In search of theatre

April 23, 2017 § Leave a comment

Though the ancient cultural grammarians of the Tamil language have included ‘theatre’ as one of the in the intrinsic aspect of ‘Muthamizh’, many of us in Tamilnadu, especially in the capital city, are inclined to treat ‘theatre’ as the poor cousin of the other two, namely, music and dance. Even during the ‘cultural explosion’ that takes place in December and January, even the few ‘popular’ plays that are being performed are not given the prime time but relegated to the morning session by the sabhas that conduct these festivals.
As such, how many of us would know that a young playwright-director from Tamilnadu, was the first Tamil to have won the Bismilla Khan Yuva Puraskar(Sangeet Natak Akademy) for playwriting in 2012 at All-India level?
The recipient of this prestigious award is. Murugabhoopathi, who holds a doctorate degree in Drama. He is, a dedicated theatre activist, performing in the rural areas of the southern districts of Tamilnadu. This could be also one of the reasons that he is not much heard of in the urban Chennai, assumed to be the cultural capital of Tamilnadu in the last few decades, though Madurai had that distinction earlier .Murugabhoopathi has theatre in his blood, as the grandson of the legendary stage-music composer Bhaskardas, who during the twenties and thirties of the last century, challenged the British Empire by his patriotic lyrics sung on the stage by fearless actors, although the plays were mythological! When one is seized by patriotism logic becomes the casualty!
It is very difficult to classify Murugabhoopathi’s theatre. ‘Good theatre is complex in its simplicity’ wrote Wyspiansky, the famous Polish painter and playwright. Though it sounds as an Oxymoronic statement, I could comprehend its meaning only after I saw one of the plays of Murugabhoopathi.. \
Apparently’ simple’ in his approach to theatre that he needs only an an open place for his performance. But his emphasis is on this ‘place having ‘cultural’ and ‘historical’ memories, which is the complexity of it He does not call the performing area as ‘stage’ but for him it is ‘Nataka Nilam’ ( ‘the land for a play’.) Theatre is associated with agriculture in the Marxian sense. Most of his plays are related to this issue of Man’s alienation from Nature, who tirelessly deprives the latter of all its bounties .
His play ‘Semmoothaai’ (‘’The Primordial Mother’) which represents the personification of the agricultural land as a feminine entity In a way it looks like a celebration of the ‘aching joys’ and ‘dizzy raptures’ because of good harvest along with being seen as a visual elegy in times of draught and deprivation..
The ‘place’ for performance he chooses for each play is very significant, Hiss characters are all ‘non-persons’. They are just physical bodies in the literal sense, charged with brutal energy ,but no ‘persona’ to conceptualize.
Perhaps, he first creates in his mind ‘verbal’ sounds that precede meanings and later, non-verbal images, which he gets imprinted on the bodies of his group of actors, that eventually evolves into a linguistic text for which he gives a form and direction.
In one of his interviews, he has said that ‘ sounds are more meaningful than sense’. To illustrate, when one sees a tiger face to face the outburst of animal cry emanating from him, would be more meaningful than a statement from him,’ I feel scared’.
He chose ‘Therikadu’, for his play ‘Koonthal Nagaram’ (‘City of pigtails’), in a southern district, an arid land now, but once, perhaps, had a rich, cultural geography to which the natives living there could relate nostalgically. When he staged the play at that ‘place’ the aesthetic distance between the performers and the spectators vanished, once he, as the director, provoked them by his innovative theatrical projection, to kindle their primeval and genetic memories, that the past became one living reality of a continuous ‘present’. Those who saw the play said it was a unique experience.
His play ‘ Miruga Vidhushakam’ ( ‘ Animals and clowns’ ) is a sad post-modernist fairytale in search of a lost Paradise inhabited by clowns, trees, flowers, birds and all that represented fertility and innocence. A clown is an important character in Sanskritic and Shakespearean plays. as sad wise characters condemned to entertain the audience. But in Bhoopathi’s play, they are the protagonists, who get lost as clowns but assume different roles to play. They become the agents of destiny to fight for a seed that would became a field to feed the humanity. Beautifully choreographed visuals of white-robed human shadows haunt the stage in perennial search of freedom, food and god!
It is apparent, that Bhoopathi is still in his search for creating a post-modernist theatre that has all the native air of ritualism, shamanism and innumerable other folk elements, well-integrated along with the western concepts of Richard Schechner, Jerzy Grotowski and others.

’நீயுமா ப்ரூட்டஸ்?

