Sanskrit and cosmic energy.

August 29, 2016 § 1 Comment

Today there was an interesting news item in TOI that if one were to study and speak the Sanskrit language, the possibility of her/his becoming a genius is not remote. Reason: it is a scientific language in the sense that ‘when it is written and spoken it helps maintain the balance between the left and right hand side of our brain hemisphere’. One can experience, it is said, the cosmic energy ,while conversing in this language.It is also argued that there are therapeutic advantages in learning this languages for those who suffer from cleft palate. No surgery is needed to  set it right.Just speak Sanskrit!

I do not understand why the study of Sanskrit needs to be sold in this manner. For all I know, Sanskrit, as we know now was never a spoken language  of the common man,  in any part of the country, now known as Bharat.  One can find a long list of the various dialects spoken all over India in Natya Sastra.   Vedic Sanskrit was confined only to the elite , who were in a minority. We have no historical proof whether they or their descendants were cured of cleft palate and other such maladies by simply reciting Sanskrit and also did experience cosmic energy!

We need studying Sanskrit to have a deeper understanding  of our own culture   with all his good aspects not excluding the shortcomings   in the context of our social history. We ( the country as a whole) need studying Tamil also, which shares its historical antiquity with Sanskrit and yet,  remains as a spoken language, even now with a long literary continuity.

Markazhi explosions

August 28, 2016 § Leave a comment

Of course, there is no generative link between ritual and theatre because they are different reflections of the same kind of human activity i.e.  ‘performance’. The activity is characterized by the combination of two elements, which, Schechner named as ‘ entertainment’ and ‘efficacy’, which in varying proportions create the continuum of all kinds of performances. The combination cannot be separated and even in the extremes of the continuum no single element exists in its purity i.e. there is no absolute entertainment or absolute efficacy. All the sahityas composed by the masters of the yester eras, sung in a classical Carnatic music concert by the contemporary musicians are not merely for entertainment but for efficacy as the foremost objective. When the element of entertainment outbalances efficacy, the result is ‘theatre’, which is, perhaps, what is happening in all our music concerts, if we stretch the theory of performance by Schechner.

What is ‘efficacy’ and what is ‘entertainment’? Schechner suggests the following elements: ‘entertainment is fun, only for those there,  emphasis on ‘now’, performer knows what she/he is doing, audience watches, audience appreciates, criticism flourishes, and individual creativity. For ‘efficacy’, results, link to an abstract other(divinity as in all the compositions of the Trinity), symbolic time, audience participates, collective creativity(performer and audience togetherness, as in a typical Carnatic music concert) which  is  in fact, pure theater’.

Schehner, while writing  about ‘selective listening; and ‘selective watching’ in the context of an all-night folk theatre in Tamilnadu(perhaps,’therukoothu’) said that the music concert he attended also featured these aspects and as such justified his claim that it was a ‘ritual’ and  as such a ‘theatrical event’.

What does he mean by ‘selective listening’ and ‘selective watching?’ In ‘Therukoothu’ shows, which are invariably all-night happenings from dusk to dawn in the rural areas of Tamilnadu, the villagers who come to see them , selectively watch ,choosing the time only when their favorite actors are on the stage, the reason being, as they already know the story (tales from Mahabharata or Ramayana) they only want to appreciate  their favorite actors’ performance on that particular night. Rest of the time they dine or sleep in the vast open ground, where these plays are staged, during the lean periods of agricultural production i.e. summer.

One can believe that Schechner might have had the same experience, when he attended the music concert in Chennai. Some of them, who came for the concert, constrained, as they were, by occupying a limited space in an auditorium, unlike the rural folks, watching a ‘therukoothu’  performance, who were blessed with the luxury of an open field to stretch and sleep, yet,  managed to have few winks, when the artiste sang that, perhaps, what led Schechner to conclude that they were not their favorite ragas ,thereby, equating them with the villagers, who kept awake only when their favorite actors were on the stage.

And Schechner also might have seen the ‘exodus’ during the ‘thani avarthanam’ session. This was, in essence, ‘selective listening’ for him, as they were not inclined to listen to ‘the beats of the drums’.

As what was the practice in a ritual, he might have thought that the sacred ‘prasads’  were being distributed, when he watched people making a bee-line towards the place, where the eats were aplenty.

A few years ago, Sangeet Natak Academy attempted a sort of reservation policy by funding  such of those regions, where there is no serious theatre worth mentioning and they chose, hold your breath, Tamilnadu! I am not sure whether this scheme has revolutionized the theatre scene in Tamilnadu, but my question is, if in the considered opinion of Richard Schechner, a Carnatic music concert is theatre in essence,, how can one say we lack serious theatre?





ராணுவ ஆட்சியில் மனித முகங்கள்

August 27, 2016 § 1 Comment

நான் போலந்து வார்ஸாவில் இருந்த போது(1981-1986) எனக்கேற்பட்ட மறக்க முடியாத அநுபவங்களில் இதுவுமொன்று. ஒரு கிராமத்துக்குச் சென்ற அநுபவம்

வார்ஸாவிலிருந்து ஆறு மணி பேருந்துப் பயணத்தில், கோனின் என்ற ஒரு கிராமம். அது வார்த நதிக்கருகே இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தின் சிறப்பு என்ன வென்றால்,, மத்திய நூற்றாண்டுகளில், ஒரு போலந்து கிராமம் எப்படி இருந்திருக்குமோ, அதை எடுத்துக் காட்டும் ஒரு தொல் பொருள் அருங்காட்சியகமாக, அரசாங்கம் அதை வைத்திருந்ததுதான்.

அந்தக் கிராமத்தை நானும் என் மனைவியும் பார்க்க வ்ண்டுமென்று. என் மாணவிகள் யோஜனை சொன்னார்கள். நான்கு மாணவிகள் கூட வருவதாகச் சொன்னார்கள்.

அந்தக் கிராமத்தை ஒட்டியிருந்த ஒரு சிறிய நகரத்தில் இறங்கினோம். நவீனக் காலத்து வாடை அடிக்கக் கூடாதென்பதற்காக, அந்தக் கிராமத்துள் காரோ, பஸ்ஸோ எதுவும் வரக் கூடாதென்ற தடை இருந்தது.

இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரம். நடந்து செல்வதென்ற ஏற்பாடு.

அந்தச் சிற்றூருக்குப் போய்இறங்கியதும், எங்களுக்கு ஏற்பாடாயிருந்த,  ஒரு சிறியவிடுதியில், சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுவிட்டு அந்தக் கிராமத்துக்குப் புறப்பட்டோம்..

அது குளிர் காலம். வானத்திலிருந்து பனிமலர்கள் கீழே விழுந்து கொண்டிருந்தன.

கிராம ‘மியூஸியத்தைப் பார்க்க வந்தவர்கள் என் மனைவியைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந் தது எனக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தரவில்லை. காரணம் அவள் உடை.  காஞ்சிவரம் புடைவை, அதற்குமேல்  ஓவர்கோட்.  நான் எவ்வளவு சொல்லியும் ‘பாண்ட்’ அணிய மறுத்துவிட்டாள்.

