December 5, 2017 § Leave a comment


இராமயணத்தில் தசரதன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட நினைப்பது பற்றிப் பல ஐயங்கள் உள்ளன. அவன் ஏன் இராமனைத் தன்னுயிராக நினைத்த பரதன் கேகய நாட்டுக்குப் போயிருக்கும் சமயம் இது பற்றிச் சிந்தித்திருக்க வேண்டும்? இவ்வைபவத்தில் கலந்து கொள்ள பரதன் எவ்வளவு ஆசையாக இருந்திருப்பான்?ஐம்பத்தாறு தேச அரசர்களை  இவ்விழாவுக்கு அழைத்த தசரதன். பரதன் சென்றிருந்த கேகய நாட்டு மன்னனை மட்டும் ஏன் அழைக்கவில்லை?  பரதனுக்கு இது தெரியக் கூடாது என்பது காரணமா? கைகேயியை மணந்த போது, அவள் வயிற்றில் பிறக்கும் மகனே தனக்குப் பிறகு அரசாள்வான் என்ற வாக்களித்ததாக வால்மீகி ராமாயணம் கூறுகிறது. வசிட்டருக்கும், இராமனின் தாயாகிய கோசலைக்கும் இது தெரியும் இராமனுக்கும் இது தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதனால்தான், கம்ப ராமாயணத்தில் அவன், ‘பின்னவன் பெற்ற செல்வம் யான் பெற்றதன்றோ/’ என்று கைகேயிடம் கூறுகிறான். ‘மின்னொளிர் கானம் இன்றே போகின்றேன் விடையும் கொண்டேன்’ என்று பரதன் முடி சூட இடையூறாக இருக்கக் கூடாதென்று அவசரப்படுகின்றான்.

கம்பன் இதற்கு சாமர்த்தியமாக விடையளிப்பது போல், இராவணன் செய்த தீமைதாமென தசரதன் தலையில் நரை தோன்றியது என்கிறான். நரையைக் கண்டதும், தசரதன் தனக்கு வயதாகிவிட்டது என்று உணர்ந்து, இராமனுக்கு முடிசூட்ட நினைக்கிறானாம். இராவணன் அழிய வேண்டுமென்றால் இராமன் காட்டுக்குப் போயாக வேண்டும்.  அதை ஒட்டித்தான் எல்லா சம்பவங்களும் நிகழ்கின்றன என்று அர்த்தம். இராவணன் செய்த தீமையினால்தான் என்னவோ தசரதன், கைகேயியை மணந்த போது அவள் தந்தைக்கு அளித்த வாக்குறுதியும்  அவன் மறந்து விடுகிறான். இது பற்றித் ‘ தயரதன் குறையும் கைகேயி நிறையும்’ என்று சோமசுந்தர பாரதியார்  ஒரு நூல் எழுதியுள்ளார்,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Padmavati and Richard III

November 17, 2017 § Leave a comment


One of the masterpieces of Shakespeare is ‘King Richard III. He is shown as the anti-hero, arch-villain and the most attractive of all characters created by Shakespeare. According to this play, he is an hunch-back, ugly but gifted with a silver tongue that unerringly excelled in rhetoric that he could marry within a short time a woman, whose husband he had killed. He ascends on the topmost step of the ladder of power through murder, deceit and villainy. And yet, the Elizebethian crowd loved this character as created by Shakespeare.

But the history was retold later. A society was formed to disprove what the founders of this group called ‘distortions of history’. Richard III, according to them was a legitimate heir to the throne and he was an handsome man, an able administrator and Shakespeare’s version was ‘an abominable deviation from Truth. According to them he did this to please his Tudor masters’.

Now the controversy about the movie “Padmavati’. Like Shakespeare is alleged to have distorted history by portraying Richard III as an hunchback and villain to satisfy the Tudor monarchy, the Hindutava elements argue that the Director of the movie has vulgarized a Hindu Rajput Queen of extraordinary beauty just to be politically correct!

But the point here is that there was no Padmavati. It was just fiction created by poets like Malaik Mohammad Jayasi. And that too in accordance with Sufi mysticism! The most popular story of ‘Anarkali’ that narrates the story of Salim and Anarkali is also a fictionalised narrative that only existed in the popular imagination of the people!

The comparison between Shakespeare’s character and our own ‘Padmavati’ ends here. Richard was an historical character but our own heroine of matchless beauty is just a myth!

The Rajputs are fighting with the windmills!

