பிரதியும் உட்பிரதிகளும்

May 8, 2017 § Leave a comment


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் திருச்சியில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் பேச ச் சென்றிருந்தேன். பேச்சு முடிந்ததும் ஒரு பெண் எழுந்து கேட்டாள்;’ நீங்கள் எழுதியிருக்கும் ‘பசி’ என்ற நாடகத்தில் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்’?’
இந்தக் கேள்வியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
எனக்கு பிரசித்திப் பெற்ற நாடக ஆசிரியர் சாம்யுவல் பெக்கட், இந்த மாதிரி கேள்வி ஒன்றுக்குச் சொன்ன பதில் நினைவுக்கு வந்தது..
‘தெரிந்திருந்தால் சொல்லியிருப்பேன்’ என்றேன் நான்.
சிரிப்பலை.
அந்தப் பெண் நான் சொன்ன பதிலை எப்படிக் கொள்வது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்துவிட்டாள். என் பதில் அவளை நான் கிண்டல் செய்வதாகப் பட்டிருக்குமோ என்று எனக்குத் தோன்றிற்று.
நான் சொன்னேன்:’ என் மனத்துள் எப்படித் தோன்றிற்றோ அப்படியே நான் அதை எழுதினேனே தவிர, வாசகர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமென்ற உந்துததினால் நான் அந்த நாடகத்தை எழுதவில்லை. நீங்கள் அதைப் படிக்கும்போது, அது என்ன சொல்ல வருகின்றது என்று நினைக்கின்றீர்களோ அதுதான் அர்த்தம்.’
‘அபத்த நாடகம்’ என்று சொல்லலாமா?’ என்றாள் இன்னொரு பெண்..
’இருக்கலாம். ஒரு நல்ல இலக்கிய படைப்புக்கு அர்த்த த் தின் ஆதிக்கமோ அல்லது அதற்கு ஏதாவது பட்டயம் கட்டித் தொங்கவிட வேண்டும் என்ற தீவிரமோ இருக்க க் கூடாது’. ‘கலைஞன் பெற்றெடுக்கிறான், விமர்சன்ப் பாதிரிகள் பெயர் சூட்டுகிறார்கள் என்பார் ஜி.கே.செஸ்டர்டன்’ என்றேன் நான்.
1937ல், பிகாஸோ, ‘குவெர்னிகா’ என்ற உலகப் புகழ் பெற்ற ஓவியம் வரைந்தார். ஜெர்மனி-இத்தாலியப் படைகள் ஸ்பெய்ன் மீது குண்டு மாரி பெய்து ஏராளமான உயிர்ச்சேதத்தை விளவித்ததை உட்கருவாக க் கொண்டது இவ்வோவியம்..
’இதில் காணும் ஒவ்வொரு பொருளும் உருவக க் குறியீடு. காளையும் குதிரையும் ஸ்பெயினின் கலாசாரப் படிமங்கள்’ என்றார்கள் விமர்சகர்கள்.
ஆனால் இந்த ஓவியம் பிரான்ஸ் நாட்டுத் தத்துவப் பிதாமகர் சாத்ரேவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ‘ மிகைப் படுத்தப்பட்ட விலங்கின் உருவங்கள் எந்த அளவுக்கு ஸ்பெய்ன் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்கப் போகின்றது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றார் அவர்
‘எதிர்ப்புணர்வின் விளைவாக உருப் பெற்றது அந்த ஓவியம். அதன் அர்த்தம் எனக்குத் தெரியாது’ என்றாராம் பிகாஸோ.
ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியினால் பாதிக்கப்பட்ட உந்துதலில் உள்மனம் காட்டும் பன்முகப் பாதையில் செல்ல வேண்டுமே தவிர, படைப்பாளி நேர்க்கோட்டு வழியில் அர்த்தத் தின் ஆவேசத்தைச் சுமையாகச் சுமக்க வேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தம் அவனுக்கு இருக்க க் கூடாது என்பது அவர் வாதம்.
சிறப்பான படைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் அதற்குள் இன்னொரு பிரதி இருக்கத்தான் செய்யும். அந்தப் பிரதியைத் தேடுவது வாசகனுடையதே தவிர அதைப் படைத்த கலைஞனுடையதன்று. நான் கூறுவது மேல்நாட்டினின்றும் இறக்குமதியான கருத்து இல்லை. நம் நாட்டு அபிநவகுப்தாவும் தொல்காப்பியரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்..’த்வொனி’, உள்ளுறை’ என்று நம் இலக்கண மரபில் கூறப்படுவையெல்லாம், ஒரு வகையில் பார்க்கப்போனால், படைப்பின் உட்பிரதிகள்தாம். அவை எத்தனை வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.
அரசியல் பாதிப்புறாத கலைப் படைப்பு என்று எதுவுமே கிடையாது. ஷேக்ஸ்பியரின் சரித்திர நாடகங்கள் அனைத்தும், அதிகாரம் என்ற ஏணியின் உச்சப் படியில் யாருக்கு இடம் என்பது பற்றித்தான். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நாவல்களின் தொனிப் பொருள் ஐரிஷ் அரசியல்தான் என்று கூறுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? அணுகுண்டு என்ற டாமகில்ஸ் கத்தி மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்தில்தானே சாம்யுவல் பெக்கட்டின் அபத்த நாடகங்கள் எழுதப் பட்டன? நடப்பு, யதார்த்த உலகினின்றும் தப்பிக்க முயலும் காஃப்காவின் உலகம் ,நடப்பு உலகத்தைக் காட்டிலும் அச்சுறுத்தும் ஒரு பயங்கர சொப்பனம் போல் ஏன் இருக்க வேண்டும்
எல்லா சிறந்த புலவர்களின் படைப்புக்களும் பொறுப்பான நோக்கமின்றி சூன்யத்தில் பிறப்பதில்லை. ஆனால் அப்பொறுப்பை அவர்கள் கோஷங்களாக்கி, ஆவேசமாக கூக்குரலிடுவதில்லை. அது இலக்கியமாகாது. நல்ல படைப்புக்களின் உள்ளார்ந்த குரல்கள்தாம், அர்த்தப் பரிமாணங்களுடன் ஒரு நல்ல வாசகனுக்கு விருந்தாக அமையும்.
புறநானூற்றுச் செய்யுட்களிலேயே ஒரு குரல்தான் தனித்து ஒலிக்கின்றது.புறப்பாடல்கள் பொதுவாகப் போர் பற்றியும், அரசர்களின் வீரம், கொடைப் பண்பு ஆகியவைப் பற்றியும்,பரிசில் வேண்டுவது பற்றியும் இருக்கும்.. ஆனால் ஒரு புலவர் இவற்றில் எது பற்றியும் பாடவில்லை. , அதோடு மட்டுமல்லாமல் அவர் இயற்றியதாகச் சங்கப் பாடல்களில் இரண்டு செய்யுட்கள்தாம் காணப்படுகின்றன. ஒன்று, நற்றிணையில், மற்றது, புறநானூற்றில்.. நற்றிணைச் செய்யுள் பிரிவைப் பற்றியது, தலைவிக் கூற்று. புறநானூற்றில் வரும் செய்யுள்தான் அவர் தனிக் குரல்.
புலவர் பெயர் கணியன் பூங்குன்றனார். ‘கணியன்’ என்றால் அவர் சோதிடராகவோ அல்லது வானவியல் அறிஞராகவோ இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தப் பாட்டின் முதல் வரி அனைவருக்கும் தெரிந்திருக் க கூடும். ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’. உலகத்திலேயே சிறந்த பத்துப் பாடல்கள் என்றால், அவற்றில் உறுதியாக இடம் பெறக் கூடிய இப்பாடல், அத்தகுதியைப் பெற முக்கியக்காரணம் முதல் வரி மட்டுமன்று, அதைத் தொடர்ந்து வரும் வரிகள். ’யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்பது எந்தமன நிலையில் பாடப்பட்டிருக் க கூடு.ம்?
பாலஸ்தீன் உருவாதற்கு முன் பாலஸ்தீனிய அகதிகளும், சிங்கள வன்முறையின்போது நாட்டை விட்டு வெளியேறிய தமிழ் அகதிகளும் வெளிநாடுகளில் புகலிடம்பெற்று வாழும்போது, அந்நிலையில், ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று சொல்லியிருந்தால் அதற்கு என்ன பொருள்? டொராண்டோவில் இருந்தாலும் அதை யாழ்ப்பாணமாக நினைத்துக் கொண்டால், அது யாழ்ப்பாணமாகும். அப்பொழுது டொராண்டோவிலுள்ள எல்லா இனத்து மக்களும் அவர்களுக்கு உறவினர்களாகத் தெரிவர்.
கணியன் பூங்குன்றன் வரலாற்றைப் பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்?
மற்றையச் சங்கப் புலவர்கள் அரசரைப் புகழ்ந்து பாடும்போது, இவர்,zen பௌத்தத்தின் ‘குன்றேறி’ நின்று பாடுகிறார்.‘பெரியோரை வியத்தலுமிலமே, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினுமிலமே’
இப்பாட்டின் ஒவ்வொரு வரிக்குள்ளும் உட் பிரதிகள் பல இருக்கின்றன! செவ்வியல் இலக்கியத்தின் இலக்கணமும் அதுதான்!