கிராமத்தைச் சென்றடைந்ததும், திடீரென்று பதினைந்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் போய் விட்டாற் போல ஓருணர்வு. அந்தக் கிராமத்து வீடுகளில் இருந்தவர்கள், பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய உடைகளில் இருந்தார்கள். குதிரைகளில் சிலர் சவாரி செய்து கொண்டிருந்தனர்..

கண்காட்சிக்காக வைக்கப் பட்டிருந்தன. மண்பாண்டங்கள், பெரிய பெரிய ஜாடிகள், அவற்றை நிர்வகிக் க அமர்த்தப்பட்டிருந்த இளைஞர்களும் மத்திய நூற்றாண்டுக் காலத்திய போலிஷ் மொழி பேசியதாக என் மாணவிகள் சொன்னார்கள்.

நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்து விட்டு சிற்றுருக்குத் திரும்பி வந்த போது இளம் வெய்யில். வீதியிலிருந்த பனி மலர்கள் வெய்யிலில் இறுகிக் கண்ணாடி தோற்றத்துடன் இருந்தன. மிக எச்சரிக்கையுடன் நடக்க வேண்டும்.இல்லாவிட்டால் வழுக்கி விடும்.

என் மனைவி வழுக்கிக் கீழே விழுந்து விட்டாள்..நல்ல வேளை,நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதி அருகே.. இருந்தது.

அவளை கைத்தாங்கலாக அழைத்துச் சென்று உள்ளே கட்டிலில் படுக்க வைத்தோம். பொறுக்க முடியாத வலியினால் கஷ்டப்பட்டாள்.

ஒரு டாக்ஸியில் உள்ளூர் மருத்துவ மனைக்கு அழைத்துச் சென்றோம். நல்ல கூட்டம். அங்கிருந்த அந்த நகரத்து மக்கள் முதல் தடவையாகச் சேலை கட்டிய ஒரு பெண்ணை பார்த்திருக்க வேண்டுமென்றுமென்று தோன்றியது.  ’ஜிப்ஸி’’ யா என்று என் மாணவிகளிடம் கேட்டார்கள். ‘இந்துஸ்கா’’ (இந்தியப் பெண்மணி) என்று அவர்கள் பதில் சொன்னார்கள். ந

’இன்று நான் வி.ஐ.பி பொறாமைப் படாதீர்கள்’ என்றாள் என் மனைவி.

பரிசோதனையில் iஇடக் காலில் எலும்பு முறிவு என்று தெரிந்தது. ‘இப்பொழுது தாற்காலிகமாக்  கட்டுப் போடுகிறோம். வர்ஷாவா போய் cast போட்டுக் கொள்ளுங்கள்’ என்றார் அங்கிருந்த மருத்துவரள்.

‘உட்காரக் கூடாது படுக்கவைத்தே அழைத்துப் போங்கள்’ என்றார் அந்த அழகிய பெண் டாக்டர்.

விடுதிக்கு த் திரும்பி வந்த போது இருட்டிவிட்டது  வார்ஸ்வாவுக்கு விடியற்காலைதான் ‘ட்ரெய்ன்’. பஸ்ஸில் என் மனைவியால் போக முடியாது. டாக்ஸியிலும் அதே பிரச்னைதான்.

என் மாணவி ஒருத்தி புகைவண்டிக்குப் பயணச் சீட்டுகள் வாங்கிக்கொண்டு வந்தாள்.

விடியற்காலை நாலு மணிக்கு வண்டி. ஸ்டேஷன் 3 கிலோமீட்டர் தூரத்திலிருந்தது. விடியற்காலை 2.33 மணிக்கு டாக்ஸி அழைத்து வர இரண்டு மாணவிகள் சென்றார்கள்.

அரை மணியாகியும் அவர்கள் திரும்பி வரவில்லை.

எங்களுக்கு ஒரே கவலையாக இருந்தது.

பத்து நிமிஷங்கள் கழித்து, வாசற்கதவு பலமாகத் தட்டப் படும் சப்தம் கேட்ட்து/

ஒரு மாணவி போய் திறந்தாள்.

டாக்ஸி கொண்டு வரப் போன இரண்டு பெண்களும் இரண்டு போலீஸ்கார்ர்களுடன்  திரும்பி வந்திருந்தார்கள்.

’என்ன பிரச்னை?’ என்று கேட்டேன்.

‘ இப்பொழுது  ராணுவ ஆட்சி அல்லவா? இரவு முழுவதும் ஊரடங்குச் சட்டம். யாரும் நடமாட முடியாது. எங்களை சாலிடாரிட்டி இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களென்ற சந்தேகம் இவர்களுக்கு,ப்ரொஃபஸ்ர் மனைவிக்கு ஃப்ராக்ட்ஷன், உடனே வார்ஸா போக வேண்டும். ஸ்டேஷனுக்குப் போக டாக்ஸி தேடி வந்தோம் என்று சொன்னால் நம்ப மறுக்கிறார்கள். பானி இந்திராவை ( ’பேஷண்டைப்’  பார்க்க வேண்.டுமென்றார்கள். அழைத்து வந்திருக்கிறோம்’ என்றாள் ஒரு மாணவி.

அவர்களை உள்ளே நான் அழைத்த்துச் சென்றேன்.

கட்டிலில், பெரிய கட்டு போடப்பட்ட நிலையில் படுத்திருந்தாள் என் மனைவி.

அவளைச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்கள் அந்த போலிஸ் இளைஞர்கள்

பிறகு என் மாணவிகளிடம் போலிஷில் வேகமாக எதோ சொன்னர்கள். எனக்குப் புரியவில்லை

நடாலியா (மாணவிகளில் ஒருத்தி) சொன்னாள்: ‘ வாசலில் போலீஸ் வான் இருக்கிறது. ஸ்ட்ரெச்சர் இருக்கிறது. வண்டியில் இன்னும் இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் இருக்கிறார்கள்.  ஸ்டேஷனுக்கு உடன் வந்து,, ட்ரெய்னில், ஏற்றிவிடுவதாகச் சொல்கிறார்கள், உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றால்..‘ ’

என் மனைவி அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் ‘ஜென்குயியா(ங்) என்றாள். ‘ஜென்குயாங்’ என்றாள் போலிஷில் ‘நன்றி’ என்று அர்த்தம்.

இதை எதிர்பார்க்காத அந்தப் போலீசஸ்காரர்:களின்முகங்கள் மலர்ந்தன. இருவருக்கும் வயது, இருபத்தைந்துக்குள்தான் இருக்கும்.

உடனே அவர்கள் செயல்பட்த் தொடங்கினார்கள். ’ஸ்டெர்ச்சரை’ எடுத்துக் கொண்டு வந்தா ஒருவன். இன்னொருவன், ‘ப்ளாஸ்கி’ல் தேநீர் கொண்டுவந்தான்.

