Kamban retold

June 27, 2017 § Leave a comment


‘Translation’ ,a word from its Lain root ‘indicates taking one to the other side to help watch the beautiful sights there from the vantage side of one’s own dwelling’. It is a challenging task. That is what great translators have done the world over.
If the matrix and target languages belong to the same cultural group, like the translations among the Indian languages, it may not be all that difficult as translating from an Indian language to English, that has a totally different cultural background. And much more so, if the work to be translated belonged to a distant era in the past.
But that what has Dr.H.V.Hande precisely done by rendering Kamba Ramayanam (10th century CE) one of the crowning glories of classical Tamil literature into elegant modern English prose. He has achieved the impossible and hats off to him for this great endeavour.
There were many great men like V.V.S. Iyer, Rajaji, P.M.Sundaram and others, who have translated in prose or verse form( Rajaji and Sundaram tried the verse form) but to me it appears that Hande’s work is the most satisfying in the sense that he attempted translating in simple, fluent prose . Kamban said his transcreation was provoked by ‘ love’ and it is obvious, Hande’s translation is also an intense labour of ‘love’ , love for the Tamil masterpiece.
I gave the book one continuous reading as a book written in English trying hard not to remember Kamba Ramayana by way of comparison. T felt the book read like one what it should be in flowing style, the highest tribute to Kamban, in my reckoning. I recollected what Keats wrote on reading George Chapman’s translation of Homer’s I ‘Iliad’.
‘Yet did I never breathe its pure serene
Till I heard Chapman speak out loud and bold’
A full-fledged thorough reading of Hande’s book brought, thereafter, Kam ban’s inimitable poetic lines before my mind’s eye This is what a good translation should do and for those, who have not read the original bring forth the substance of the original . Ass alll those brilliant aspects of Kamban’s poetry and his sparkling genius have been faithfully conveyed by this translation. .
I am not sure and I may be wrong in assuming that this book has not much been talked about as much as it deserves in the literary and academic corridors. I have not done a review of this book but just a tributary salutation to the multi-faceted Hande for his masterly literary contribution.
(courtesy: My column in ‘Wagon Magazine’

எது சரி?