தரகு

November 15, 2017 § Leave a comment


நான் தில்லிக்குப் போன புதிதில் கன்னாட் ப்ளேஸிலிருக்கும் ‘மெட்ராஸ் ஹோட்டலில்’ இருந்தேன். நாலு பேர் ஓர் விசாலமான ;ஹாலி’ல். அஹற்குப் பக்கத்திலிருந்த ‘ஹாலி’ல் ஒட்டலில் வேலை செய்கிறவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். அவர்கள் பத்துப் பேர். இரவு முழுவதும் சீட்டாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.. எபடி காலையில் ஏழு மணிக்கு நெற்றியை குங்குமப் பொட்டோ,, சந்தனமோ , அல்லது விபூதியோ அலங்கரிக்க,, டைனிங் ஹாலு’க்கு புன்சிரிப்புடன் வந்து விடுகிறார்கள் என்பது எனக்கு பெரிய ஆச்சர்யம்.
நான் இருந்த அறையில், நாங்கு நாடா கட்டில்கள். நான் குளிர்ப் பருவத்தில் போனதினால், கட்டிலில், ஒரு பழைய மெத்தை, ரஜாய். மெத்தையின் மேல், ஒரு வெள்ளை வெளெரென்ற பெட்ஷீட். மெத்தையின் அழுக்குத் தெரியாது. தமிழ் நாட்டிலிருந்து சென்ற எனக்கு ரஜாய் ஒரு புதிய அநுபவம் அழுக்கான ரஜாயா, அல்லது அதன் இயற்கையான நிறமே அதுதானா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
காலை ஒரு காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, ஒரு கட்டில் இதற்கு மாதம் 75 ரூபாய். இது 1955 ல்.
கரோல்பாகில் காலை காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, மெஸ்ஸில் 35 ருபாய் என்றார்கள் என் நண்பர்கள்.. தங்குமிடம், ஒரு வீட்டின் மூன்றாம் மாடி பர்ஸாத்தியில் ( கோடைக் காலத்தில் வெட்ட வெளியில் படுத்துக் கொண்டால், மழை வரும்போது, தங்குவதற்கென்று கட்டப்பட்ட ஒரு சிறு அறை. வீட்டுக்கார்ர்கள் அதையும் வாடகைக்குக் கொடுத்து விடுவார்கள் ) வாடகை ருபாய் 15.. ஆகவே ஒருவன் 50 ரூபாயில் சௌகயமாக இருக்கலாம், நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்கள் என் நண்பார்கள்.
நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுக்கிறேன் என்று பொறுக்கமுடியாமலோ என்னவோ ஹோட்டல்கார்ர் சுப்பராவ் திடீரென்று இறந்துவிட்டார். அவருடைய மகன், இதற்காகத்தான் காத்துக்கொண்டிருந்தானோ என்னவோ ஹோட்டலில் இனி யாரும் மாத வாடகை கொடுத்துத் தங்க முடியாது என்று சொல்லிவிட்டான்.
தினசரி வாடகைதான் தினசரி 15 ரூபாய் ( மறுபடியும் சொல்லுகிறேன், இது 1955ல்) என்று அறிவித்துவிட்டான்.. நாங்கு பேர் தங்கும் அறைக்கு மாதம் 450 ரூபாய் எதற்காக்க் கொடுக்கவேண்டுமென்று நான் லோதி ரோடில் தனி அறை தேட ஆரம்பித்தேன். மூன்று மாதங்களில், நான் வேலை செய்த அலுவலகம் லோதி ரோடுக்கு மாறுவதாக இருந்தது.
என் நண்பன் என்னை ஒரு வீட்டுத் தரகரிடம் அழைத்துச் சென்றான். பஞ்சாபி. வாயில் அவருக்கு 32 பற்களுக்குப் பதிலாக 64 இருக்கும் போலிருந்த்து. அவர் பஞ்சாபி பேசுகிறாரா ஆங்கிலம் பேசுகிறாரா என்று ஒன்றும் புரியவேயில்லை.
லோதி காலனி முழுவதும் அர்சாங்கக் குடியிருப்புக்கள். இரண்டு அறைகள், சமையலறை,, டாய்லெட். ஒரு அறையை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார்கள். அரசாங்கம் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்த குடியிருப்பு வீடு முழுவதற்கும் அவர்கள் அரசாங்கத்துக்குக் கொடுத்த வாடகை 16 ரூபாய். ஆனால் ஒரு அறை வாடகைக்கு விட்டு வசூலித்த்து மாதம் 40 ரூபாய். அறையை ஏற்பாடு செய்தற்குத் தரகருக்கு 20 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும் அவர் வீட்டுக்கார்ரிடமிருந்து ர்20 ரூபாய் வாங்கி விடுவார்.
எனக்கு அறை ஏற்பாடு செய்வதாக வாக்களித்த தரகர் அரசாங்க அலுவலகர். ஏதோ ஒரு துறையில் ‘அஸிஸ்டெண்டா’’க இருந்தார்..ஐம்பது வயதிருக்கும். பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்தவர். பெயர் கோஹ்லி/
எனக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா என்று அக்கறையுடன் விசாரிதார். ‘இல்லை’ என்றதும் அவர் முகம் மலர்ந்தது. .’கல்யாணத் தரகும் உண்டா/’ என்று கேட்டேன்..’ நைஜி, நைஜி, கல்யாணம் ஆகாத மதராஸிகளுக்கு இங்குச் சுலபமாக இடம் கிடைத்து விடும்’ என்றார்.
“ஏன் மதராஸிகள்/?’
“ தகராறு செய்யாமல் வாடகையை ஒழுங்காக்க் கொடுத்து விடுவார்கள். நல்லவர்கள். தர்மத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள் என்றார் கோஹ்லி‘
‘அதாவது, பயந்த சுபாவம் உடையவர்கள், அப்படிதானே?’
’கரெட்.. வீட்டைப் பாக்கலாமா?’
அவர் சென்ற வேகத்துக்கு, அவர் வயதில் பாதி இருந்தாலும் என்னால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.
பத்து வீடுகள் சேர்ந்தாற்போல் கட்டப்பட்டிருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒவ்வொரு மாடி, பர்ஸாத்தி.. மாடி வீடு அரசாங்க அலுவலகர் வேறு ஒருவருக்கு. . அவருக்குச் சொந்தமானது பர்ஸாத்தி. அவர் கோடைக் காலங்களில் மொட்டை மாடியில் படுத்துக் கொள்ளலாம். அவர் பர்ஸாத்தியை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார். வாடகை, லோதி காலனியில் 10 ரூபாய். கீழே குடியிருப்பவர் வீட்டெதிரே இருக்கும் ‘லான்ஸி’ ல் குடும்பத்துடன் படுத்துக் கொள்ளலாம். (தீவிரவாதிகள் நடமாடும் இக்காலத்தில் அப்படிக் குடும்பம் குடும்பமாகப் புல் வெளியில் படுத்துக் கொள்கிறார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது )
கோஹ்லி அழைத்துக் கொண்டு போன வீட்டு வாசலில் நாலைந்து குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன.
‘வீட்டுக்கார ர் குழதைகளா?
எனக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது.
வீட்டுக்கார்ர் அனுமதி கேட்காமல், அந்த அறைக் கதவைப் பையிலிருந்து ஒரு சாவி எடுத்து கோஹ்லி திறந்தது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்த்து. வீட்டுக்கார்ருக்கு அவரிடம் அவ்வளவு நம்பிக்கை!
அறையில் ஒரு மரக்கட்டில். ஆறுதலாக இருந்த்து. நாற்காலி.
‘மெத்தை, தலையணை, , ரஜாய் இவையெல்லாம் நீங்கள் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்த கடைக்குப் பிறகு அழைத்துச் செல்லுகிறேன்’ என்றார் கோஹ்லி.
‘டாய்லெட்?’
\வெராந்தாவில் இருக்கிறது. பொது ‘’டாய்லெட்’. நீங்கள் காலையில் ஆறு மணிக்கு முன்னால் குளிக்கலாம் இல்லாவிட்டால், ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு குளிக்கலாம்’’.
’ குழந்தைகள் இருக்கின்றனாவா?’
‘வாசலில் பார்த்தீர்களே, நான்கு.’
எனக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி.
’நான்கா?’
‘ஆமாம். சாதுவன குழந்தைகள். மதராஸிகள் மாதிரி.
‘ வீட்டுக்கார்ரைப் பார்க்கலாமா?’
‘நான்தான் வீட்டுக்காரன்’ ‘
“இது உங்கள் வீடுதானா?’
‘’இப்பொழுது தரகனாய் வீட்டை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். வீடு பிடித்திருந்த்தால், மூன்ரூ மாத வாடகை 120 ரூபாயுடன் நீங்கள் தரகனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய 20 ரூபாய் சேர்த்து, 140 ரூபாய் வீட்டுக்காரனாகிய என்னிடம் கொடுக்க வேண்டும்.’ புரிகிறதா?\
என் தலை சுற்றியது..
ஆனால் ஓர் ஆறுதல். வீட்டுக்காரரிடமிருந்து அவர் 20 ரூபாய் வசூலிக்க முடியாது!