’ட்ரெயினில்’ ஏறியதும் என் மனைவி சொன்னாள்’ “ கிராம மியூஸியத்தைப் பார்த்தத்தைக் காட்டிலும் இதுதான் நல்ல அனுபவம்.இப்பொ எனக்கு வலியே தெரியலே’




முதல் திருப்பம்

August 26, 2016 § 2 Comments

என் வாழ்க்கையில் பல எதேச்சையான சம்பவங்கள் நிகழ்ந்து, அவை என் வாழ்க்கையின் திருப்பு முனையாக அமைந்துவிட்டன.

நான் தமிழ் முதுகலைத் தேர்வில் முதல் வகுப்புப் பெற்றிருந்தாலும், ஆறு மாதம் வரை எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை. காரணத்தை நான் ஆராய விரும்பவில்லை. 1952ல் புதுப்புதுக் கல்லூரிகள் தோன்றின. ஆனால் எனக்குத்  வேலை கொடுக்க யாரும் தயாராக இல்லை.

நான் பம்பாய்க்குப் போய்விட்டேன்.

அங்கு என் அண்ணன் ஓர் ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராக இருந்தார். ஆங்கிலத்திலும் எனக்கு ஓரளவு தேர்ச்சி இருந்ததால்,, நானும் இதழியியல் துறையில் சேர்ந்து விடலாமென்று நினைத்தேன்.

பம்பாய் போன உடனேயே என் அண்ணன் சொல்லி விட்டார்:’ அண்ணனும் தம்பியும் ஒரே பத்திரிகையில் வேலை செய்வது உசிதமில்லை. ‘ஃப்ரீ ப்ரெஸ் ஜெர்னலை’த் தவிர வேறு பத்திரிகையில் முயற்சி செய்யலாம். நீ தமிழ் எம்.ஏ. படிக்கப் போனதே தப்பு. யார் சொல்லியும் நீ கேட்கவில்லை’

அவர் அவருடைய பல பத்திரிகைத் துறை நண்பர்களிடம்

என்னை பற்ரிச் சொல்லி வைத்தார்.

ஒரு நாள் என் அண்ணன் என்னிடம் சொன்னார்: ‘ ‘ப்ளிட்ஜ்’ (Blitz) பத்திரிகை ஆசிரியர் கராக்காவைப் போய் பார்/ என் நண்பர் ஒருவர் கராக்காவுக்கு மிகவும் வேண்டியவர். சம்பளம் அதிகம் கிடைக்காது. வேலையைக் கற்றுக் கொள்ள உதவும். இன்று மதியமே போய்ப் பார்ப்பது நல்லது.’

முலண்டிலிருந்து, விக்டோரியா டெர்மினஸ்ஸுக்கு மதிய உணவு சாப்பிட்டவுடன் கிளம்பிவிட்டேன்.

‘ப்ளிட்ஸ்’ அலுவலகம் போனவுடன், எனக்கு லேசாக நடுக்கம் கண்டது. கராக்காவை நான் பார்த்திராவிட்டாலும், மிகப் பிரபலமானவர் என்று தெரியும்.

நான் அலுவலக வாசலை அடைந்ததும், வெலியே வந்த ஒருவர் என்னை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்தர். சிவந்த மேனி. நல்ல உயரம். எனக்கு நாக்குக் குழறியது. ‘ மிஸ்டர் கராக்கா….’

‘ஓ! கராக்காவா? இன்று அவர் ஆபிஸ் வரவில்லை. வரவும் மாட்டார்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே போய்விட்டார்.

எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. ஒரு ‘பப்ளிக் பூத்’திலிருந்து அண்ணனுக்கு ஃபோன் செய்து விஷயத்தைச் சொன்னேன். ‘கராக்கா மாலை ஆறு மணிக்கு ராயல்  ஏஷியாடிக்

ஸொஸைட்டி ஹாலில்’ ஒரு கூட்டத்தில் பேச இருக்கிறார். அங்குப் போய் பார்..’ என்றார் அண்ணன்

ஆறுமனிக்குச் சற்று முன்பாக, ராயல் ஏஷியாடிக் ஸொஸைட்டி ஹாலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

அங்கு ஒருவரிடம்,’ இன்று இங்கு கராக்கா பேச இருக்கிறாரா?’ என்று கேட்டேன்.

‘அதோ போகிறாரே, அவர்தான் கராக்கா’ என்றார் அவர்.

நான் திடுக்கிட்டேன். அவர் சுட்டிக் காட்டியவர், மதியம் என்னிடம் கராக்கா இன்று வர மாட்டார் என்று சொன்னவர்.

இவரா என க்கு வேலை கொடுக்கப் போகிறார் என்று தோன்றிற்று.

அன்றிரவு என் அண்ணனிடம் சொன்னேன். ‘ பத்திரிகைக் காரர்களை நான் இனி நம்பத் தயாராக இல்லை.’

‘பொறுமை வேண்டும். நான் பம்பாய்க்கு வந்து மூன்று மாதம் வரை எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை. அப்புறம் முதலில் ‘பம்பாய் கிரானிகல்’ சேர்ந்தேன். நீ வந்து பதினைந்து நாளாகிறது. அதற்குள் வேலை கிடைத்து விடுமா?’

‘நான் ஆறரை மாதமாக வேலை தேடுகிறேன்..’

அண்ணன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அடுத்த நாள் நான் அண்ணன் அலுவலக நூல்நிலையத்தில்

ஒரு புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நூல்நிலையத்தில் என்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

அப்பொழுது, அதட்டலாக,’ ஹூ ஆர் யூ / ‘ என்ற குரல் கேட்டது

நான் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு எழுந்து நின்றேன். வயதானத் தோற்றம். மிடுக்குக் குறையவில்லை.

‘ நான்…  ‘ என் அண்ணன் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு, ‘ அவருடைய தம்பி’ என்றேன்.

‘ நீ படிக்கிறாயா? வேலை பார்க்கிறாயா?’

அப்பொழுதுதான் எனக்குப் புரிந்தது அவர் சதானந்த். ‘ஃப்ரீ ப்ரெஸ் ஜெர்னல்’ பத்திரிகை ஆசிரியர், ,உரிமையாளர்..

‘படித்து முடித்துவிட்டேன் .எம்.ஏ. வேலை கிடைக்கவில்லை.’

‘என்ன எம்.ஏ?’

‘தமிழ் எம்.ஏ.’

‘தமிழ் எம்.ஏ. படித்துவிட்டு, பம்பாய்க்கு ஏன் வந்தாய்? மெட்ராஸில் அல்லவா வேலை தேட வேண்டும்?’

‘ஆறு மாதமாக மெட்ராஸில் வேலை கிடைக்கவில்லை. எனக்கு ஆங்கிலத்திலும் ஓரளவு தேர்ச்சி உண்டு. ‘

‘உன் அண்ணன் என்னிடம் இதைப் பற்றி ஏன் சொல்லவில்லை?’