பாலாமணி பங்களா

May 7, 2017 § Leave a comment


நாடக அரசிகள்’ என்ற ஒரு புத்தகம் வந்திருக்கிறது. அதில் குபகோணம் பாலாமணியைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆனால், இறுதிக் காலத்தில், அவர் சென்னையில் ஓர் அனாதையாய், வறுமைச் சூழலில் இறந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறா என்று தெரியவில்லை.படித்தால் தெரியும்.
கும்பகோணம் பாலாமணி பங்களா டவுன் ஹை ஸ்கூல் ரோடில் நாற்பதுகளில் கம்பீரமாக நின்றது. அப்பொழுது அதில் வசித்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரன் மூர்த்தி. கல்லூரித் தோழன்.. ஆன்மீக நாட்டமுள்ளவன்.. அவரன் பாட்டியுடன் இருந்தாரன். பாட்டிக்கு நான் பொடிமட்டை வாங்கிக் கொடுப்பது வழக்கம்.!
வீடு அரண்மனை மாதிரி இருக்கும். வீட்டின் பின்னால் பெரிய தோட்டம். மரங்கள், செடிகள்,அனைத்தும் வாடிக் கிடந்தன. நீச்சல் குளம். தண்ணீர் இல்லை. நீருற்றுகள் தண்ணீர் கிடையாது. ஏராளமான அறைகள். அந்தக்காலத்திலேயே வெனிஷியன் ப்லைண்ட்ஸ். எல்லாம்! having seen their better days. அந்த வீடு அந்தப் பாட்டியின் உடைமையாய் எப்படி வந்தது என்ற பூர்வோத்திரம் எனக்குத் தெரியாது.
மூர்த்தி அதைப் பற்றிப் பேசவும் விரும்புவதில்லை. அவன் என் ‘உச்சி வெய்யில்’ நாவ்லில், அதே பெயரில் கதா பாத்திரமாக வருகிறன். விவேகானந்தர் நூல்களைக் கரைத்துக் குடித்தவன்
அந்த பங்களா ஒரு haunted masnsion மாதிரி இருக்கும்.
பாலாமணி பங்களா என்றுதான் அதைக் குறிப்பிடுவார்கள். பாலாமணி செங்கோலோச்சிய காலத்தில் அந்த பங்களா எப்படியிருந்திருக்கும் என்று அந்த வீட்டுக்குப் போகும்போதெல்லாம் நான் கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு.
அந்த வீட்டை ஒரு வங்கிக்கு விற்றுவிட்டு, மூர்த்தி ஒரு சிறிய வீட்டுக்குக் கல்யாணம் ஆனவுடன் போய்விட்டான். விவேகானந்தர் சிஷ்யன் அல்லவா?
தி. ஜானகிராமன் பாலாமணியை வைத்து ஒரு சிறு கதை எழுதியிருக்கிறார்.

சமர்ப்பணம்

May 6, 2017 § Leave a comment


உங்கள் உடல் உங்களுடையதில்லை, அதன் உரிமையாளர் யார் தெரியுமா?.
அரசாங்கம்.
பக்தர்கள் கண்ணீர் மல்க, ‘என் உடல், ஆவி அனைத்தும் உனதே’ என்று இறைவனிடம் சொல்வதை நாம் கேட்டிருக்கிறோம். இப்பொழுது பாரதத் திருநாட்டின் குடிமக்கள், தம் சரீரங்கள் இறைவனுக்குச் சொந்தம் என்று சொல்லுகிறார்களோ இல்லையோ, அவை அரசாங்கத்துக்குச் சொந்தம் என்பதை உணர வேண்டும்.
இது பாரத அரசாங்கத்து வழகுரைஞரின் திருவாக்கு. உச்ச நீதி மன்றத்தில் இப்படி ஒரு வாதத்தை அவர் சமர்ப்பித்திருக்கிறார். இதனால், தன் உடைமையான குடி மகளுடைய/ மகனுடைய உடலை, ஆதார் அடையாளச் சீட்டு சம்பந்தமாக எந்த விதமான பரிசோதனைக்கும் உட்படுத்த அரசாங்கத்துக்கு உரிமை இருக்கிறது என்கிறார் அவர். இதே உரிமைதான் ஒருத்தி/ஒருவன் தற்கொலை செய்துகொள்ள முயன்றால் அவளை/அவனை த் தண்டிக்கவும் செய்கிறது என்பது அவர் வாதம்.
ஆள்கின்றவனை இறைவனாக க் காணும் மரபும் நம் நாட்டில் அந்த நாளில் இருந்திருக்கிறது. அரசனுடைய ‘விஷ்னு’ அம்சத்தைப் பற்றி, தைத்திரீய பிராம்மணம் கூறியிருக்கிறது. இதை, ‘பூவை நிலை’ என்கிறார் தொல்காப்பியர். ‘திருவுடை மன்னரைக் காணின் திருமாலைக் கண்டேனே’ என்கிறார் நம்மாழ்வார். மத்திய நூற்றாண்டுகளில், ஐரோப்பாவிலும், அரசனை இறைவனோடு சம்பந்தப்படுத்தி, அரசனுக்குரிய தெய்வீக உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள்.
ஆகவே, நமக்குத் தற்கொலை செய்து கொள்ள உரிமை கிடையாது. ஆனால் அரசாஙகம் என்ற இறைவன்/போலீஸ் எத்தனை ‘என்கௌண்டர் கொலைகள் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.