\

பாரதியின் அகமும் புறமும்

November 13, 2017 § Leave a comment


பாரதியின் ‘கவிதைக் காதலிக்கு’ ஒரு மறு வாசிப்புத் தேவை.
கவிதையில் காணும் கதை: பாரதி கூறுவது உபநிஷதத்தில் வரும் கதை.
ஒரு முனிவன் பன்றியாகப் போகச் சபிக்கப்படுகிறான்.அவன் பன்றியாக போனதும், தன்னைக் கொன்று விடும்படித் தன் மகனிடம் கூறுகின்றான் அம்முனிவன்.மகன் கொல்ல முற்படும்போது, மகனிடம் சொல்வான் முனிவன் :’ மகனே என்னைக் கொல்லாதே. சில நாட்கள் நான் பன்றியாக இருக்க விரும்புகின்றேன். இவ்வநுபவம் எப்படி இருக்கின்றது என்று பார்க்கிறேன். பிறகு கொல்லலாம்.’
சில நாட்கள் கழித்து மகன் அவனைக் கொல்ல வரும்பொது, பன்றி உருவிலிலிருந்த முனிவன் கூறுவான்’ மகனே!பன்றியாக இருப்பது எவ்வளவு சுகமாக இருக்கின்றது தெரியுமா? நான் மறுபடியும் முனிவனாக மாற விரும்பவில்லை. உனக்கு நான் பன்றியாக இருப்பது பிடிக்கவில்லை என்றால் நீ தற்கொலை செய்து கொள்’ என்று.
இதற்குப் பின் பாரதி முத்தாய்ப்பாகக் கூறுவதுதான் பாரதிக்கு மறு வாசிப்புத் தேவை என்று எனக்கு அறிவுறுத்தியது.
பாரதி சொல்கிறார்:
‘வாராய்! கவிதையாம்
மணிப் பெயர்க் காதலி!
அந்த நாள் நீ யெனை
அடிமையாகக் கொள
யாம் மானிடர்க் குழாத்தின்

மறைவுறத் தனி இருந்து
எண்ணிலா இன்பத்து
இருங்கடல் திளைத்தோம்’
(ஆனால்)
அடிநா முள்ளினை
அயல் சிறிது ஏகி
களைந்து பின் வந்து
காண்பொழுது அய்யகோ!
மறைந்ததுதெய்வ மருந்துடைப்
பொற்குடம்!’
சின்னாள் கழிந்தபின்
யாதெனச் செப்புகேன்
நின்னொடு வாழ்ந்த நினைப்புமே
தேய்ந்தது !’