April 19, 2017 § Leave a comment

தருண் விஜய் ‘ எங்களுக்கு .இன வெறி என்று எப்படிச் சொல்வீர்கள்? நாம் தென்னிந்தியர்களுடன் சுமுகமாக வாழவில்லையா?’ என்று சொன்னார் என்பதைக் கேட்டதும், எனக்கு உடனே ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம் ‘ஜூலியஸ் ஸீஸர்’ நினைவுக்கு வந்தது.
ப்ரூட்டஸ் ஸீஸரின் நெருங்கிய நண்பன். தன்னைக் கொல்லத் துணிந்த சதிகாரர்களில் ப்ரூட்டஸ்ஸும் ஒருவன் என்ற றிந்ததும் ஸீஸர் அவனைக் கேட்கின்றான்; ‘நீயுமா ப்ரூட்டஸ்?’
தரு.ண், பா.ஜ.க அரசியல் வாதிகளிலே தம்மை வித்தியாசமானவராக க் காட்டிக் கொள்வதில் முனைந்தார். திருக்குறளை தேசிய நூலாக அறிவிக்க வேண்டுமென்றார். உத்தரகாண்டில் திருவள்ளுவருக்குச் சிலை எடுத்தார். ஆனால், பாவம்,தமிழர்களின் ‘கறுப்பு’ நிறம் அவர் அடி மனத்தை நெருடிக் கொண்டே இருந்திருக்க வேண்டும். தமக்குதாமே அவ்வாறு நெருடவில்லை என்று நிரூபித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது! சமயம் வந்ததும் சொல்லிவிட்டார்,அவ்வளவுதான்!
ஆனால் ‘நாம்’ என்று அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார்? . சக வட இந்தியரையா? பா.ஜா.க கட்சியினரையா?
வட இந்தியர்கள் பொதுவாகத் தம்மைத் தென்னிந்தியர்களினின்றும் அந்நியப் படுத்திப் பேசுவது எனக்குப் புதிதில்லை. நான் தில்லியில் 33 ஆண்டுகள் இருந்திருக்கிறேன்.நான் தில்லிக்குப் போன புதிதில் குடியிருக்க வீடு பார்க்கப்போனத வீட்டுக்காரர் தம் மனைவியிடம் சொன்னார்: ‘ ‘மதராஸிகள் நம்முடைய ஆட்கள் மாதிரி இல்லை. வாடகையை ஒழுங்காக க் கொடுத்துவிடுவார்கள்’.
அந்தக் காலத்திலேயே அவர் சொன்ன ‘நம்முடைய ஆட்கள்’ என்றது என்னை நெருடியது! அவர் அவ்வாறு சொன்னதின் இன்னொரு sub-text ‘மதராஸிகள் பயந்தாங்கொள்ளிகள்’ .பாராட்டாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் ’தர்மத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள்’!.
இன்னொரு சம்பவம்.
1984ல் பல்கலைகழக க் கலாசாரப் பரிவர்த்தனை ஒப்பந்த அடிப்படையில் நான் கனடா வுக்குச் சில பல்கலைக்கழகங்களில் பேசுவதற்காக அழைக்கப் பட்டிருந்தேன். அப்பொழுது வான்கோவரில், சில இந்தி எழுத்தாளர்கள், வேறொரு ஒப்பந்தந் த த்தின் கீழ் வந்திருந்தார்கள். அந்த இந்தி எழுத்தாளர்களுக்கும் கனடா எழுத்தாளர்களுக்குமிடையே ஒரு சந்திப்பை இந்தியத் துணைத்தூதுவரகம் ஏற்பாடு செய்திருந்தது.
நானும் ஓர் எழுத்தாளன் என்பதால் என்னையும் அழைக்காலாமென்று துதுவரகத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் அதிகாரி ஒருவர் கூறியிருக்கிறார். இந்தி எழுத்தாளர்களைக் கனடிய எழுத்தாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திய போது’ ’இவர்கள் எங்கள் இந்திய எழுத்தாளர்கள்’ என்று சொன்ன வட இந்திய அதிகாரி, என்னைக் குறிப்பிடும்போது, ‘ இவர் எங்கள் தமிழ் எழுத்தாளர்’ என்றார்.
‘நான் இந்திய எழுத்தாளன் இல்லையா? ‘ என்று அவரைக் கேட்டேன். நான்கேட்டது அவருக்குச் சுத்தமாகப் புரியவேயில்லை. அவர் அடி மனத்தில், ‘இந்தி எழுத்தாளர்கள்’தாம் ‘இந்திய எழுத்தாளர்கள்’, மற்றைய மொழி எழுத்தாளர்கள், ‘பிராந்திய மொழி எழுத்தாளர்கள்’ என்ற கருத்து வேரூன்றியிருந்தது. ‘
எஸ்.எஸ், அஃப்கோர்ஸ்’ என்று நான் சொன்னதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்ற முக பாவனையுடன்,இயந்திர ரீதியாகத் தலையை ஆட்டினார்.