விழித்திரு

April 26, 2017 § Leave a comment


1980ல், இந்தியின் மாபெரும் எழுத்தரளர் முன்ஷி பிரேம்சந்த்தின் நூற்றாண்டு விழாவொட்டி ஒரு கருத்தரங்கு தில்லி மாவ்லன்கர் ஹாலில் நடந்தது.. ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைகழகப் இந்திமொழிப் பேராசிரியர் நம்வார்சிங் தலைமை. நானும் பேச அழைக்கப்பட்டிருந்தேன்.
நம்வார்சிங் இடது சாரி ச் சிந்தனையாளர். அவர் சோவியத் யூனியன் (அப்பொழுது அது உடையவில்லை) மரபின்படி, ஒரு ‘பிரஸீடியும்’ (உட்குழு) அமைத்து, என்னையும் ஓர் உறுப்பினராக்கினார். அவர் என்னைப் பேச அழைத்தார்.
நான் ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தேன். உடனே ‘ இந்தி மே போளோ’( ‘ இந்தியில் பேசு’) என்ற ஆரவாரம் கிளம்பியது. அங்குக் குழுமியிருந்தவர்களில் பெரும்பான்மையோர், கல்லுரி ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள்.
’எனக்கு இந்தியில் பேச வராது. ஆனால் பிரேம்சந்த் எழுத்தைப் பற்றி ஓரளவு நன்கு அறிவேன்.. என் கருத்துக்களை நான் தமிழில் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். ஆனால் இங்கு எத்தனைப் பேருக்குத் தமிழ் தெரியும் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆகவே ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறேன்’ என்றென்.
‘ தமில் மே போலோ, நை ஆங்கிரஸி.’ என்ற கூக்குரல் மேலோங்கியது.
‘இங்கு எத்தனைப் பேருக்குத் தமிழ் தெரியும்? ’ என்று கேட்டேன்
இரண்டு பேர் கைத் தூக்கினார்கள்’
‘ இங்குக் கூட்டத்தில் நூறு பேர் இருக்கலாம். நான் இரண்டு பேருக்காக மட்டும் தமிழில் பேச வேண்டுமா?’ என்றேன்.
‘ தமிழ் எங்களுக்கு ஓரளவுதான் தெரியும். நாங்கள் கேரளக்காரர்கள்’. என்றார் அவர்களில் ஒருவர்.
லேசாகச் சிரிப்பு அலை.
நாம்வார் சிங் சொன்னார்:’ நாம் இங்கு முன்ஷிஜி இந்தியாவில் மற்றைய மொழிக்கார ர் களால் எப்படி எதிர் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை அறிவதற்காகவும் கூடியிருகிறோம். மொழி இங்கு ஒரு பிரச்னையாக இருந்துவிடக் கூடாது. அவரை நான் ஆங்கிலத்தில் பேச அனுமதிக்கிறேன்’.
அவ்வளவுதான், ஒரே கூச்சல், அமளி. ‘இந்தி மே போலோ’ என்ற கோஷம்.
நான் கூட்டத்தைவிட்டு அமைதியாக வெளியேறினேன்.
இப்பொழுது, இந்தி ஆட்சி மொழியாகவும், பேச்சு மொழியாகவும் கட்டாயாமாக் கப் பட்டு வரும் சூழ்நிலையில், எதிர்காலத்தில் நிகழப் போவதை, என் அநுபவத்தைப் பின்புலமாக க் கொண்டு சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
நான் தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்த போது, இந்திமொழியை முதுகலைப் பட்டத்துக்காகப் படிக்கிறவர்கள், இன்னொரு மொழியாக, இந்திய மொழிகளில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரு திட்டம் கொண்டு வந்தார்கள். அப்பொழுதுதான் இதற்காகவேவென்று தில்லிப் பல்கலைகழகத்தில் நவீன இந்திய மொழிகள் துறை ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால், அதே சமயத்தில், இவ்வாறு தேர்ந்தெடுத்துப் படிப்பதும் மாணவர் விருப்பத்தைப் பொறுத்ததாக இருந்தது. பன்னிரெண்டு பேப்பர்களில், நான்கு பேப்பர் இந்தி அல்லாத வேறொரு மொழிக்கென்று ஒதுக்கியிருந்தார்கள். பன்னிரெண்டு பேப்பர்களையும் இந்தி மொழிப் பாடத்துக்கென்று தேர்ந்தெடுக்கவும் முடியும். அப்பொழுது இன்னொரு மொழி படிக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை.