பன்றிக் கதையாகிய இந்த உபநிடக் கதை. அதன் மூலம் தமக்கேற்பட்ட அநுபவத்தைக் கூறுகிறார் பாரதி.
’பன்றி வாழ்க்கை’ என்பது எது? அவர் எட்டையபுரத்தில் ஜமீந்தாருடன் இருந்த வாழ்க்கை அநுபவமா அல்லது அவர் மனத்தை அரித்துக் கொண்டிருந்த வேறு விஷயம் ஏதாவது இருக்குமா?
இளம் வயதில் நாமகளிடம் காதல் பூண்டு (மூன்று காதல்) கவிதைக்காகவே தம் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்கத் துணிந்த அவர், பின்னர் வேதனை உறுவதற்கான காரணம் என்ன?
‘பாரதி தேசியக் கவிஞர், நாட்டு விடுதலைக்காக மக்களைத் தம் கவிதைகள் மூலம் தட்டி எழுப்பிய எழுத்துச் சிற்பி, சமூகச் சிறுமைகளைச் சாடியவர், சரித்திரம் இதற்கென்றே அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தது’ என்றெல்லாம் நாம் பாரதியைப் பற்றிக் கூறுகிறோம். பாரதி வாழ்ந்த காலத்தில் சொல்லவில்ல என்றாலும், அவர் இறந்த பிறகு சொல்லி வருகிறோம்.
ஆனால், பாரதி தம் கவித்வத்தின் எல்லை இதனுடன் முடிந்துவிட்டது என்று தமக்குள் நினத்திருக்கக் கூடுமா அல்லது அவருடைய அந்தரங்க மனத்தில் வேறு குரல் ஒலித்திருக்குமா என்று சிந்திக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.
பாரதியின் அந்தரங்கக் குரல் எது, பகிரங்கக் குரல் எது ?
‘பராசக்தி’ என்ற கவிதையில், பாரதி கூறுகிறார்:’ நாட்டு மக்கள் பிணியும், வறுமையும் களையப்’ பாட நான் நினைத்த போது,’கூட்டி மானுடச் சதியை ஒன்றெனக் கொண்டு வையம் முழுவதும் பயனுறப் பாட்டிலே அறங்காட்ட ‘நான் முற்படும்போது, ‘அன்னை பராசக்தி ஏழையேன் கவிதை யாவும் தன்க்கெனக் கேட்கின்றாள்’
‘பராசக்தி’ யார்?
‘அல்லினுக்கும் பெருஞ்சுடர் காண்பவர் அன்னை சக்தியின் மேனி நலம் கண்டார்’. ‘கல்லினுக்குள் அறிவொளி காணுங்கால், கால வெள்ளத்திலே நிலை காணுங்கால், புல்லினுள் வயிரப்படைக் காணுங்கால், பூதலத்தில் பராசக்தி தோன்றுமே’
இன்னோர் இடத்தில் பாரதி கூறுகிறார் ;’ பாட்டினில் வந்த களியே ( ecstasy) சக்தி! ‘ அதாவது கவிதையும் தெய்வமும் வெவ்வேறில்லை, கவிதையே தெய்வம் என்று உணர்ந்து வாழ்வதுதான் வாழ்க்கை என்பது பாரதியின் கருத்து. பாட்டினில் வரும் களிக்குச் சான்று வேண்டுமா? அவருடைய ‘ஊழிக் கூத்தே’ உதாரணம். கருவும் உருவும் இயைந்துக் களிநடம் போடுவதைப் பார்க்கலாம்!
பாரதியின் குரல், இத்தகைய கவிதைகளை இயற்றும்போது, உலகுக்கு உபதேசம் செய்ய வேண்டியது தம் சமூகப்பொறுப்பு என்பது போல் ஒலிக்கவில்லை. கவிதைக் காதலிக்கும் அவருக்குமிடையே நிகழும் அந்தரங்க உரையாடல் போல் ஒலிக்கின்றது.
‘ கடமை புரிவர் இன்புறுவர்
என்னும் பண்டைக் கதை பேணோம்
கடமை அறியோம் தொழில் அறியோம்
கட்டென்பதனை வெட்டென்போம்.
மடமை, சிறுமை,துன்பம் பொய்
வருத்தம்,நோவு, மற்றிவை போல்
கடமை நினைவும் தொலைத்திங்கு
களியுற்று எங்கும் வாழ்குவோமே!’
மேலும், ‘அன்பு செய்தல்’ என்ற கவிதையில் கூறுகிறார் ;’இந்தப் புவியில் வாழும் மரங்களும், இன்ப நறுமலர்ப் பூச்செடிக் கூட்டமும் அந்த மரங்களைச் சூழ்ந்த கொடிகளும், ஓடை, மூலிகை, பூண்டு புல் யாவையும் எந்தத் தொழில் செய்து வாழ்கின்றனவோ?
‘மானுடர் வாழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டா விடினும் அன்றி நீர் பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர்தருமேல் மண்மீது மரங்கள்
வகைவகையாய் நெற்கள் புற்கள் மலிந்திருக்குமன்றோ!
யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன், மானுடரே நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொள்ளுமின்
ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவு இயற்கை கொடுக்கும்
உங்களுக்கு இங்கே தொழில் அன்பு செய்தல் கண்டீர்!’