‘ சரி, உனக்குப் பிடித்த ஏதேனும் ஒரு தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை ஆங்கிலத்தில் எழுதி, இன்றைக்கு மறுநாள், என்னை வந்து என் ஆபீஸில் பார். நான் யார் தெரியுமா?’

‘தெரியும் என்பதற்கு அடையாளமாக நான் தலை அசைத்தேன்.

அவர் போய்விட்டார்.

அன்று மாலை நான் வீட்டுக்குப் போனவுடன் அண்ணி என்னிடம் ஒரு தந்தியை நீட்டினார்.

திருச்சி அண்ணனிடமிருந்து வந்திருந்தது தந்தி.

‘ திருச்சி தேசியக் கல்லூரில் வேலை காலியாக இருக்கிறது. துணை முதல்வர் உனக்குத் தந்தி அடிக்கச் சொன்னார். உடனே புறப்பட்டு வா.’

அண்ணியிடம் தந்தியைக் கொடுத்தேன்.

\நான் படித்துவிட்டேன். என்ன செய்யப் போகிறாய்?’

அப்பொழுது அண்ணன் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பி வந்தார்.

அண்ணி அவரிடம் தந்தியை நீட்டினார்.

அண்ணன் படித்துவிட்டுப் புன்னகை செய்தார்.

‘ உங்கள் ஆசிரியர் நூல் நிலையத்தில்…’ என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அண்ணன் கூறினார்: ‘தெரியும்.

என்னை கூப்பிட்டு அனுப்பி என்னிடமு சொன்னார். நீ என்ன செய்ய இருக்கிறாய்?’

‘ என்ன செய்யலாமென்று நீங்கள் சொல்லுங்கள்’

‘ இது உன் முடிவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். பத்திரிகைத் தொழில் என்றால் ‘நைட் டூயூட்டி’க்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். யோசித்து முடிவு செய்துவிட்டு என்னிடம் சொல்.. இதைத்தான் ‘எக்ஸிஸ்டென்ஷியல் டைலம்மா’ என்பார்கள்.’ என்றார் அண்ணா.

.நான் விண்ணப்பம் செய்யாமலேயே, நேர்முகத்தேர்வுக்குப் போகாமலேயே கிடைக்கப் போகின்ற வேலை, வேண்டாம் என்று சொல்லலாமா

நான் திருச்சிப்  போக முடிவு செய்தேன்.

பத்ரிகைக்காரனாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஆசிரியனாக இருக்க முடிவு செய்தேன்.

இது முதல் திருப்பம்


தாகூரும் பாரதியும்

August 25, 2016 § Leave a comment


தாகூருக்கு எந்த விதத்திலும், கவிதைப் படைக்கும் ஆற்றலிலோ, ரசனையிலோ, சிந்தனை வீச்சிலோ, உலகளாவியப் பார்வையிலேயோ குறைவில்லாதவர் பாரதி.  இருப்பினும், இந்திய இலக்கிய உலகம், பாரதி கவிஞர் என்ற முறையில் அவருடைய முழு பரிமாணத்தை உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

தாகூர் இந்த வகையில் அதிர்ஷ்டம் செய்தவர். செல்வம் மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தவர். நோபல் பரிசைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு அதை அவரால் அடையவும் முடிந்தது. வெற்றி தரும் வெற்றியைப் போல் வேறு எதுவுமில்லை. நோபல் பரிசு தாகூரை இந்தியாவின் இலக்கிய icon ஆக அடையாளம் காட்டியது.

பாரதிக்கு இவ்வகையில் எந்த விதமான அதிர்ஷ்டமுமில்லை. இந்தியாவின் தெற்குக் கோடியில் தமிழ் நாட்டில் பிறந்து, கவிஞன் வாழ்க்கையை மேற்கொண்ட அவர், உலகளாவிய விருது எதனையும் இலட்சியக் கோட்பாடாகக் கொள்ளவில்லை. நாமகள் சொல்வளம் கொடுத்தாளே தவிர, சோற்று வளம் கொடுக்கவில்லை. வாழ்நாள் முழுவதும் வறுமையிலேயே உழன்றார்.

திருமகளின் செல்வக் குழந்தையாய்ப் பிறந்து, உலகம் முழுவதையும் பன்முறைச் சுற்றி வருவதற்கான வசதிகள் இருந்து, இலக்கியம் படைத்த தாகூரையும், வயிறு காய்ந்தாலும் கவிதையே மூச்சாகக் கொண்டு வாழ்ந்த பாரதியும், இவர்கள் இருவருக்கும் அமைந்துவிட்டச்  சமூகப் பின்னணியில் பார்க்கும்போதுதான், பாரதியின் இலக்கிய மேன்மை நமக்கு விளங்கும்..

தாகூர் குடும்பம் சர்வதேச அளவில் கலைஉலகத் தொடர்பு உடையது. தாகூர் நோபல் பரிசு பெறுவதற்கு எட்டு மாதம் முன்புதான், கலை உலகக் விற்பன்னராகிய  ஸ்வீடிஷ் இளவரசர், தாகூர் இல்லத்தில் தாகூர் குடும்ப விருந்தினராக இரண்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்திருக்கிறார். கலைப்  பற்றிய அறிவார்ந்த விவாதங்கள் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரல.மேல்நாட்டுக் கலாசார இலக்கியச் சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொள்ள இந்தப் பரிவர்த்தனைகள்


கீதாஞ்சலி வங்க மொழியில் பிரசுரமானபோது. கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகியது. தாகூர் அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். வங்காள மொழியிலிருந்த கவிதைகள் 157. அவற்றில், பல் கவிதைகளைத் தவிர்த்து விட்டு, ‘மேல்நாட்டு இலக்கிய ரசனை நுண்ணுணர்வுக்கேற்ப’’ புதிய 53 கவிதைகள் சேர்த்து (அவர் முதலில் இவற்றை ஆங்கிலத்தில் எழுதிய பிறகுதான் வங்க மொழியில் அவற்றைப் பெயர்த்தார் என்றும் கூறுவதுண்டு) அவற்றைப் பிரசுரத்துக்காக லண்டன் எடுத்துச் சென்றார். நோபல் பரிசு நோக்கி வைத்த முதல் அடி இது.

நோபல் பரிசு பெற்றிருந்த டபில்யூ.பி. யீட்ஸ் என்ற ஐரிஷ் கவிஞரின் முன்னுரையுடன்கீதாஞ்சலிபிரசுராமாக வேண்டுமென்று அவர் விரும்பினார். ஒரு பொது நண்பர் மூலம் இது சாத்தியமாயிற்று.