‘இந்தியா’ என்ற ஓர் அரசியல் அமைப்பு, காலனி ஆட்சியினால் நமக்குக் கிடைத்த ஒரு நன்கொடை. ஆனால், பூகோள ரீதியாக ‘பாரதம்’ என்ற ஒரு கருத்தமைதி மக்கள் மனத்தில் எப்பொழுதுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘ பாரத வர்ஷே, பரதக் கண்டே’ என்ற வழக்கினின்றும் இதை அறியலாம். ‘தென் குமரி,’ வட பெருங்கல், குண குடகு கடல் எல்லை’ என்கிறது புறநானுறு. ’தென் கடற்கும், இமயமெனும நடுப் பாரதமாம்’ என்று ‘கந்த புராணத்’தில் வருகிறது.
1947க்குப் பிறகு உருவான இவ்வரசியல் அமைப்பு, இந்தியாவில் வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் மனத்தில், உணர்ச்சிப் பூர்வமாக ‘நாம் அனைவரும் இந்தியர்’ என்ற ஓர் ஒருமைப்பாட்டை உருவாக்கியிருக்கிறதா என்பதுதான் கேள்வி. அப்படி உருவாக்கியிருந்தால், ‘நாம்’, கறுப்பினமாகிய தென்னிந்தியர்களுடன் வாழவில்லையா’ என்பது போன்ற சிந்தனைக்கு இடமே இருந்தி ருக்காது.
முதலில், நாம் இந்தியா என்கிற. அரசியல் ஏற்பாடு, பல மொழிகளையும் , பல பண்பாட்டுக் கிளைப் பிரிவுகளையும் உடைய ஒரு சமஷ்டி என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்.
‘ஒரு மொழி, ஒரு நாடு’ என்பதுசோவியத் யூனியனில் தோற்றுவிட்டது.
‘ஒரு கோட்பாட்டைச் செயல்படுத்துகிறோம்’ என்று அதிகாரம் முழுவதையும் மத்திய அரசே கைப்பற்றிக் கொண்டது இதற்கு முக்கிய காரணம்.
ஆனால், ஐரோப்பாவிலிருந்து வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசிய வெவ்வேறு இனத்து மக்கள் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று ஒரு புதிய தேசத்தை உருவாக்க முடிந்திருக்கிறது. காரணம், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் பயம். கண்ணுக்குத் தெரிந்த எதிரிகளும் (சிவப்பிந்தியர்கள்) இருந்தார்கள். வெள்ளையர் யாருக்கும் அந்த இடம் சொந்தமில்லை, அனைவருமே குடியேறியவர்கள் என்ற பொது உணர்வும், நிற ஒற்றுமையும் அவர்களை இணைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். பெரும்பான்மையோர் பேசிய ஆங்கிலோ-சாக்ஸன் இனத்தினர். ஆங்கிலம் அவர்களைக் கூட்டுவித்தது..
பிரிட்டிஷ் காலனி ஆட்சியிலிருந்து விடுதலைப் பெறப் போராடியதும் அவர்கள் ஒன்றுபடக் காரணமாயிற்று. தனிமனித உரிமைகளைப் பற்றி தீவிரமாகச் சிந்திக்கவும், அதற்கேற்ப அரசியல் சாசனம் உருவாக்கவும் இந்த விடுதலைப் போர் உதவியது. ஆனால் அடிமைகளாய் வந்த கறுப்பர்களைப் பற்றி அவர்கள் அப்பொழுது சிந்திக்கவில்லை என்பதும் உண்மைதான். காரணம், அவர்கள் வேறு நிறம்!
வெவ்வேறு மொழி, சமய, பண்பாட்டு இனங்களாக ஒரு நாடு இருந்தாலும், அனைவருக்கும் சம உரிமைகளும், வாய்ப்புக்களும் உறுதியானால் அந்நாடு ஒன்றுபட்ட ஒரு தேசமாக உருவாக முடியும் அமெரிக்க தேசத்தின் அரசியல் கோஷம்’ Equal opportunity employer’ என்பதுதான்.நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இந்த உத்தரவாதம் அவசியம் தேவை. வெறும் ‘தேசபக்தி’ ‘தேசியம்’ போன்ற வரட்டுக் கோஷங்களினால் மட்டும் பொருளாதார மேம்பாட்டை ஏற்படுத்தி விடமுடியாது. . நாட்டுக் குடிமகன் ஒவ்வொருவனும் இந்நாட்டு வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு அவசியமானவன் என்பதை அவனே மனப் பூர்வமாக உணர்வதற்கான அரசியல், சமூக சுமுகச் சூழ்நிலை உருவாக வேண்டும்.