ஆகவே பாரதியிடம் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒன்றுகொன்று மாறுபடுவன போன்ற மனநிலைகள் இருந்து வந்திருக்கின்றன.
கவிஞன் என்ற நிலையில் அழகுணர்ச்சிக் கோயிலின் கர்ப்ப கிருகத்திலிருந்து அழகை உபாசிப்பதுதான் தம் வாழ்க்கை நெறி என்று அவர் நினைக்கின்றர். ஆனால், அரசியல்,சமூகக் கொந்தளிப்பு மிகுந்த சூழ்நிலையில், காலத்தின் சவால்களை ஏற்க வேண்டிய சமூகப் பொறுப்பு உணர்ந்த ஒரு சமுதாய மனிதனாக வாழ வேண்டுமென்று விழைகின்றார்,
கவிஞன் என்ற நிலையில் தமக்குத் தாமே சொந்தமானவராகவும், அடிமையுற்ற நாட்டின் குடிமகன் என்ற நிலையில், வரலாற்றுக்குச் சொந்தமானவராக அவர் இருப்பதுந்தான் சுவாரஸ்யமான விஷயம். இதனால், அவருக்கு ஓர் அந்தரங்கக் குரலும், பகிரங்கக் குரலும் உருவாகி இருக்க வேண்டும்.
‘குயில் பாட்டு’, அவர் அந்தரங்கக் குரல். ‘தேசிய கீதங்கள்’ சமூகப் பிரச்னைப் பற்றிய பாடல்கள், அவருடைய பகிரங்கக் குரல்.
பாரதியின் வரலாற்றைப் பார்க்கும்போதுதான் இவ்விரு குரல்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
பாரதி தம் பதினெட்டாம் வயதில் ‘கனவு’ என்ற தலைப்பில் தம்முடைய சுயசரிதையை எழுதியிருக்கிறார்! அவரே அதைப் ‘பரிசோதனைக் கவிதை’ என்கிறார். தம்மைதாமே அறிந்து கொள்ள முயலும் இவ்வற்புதக் கவிதை, அவருடைய இளமைப் பருவத்தை அழகாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
அவருக்கு ஐந்து வயதாக இருக்கும்போது அவர் தம் தாயை இழக்கிறார் .பிற குழந்தைகளோடு விளையாடுவதை அவர் தந்தை விரும்பவில்லை. இதனால் அவருக்குத் தனிமையே சொர்க்கமாகின்றது. கனவு காண்பது அவர் பழக்கமாகிவிடுகிறது.
தம் பத்து வயதில் ஓர் ஒன்பது வயது பெண்ணைக் காதலிக்கின்றார். அல்லது, காதல் கொண்டதாக நினைக்கின்றார். பாலுணர்வுடன் சம்பந்தப்படாத தெய்வீககக் காதல் (என்கிறார். (platonic love). அவர் தந்தை அவரை ஓர் ஆங்கிலப் பள்ளியில் சேர்க்கிறார்.இக்கல்வி அவருடன் ஒட்டவேயில்லை. பனிரெண்டு வயதில் திருமணம். இதனால், அவருக்குத் தம் தந்தை மீது சலிப்பு ஏற்படுகின்றது. திடீரென்று தந்தை வறியவராகின்றார். வியாபாரத்தில் பெருத்த நஷ்டம். இந்த வேதனை காரணமாகத் தந்தை இறந்து விடுகிறார். குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டியது பாரதியின் கடமை ஆகின்றது.
பத்து வயதில் அவர் காதல் கொண்டதாகக் கூறுவது உண்மையில் நடந்திருக்கக் கூடிய சம்பவமா? அல்லது அவ்வாறு நடந்ததாகக் கற்பனை செய்து, பிறகு ஒரு நிலையில் அவரே அதை நம்பியிருக்கூடுமா?
பாரதியின் பாடல்களிலும் சரி, உரைநடைகளிலும் சரி, இந்தக் கனவுகள் அடிக்கடி வருகின்றன. ‘ஞானரத’த்தில் ஒரு பெண் அவருக்கு வழிகாட்டியாக வருகிறாள். இந்தப் பெண் இனத் தோற்றமே பாரதிப் படைப்புக்களின் அடிநாதம்.
இத்தாலியக் கவிஞர் தாந்தே இயற்றிய ‘லாவிட்டன் நோவா’விலும் , பியாட்ட்ரிஸ் என்ற ஒன்பது வயதுப் பெண், பாரதியின் கனவுக் கன்னிகை போல், அவருக்கு ஒளி விளக்காக இருக்கிறாள். பாரதி ‘இவ்விளம்பெண் தோற்றத்தை’த் தம் இந்திய மரபுக்கேற்ப தம் கவிதைகளில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்கிறார்.
தாகூரைப் போல் செல்வ வசதியும் உலகப் பயண அநுபவமும் இல்லாவிட்டாலும், பாரதத்தின் தென் கோடியில் இருந்தவாறே உலக நடப்புகளைப் பற்றி தீர்க்கதரிசனத்துடன் பாடிய, இந்தியாவின் முதல் தேசியக் கவிஞராகிய பாரதி, தாந்தேவின் நூல்களைப் படித்திருக்கக் கூடும்.
பாரதியின் ஜீவ சக்தி இந்தப் பெண் தோற்றப் படிமந்தான். அவருடைய மன நிலைக்கு ஏற்ப இந்த த்தோற்றம் வெவ்வேறு வடிவம் கொள்கின்றது. அவர் வழிபடும் சக்தியாக, அவர் காதலிக்கும் கண்ணம்மாவாக, அவர் தம் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்த பாரத மாதாவாக.
ஐந்து வயதில் அவர் இழந்த தாயைப் பற்றிய அடிமன நினைவுதான் பல படிமங்களில், பாவனைகளில் தோற்றம் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. சிறுவயதில் இழந்த தாயை வாழ்நாள் முழுவதும் தேடிப் பல வடிவங்களில் கண்டிருக்கிறார் பாரதி.
சமூகத் தளைகள் எவையுமற்ற ஒரு கற்பனை நாட்டின் பிரஜையாக, குடும்ப ப் பொறுப்பு ஏதுமில்லாத ஒரு கவிஞனாக வாழ வேண்டுமென்று அவர் விழையும்போது அவருடைய அந்தரங்கக் குரல் ஒலிக்கிறது. ஆனால் இளம் வயதிலேயே குடும்பப் பொறுப்பு அவர் மீது விழுகிறது, மனச் சுதந்திரம் வேண்டி நின்ற அவரை நாட்டின் அடிமைத்தனம்
வெகுண்டு எழச் செய்கிறது. இது அவர் சமூகப் பொறுப்பு. இம்மனப் போராட்டத்தை பாரதியின் முழு படைப்புக்களைப் படிக்கும்போதுதான் புலனாகும்.
‘குயில் பாட்டு’ அவருடைய அந்தரங்கக் குரல். 1912ல் வெளியான இக்கவிதையை, அவர் ‘பட்டப் பகலில் பாவலர்க்குத் தோன்றுவதாம் நெட்டைக் கனவு’ என்று குறிப்பிடுகின்றார்.
இக்கவிதையில் வரும் இறுதி வரிகள் மிகவும் முக்கியானவை.
‘ஆன்ற தமிழ்ப் புலவீர்!
கற்பனையே யானாலும் வேதாந்தமாக விரித்துப் பொருளுரைக்க
யாதேனும் சற்றே இடமிருந்தால் கூறீரோ?’
பண்டித உலகத்தைக் கவிஞர் கிண்டல் செய்கிறார் என்று சற்றும் உணராமல், தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் பண்டிதத் தொழிற்சாலையினின்றும் ஆன்மீகமாகவும், அறிவு ஜீவித்தனமாகவும், இப்பாடல் பற்றிய ஆராய்ச்சி விளக்கங்கள் உற்பத்தியாயின.
பாரதி இதைக் ‘கனவு’ என்கிறார். காலரிட்ஜின் ‘குப்ளாகான்’ போன்ற ஒரு கவிதைக் கருவூலம். நிகழ்வன அனைத்தும் தோற்றங்கள். தோற்றத்துக்குள் ஒரு தோற்றம், சக்கரத்துக்குள் ஒரு சக்கரம் போல் தொடர்கிறது. இறுதியில், எது தோற்றம், எது நடப்பு என்று புரியவில்ல! யதார்த்தத்தைக் குறிக்கும் சொற்கள், ‘ பண்டைச் சுவடி, எழுது்கோல், பழம்பாய்’. அவ்வளவுதான்.
‘குயில் பாட்டு’ ஒரு பரிபூரணக் கவிதை’. ( Pure Poetry for its own sake) இலக்கிய விமர்சனத் தளைகள் ஏதுமின்றி ஒரு பிரபஞ்ச மொழியில் இயற்றப்பட்ட அழகுணர்ச்சிக் காவியம். கவிஞன் தன்னில் தான் ஆழ்ந்து இதைப் பாடியிருக்க வேண்டும். உலகை உய்விக்க வேண்டிய நோக்கம் இதில் எதுவும் கிடையாது. படிக்கின்றவர்களின் அழகுணர்வு அநுபவத்தோடு நேரடியாக நிகழ்த்தும் உரையாடல்.
இது பாரதியின் அந்தரங்கக் குரல். அவருடைய ‘அகம்’. ‘புறம்’, ‘தேசியக் கீதங்கள்’, சமுதாயப் பாடல்கள் அனைத்தும். பண்டையத் தமிழ் இலக்கிய மரபை ஒட்டி வீளக்கிச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இவ்வாறுதான் கூற முடியும். ஆனால் அதுவும் தேவையில்லை.
ஷெல்லி எந்த அளவுக்கு அவரைப் பாதித்திருக்கிறான் என்பதை அவர் படைப்புக்கள் முழுவதையும் படித்தால்தான் விளங்கும். ஷெல்லிக்கு ‘Power’, பாரதிக்கு ‘சக்தி’.