ஆகவே மிக க் குறைவான மாணவர்களே இந்தி அல்லாத வேறொரு மொழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பான்மையோர் லிபி ஒற்றுமையின் காரணமாக, தேவநாகிரி லிபி சார்ந்த மொழிகளாகிய, மராத்தி, குஜராத்தி,, பெங்காலி, போன்ற மொழிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய மொழிகளில், மொழி அமைப்பில், இந்தி மொழி ஓசைகள் பெரும்பான்மையாக இருந்ததால், அவற்றில் ஒன்றைச் சிலர் படிக்க முன் வந்தார்கள்.
தமிழின் தனித்வத்தின் காரணமாக, இம்மொழியைப் படிக்க விரும்பியவர்கள் மிக க் குறைவு.
நடைமுறையில், பன்னிரெண்டு பேப்பர்களும் இந்தி மொழிப் படிப்புக்கென்றே தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்குத்தான் எளிதாக வேலை கிடைத்தது. இதனால், இத்திட்டத்தின் கீழ் படிப்பவர்களும் படிப்படியாய் குறைந்து, சில ஆண்டுகளில், இத் திட்டமே கைவிடப் பட்டது!
இந்தி, ஆட்சி மொழியாகவும், முதன்மை மொழியாகவும் ஆகிவிட்டால் ஏற்படப் போகும் எதிர்காலச் சூழ்நிலை இதுதான்.
காலனி ஆட்சியினால் நமக்குக் கிடைத்த லாபங்கள் இரண்டு. (1) ‘இந்தியா’ என்ற ஓர் அரசியல் அமைப்பு. (2) ஆங்கிலக் கல்வி. உணர்ச்சி வயப் பட்ட கோஷங்களுக்காக வேண்டி, நாம் இவை இரண்டையும் எக்காரணம் கொண்டும் இழந்து விடக் கூடாது.
இந்தி மொழி இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக இருக்க வியலாது என்பதை நன்கு உணர்ந்தும், சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு பல ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்த காங்கிரஸ் கட்சி, பாசாங்குத்தனமாகச் சில நடைமுறைகளைப் பின்பற்றியது. . இந்திரா காந்திக்கு எப்பொழுதெல்லாம் அவர் கட்சியினராலேயோ அல்லது எதிர்க் கட்சியினராலேயோ இடைஞ்சல்கள் வந்தால் பார்லிமெண்டரி சப் கமிட்டி அமைத்து அங்கத்தினர்களை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பி விடுவது வழக்கம். அவற்றிலொன்று, ‘எந்த அளவுக்கு, இந்தி ஆட்சி மொழி என்ற திட்டம், நம் இந்திய வெளிநாட்டுத் தூதுவரகங்களில் செயல் படுத்தப் பட்டு வருகிறது என்பதை ஆராயும் கமிட்டி. அக்கமிட்டியில், இந்தியை எதிர்க்கும் தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்களும் உறுப்பினர்களாக இருந்தார்கள் என்பதுதான் வியப்புக்குரிய செய்தி!. பாசாங்குத்தனம் என்பது ஆளும் கட்சி உரிமை மட்டுமன்று.
ஆனால், லால்பகதூர் சாஸ்திரியும், குல்சாரிலால் நந்தாவும் அரசியல் சட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதாக க் கூறி, இந்தியை அரியணையில் ஏற் ற முயன்றது, பாசாங்குத் தனம் இல்லை. அவர்கள் உண்மையாகவே அவர்கள் செய்ய முயன்றதில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள்.
அப்பொழுது தமிழகத்தில் வெடித்த பூகம்பமும் கண்மூடி வித்தையில்லை. பொங்கியெழுந்த படித்த இளைஞர்களின் போர்க்குரல். தமிழ் உணர்வு மட்டுமன்றி, ஆங்கிலத்தை இழந்து விடக் கூடாது என்ற உரிமைக் குரல் .சாஸ்திரியும், நந்தாவும் எளிய மனிதர்கள். இவ்வாறு ஒரு மொழி ஆட்சி ஏற்பட்டால்தான் சர்வதிகார ஆட்சி சாத்தியம் என்ற சிந்தனை அவர்களுக்கு இருந்திருக்காது என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். எதிர்ப்பு எழுந்ததும், பின்வாங்கி விட்டார்கள்.
ஆனால், ஆட்சி மொழியாகவும், கல்வித்திட்ட முதன்மை மொழியாகவும், இந்தியை க் கொண்டு வர முயலும் இன்றைய அரசியல் சூழ்நிலையே வேறு. ஒரு கட்சி, ஒரு மொழி, ஒரு சமயம் என்று கத்தியின்றி, ரத்தமின்றி, சாகஸ செயல் முறைகள் மூலம், ஒரு ‘தேசிய’ நிகழ்ச்சி நிரல் படிப்படியாய்ச் செயல் பட்டுக் கொண்டு வருகிறது. இதை நாம் தெளிவாக உணர வேண்டும்.
மக்கள் விழித்திருந்தால், மக்கள் பலத்தை எதிர்த்து ஒன்றும் செய்து விட முடியாது.

