படைப்பு என்று எதுவுமே கிடையாது. ஷேக்ஸ்பியரின் சரித்திர நாடகங்கள் அனைத்தும், அதிகாரம் என்ற ஏணியின் உச்சப் படியில் யாருக்கு இடம் என்பது பற்றித்தான். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நாவல்களின் தொனிப் பொருள் ஐரிஷ் அரசியல்தான் என்று கூறுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? அணுகுண்டு என்ற டாமகில்ஸ் கத்தி மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்தில்தானே சாம்யுவல் பெக்கட்டின் அபத்த நாடகங்கள் எழுதப் பட்டன? நடப்பு, யதார்த்த உலகினின்றும் தப்பிக்க முயலும் காஃப்காவின் உலகம் ,நடப்பு உலகத்தைக் காட்டிலும் அச்சுறுத்தும் ஒரு பயங்கர சொப்பனம் போல் ஏன் இருக்க வேண்டும்

எல்லா சிறந்த புலவர்களின் படைப்புக்களும் பொறுப்பான நோக்கமின்றி சூன்யத்தில் பிறப்பதில்லை. ஆனால் அப்பொறுப்பை அவர்கள் கோஷங்களாக்கி, ஆவேசமாக கூக்குரலிடுவதில்லை. அது இலக்கியமாகாது. நல்ல படைப்புக்களின் உள்ளார்ந்த குரல்கள்தாம், அர்த்தப் பரிமாணங்களுடன் ஒரு நல்ல வாசகனுக்கு விருந்தாக அமையும்.

புறநானூற்றுச் செய்யுட்களிலேயே ஒரு குரல்தான் தனித்து ஒலிக்கின்றது.புறப்பாடல்கள் பொதுவாகப் போர் பற்றியும், அரசர்களின் வீரம், கொடைப் பண்பு ஆகியவைப் பற்றியும்,பரிசில் வேண்டுவது பற்றியும் இருக்கும்.. ஆனால் ஒரு புலவர் இவற்றில் எது பற்றியும் பாடவில்லை. , அதோடு மட்டுமல்லாமல் அவர் இயற்றியதாகச் சங்கப் பாடல்களில் இரண்டு செய்யுட்கள்தாம் காணப்படுகின்றன. ஒன்று, நற்றிணையில், மற்றது, புறநானூற்றில்.. நற்றிணைச் செய்யுள் பிரிவைப் பற்றியது, தலைவிக் கூற்று. புறநானூற்றில் வரும் செய்யுள்தான் அவர் தனிக் குரல்.

புலவர் பெயர் கணியன் பூங்குன்றனார். ‘கணியன்’ என்றால் அவர் சோதிடராகவோ அல்லது வானவியல் அறிஞராகவோ இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தப் பாட்டின் முதல் வரி அனைவருக்கும் தெரிந்திருக் க கூடும். ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’. உலகத்திலேயே சிறந்த பத்துப் பாடல்கள் என்றால், அவற்றில் உறுதியாக இடம் பெறக் கூடிய இப்பாடல், அத்தகுதியைப் பெற முக்கியக்காரணம் முதல் வரி மட்டுமன்று, அதைத் தொடர்ந்து வரும் வரிகள். ’யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்பது எந்தமன நிலையில் பாடப்பட்டிருக் க கூடு.ம்?

பாலஸ்தீன் உருவாதற்கு முன் பாலஸ்தீனிய அகதிகளும், சிங்கள வன்முறையின்போது நாட்டை விட்டு வெளியேறிய தமிழ் அகதிகளும் வெளிநாடுகளில் புகலிடம்பெற்று வாழும்போது, அந்நிலையில், ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று சொல்லியிருந்தால் அதற்கு என்ன பொருள்?  டொராண்டோவில் இருந்தாலும் அதை யாழ்ப்பாணமாக நினைத்துக் கொண்டால், அது யாழ்ப்பாணமாகும். அப்பொழுது டொராண்டோவிலுள்ள எல்லா இனத்து மக்களும் அவர்களுக்கு உறவினர்களாகத் தெரிவர்.

கணியன் பூங்குன்றன் வரலாற்றைப் பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்?

மற்றையச் சங்கப் புலவர்கள் அரசரைப் புகழ்ந்து பாடும்போது, இவர்,zen பௌத்தத்தின்  ‘குன்றேறி’ நின்று பாடுகிறார்.‘பெரியோரை வியத்தலுமிலமே, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினுமிலமே’

இப்பாட்டின் ஒவ்வொரு வரிக்குள்ளும் உட்  பிரதிகள் பல இருக்கின்றன! செவ்வியல் இலக்கியத்தின் இலக்கணமும் அதுதான்!

 

 

 

 

 

 

 

‘The Queen of the Jasmine city’

October 22, 2018 § Leave a comment


I  read an interesting and  absorbing review about the  upcoming book by  Sharanya Manivannan on  the Tami poet-saint Andal (8th century AE)  , the only woman  among the celebrated twelve alvars. in scroll.in .

It is written in the form of a novel  entitled ‘The Queen of the Jasmine city’.   Sharanya visualises how, being a woman and yet, who could have  had the luxury  of dreaming of erotic love,  belonging as she did to a patriarchal era,  lived  Her loneliness could have been overwhelming.  It promises to be an innovative  and highly imaginative fiction.

I plan to read this book. And here is the rub. I do not know whether the reviewer Urvashi Baghuguna got it wrong .

It is not Peryalvar, the saint and bachelor, who adopted Andal as his daughter, who  narrates the laments of Devaki, the birth-mother of Krishna , as having missed his childhood pranks, as he grew up with his foster mother Yasodha ,but it is Kulasekara alvar, the Chera king to whom these poems are attributed by the vishnava tradition.