Ape and Essence

November 9, 2017 § Leave a comment


எடுவார்டோ காக் என்பவர் ஒரு ஓவியக் கலைஞர். பிரேஸிலைச் சேர்ந்தவர்.அவரூக்குத் திடீரென்று ஓர் ஆசை வந்தது. ஒளி வீசும் பச்சை நிறத்தில் ஒரு முயல் ஓவியம் வரைய வேண்டுமென்று. ஒளி வீசும் பச்சை நிற முயல் ‘மாடலாக’க் கிடைக்குமா?
வசதி உள்ளாவராகையால் பிரான்ஸிலிருந்த தன் விஞ்ஞான நண்பர்ரைத் தொடர்பு கொண்ட்டார்.

‘ஒளி வீசும் பச்சை நிற முயலை உங்களால் சிருஷ்டிக்க முடியுமா?’ என்று அவரைக் கேட்டார்.

‘முடியும். அதற்கு இத்தனைச் செலவு ஆகும்’ என்று செலவையும் சொன்னார்.
‘ஓ.கே.’ என்றார் காக்.

பிரஞ்சு விஞ்ஞானியும் மற்றைய விஞ்ஞானிகளுடன் சேர்ந்து ஒரு முயலைக் கருவுயிர்க்கச் செய்து அதனுடன் ஒரு பச்சை நிற ஜெல்லி மீனின் மரபணுவையும் சேர்த்துவிட்டார். பச்சை நிற ஒளியுடன் ஒரு முயல் பிறந்தது! அதற்கு ‘அல்பா’ என்றும் பெயர் சூட்டினார். இது நடந்தது 2010’ல்.

விஞ்ஞானிகளுக்கும் இறை நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்குமிடையே உயிரினத் தோற்றம் பற்றி விவாதம் இருந்து கொண்டு வருகிறது. ‘இதற்குக் காரணம் ‘ Intelligent design’ .இவ்வாறு வடிவமைக்கும் இறைச் சக்தி இருக்க வேண்டும்’ என்கிறார்கள்.இறை நம்பிக்கை உடையவர்கள்.’அது தவறு. டார்வின் சொல்ல்வதுதான் சரி. வலிமையுடையது எஞ்சுகின்றது என்கிறார்கள் விஞ்ஞானிகள்.