இப்பொழுது ’நம்’ ( உளப்பாட்டுப் பன்மை) நாட்டில் ஆட்சியிலும், சமூகத்திலும் காணும் மொழி-சமய-சாதிப் பெரும்பான்மை வாதம் நாட்டை எங்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.


April 3, 2017 § Leave a comment

What is ‘Mammon’? It represents the Devil of covetousness, derived from the Greek word ‘mamonas’ indicatin g ‘riches’. But for the majority of the people in India, a happy thought on “World Woman’s Day’ that a goddess symbolizes ‘wealth’. And it is an irony, in the West they are rich and we are poor!
Mammon wins his way, when seraphs might despair! And the bottom line of contemporary philosophy the world over is ‘Money’ with capital ‘M’ in neon signs. No one does a thing these days, because he enjoys it. Writers, musicians, actors, social activists or whoever.
No wonder Milton got only fifty pounds , a paltry sum,for his magnum opus ‘Paradise Lost’ because he pictured Mammon as a Devil. And Mahakavi Bharati died in poverty although he had saluted Lakshmi as the goddess of wealth and prosperity in several poems! Irony again!
As of now, it is the ad-copy that arbitrates the value of things, be it in the field of art, literature or sports.
Mehistopheles and Mammon, alliteration apart, they have this in common, they enslave those, whom they possess wholly. Milton was right calling it Devil! The genesis runs like this, talent begetteth visibility, visibility begetteth popularity, popularity begetteth the notice of for-ever news-hungry visual media, and Mehistopheles in the incarnation of corporate sector, takes over.
A young boy all of just fourteen years, played the game of cricket in a fabulous way, for the love of it and soon he became a phenomenon. He came in for national reckoning, and international glare. The corporate sector made him a ‘one-man industry’. From the first sip of tea he drank in the morning to the night wear he put on before retiring to bed, he became the human bill-board for consumer products. I used to wonder whether that wonder kid ever enjoyed his morning drink or cricket aftertha!
And then this story of a veteran rural artiste, who performed theatre in the villages, stories from evergreen Mahabharata, Ramayana and such epics. Stepped in the city folks and their funding allies, the agencies from abroad. They were brought to the cities and what used to be night-long performances were abridged to two-hour plays so that the metropolitan elite did not miss their dinner, They were taken abroad for one hour shows in the shopping malls. The old man was not at all happy but he had to yield to the pressures of other fellow-artistes and said to have commented in Tamil ‘ எல்லாம் சைத்தான் பணம்’ ( All for the sake of Devil called ‘money’). I am sure he had not read ‘Paradise Lost’!


March 29, 2017 § Leave a comment

‘Rasa’ in Indian poetics, is an aesthetic experience of a reader or viewer, or listener as her/his reponse to any work of art. The creator of such an artistic work should have experienced such a sentiment to share it with the receiver. As such, it is a two-way street with mutual participation of the artist and his reciprocating audience.
The theatre is the best illustration for such an experience. The earliest scientific treatment of this concept is found both in Natyasastra and Tolkappiyam both belonging to ,presumably, the 5th century CE. Whereas in Tolkappiyam, theatre is one of the artistic disciplines that is being discussed as a literary format, in Natyasastra, it receives full dedicated attention as a performing art.
The rasa is not a spontaneous revelation ,like a spiritual awakening occurring to religious mystics, as what is being claimed by them, but a gradual process of sensory and mental peception by which a responsive spectator gets transported from the plane of visible and mundane reality to the higher realms of pure, aesthetic emotion for its own sake.
These sentiments have also been enumerated by the author of Natyasastra. They are ,namely, rati (love), hasa (mirth), soka (sorrow),krodha (anger), utsaha (valour)bhaya (fear),jugupsa(disgust),and vismaya (marvel).
In Tolkappiyam the theory of rasa is classified under the category ‘Meypaatiyal’(physical gestures, or rather the physical manifestations of the emotions that are felt inwardly) and this is in the context of the theme of love, otherwise known as ‘Akam’.
‘Rasa’ is from the etymological root ‘ras’, which means ‘to taste’ , ‘to enjoy’) and in Tamil its synonym is ‘suvai’ (‘to taste’ ‘to enjoy’).
Tolkappiyam , even at the beginning clearly spells out that ‘among the thirty two varieties of sentiments aroused by the the varipous kinds of entertainment provided to the people, theatre is one among them, which evokes physical expressions of eight basic emotions’.
They are namely ‘ nagai’ (laughter), ‘azhugai’ (weeping), ‘ilivaral” ( humiliation), ‘ marutkai’ ( wonder) ‘achcham’ ( fear) , ‘perumidham’ (to feel proud), ‘veguli’ ( anger). They are, more or less the same as in Natyasatra except the Tamil grammatical manual projects the as physical demonstration of the eight basic emotions.
Maybe, Tolkappiyam lays stress on comedy as the foremost aspect of theatre that it mentions ‘laughter’ as the primary sentiment. In Natyasastra it is ‘ love’. Thematically, ‘love’ and ‘ laughter’ are first cousins, if one knows her/ his Shakespeare.
‘Seyirriyam’ appears to be a long-vanished Tamil dramatic manual ,from which, the commentators of Tamil literary ( ‘Silappadikaam’) and grammatical (Tolkappiyam) works give a few quotations to illustrate their point of view.
According to this work that is now extinct, Perasiriyar, the commentator of Tolkappiyam says that when one talks of sentiments (‘ suvai’) he has to have in mind that this experience of sentiment is inclusive in the sense that one who narrates and the one to whom it is narrated should be in the same wave-length of emotional experience. This applies to all categories of art. There cannot be a better definion of ‘ras’ than this.
Perhaps, the eminent musician T.M. Krishna has this in mind when he speaks of the silent aesthetic communication between the performer and his audience, which is possible, only if both of them are in the same emotional wave-length ,when the artist is performing. In the Indian artistic tradition that includes literature, a critic, in the western sense of the term , belongs to an unknown species of creation.
T he author of Natyasastra recognized only eight dominant emotions but later theorists admitted a ninth sentiment called ‘santa’ (serenity) with ‘sama’ (tranqulity) as its performing state. It is ,perhaps, ‘navarasa’ was prescribed for poetry, the later grammarians might have thought this should also apply to theatre. Absence of any sentiment is tranquility, which is, the supreme state of ‘Nirvana’ (Liberation). But how can this bephysically demonstrated on the stage and how can one make a spectator experience the same non-emotional state, if ‘rasa’ is a two way street?
Following this Sanskritic tradition, Perasiriyar, the commentator for Tolkappiyam talks of ‘ Naduvu Nilai’, as the ninth sentiment expressed in a play. One is not sure, whether he means this is required for an actor to demonstrate, in which case it would mean ‘ alienation’, which the German playwright-director Brecht advocated. Perassiriyar says that the actor should keep his persona distant from the role he demonstrates on the stage, which is the sum and substance of Brecht’s theory of acting.