In search of theatre

April 23, 2017 § Leave a comment


Though the ancient cultural grammarians of the Tamil language have included ‘theatre’ as one of the in the intrinsic aspect of ‘Muthamizh’, many of us in Tamilnadu, especially in the capital city, are inclined to treat ‘theatre’ as the poor cousin of the other two, namely, music and dance. Even during the ‘cultural explosion’ that takes place in December and January, even the few ‘popular’ plays that are being performed are not given the prime time but relegated to the morning session by the sabhas that conduct these festivals.
As such, how many of us would know that a young playwright-director from Tamilnadu, was the first Tamil to have won the Bismilla Khan Yuva Puraskar(Sangeet Natak Akademy) for playwriting in 2012 at All-India level?
The recipient of this prestigious award is. Murugabhoopathi, who holds a doctorate degree in Drama. He is, a dedicated theatre activist, performing in the rural areas of the southern districts of Tamilnadu. This could be also one of the reasons that he is not much heard of in the urban Chennai, assumed to be the cultural capital of Tamilnadu in the last few decades, though Madurai had that distinction earlier .Murugabhoopathi has theatre in his blood, as the grandson of the legendary stage-music composer Bhaskardas, who during the twenties and thirties of the last century, challenged the British Empire by his patriotic lyrics sung on the stage by fearless actors, although the plays were mythological! When one is seized by patriotism logic becomes the casualty!
It is very difficult to classify Murugabhoopathi’s theatre. ‘Good theatre is complex in its simplicity’ wrote Wyspiansky, the famous Polish painter and playwright. Though it sounds as an Oxymoronic statement, I could comprehend its meaning only after I saw one of the plays of Murugabhoopathi.. \
Apparently’ simple’ in his approach to theatre that he needs only an an open place for his performance. But his emphasis is on this ‘place having ‘cultural’ and ‘historical’ memories, which is the complexity of it He does not call the performing area as ‘stage’ but for him it is ‘Nataka Nilam’ ( ‘the land for a play’.) Theatre is associated with agriculture in the Marxian sense. Most of his plays are related to this issue of Man’s alienation from Nature, who tirelessly deprives the latter of all its bounties .
His play ‘Semmoothaai’ (‘’The Primordial Mother’) which represents the personification of the agricultural land as a feminine entity In a way it looks like a celebration of the ‘aching joys’ and ‘dizzy raptures’ because of good harvest along with being seen as a visual elegy in times of draught and deprivation..
The ‘place’ for performance he chooses for each play is very significant, Hiss characters are all ‘non-persons’. They are just physical bodies in the literal sense, charged with brutal energy ,but no ‘persona’ to conceptualize.
Perhaps, he first creates in his mind ‘verbal’ sounds that precede meanings and later, non-verbal images, which he gets imprinted on the bodies of his group of actors, that eventually evolves into a linguistic text for which he gives a form and direction.
In one of his interviews, he has said that ‘ sounds are more meaningful than sense’. To illustrate, when one sees a tiger face to face the outburst of animal cry emanating from him, would be more meaningful than a statement from him,’ I feel scared’.
He chose ‘Therikadu’, for his play ‘Koonthal Nagaram’ (‘City of pigtails’), in a southern district, an arid land now, but once, perhaps, had a rich, cultural geography to which the natives living there could relate nostalgically. When he staged the play at that ‘place’ the aesthetic distance between the performers and the spectators vanished, once he, as the director, provoked them by his innovative theatrical projection, to kindle their primeval and genetic memories, that the past became one living reality of a continuous ‘present’. Those who saw the play said it was a unique experience.
His play ‘ Miruga Vidhushakam’ ( ‘ Animals and clowns’ ) is a sad post-modernist fairytale in search of a lost Paradise inhabited by clowns, trees, flowers, birds and all that represented fertility and innocence. A clown is an important character in Sanskritic and Shakespearean plays. as sad wise characters condemned to entertain the audience. But in Bhoopathi’s play, they are the protagonists, who get lost as clowns but assume different roles to play. They become the agents of destiny to fight for a seed that would became a field to feed the humanity. Beautifully choreographed visuals of white-robed human shadows haunt the stage in perennial search of freedom, food and god!
It is apparent, that Bhoopathi is still in his search for creating a post-modernist theatre that has all the native air of ritualism, shamanism and innumerable other folk elements, well-integrated along with the western concepts of Richard Schechner, Jerzy Grotowski and others.

’நீயுமா ப்ரூட்டஸ்?