யீட்ஸுக்கு இக்கவிதைகள்  ஒரு புதிய உலகத்தை அறிமுகம் செய்து வைத்தனதமிழ்நாட்டுப் பக்தி இயக்கக்,கவிஞர்கள்(நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள்), ஜலாலுதீன் ரூமி, கபீர், சூர்தாஸ் போன்றவர்களின் mysticism பரிச்சயமானவர்கள், தாகூரின்கீதாஞ்சல்ஒரு புதிய வரவாகத் தெரியாது. ஆனால் யீட்ஸுக்கு அவை புதியவையாக இருந்தன. நீண்ட முன்னுரை எழுதினார்நோபல் பரிசை நோக்கி வைத்த இரண்டாம் அடி இதுஆனால்,தாகூ ருக்கு நோபல் பரிசு கிடைத்ததும், ,’இந்நூலுக்கு நோபல் பரிசு கிடைக்குமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லையென்றுயீட்ஸ் கூறியிருப்பது வேறு விஷயம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கலாசாரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் கவிதை மொழியை வேற்றொரு மொழியில ஆக்கம் செய்வது என்பது ஒரு பெரிய சவால்தான்பாரதியின் கவிதைகளுக்குத் திருப்திகரமான ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இது வரை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கம்பன், வள்ளுவன், பாரதி ஆகிய மூவரும், தமிழ்க் கலாசரத்துக்கு உரித்தான சொல் ஆளுமையில் நிகரற்றவர்கள். வேற்று மொழியில் அவை உருப் பெறும்போது அது அம்மொழியின் தோல்வியாக முடிந்து விடுகிறது. அதனால்தான், .கே.ராமாநுஜன், ஆழ்வார்ப் பாடல்களின் கருத்துகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவற்றிற்கு ஆங்கில அவதாரம் தந்திருக்காரே தவிர மாறு வேடம் அணிவிக்கவில்லை.

பாரதி உலகளிவில் அறியப்படாததற்கு இதுதான் காரணம் தாகூரின் அதிர்ஷ்டம் அவருக்கில்லை;








Do we have a Josef Szajna?

August 24, 2016 § Leave a comment

The period of five years from  1981 –86 I spent in Poland , as a Visiting Professor at Warsaw University was one of the most fruitful years in my career a ans academician and a writer. This period coincided with the Martial Law regime that came into force, a month after my arrival in Warsaw. It was because for the first time in the communist history of political rule, the Proletariat rose in revolt against the Establishment in active collaboration with the intellectuals.

So, naturally, all the  artistic activities including theatre that gave the slightest semblance of protest against the rulers were prohibited. But, what distinguished Poland from the other communist countries in the Eastern Europe  was that the Polish  Government was well-aware that these activities were  taking place clandestinely in the Churches and Universities.

Business was as usual for the famous Polish directors, like Grotowaski,Kantor,Swinarski, Szajna and Waijda.  One of my students took me to see a play that took place in a church.

It was a play on a poet of the past ,portrayed through his own works as interpreted by the Director. This needed versatility of the highest order.

Josef Szaina ( pronounced as ‘Shayna’) one of the most talented  directorss of Poland, presented ‘Cervantes’, the author of ‘Don Quixote’, which is considered as the first novel written in any global language. It was in a way the quintessence of the Spanish writer’s work, sort of portrayal , loaded with subtle political meanings that drew spontaneous applause from the intelligent viewers.

That picture of the poet, waging an endless but unsuccessful war against consumer- oriented, complacent society may be a valid theme  in contemporary India .For, Cervantes protested against the physical reality, characterized by obscurantism, servility, hypocrisy, grossness, violence and betrayal.

Cerv antes’s private universe was in  total  contradiction to the one he lived in his pursuit of chimarcial  ideal showing him thus as an odd man out. His eternal battle was against artistic insensibility, and though his quixotism suffered defeat he went on and on without giving up.

Characters in Cervantes’s life and from his novel Don Quixote, were grated into the play, and they constituted the anonymous compo sition on the stage. There was the knight and the squire, lady love mother,step-father,wife, daughter,monk, grave-digger, beggar and the shepherd. . They were all symbols relevant to every period. Szajna absorbed many things from the poems of Cervantes and translated them to theatrical idiom.As in all Szajna’s works, the visuals were the bottomline of the production  and the spoken word was reduced to the barest minimum.

In the play, a platform projected into the auditorium. A gigantic puppet with a Death’s head ,hung at the rear end of the platform, suspended from the balcony. For eyes, the puppet had illuminated lamps .Its arms were made of chains, and its ladder-torso had a television set lodged in the belly. It could represent anything one could think of , god, death, destiny, technological explosion, that very well could be the end of the world. As one who had lived through Ausctwitcz, Szajna knew what suffering meant and what it was to blot out millions  in the name of ethnic cleansing.

The play began with Cervantrs’s mother sitting at the feet of the giant puppet, and introducing her son as one ‘who writes about things that hurt us’.

The lights then went up ,showing a hall where books were burnt, announcing consumerism,the windmills were represented by ladders, with the knight Cervantes , stretched on them, as in a cross. The play was full of metaphorical images. The knight entangled in a spider’s web meant a man caught within a system from which there was no exit.

Likewise, ladders falling on men, interpreted as progressive philistinism destroying the society. The knight appearing for self-judgment before the huge puppet was a fitting finale! He opened the refrigerator and out flew live doves as harbingers of peace and harmony. Still some hope for man!

When I saw this play in 1983,  the picture of Mahakavi Bharati stood before my

mind’s eye.  He, too, was a rebel with a cause as Cervantes was. If one were to go through all his works, prose and poetry and all the literary genres he experimented with, one can find striking similarities between these two creative geniuses in regard to their political, social and spiritual values. As such, I felt at that time that Bharati can be brought back alive on the stage, not on the  basis of umpteen stale and weary biographies written about him by mediocre authors but on the foundation of his own works,  as Szajna had created Cervantes as a theatrical experience.

But do we have a Josef Szajna?




August 20, 2016 § 1 Comment

பரம்பரை பரம்பரையாக அந்தக் காட்டை ஆண்டு வந்த சிங்கம் இறந்து விட்டது. துரதிருஷ்டவசமாக (அல்லது மற்றைய மிருகங்களின் அதிர்ஷ்டவசமாக) அந்தச் சிங்கத்துக்குக் குடும்பம் ஏதுமில்லை. அப்பொழுதுதான் அந்தக் காட்டிலிருந்த மிருகங்களுக்கு அந்த யோசனை தோன்றிற்று.

நாட்டில் வாழும் மனிதர்களைப் போல், காட்டு அரசனைத் தேர்ந்தெடுத்தால் என்ன? இந்த யோசனை முதலில் தோன்றியது, அறிவுக்குப் பேர் போன ஓர் ஆந்தைக்கு..