பச்சை நிற முயலை மனிதனால் உருவாக்க முடீயுமென்றால், பின்னொருகாலத்தில் அவன் விரும்புகின்ற மாதிரி மனித உயிர்களை மனிதானால் ஏன் படைக்க முடியாது? இது எப்பொழுது என்பதுதான் கேள்வியே தவிர, மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் அதி புத்திசாலித்தனமான இறை சக்தி இருக்க வேண்டுமென்று அவசியமில்லை’ என்கிறார்கள் விஞ்ஞானிகள்.

இதைப் பார்க்கும்போது, ஷேக்ஸ்பியரும் இதைப் பற்றி யோசித்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. மொழிபெயர்க்க விரும்பவில்லை, அப்படியே ஆங்கிலத்தில் தருகிறேன்.

‘But man,proud man
Dress’d in a little brief authority
Most ignorant of what he is most assured
His glassy essence-like an angry ape
Plays such fantastic tricks before high heavens
As makes the angels weep!’

People’s Bard

November 6, 2017 § 2 Comments


The history of our epic battle for independence that has been so far written is only about the activities of the political leaders, great and not so great.. Stories of those, who were not aligned to any political party, and who were from the diversified fields of art and culture, but yet, involved as they were, with the freedom movement in their own individual ways, have been sadly forgotten or ignored. The subaltern history of such unsung men and women needs to be told in the pan-Indian context, if one has to have a comprehensive and holistic view of our freedom struggle.

The publication of the diaries diligently maintained by Bhaskaradas (1892-1952), primarily, a theatre activist, besides being many other things, sums up the social history of Tamilnadu from 1917 to 1951.

Anandarangan Pillai (1709-1761), who was a dubash during the French rule in Pondicherry, was, perhaps, the earliest diarist in Tamil, The jottings made by him every day read almost like essays, whereas, Bhaskaradas, totally unaware that in a computer age the way he wrote would be known as ‘micro-blogging’, had ‘twittered’ a mixed bag of events and expenses of his everyday life each such noting not exceeding 60 words at the maximum.. They were in handwritten manuscripts soiled and withered and only the readable parts of his notebooks have been redeemed and published, thanks to the untiring efforts of the diarist’s grandson S.Murugaboopathy, a modern theatre activist in his own right.

The names of the all India leaders Bhaskaradas had mentioned in his diaries in different contexts, would almost read like a veritable political ‘who’s who’, all those, popular during the early and middle part of the twentieth century. The most interesting part of it is, he had composed songs on almost all of them, and also about the movements with which they were associated, like Khilafat movement(1919-1924), Rowlatt Act protests (1919), Salt Satyagraha (1930), Jallianwalabagh massacre (1919) etc.

Bhaskaradas was so overwhelmed by Gandhiji that he wrote several poems on all the things that Gandhi loved most, like charka, ahimsa, prohibition, untouchability and rural reconstruction. He met Gandhiji once in the train, when he travelled in South India and gave him the poem he had written on him. On listening to the first line of the poem, when it was translated to him in Hindi, that began, “Gandhi oru parama eezai sanyasi’, Bapuji smiled and remarked, ‘O! God he has made me a saint!’ Later, this song was immortalized by K.B.Sundarambal, when she rendered it for a gramophone record. Bhaskaradas was a great hit with the gramophone companies, like His Master’s Voice, Odeon and others that he had written nearly 500 songs for them that were sung by an illustrious galaxy of musicians like S.G.Kittappa, Ariyakudi Ramanuja Iyengar, S.D.Subbulakshmi,M.S.Subbhalakshmi, S.V. Subbiah Bhagavatar, M.S.Sivabhagyam, M.S.Viswanathdas, T.P. Khader Patsha and others.
The actor Viswanathdas was once arrested on the stage for singing a song by Bhaskaradas in a puranic play, that was loaded with political meanings. His most well-known song was ‘Vellai Kokkukala’, wherein, Vallli, the spouse of Karthikeya, while guarding her family millet farm, demanded the white cranes , to go off their fields never to return, as they had no claim on them. The hundreds of the people, who used to flock to see the play, knew how to read between the lines and understood who ‘the white cranes were’.(British). Bhaskaradas makes subtle, mature and factual references to all these incidents in his diaries without getting emotionally involved.

His was an inclusive art that embraced all the sections of the Tamil society, the rich and the poor, the classical elite and the street-singers, the road vendors, the fisher women, the weavers, the gypsies and beggars. He composed songs for all of them relating to the needs of their profession and heard them sing.. In fact, in those days, in the music-oriented Tamil society, no beggar used to ask for alms without singing. As most of the songs that many of the beggars sang were the lyrics written by Bhaskaradas, in the title-crazy Tamilnadu, he came to be known as ‘ Bhaskaradas, the poet for the beggars’.The beggars used to travel in the trains, ticketless, singing these patriotic songs.

One lasting impression after going through this voluminous and well-got up book is, how such a nationalistic, refreshingly secular, liberated and open-minded Tamil society that seemed to have existed during the period in which Bhaskaradas lived. ‘Patriotism’ was not thrust on the people by a government gazette notification but was an intrinsic aspect of the people, who lived at that time.