’நுட்பம்’- அதன் பெயர் அ.மி.

March 24, 2017 § Leave a comment

எனக்கும் அசோகமித்திரனுக்குமிடையே ஏற்பட்ட ஆழ்ந்த நட்புக்குக் காரணமாக இருந்தது ‘.கணையாழி’. அப்பத்திரிகை ஆரம்பித்து அப்பொழுது இரண்டு ஆண்டுகளாகியிருந்தன. அரசியல் பத்திரிகையாகத் தொடங்கிய அதற்கு இலக்கிய முகம் கொடுத்தவர் அவர் என்ற வகையில் அவர் மீது எனக்கு மிகவும் மரியாதை இருந்தது. இதைப் பற்றி அவரிடம் நான் சொன்ன போது அவருடைய இயல்புக்கேற்ப, நான் சொன்னதற்கு மேலுழுந்தவாரியாகச் சம்பந்தம் இல்ல்லாதது போல் தோன்றினும், நுட்பமான நிலையில் தொடர்புடையதாகச், ‘ செல்லப்பாவோட ‘புதுக் குரல்கள்’லே கஸ்தூரிரங்கனின் இரண்டு புதுக் கவிதைகள் இருக்கு’ என்றார். எங்கள் முதல் சந்திப்பே அவர் எளிமை மிகவும் சிக்கலானது என்பதை எனக்கு உணர்த்திற்று.
ஆங்கில இலக்கிய விமர்சகர் டாக்டர் ஜான்ஸனைப் பற்றிச் சொல்வார்கள்” அவருக்கு மட்டும் மீன்களைப் பேச வைக்கும் சக்தி இருந்தால், அவை சுறாமீன்கள் போல் பேசும்’ என்று. அதாவது, ஜான்ஸனின் இலக்கிய நடை அவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டமானது என்பதைச் சொல்ல. அசோகமித்திரனுக்கு அந்தச் சக்தி இருந்தால், சுறாமீன்கள், மீன்களைப் போல் எளிய, ஆரவாரமில்லாத, மென்மையான குரலில் பேசும். ஆனால் இந்த எளிமையில் புதைந்து கிடக்கும் நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள படிக்கின்றவர்களுக்கு ஆழமான சிந்தனைத் திறன் வேண்டும்.
1969ல் என் அம்மா தில்லியில் இறந்தபோது, அவர் எனக்கு ஒரே வரியில் வருத்தம் தெரிவித்திருந்த்தை என்னால் மறக்க வியலாது. ‘ஒருவரால் ஒரு தடவைதான் தம் தாயை இழக்க முடியும், அவ்வளவு மகத்தான விஷயம் இது’.
நான் கோடைவிடுமுறைக்குத் தில்லியிலிருந்து சென்னைக்கு வரும்போதெல்லாம், என் நிகழ்ச்சி நிரலின் முதல் குறிப்பு, தாமோதர ரெட்டித் தெருவிலிருந்த அவர் வீட்டுக்குக் குடும்பத்தோடு விஜயம் செய்வதுதான். இலக்கியம் பற்றி நிறையப் பேசுவோம். அவருக்கு அந்தக் காலக் கட்டத்தில் மிகவும் பிடித்த இலக்கிய ஆசிரியர்கள், ‘ஃபாக்னர்,
ஹெமிங்வே, ஜான் டாஸ் பஸாஸ். போன்றோர். தமிழ் நாட்டுப் பிரபல ’இலக்கியச்’ சூழ்நிலையைப் பற்றி,, சிக்கனமான சொற்களில், அங்கதம் இழைந்தோட ’பாராட்டுவதுபோல்’ விமர்சனம் செய்வார். அவர் பேசுவதற்கும் எழுவதற்கும் இடையே அவ்வளவு வித்தியாசமிருக்காது. இரண்டுமே, தோற்றத்தில் எளிமையானவை,ஆழமானவை
அசோகமித்திரன் எழுத்தில் மிகவும் உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், அவர் எழுத த் தொடங்கிய காலத்தில், எந்த விதமான இலக்கியம் பற்றிய முன் உறுதியுடனும், கோட்பாடுகளுடனும் எழுத த் தொடங்கினாரோ அதே மாதிரியாக, எந்த விதமான மாற்றங்களுமில்லாமல், பரிசோதனை செய்கிறேன் என்ற பாசாங்குகள் ஏதுமின்றி அறுபது ஆண்டுகளாக எழுதி வந்திருக்கிறார். அந்தக் காலத்தில் அவர் எழுதிய கதை ஒன்றையும், சமீபத்தில் அவர் எழுதிய கதை ஒன்றையும் ஒருங்குசேரப் படித்தால், அவை இரண்டும் அவரால்தான் எழுதப்பட்டிருக்கமுடியும் என்ற உள்ளார்ந்த இணைப்பைக் காணமுடியும். இந்த இலக்கியத் தீர்மானம் அவரிடம் அந்தக் காலக் கட்டத்திலேயே இருந்திருக்கிறது என்பது ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயம். செவ்வியல் இலக்கியங்களிலே நாம் காண முடிகின்ற இலக்கியத் தீர்மானம் இது.