அது கூடியிருந்த மற்றைய மிருகங்களிடம் சொன்னது : ‘தலைவனைத் தேர்ந்தெடுப்பதை மனிதன் ஜனநாயகம் என்கிறான். நாம் ‘மிருக நாயகமாக’ நம் அரசனைத் தேர்ந்தெடுப்போம். நாம் அமைதியாக வாழ விரும்புகிறோம் என்பதைக் காட்ட இக்காட்டில் பெரும்பான்மை இனமாக இருக்கும் மான் கூட்டத்தில் ஒன்றை அரசனாகத் தேர்ந்தெடுப்போமே,என்ன சொல்லுகிறீர்கள் ?’

‘நல்ல யோசனைதான். ஆனால், புலிகள், கரடிகள் காண்டாமிருகங்கள் போன்ற வலிமை மிகுந்த நம் குடியினர் இருக்கும் காட்டில் ஒரு மானை அரசனாகத் தேர்ந்தெடுப்பது பொருத்தமாக இருக்குமா? மான்களுக்கு நல்லதா?’ என்று கேட்டது ஒரு நரி.

‘ஏன் பொருத்தமில்லை?மிருகங்களைக் காட்டிலும் கொடூரமான மனிதன் ‘பசு வதை கூடாது’ என்று சட்டம் இயற்றும்போது, நாம் ஏன் இனி ஒரு விதி செய்யக்கூடாது?’ என்று மென்மையான குரலொன்று கேட்டது.

எல்லா மிருகங்களும் குரல் வந்த திக்கை நோக்கின.

வாட்டசாட்டமான, அழகான பொன்னிற ஆண் மான் ஒன்று அங்கே நின்று கொண்டிருந்தது. அது அந்தக் காட்டுக்குப் புதிதாய்த் தோன்றியது.

‘நாங்கள் உன்னை இது வரைப் பார்த்ததே இல்லையே?’ என்றது ஒரு புலி. வாயில் எச்சில் ஊற.

’நான் மேற்கு திசையில் இருக்கும் ஒரு காட்டைச் சேர்ந்தவன்.  நான் பிறந்தது புலி இனத்தில். அகங்காரம் மிக்கவனாக இருந்தேன். புலிகளைத் தவிர வேறு எந்த விலங்கும் காட்டில் இருக்கக் கூடாது என்ற இனவெறியில், அந்தக் காட்டிலிருந்த மற்றைய மிருகங்கள் அனைத்தையும் கொன்ற பாவி நான். மான் உருவில் வந்த வேறொரு ஒரு ரிஷியைப் மான் என்று நினைத்துக்  நான் கொல்ல முயன்றபோது, அவர் திடீரென்று ரிஷியாய் மாறி ஒரு சாபம் கொடுத்தார்: நீ இனி மானாக மாறக் கடவது! நீ கொன்ற மிருகங்களின் ஆவி உன்னைத் துரத்தட்டும்! அதுவே உனக்கு நரகம் என்று. நான் அவரைக் கெஞ்சியதற்கு இரங்கி அவர் சாபத்தின் கடுமையைக் குறைத்து என்னை ஒரு பொன்மானாகவும் மாற்றினார்

‘வடக்கே இந்திரபிரஸ்த காட்டுக்குச் சென்று மிருகச் சமூகத்துக்கு கைங்கர்யம் புரிவதை உன் கடமையாய்க் கொண்டால், உன்பாவம் விலகும்’ என்று கூறிவிட்டு தபஸ் செய்ய போய்விட்டார் மான் உருவில் வந்த அந்த ரிஷி. அவர் போன பிறகு, நான் மேற்கு திசையிலிருந்து புறப்பட்டு உங்களிடம் அடைக்கலம் கோரி இங்கு வந்திருக்கிறேன்.’ என்று குரல் தழு தழுக்க கண்ணீர்ப் பெருகக் கூறியது அந்த பொன் மான்.

‘சரி, ‘இனியொரு விதி செய்வோம்’ என்றாயே, என்ன விதி?’ என்று கேட்டது ஆந்தை.

‘நாம் யாவரும் இனி மற்றைய மிருகங்களைக் கொன்று மாமிசம் சாப்பிடக் கூடாது என்ற விதி. அப்படி ஒரு விதி செய்தால், ஒரு மானைக் கூட நம் அரசனாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். நரியின் பயத்துக்கு இடமில்லை. என்னை நீங்கள் அரசனாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்று நான் சொல்லவில்லை. நான் அந்நியன். உங்களிடையே இருக்கும் மான் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுங்களேன்.’

மிருகக் கூட்டத்தில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

‘மான் அரசனா?’ உனக்கென்ன பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? மான் அரசு செய்தால், புலிகளுக்கு ராஜ உணவு !’ என்று கூறிவிட்டு ஏளனமாகச் சிரித்தது ஒரு புலி.

‘ஜனநாயகத்தில், எல்லா மனிதர்களுக்கும் பணக்காரனோ, ஏழையோ எந்த வித்தியாசமும் பார்க்காமல் சம உரிமை என்கிறான் மனிதன். நாமும் மிருகநாயகத்தில் அப்படிச் செய்வோமே?’ என்றது பொன்மான்.

‘இது சாத்தியமில்லை. எங்களுக்குப் புலிகளைக் கண்டால் பயம் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும். புலிகளைக் கண்டால் பயந்து ஓடிக் கொண்டுதான் இருப்போம். ஜனநாயகத்திலும் தடி எடுப்பவன்தான் தண்டல்காரன் என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவர்கள் தேர்தல்களும் இந்த அடிப்படையில்தான் நடக்கின்றன என்கிறார்கள்’ என்றது இன்னொரு மான்.

‘நான் அரசனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மானுக்குப் பாதுகாவலாக இருப்பேன். தாவர உணவுகள்தாம் சாப்பிட வேண்டுமென்று ஆகிவிட்டால், மிருகங்கள் ஒன்றைக் கண்டு இன்னொன்று ஏன் பயப்படவேண்டும்? விலங்குகள் பசிக்கிறபோதுதானே உணவுக்காகக் கொல்கின்றன. மனிதனைப் போல் கொல்வதையே ஒரு விளையாட்டாகக் கொள்ளவில்லயே?’ என்றது பொன் மான்.

‘நாங்கள் இனிப் புல்லையும் தழைகளையும் இலைகளையுந்தானா சாப்பிட வேண்டும்?’ என்று கோபமாகக் கேட்டது ஒரு புலி.

‘எல்லாம் பழக்கத்தைப் பொருத்த விஷயம். காட்டில் அமைதி நிலவ வேண்டுமானால், கொல்லாமைதான் நம் அரச தர்மமாக இருக்க வேண்டும். மான்களில் ஒன்றை அரசனாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அனைவரும் ஆதரவாக இருந்தால், அனைத்து மான்களும் ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு மானை மாட்சிமை மிக்க மன்னராக்குவோம்.’ என்றது பொன் மான்.

அப்பொழுது ‘ நீயே எங்கள் பிரதிநிதி. நீயே எங்கள் அரசன். ‘ என்று கூக்குரலிட்டன மான்கள்.