April 19, 2017 § Leave a comment



தருண் விஜய் ‘ எங்களுக்கு .இன வெறி என்று எப்படிச் சொல்வீர்கள்? நாம் தென்னிந்தியர்களுடன் சுமுகமாக வாழவில்லையா?’ என்று சொன்னார் என்பதைக் கேட்டதும், எனக்கு உடனே ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம் ‘ஜூலியஸ் ஸீஸர்’ நினைவுக்கு வந்தது.
ப்ரூட்டஸ் ஸீஸரின் நெருங்கிய நண்பன். தன்னைக் கொல்லத் துணிந்த சதிகாரர்களில் ப்ரூட்டஸ்ஸும் ஒருவன் என்ற றிந்ததும் ஸீஸர் அவனைக் கேட்கின்றான்; ‘நீயுமா ப்ரூட்டஸ்?’
தரு.ண், பா.ஜ.க அரசியல் வாதிகளிலே தம்மை வித்தியாசமானவராக க் காட்டிக் கொள்வதில் முனைந்தார். திருக்குறளை தேசிய நூலாக அறிவிக்க வேண்டுமென்றார். உத்தரகாண்டில் திருவள்ளுவருக்குச் சிலை எடுத்தார். ஆனால், பாவம்,தமிழர்களின் ‘கறுப்பு’ நிறம் அவர் அடி மனத்தை நெருடிக் கொண்டே இருந்திருக்க வேண்டும். தமக்குதாமே அவ்வாறு நெருடவில்லை என்று நிரூபித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது! சமயம் வந்ததும் சொல்லிவிட்டார்,அவ்வளவுதான்!
ஆனால் ‘நாம்’ என்று அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார்? . சக வட இந்தியரையா? பா.ஜா.க கட்சியினரையா?
வட இந்தியர்கள் பொதுவாகத் தம்மைத் தென்னிந்தியர்களினின்றும் அந்நியப் படுத்திப் பேசுவது எனக்குப் புதிதில்லை. நான் தில்லியில் 33 ஆண்டுகள் இருந்திருக்கிறேன்.நான் தில்லிக்குப் போன புதிதில் குடியிருக்க வீடு பார்க்கப்போனத வீட்டுக்காரர் தம் மனைவியிடம் சொன்னார்: ‘ ‘மதராஸிகள் நம்முடைய ஆட்கள் மாதிரி இல்லை. வாடகையை ஒழுங்காக க் கொடுத்துவிடுவார்கள்’.
அந்தக் காலத்திலேயே அவர் சொன்ன ‘நம்முடைய ஆட்கள்’ என்றது என்னை நெருடியது! அவர் அவ்வாறு சொன்னதின் இன்னொரு sub-text ‘மதராஸிகள் பயந்தாங்கொள்ளிகள்’ .பாராட்டாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் ’தர்மத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள்’!.
இன்னொரு சம்பவம்.
1984ல் பல்கலைகழக க் கலாசாரப் பரிவர்த்தனை ஒப்பந்த அடிப்படையில் நான் கனடா வுக்குச் சில பல்கலைக்கழகங்களில் பேசுவதற்காக அழைக்கப் பட்டிருந்தேன். அப்பொழுது வான்கோவரில், சில இந்தி எழுத்தாளர்கள், வேறொரு ஒப்பந்தந் த த்தின் கீழ் வந்திருந்தார்கள். அந்த இந்தி எழுத்தாளர்களுக்கும் கனடா எழுத்தாளர்களுக்குமிடையே ஒரு சந்திப்பை இந்தியத் துணைத்தூதுவரகம் ஏற்பாடு செய்திருந்தது.
நானும் ஓர் எழுத்தாளன் என்பதால் என்னையும் அழைக்காலாமென்று துதுவரகத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் அதிகாரி ஒருவர் கூறியிருக்கிறார். இந்தி எழுத்தாளர்களைக் கனடிய எழுத்தாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திய போது’ ’இவர்கள் எங்கள் இந்திய எழுத்தாளர்கள்’ என்று சொன்ன வட இந்திய அதிகாரி, என்னைக் குறிப்பிடும்போது, ‘ இவர் எங்கள் தமிழ் எழுத்தாளர்’ என்றார்.
‘நான் இந்திய எழுத்தாளன் இல்லையா? ‘ என்று அவரைக் கேட்டேன். நான்கேட்டது அவருக்குச் சுத்தமாகப் புரியவேயில்லை. அவர் அடி மனத்தில், ‘இந்தி எழுத்தாளர்கள்’தாம் ‘இந்திய எழுத்தாளர்கள்’, மற்றைய மொழி எழுத்தாளர்கள், ‘பிராந்திய மொழி எழுத்தாளர்கள்’ என்ற கருத்து வேரூன்றியிருந்தது. ‘
எஸ்.எஸ், அஃப்கோர்ஸ்’ என்று நான் சொன்னதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்ற முக பாவனையுடன்,இயந்திர ரீதியாகத் தலையை ஆட்டினார்.