கீழ்மட்ட மத்தியத்தர குடும்பங்களில் காணும் கதா பாத்திரங்களைச், சாதி வேறுபாடின்றி அவர் சித்திரித்திருக்கும் பாங்கு அற்புதமானது. ஆங்கில எழுத்தாளர் சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ் மாதிரி உரத்த குரலில் இல்லாவிட்டாலும், அவர் மாதிரியான அவலமும் நகைச்சுவையும் கலந்த வார்ப்பு இக் கதா பாத்திரங்கள். அசோகமித்திரனைப் பொறுத்த வரையில், வறுமை சாதி அறியாதது..
அசோகமித்திரனைப் பற்றிப் பலருக்குத் தெரிந்திருக்க க் கூடாத செய்தியும் ஒன்று உண்டு. அவர் கேலியும் கிண்டலும் கலந்த நடையில், காரசாரமான அரசியல் விமர்சனக் கட்டுரைகளும் எழுதியிருக்கிறார். ஆனால், வேறொரு புனைப் பெயரில். என்ன பெயர் தெரியுமா? ‘கிங்கரன்’. எமனின் தூதன்.
‘சுதேசமித்திரன்’ தன் இறுதிக் காலத்தில், இந்திரா காங்கிரஸ் கட்சிப் பத்திரிகையாக இருந்தது. ’கணயாழிக்கும், ‘சுதேசமித்திரனுக்கும் ஒரு வகையான தொடர்பு இருந்த காரணத்தால், அசோகமித்திரனை அரசியல்
கட்டுரைகள் எழுதும்படிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அச்சுறுத்தும் புனைப்பெயரைச் சூட்டிக் கொண்டவர் அவர்தான். மாற்றுக் கட்சிகளை உயர்தரமான நகைச்சுவையுடன் அக்குவேறாக ஆணி வேறாகக் கிழித்தெறிந்தார் இந்தப் புதிய அவதாரத்தில். ‘தீரன்’ என்ற பெயரில், திராவிடக்கட்சிகளைத் தாக்கிக் ‘கணையாழியில்’ எழுதி வந்த அமரர். நா.பா’ ‘அ.மி. இப்படி சக்கைப் போடு போடுவார்’ என்று எதிர்பார்க்கவில்லை என்று என்னிடம் கூறினார். ஆனால் இந்தக் கட்டுரைகள் அவருடைய எந்தத்தொகுதியிலும் இடம் பெறவில்லை என்று தோன்றுகிறது. அவற்றை ஆவணப் படுத்தியிருக்க வேண்டுமென்பது என் கருத்து.
அவருடைய நடைக்கும் டாக்டர் உ.வே.சா தமிழ் நடைக்குமிடையே ஓர் ஒற்றுமையைக் காண முடிகின்றது. பண்டையத் தமிழ் இலக்கியத்தின் எல்லை நேர்ந்த உ.வே.சா ஓர் அற்புதமான எளிய நடையில், ஆழமான கருத்துக்களையும் தெளிவு படுத்துவார். உ.வேசாவை ஊன்றிப் அபடித்தால்தான் அவருடைய நயமான நகைச்சுவையின் நுட்பம் புரியும். ஆங்கிலத்தில் ‘self-effacing style’ என்பார்கள். உ.வே..சாவின் நடையில் அசோகமித்திரனுக்கு ஆழ்ந்த ஈடுபாடு உண்டு. இதை அவர் பலதடவைகள் என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்.
போன நூற்றாண்டு அறுபதுகளுக்குப் பின் தோன்றிய இந்திய எழுத்தாளர்களிலே மிகவும் முக்கியாமனவர் அசோகமித்திரன். ஹிந்தி எழுத்தாளர்களை இந்திய எழுத்தாளர்கள் என்று குறிப்பிடும் மரபு இருக்கும்போது, பிராந்திய மொழி எழுத்தாளர்களை அம்மொழி எழுத்தாளர்களாக மட்டும் குறிப்பிடும் அவல நிலை எப்படி ஏற்பட்டது என்று தெரியவில்லை.
( தமிழ்’தி இந்து’வுக்காக எழுதிய கட்டுரை)