‘அதெப்படி? அவனே ஒப்புக்கொண்டபடி அவன் அந்நியன். இந்திரபிரஸ்தத்தைச் சேர்ந்தவன் இல்லை. மேற்கே ஒரு காட்டில் பல கொலைகள் செய்து வந்திருக்கின்றான். இப்பொழுது நல்லவனாக இருக்கலாம்., அதுவும் ஒரு ரிஷியின் அநுக்கிரகத்தால். நம் காட்டு மான் ஒன்றையே நாம் அரசனாகத் தேர்ந்தெடுப்போம்’ என்றது ஆந்தை.

‘உனக்கு எப்பொழுதும் சந்தேகந்தான்.. உன் புத்திசாலித்தனம் உன்னிடமே இருக்கட்டும். பொன்மான் தான் நம் அரசர்.’ என்றது இளமைத் துடிப்புடன் இருந்த ஒரு மான்.

‘மாட்சிமை தங்கிய நம் பொன்மான் அரசர் வாழ்க! வாழ்க நும் கொற்றம்’ என்று எல்லா மான்களும் கோஷங்கள் எழுப்பின.

‘இராமயாணக் கதை தெரிந்தால் இப்படி அவசரப்பட மாட்டீர்கள்’. என்றது ஆந்தை.

‘உன் பத்தாம்பசலி புராணக் கதைகளை உன்னிடமே வைத்துக் கொள்’ என்றன மான்கள்.

‘மிருக வதை கூடாது என்று நமக்கு ஒரு புதிய அரசியல் தர்மத்தையே போதித்திருக்கிறது இந்த பொன்மான். அதற்கு நம் காட்டுக் குடி உரிமை வழங்கி நம் அரசனாக ஏற்றுக் கொள்வோம். புலிகளைத் தழைகள் சாப்பிட பழக்குவது எங்கள் பொறுப்பு’ என்றது கம்பீரமாய் நின்ற ஒரு யானை.

கூட்டம் கூட்டமாய் நின்ற மற்றைய யானைகள் பெருங்குரல் எழுப்பித் துதிக்கை தூக்கி ஆரவாரம் செய்தன.

ஒரு யானை பொன்மானைத் தன் துதிக்கையால் தூக்கித் முதுகில் உட்கார வைத்துக்கொண்டது.

இதுவே அப்பொன்மாந்தான் காட்டின் அரசர் என்ற அதிகாரப் பூர்வமான அறிக்கையாகவும் ஆகிவிட்டது!

கூட்டமாய் நின்ற யானைக் கூட்டத்தை எதிர்த்துச் சிறு பான்மையாக இருந்த புலிகளால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

‘என் அன்புக்குரிய மாக்களே, நான் இக்காட்டின் அரசனாவேன் என்று துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பரம்பரை பரம்பரையாக இக்காட்டை ஆண்டு வந்த சிங்க இனத்தின் கடைசிப் பிரதிநிதி இறந்த பிறகு நீங்கள் அதன் இடத்தில் மிருகஜாதி ஏணியின் அடுத்தப் படியில் இருந்த ஒரு புலியைத்தான் அரசராகத் தேர்ந்தெடுந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், ஏணியின் கடைசிப் படியில் இருக்கும் என்னை, அதுவும் ஓர் அந்நியனைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறீர்கள். இதுவே மிருகநாயகத்துக்கு ஓர் எடுத்துக் காட்டு. இக்காட்டின் வளர்ச்சிதான் நம் முதல் கோஷமாக இருக்க வேண்டும். எல்லாருக்கும் இனித் தாவர உணவுதான் என்றால், காட்டை நாம் பாலைவனமாக்கி விடக் கூடாது. மரங்களை வளர்த்து, செடிகளை நட்டு, நம் காடு மற்றையக் காடுகளுக்கு முன் உதாரணமாக இருக்க வேண்டும். வளர்ச்சி,வளர்ச்சி, வளர்ச்சி ! இனி இதுதான் நம் தாரக மந்திரம்.’

இவ்வாறாக, யானையின் மீதிருந்த பொன்மான் ஒரு நீண்ட சொற்பொழிவு ஆற்றியது.

புலிகளைத் தவிர மற்றைய மிருகங்கள், கரடிகள் உள்பட இந்தப் பேச்சை வரவேற்று ‘மாட்சிமை தங்கிய பொன்மன் சக்கரவர்த்தி வாழ்க! ‘ என்று கூக்குரலிட்டன.

‘இன்னொரு விஷயம். ஜனநாயக மக்கள் ஆட்சியில் தலைவருக்கு ஆலோசனை கூற ஓர் அமைச்சரவை இருக்கும். அது போல் நம் மிருகநாயகத்தில் எனக்கு அறிவுரை வழங்க ஓர் அமைச்சர் தேவை. அந்தப் பதவியில் ‘ மான் அரசு செய்தால், புலிகளுக்கு ராஜ உணவு’ என்று கூறிய புலியையே நியமிக்கிறேன்.’ என்றது அந்தப் பொன் மான்.

இந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு எல்லா மிருகங்களும் திடுக்கிட்டன.

புலிகளும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.ஒன்றையொன்று பார்த்துக் கொண்டன.

‘இது என்ன விஷப் பரிட்சை?’ என்றது ஒரு யானை

‘விஷப் பரிட்சை இல்லை,.விவேகம்.. இக்காட்டில் நாம் இனி அனைவரும் நண்பர்கள். பகைவர்களென்று யாருமில்லை’ என்றது பொன்மான்..

‘நான் உன் அமைச்சன் என்றால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டது, ‘அமைச்சன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்ட புலி.

‘நம் காட்டு வளர்ச்சித்திட்டங்களைப் பற்றி உன்னிடம் சொல்லுவேன். அவற்றைச் செயலாக்க வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு. இன்னொரு விஷயம், என்னை நீங்கள் என் விருப்பத்துக்கு மாறாக அரசனாக்கிவிட்டீர்கள். அந்த அரச பதவிக்கு மரியாதை கொடுக்கும் அளவில் என்னை நீங்கள் ‘ உங்கள் அமைச்சன்’ என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும். ‘உன்’ என்று கூறியது ராஜத் துரோகம். பரவாயில்லை, மன்னித்து விட்டேன். இனிமேல் மரியாதையாகப் பேசுங்கள். கௌரவம் எனக்காக அல்ல, பதவிக்காக’ என்றது அந்தப் பொன்மான்.

‘உன் அமைச்சனாக இருக்க நான் விரும்பவில்லை. உன்னை நாங்கள் எதிர்த்துக் கொண்டுதான் இருப்போம்.’ என்றது அந்தப் புலி.

‘என் குடிமக்கள் உங்கள் எதிர்ப்பைப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்கமாட்டார்கள், அப்படித்தானே, கஜேந்திர நாதர்களே’ என்று யானைகளைப் பார்த்துக் கேட்டது அந்தப் பொன்மான்..