சமயங்களும், சாதிகளும்

November 4, 2017 § Leave a comment


கர்நாடகாவில், லிங்காயத்துக்கள் தங்களுடைய வழிபாட்டு முறைகளை, இந்து மதத்தின்றும் வேறுபட்ட புதிய சமயமாக அங்கீகரிக்க வேண்டுமென்று மத்ய அரசிடம் கோரிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள்.
‘லிங்காயத்துக்கள்’ இயக்கம் பொது சகாப்தம் பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது என்கிறார்கள். தொடங்கியவர் பஸவன்னா. வசனங்கள் என்று அழைக்கப்படும் அவர் உபதேசங்கள் நம் சித்தர்கள் பாடல்கள் மாதிரி. வைதிக வழிபாட்டு முறைகளை அவர் எதிர்த்தார். சாதிகளுக்கு எதிராகப் போர்க் குரல் கொடுத்தார். இதயத்திலேஏ இருக்கிறான் சிவன் என்றார். ‘நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்’ என்றார் நம் சிவ வாக்கியர்.
முதலில், ‘இந்து சமயம்’ என்று ஒன்று உண்டா என்பதே கேள்விக்குரியது. இஸ்லாமிய வேர்ச்சொல்லினின்றும் உருவானது ‘இந்தி’(Indie’) ‘இந்துஸ்தான்’, ‘இந்து மதம்’ என்பவையெல்லாம். மேலைய நாட்டினரும் அதைப் ’பின்பற்றி, வைதிக மதத்தை ‘ Hinduism’ என்று குறிப்பிட்டார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாக, சாவர்க்கார் உருவ.வும்கிய சொல்தான் ‘இந்துத்வா’. இதில் ஆச்சர்யப் பட வேண்டிய செய்தி என்னவென் றால்,, சாவர்க்கார் நாஸ்திகர்! ‘Hinduism is no religion. It is a way of life. A religion needs to have a Scrpture as the Final Word. Hindusim has scriptures but they are not mandatory’ என்றார் டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன்.
இன்று ‘இந்து மதம்’ என்று அறியப்படும் ‘வைதிக மதக் கோட்பாடுகளை எதிர்த்து, தொன்று தொட்டுப் புதியச் சமயச் சார்புகள் உருவாகியிருக்கின்றன. லோகாயதம், சார்வாகம், சமணம், பௌத்தம் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.
புராணக் கதை ஒன்று உண்டு. பிரகஸ்பதி என்பவர் காயத்திரி தலையில் அடித்தார். அது சுக்கு நூறாகியது. ஆனால் ஒவ்வொரு துளியிலும் காயத்திரி இருந்தார். இதற்கு என்ன அர்த்தம்?
காயத்திரியை அழிக்க முடியாது. காயத்திரி என்பது ஸ்தாபனம் (Establishment) ’ஸ்தாபனம்’ என்றால் என்ன? ’பழையன கழிதலும், புதியன புகுதலும் கால வழுவலான’ என்ற நன்னூலார் இலக்கண விதி, சமூகத்துக்கும் பொருந்தும். மாறிக் கொண்டே வரும் சமூக மாற்றங்களுக்கேற்ப நம்முடைய வாழ்க்கை நெறிகளும் புதுப்பிக்கப் பட வேண்டும். அப்படிச் செய்யவிட்டால், அவை உறைந்து போய் ‘ஸ்தாபனப் பனிப் பெட்டி’ யாகிவிடும்.
காலத்துகொவ்வாத காலாவதியான மரபுகளுடன் ‘ஸ்தாபன’ மாக இறுகிவிட்ட வைதிக மதத்துக்கு எதிர்ப்பு தோன்றியதற்கு இதுதான் காரணம் சார்வாகம், சமணம், பௌத்தம், போன்ற கோட்பாடுகளின் எல்லா விதமான எதிர்ப்புக்களையும் சமாளித்துக் கொண்டு, வைதிக மதம், ‘‘இந்து மதம்’ என்ற புதிய நாமகரணத்துடன்,, அதுவே நாட்டின் அரசியல் மேல்வரிச் சட்டமாக மாறி வருகிறது என்பதுதான் காயதிரிப் பற்ரிய புராணக் கதையை நினைவூட்டுகிறது!
இந்நிலையில், கர்நாடகா லிங்காயத்துகளின் கோரிக்கையை நாட்டை ஆளும் கட்சி பலமாக எதிர்க்கிறது என்பதில் ஆச்சர்யமில்லை. பா.ஜ.க வின் செயல்பாட்டு நோக்கத்தின் எல்லை நிலம், ‘ஒரு நாடு, ஒரு மதம், ஒரு மொழி’ என்றால், புதுப் புது மதங்களுக்குத் எப்படி த் தனித் தகுதியையும் அங்கீகாரத்தையும் அளிக்க இயலும்?
ஆனால், இதில் ஒரு பிரச்னை. கர்நாடகாவில், லிங்காயத்துக்கள் வாக்கு வங்கிகளைப் பொறுத்தவரையில், பெரும்பான்மையான தனிக் குழுவினர். அவர்கள் வேண்டுகோளைக் கண்டிப்பாக நிராகரிக்கவும் முடியாது!!
இன்று, கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த ஓர் அரசியல் பிரமுகர் சொல்லியிருக்கிறார். ‘ இந்து மத த்துக் குட்பட்ட சுயேச்சையான(autonomous) ஒரு தனிக் கோட்பாடாக லிங்காயத்வத்தை அங்கீகரிக்கலாமென்று!
‘சுயேச்சை’ என்பது அரசியலுக்கிரிய சொல்லாட்சி என்று நினைத்தேன். இப்பொழுது மத த் துக்கும் வந்து விட்டது. அடுத்தது,, இந்தியாவில் உள்ள லட்சக் கணக்கான சாதிப்பிரிவுகளுக்கும் வரலாம். ஒவ்வொரு சாதி த் துளியும், இந்து மதத் துக்குட்பட்ட சுயேச்சையான சமூக க் கோட்பாடு என்று அறிவிக்கப் படலாம்! ’இந்து மதத்துக்குட்பட்ட ஜனநாயகம்’ வெல்க!
இது வாக்கு வாங்கிகளைக் காப்பாற்றவும் உதவும்!