‘இந்தியா’ என்ற ஓர் அரசியல் அமைப்பு, காலனி ஆட்சியினால் நமக்குக் கிடைத்த ஒரு நன்கொடை. ஆனால், பூகோள ரீதியாக ‘பாரதம்’ என்ற ஒரு கருத்தமைதி மக்கள் மனத்தில் எப்பொழுதுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘ பாரத வர்ஷே, பரதக் கண்டே’ என்ற வழக்கினின்றும் இதை அறியலாம். ‘தென் குமரி,’ வட பெருங்கல், குண குடகு கடல் எல்லை’ என்கிறது புறநானுறு. ’தென் கடற்கும், இமயமெனும நடுப் பாரதமாம்’ என்று ‘கந்த புராணத்’தில் வருகிறது.
1947க்குப் பிறகு உருவான இவ்வரசியல் அமைப்பு, இந்தியாவில் வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் மனத்தில், உணர்ச்சிப் பூர்வமாக ‘நாம் அனைவரும் இந்தியர்’ என்ற ஓர் ஒருமைப்பாட்டை உருவாக்கியிருக்கிறதா என்பதுதான் கேள்வி. அப்படி உருவாக்கியிருந்தால், ‘நாம்’, கறுப்பினமாகிய தென்னிந்தியர்களுடன் வாழவில்லையா’ என்பது போன்ற சிந்தனைக்கு இடமே இருந்தி ருக்காது.
முதலில், நாம் இந்தியா என்கிற. அரசியல் ஏற்பாடு, பல மொழிகளையும் , பல பண்பாட்டுக் கிளைப் பிரிவுகளையும் உடைய ஒரு சமஷ்டி என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும்.
‘ஒரு மொழி, ஒரு நாடு’ என்பதுசோவியத் யூனியனில் தோற்றுவிட்டது.
‘ஒரு கோட்பாட்டைச் செயல்படுத்துகிறோம்’ என்று அதிகாரம் முழுவதையும் மத்திய அரசே கைப்பற்றிக் கொண்டது இதற்கு முக்கிய காரணம்.
ஆனால், ஐரோப்பாவிலிருந்து வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசிய வெவ்வேறு இனத்து மக்கள் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று ஒரு புதிய தேசத்தை உருவாக்க முடிந்திருக்கிறது. காரணம், கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரிகளின் பயம். கண்ணுக்குத் தெரிந்த எதிரிகளும் (சிவப்பிந்தியர்கள்) இருந்தார்கள். வெள்ளையர் யாருக்கும் அந்த இடம் சொந்தமில்லை, அனைவருமே குடியேறியவர்கள் என்ற பொது உணர்வும், நிற ஒற்றுமையும் அவர்களை இணைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். பெரும்பான்மையோர் பேசிய ஆங்கிலோ-சாக்ஸன் இனத்தினர். ஆங்கிலம் அவர்களைக் கூட்டுவித்தது..
பிரிட்டிஷ் காலனி ஆட்சியிலிருந்து விடுதலைப் பெறப் போராடியதும் அவர்கள் ஒன்றுபடக் காரணமாயிற்று. தனிமனித உரிமைகளைப் பற்றி தீவிரமாகச் சிந்திக்கவும், அதற்கேற்ப அரசியல் சாசனம் உருவாக்கவும் இந்த விடுதலைப் போர் உதவியது. ஆனால் அடிமைகளாய் வந்த கறுப்பர்களைப் பற்றி அவர்கள் அப்பொழுது சிந்திக்கவில்லை என்பதும் உண்மைதான். காரணம், அவர்கள் வேறு நிறம்!
வெவ்வேறு மொழி, சமய, பண்பாட்டு இனங்களாக ஒரு நாடு இருந்தாலும், அனைவருக்கும் சம உரிமைகளும், வாய்ப்புக்களும் உறுதியானால் அந்நாடு ஒன்றுபட்ட ஒரு தேசமாக உருவாக முடியும் அமெரிக்க தேசத்தின் அரசியல் கோஷம்’ Equal opportunity employer’ என்பதுதான்.நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இந்த உத்தரவாதம் அவசியம் தேவை. வெறும் ‘தேசபக்தி’ ‘தேசியம்’ போன்ற வரட்டுக் கோஷங்களினால் மட்டும் பொருளாதார மேம்பாட்டை ஏற்படுத்தி விடமுடியாது. . நாட்டுக் குடிமகன் ஒவ்வொருவனும் இந்நாட்டு வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு அவசியமானவன் என்பதை அவனே மனப் பூர்வமாக உணர்வதற்கான அரசியல், சமூக சுமுகச் சூழ்நிலை உருவாக வேண்டும்.