‘ஆமாம்’ என்று பிளிறிக் கொண்டே ஐந்தாறு யானைகள் அந்தப் புலி மீது ஆக்ரோஷமாகப் பாய்ந்தன

புலி பயந்து பின்வாங்கியது. மற்றையப் புலிகள் தாங்கள் சிறுபான்மையராய் இருப்பதை உணர்ந்து பேசாமல் நின்றன..

‘நான் அமைதியை விரும்புகிறவன். இக்காடு நம் தாயகம். இக்காட்டின் அரசரை எதிர்த்துப் பேசினால், தாயகத்துக்கும், தலைவனுக்கும் இழைக்கும் ராஜத் துரோகம். இதை உணர்ந்து நாம் அனைவரும் காட்டின் வளர்ச்சிக்கும் மேம்பாட்டுக்கும் உழைக்க பாடுபடுவோம்’ என்றது அந்தப் பொன்மான்.

‘இறந்து போன அந்தக் கிழட்டுச் சிங்க ராஜா பாறைகளாலான ஒரு குகையில் இருந்து வந்தது. உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றல், அந்தக் குகையையே உங்கள் அரண்மனையாக க் கொள்ளலாம்’ என்றது மரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு வானரம்.

குரல் வந்த திசை நோக்கி மேலே நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு ‘இராம தூதரே,  உங்கள் இனத்திடம் எனக்கு எப்பொழுதுமே மரியாதை உண்டு. நீங்கள் உயர்ந்த இடங்களை இருப்பிடங்களாகக் கொள்வதினால், மற்றைய மிருகங்களைக் காட்டிலும் காட்டில் என்ன நடக்கின்றது என்பது பற்றி உங்களுக்கு அதிகமாகத் தெரியும். அரசருக்கு அவசியம் வேண்டியது ஒற்றர் படை. உங்களை அவ்வொற்றர் படைத் தலைவனாக நியமிக்கின்றேன்’ என்று புன்னகையுடன் கூறியது பொன்மான்.

திடீரென்று மரங்கள்தோறும் உட்கார்ந்திருந்த வானர சைன்யமங்கள் கைத்தட்டி இவ்வறிவிப்பை வரவேற்று ஆர்ப்பரித்தன.

’சரி, என் ஒற்றர்ப்படைத் தலைவர் குறிப்பிட்ட என் அரண்மனைக்கு நான் போகிறேன். அமைச்சர் புலியாரே, என்னுடன் வாருங்கள். உங்களுடன் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும்’ என்றது பொன்மான்.

அந்தப் புலி மற்றையப் புலிகளைப் பார்த்தது. அவை யாவும் அந்தப் பொன்மான் மீது பாயத் தயாராய் இருப்பது போல் தோன்றியது.

அதைப் பார்த்துவிட்டுப் பொன் மான் புன்னகையுடன் கூறியது: ‘என் சகோதர மிருகங்களே! நான் இப்பொழுது ஒரு ரகஸ்யத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய தருணம் வந்து விட்டது. நான் உண்மையில் சத்திய லோகத்தைச் சேர்ந்தவன். அங்குள்ள தர்ம பரிபாலன மகாசங்கத்தார் இக்காட்டின் புராதன பெருமையை நிலைநாட்டுவதற்காக என்னை இங்கு அனுப்ப்யிருக்கிறார்கள். புராதன தர்மத்தில் புலியும் புல்வாயும் ஒரே நதிக்கரையில் ஒன்றுக் கொன்று அருகில் நின்று நீரருந்தின. இழந்த சொர்க்கத்தை நீங்கள் மீண்டும் பெற வேண்டுமென்பதற்காக நான் வந்திருக்கிறேன். நான் மேற்குதிசையிலிருந்து வந்தவன் என்பது உண்மை. ஆனால் ரிஷியின் சாபம் என்பதெல்லாம் உங்கள் பச்சாதாபத்தைப் பெறுவதற்காகச் சொன்ன கதைகள். மேற்கு திசைக் காட்டை சொர்க்க லோகமாக ஆக்கிவிட்டுத்தான் வந்திருக்கிறேன். இன்னொரு விஷயம். எனக்கு மந்திர தந்திரங்கள் எல்லாம் தெரியும். இதை ஓர் எச்சரிக்கைக்காகச் சொல்லுகிறேன். என்னை எதிர்ப்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்று தெரிவிக்கத்தான் இச்செய்தி. புலிகளாரே, என்னைக் கொல்ல என் மீது பாய வேண்டுமானால் பாயுங்கள். பாய்ந்துவிட்டு அப்புறம் வருந்தாதீர்கள்.’

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு உரக்கச் சிரித்தது அந்த மான். அங்கிருந்த விலங்குகள் அனைத்தும், புலிகள் உள்பட, அப்படியே வெடவெடத்து நடுங்கி நின்றன. காரணம், சிரித்த குரல் மானுடையதல்ல. ஆக்ரோஷம் மிகுந்த ஆவேசமான, ஒரு பயங்கரப் புலியின் குரல்.

இதற்குப் பிறகு உடனேயே, பொன்மான் எல்லா மிருகங்களையும் புன்னகையோடு பார்த்த பார்வை ‘இப்பொழுது தெரிகின்றதா நான் யாரென்று?’ என்று கேட்பது போலிருந்தது.

‘ஏதோ மந்திரம்,தந்திரம் எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரியும் என்றீர்களே, என்ன செய்வீர்கள்?’ என்று கேட்டது ஆந்தை.

‘உங்கள் அனைவரையும் நான் சொன்னபடிக் கேட்கும் விலங்குகளாக மாற்றிவிட முடியும். செய்து காட்டட்டுமா?’என்றது பொன்மான் எல்லா விலங்குகளையும் பார்த்து.

அவை ஒன்றையொன்று பார்த்துக் கொண்டன. அவற்றின் முகத்தில் பயமும் கலவரமும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.

ஆந்தை சொல்லிற்று: ‘முன்னுக்குப் பின் முரணாக ஏதேதோ சொல்லி நம்மை இவன் ஏமாற்றுகிறான். இவன் ராமாயணத்தில் வரும் மாரீசன். நான் சொல்லுகிறேன் உன் வித்தையைக் காட்டுப் பார்க்கலாம்” என்றது ஆந்தை.

மிருகங்கள் ஒன்றையொன்று பார்த்துக் கொண்டு  என்ன செய்வதென்று அறியாமல் தயங்கின.

‘நீங்கள் அனைவரும் ஆடுகள். என் பின்னால் வாருங்கள். என் அமைச்சர் ஆடு உள்பட. என் உணவுக்கு இனிப் பஞ்சமில்லை’ என்று சொல்லிக் கொண்டே வேகமாக நடந்து சென்றார் மாட்சிமை தங்கிய பொன்மான் அரசர்.

ஆடுகள் அரசரைத் தொடர்ந்து பின்னால் சென்றன.

ஆந்தையின் துக்கம் அதன் முகத்தில் தெரிந்தது.

(கல்கி பவள விழா மலரில் வெளியான சிறுகதை)


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 957 other followers