படமும் பாடமும்

March 23, 2017 § Leave a comment

அது சின்ன தோப்புதான்.பார்ப்பதற்கு ரம்மியமாக இருந்தது. நாகலிங்கம், பள்ளிக்கூடம் முடிந்தவுடன் அங்குப் போய் நண்பர்களுடன் விளையாடுவது வழக்கம்.

அன்று அவன் அங்குப் போனபோது யாரும் வந்திருக்கவில்லை.

தோப்புக்கு அருகே ஒரு சின்ன குளம். அங்கு ஆண்டு முழுவதும் தண்ணீர் இருந்தது என்பதுதான் ஆச்சர்யம். நாகலிங்கம், கால்களை கழுவிக் கொள்ள அந்தக் குளத்தருகே சென்றான்.

அவன் திடுக்கிட்டு நின்றான். ஒரு நல்ல பாம்பு படம் பிடித்து ஆடாமல் அசையாமல் குளத்தருகே நின்றது..பாம்பைக் கண்ட பயத்தைக் காட்டிலும், அதன் படத்தில் ஏதோ எழுதப்பட்டிருந்தது என்பதினால் ஏற்பட்ட வியப்புதான் அதிகமாக அவன் முகத்தில் தெரிந்தது. அது ஹிந்தி எழுத்து என்று அவனுக்குப் பட்டது, என்னவென்றுதான் அவனுக்குப் புரியவில்லை.

பாம்பைப் பார்த்தால் ஓடக்கூடாது என்று அவனுக்குத் தெரியும். அவனும் ஆடாமல்
அசையாமல் நின்றான்.

பாம்பு சிறிது நேரம் கழித்து ‘சர’ ‘சர’வென்று ஓடி மறைந்தது.

அடுத்த நாள் அவன் தன்னுடைய பள்ளிக்கூட ஆசிரியரை அழைத்துக் கொண்டு வந்தான். முதலில் அவன் சொன்னதை அவர் நம்பவில்லை.பிறகு அதை நேரில் பார்த்து விடுவதென்று முடிவு செய்து அவனுடன் வந்தார்.

பாம்பு அவர்களை ஏமாற்றவில்லை. அதே நேரத்தில், அதே இடத்தில் படம் பிடித்து நின்றது. ஆசிரியருக்கு ஹிந்தி தெரியும். படித்தார். ‘ராம்’.

அயோத்தியில் இருக்க வேண்டிய பாம்பு மதுரைப் பக்கத்தில் இந்தச் சிற்றூருக்கு எப்படி வந்தது என்று அவருக்குப் புரியவில்லை. ஒரு வேளை, ராமன் ராமேஸ்வரம் போகும் போது,இந்த ஊருக்கு வந்து இந்தக் குளத்தில் குளித்திருக்கலாம். அதனால்தான், இந்தக் குளத்தில் நீர் வற்றுவதேயில்லை! இன்னொரு சாத்தியமும் இருக்கிறது. இப்பொழுது தோப்பாக இருக்கும் இவ்விடத்தில் ஒரு கோயில் இருந்திருக்கக் கூடும். இந்தக் குளம் ஏன் ஒரு புஷ்கர்ணியாக இருந்திருக்க முடியாது?