இப்பொழுது ’நம்’ ( உளப்பாட்டுப் பன்மை) நாட்டில் ஆட்சியிலும், சமூகத்திலும் காணும் மொழி-சமய-சாதிப் பெரும்பான்மை வாதம் நாட்டை எங்குக் கொண்டு செல்லும் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

Mammon

April 3, 2017 § Leave a comment


What is ‘Mammon’? It represents the Devil of covetousness, derived from the Greek word ‘mamonas’ indicatin g ‘riches’. But for the majority of the people in India, a happy thought on “World Woman’s Day’ that a goddess symbolizes ‘wealth’. And it is an irony, in the West they are rich and we are poor!
Mammon wins his way, when seraphs might despair! And the bottom line of contemporary philosophy the world over is ‘Money’ with capital ‘M’ in neon signs. No one does a thing these days, because he enjoys it. Writers, musicians, actors, social activists or whoever.
No wonder Milton got only fifty pounds , a paltry sum,for his magnum opus ‘Paradise Lost’ because he pictured Mammon as a Devil. And Mahakavi Bharati died in poverty although he had saluted Lakshmi as the goddess of wealth and prosperity in several poems! Irony again!
As of now, it is the ad-copy that arbitrates the value of things, be it in the field of art, literature or sports.
Mehistopheles and Mammon, alliteration apart, they have this in common, they enslave those, whom they possess wholly. Milton was right calling it Devil! The genesis runs like this, talent begetteth visibility, visibility begetteth popularity, popularity begetteth the notice of for-ever news-hungry visual media, and Mehistopheles in the incarnation of corporate sector, takes over.
A young boy all of just fourteen years, played the game of cricket in a fabulous way, for the love of it and soon he became a phenomenon. He came in for national reckoning, and international glare. The corporate sector made him a ‘one-man industry’. From the first sip of tea he drank in the morning to the night wear he put on before retiring to bed, he became the human bill-board for consumer products. I used to wonder whether that wonder kid ever enjoyed his morning drink or cricket aftertha!
And then this story of a veteran rural artiste, who performed theatre in the villages, stories from evergreen Mahabharata, Ramayana and such epics. Stepped in the city folks and their funding allies, the agencies from abroad. They were brought to the cities and what used to be night-long performances were abridged to two-hour plays so that the metropolitan elite did not miss their dinner, They were taken abroad for one hour shows in the shopping malls. The old man was not at all happy but he had to yield to the pressures of other fellow-artistes and said to have commented in Tamil ‘ எல்லாம் சைத்தான் பணம்’ ( All for the sake of Devil called ‘money’). I am sure he had not read ‘Paradise Lost’!