ராமனை எப்பொழுதும் பிரியாமலிருந்தவன் லக்ஷ்மணன்.அவன் ஆதிசேஷன் அவதாரம். இந்தப் பாம்புதான் லக்ஷ்மணனோ? ஏன் ஹிந்தியில் ‘ராம்’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பது இப்பொழுது புரிகிறது.

இது தேசிய முக்கியத்வம் வாய்ந்த செய்தி. தெய்வ நம்பிக்கையுடைய ஒரு தேசியக் கட்சித் தலைவர்களிடம் இந்தத் தகவலைச் சொன்னால் இதை எப்படி நாட்டு நலனுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதென்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவர்கள் இதை நம்ப வேண்டுமே! நாளைக்கு ‘மொபைலில்’ படம் பிடித்து, தில்லிக்குப் போய் அவர்களிடம் காட்டலாம்..

“நாகு.. இதைப் பத்தி யாருக்கும் சொல்லாதே.. நாம நாளைக்கு டெல்லிக்குப் போவோம்.. இது ரொம்ப முக்கியமான சமாச்சாரம்.. உன்னோட அப்பாகிட்டே சொல்லி உன்னை நான் கூட்டிண்டு போறேன்..” என்றார் ஆசிரியர் நாகலிங்கத்திடம்.

அடுத்த நாள், அதே சமயத்தில், பாம்பு படம் எடுத்து அவர் படம் எடுக்கக் காத்திருப்பது போல் நின்றது. அவர் படம் எடுத்தார். தாமும் அக்கட்சித் தலவர்களில் ஒருவராக ஆகும் வாய்ப்பு நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது என்ற மகிழ்ச்சியில் அவர் மனம் நிறைந்திருந்தது.

தில்லியில் அவர் அக்கட்சித் தலைவர்களைச் சந்தித்தார். புகைப் படத்தைக் காண்பித்தார். இராமன் அந்த ஊர்க் கோயில் புஷ்கர்ணியில் நீராடியது பற்றிய ஒர் ஸ்தல புராணத்தை அவரே உருவாக்கி அது கர்ணப் பரம்பரைச் செய்தி என்றும் கூறினார்.

‘ராநாமத்தை’த் தன் படத்தில் தாங்கிய பாம்பு தேசியப் புகழ் பெற்றது. ஆசிரியர் எடுத்த படம் எல்லா தேசியத் தொலைக் காட்சி ‘சானல்’களிலும், பத்திரிகைகளிலும் பிரபலமாகியது.

ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் இந்தக் காட்சியைக் காண, தேசிய, சர்வ தேசிய பத்திரிகைக்காரர்களும், புகைப்படக் காரர்களும், அச்சிற்றூரை முற்றுகை இட்டனர்.

நாகலிங்கத்தின் படிப்புச் செலவு முழுவதையும் தாம் ஏற்றுக் கொள்வதாக பாரதப் பிரதமர் அறிவித்தார். ராம நாமம் தாங்கிய பாம்பின் தரிசனம் அவனுக்கன்றோ முதலில் கிட்டிற்று.!

மாலை அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில், ஒரு ரஜினி படத்தில் அவர் ‘என்ட்ரி’ க்காக, முதல்நாள், முதல் ‘ஷோ’வில், அவருடைய ரஸிகர்கள் காத்திருப்பது போல், எல்லோரும்காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பாம்பு வந்தது. படம் எடுத்தது. ஆனால், தேவநாகிரிக்குப் பதிலாக அரபி லிபி!

Shelter for the poor is God’s home!

March 22, 2017 § 1 Comment

The Supreme Court has spoken!
The Ayodhya problem is back to the situation of Ground Zero! The two parties are asked to hold discussions and arrive at a solution! This reminds me of the famous lines from’:Rubaiyat’ by OmarKhayyam.

‘Myself when young did eagerly frequent
Doctor and Saint and had great Argument
About it and that evermor
Came out by the same Door as in I went!

This precisely sums up the present predicament. The problem went to the Supreme Court after so much of bloodshed and anarchy! The question is to whom the place doth belong. Rama or Alla?
The question being now related to Divinity how can there be a mundane answer?

In Tamil there is a saying that means, ‘wherever Rama is it becomes Ayodhya’ In fact, when the great Tamil poet Kamban describes ‘Ayodhya’ he has only the Chola capital, his own dwelling place in view the way he brings the city to our mind! When he talks of ‘Sarayu’ his mind is occupied with ‘Cauvery’ and the four kinds of geographical divisions immortalized by Sangam poetry! Each region in India has its own version of Ramayana and localization of ‘Ayodhya’, that the city could be anywhere in any part of this great country, wherever Ramayana is recited and heard!
When millions of our countrymen are homeless, what is the immediate need for us to find home for gods, whether it is Alla or Rama, who, in fact, are Omnipresent? if only we decide to build a huge shelter for those who are homeless in Ayodhya, it would be joint resting place for both divinities.