June 24, 2017 § Leave a comment


‘தாய் மொழி’, ‘தாய் நாடு’ என்ற சொல்லாட்சிக்குப் பண்டைய தமிழிலக்கியங்களில் சான்றுகள் இருக்கின்றனவா? அரசியல் சார்ந்த இச் சொல்லாக்கங்கள் காலனி ஆட்சிக்குப் பிறகு புழக்கத்துக்கு வந்த மேல்நாட்டு இறக்குமதிகள்.
‘இருந்தமிழ் நன்மாலை .இணையடிக்கே சொன்னேன்
பெருந்தமிழன் நல்லேன் பெரிது’
என்று பூததாழ்வார் சொல்வதைப் பார்க்கும்போது, தமிழ் தம்முடைய மொழி என்ற பெருமை தொனிக்கின்றதே தவிர, தமிழ் தம்முடைய தாய் மொழி என்ற குறியீட்டு உருவகம் உருப் பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. ‘தமிழன்’ என்ற உணர்வும், பெருமையும் இருந்திருக்கின்றன.
’சேர, சோழ, பாண்டிய, தேசங்கள் மூன்றும் உள்ளடங்கிய ’தமிழ் நாடு’ என்ற உணர்வு சேரன் செங்குட்டுவன் காலத்தில் இருந்திருக்கின்றது என்பது சிலப்பதிகார ‘வஞ்சிக்காண்டத்தினி’ன்றும் புலனாகின்றது. அங்கும் ‘தாய் நாடு’ என்று எதுவும்
குறிப்பிடப் படவில்லை.
’தாய்மொழி’ என்ற வழக்கு எப்படி வந்தது? அந்தக் காலத்தில் தந்தைதான் தொழில் நிமித்தம் வீட்டுக்கு வெளியே செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்தது. குழந்தைகள் பிறந்தகாலம் தொட்டுத் தாயிடந்தான் அதிக நேரம் இருந்தன. பேசக் கற்றுக் கொடுப்பது தாய். பேசும் மொழி தாயை ச் சார்ந்திருப்பதால் ‘தாய் மொழி’ என்ற குறியீடு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.
‘தாய்நாடு’ என்ற குறியீடும் இதையொட்டி உருவானதுதான். ஆதிப் பூர்வகுடி இனங்கள் முழுவதுமே தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்திருக்க வேண்டுமென்று சமூகவியல் அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். அதனால்தான் ‘தாய் நாடு’ என்ற கருத்தாக்கம் பரவலாக ஏற்பட்டிருக்கிறது. சில ஐரோப்பிய நாடுகளில் ‘தகப்பன் நாடு’ என்ற குறியீடும் வழக்கில் இருக்கிறது.
‘’பாரத் மாதா’ என்று சமயம் சார்ந்த நிலையில், நாட்டை உருவகப் படுத்தும் மரபு அண்மைக் கால நிகழ்வு. ‘நைகார நீர்வீழ்ச்சி இந்தியாவில் இருந்திருந்தால், அது சமயம் சார்ந்த ஒரு
வழிபாட்டுத் தலமாக’ ஆகியிருக்கும் என்று மோனியர் வில்லியம்ஸ் கூறுவார். அது போல்தான், ‘தாய் நாடு’ என்ற இறக்குமதியான கருத்து, சமயப் போர்வையில் ‘பாரத் மாதா’ ஆகிவிட்டது.
’பாரத்’ என்றும் ‘பாரதம்’(தமிழ்) என்றும் இந்தியாவைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். ‘பாரத்’ என்பது,’பரத்’ என்ற சொல்லினின்றும் வந்திருக்கலாம் என்பது பெரும்பான்மையான அரசியல் சார்ந்த வடநாட்டு ஹிந்தி அறிஞர்களின் கருத்து. ‘பரத்’ என்பது, துஷ்யந்தன், சகுந்தலை தம்பதியரின் வீர மகன். அப்படியானால், ‘பாரத்’ என்பது ஆண்பாலாக அல்லவா இருக்க வேண்டும்? எப்படி ‘பாரத் மாதா’ என்று சொல்லுவது பொருந்தும் என்பது நியாயமான கேள்வி.
‘பாரத் பிதாகி ஜே’ என்று கோஷம் எழுப்புவதுதான் சரியா?

வலம்,இடம்

June 22, 2017 § 1 Comment


‘வலம்’ என்றால் ‘வலிமையானது’, ”மிகவும் இயக்கத்தையுடையது’ என்ற பொருள்.”இடம்’ என்றால் ஓரிடத்தில் அதிக இயக்கம் இல்லாமல் நிலைபெற்றிருப்பது’ என்பது பொருள்.
‘வலக்கை’ ‘இடக்கை’ என்ற சொல்லாட்சியும் இதன் அடிப்படையில்தான் வந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் உலகில் பெரும்பான்மையோர் வலக்கை செயலாற்றுவோராக இருக்கின்றார்கள். இடக்கை அவ்வளவாகப் பயன்படுவதில்லை. இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்கிறது.
ஆனால் கோட்பாட்டு ரீதியாகப் பார்க்கும்போது,மரபு வழிச் சார்ந்தவர்களை, ‘Status quo’ வை விரும்புகின்றவர்களை, ‘வலது வழிச் சார்ந்தவர்கள் (Rightists) என்றும், முற்போக்குச் சிந்தனையுடன் செயல் துடிப்பு உள்ளவர்களை ‘இடதுவழிச் (Leftists) சார்ந்தவர்களென்றும் கூறுகிறோம
இந்த் முரண்பாட்டுக்கு என்ன காரணம்? தமிழில், வேர்ச் ச்சொல் ஆய்வு வழீப் பொருந்தாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உலகில் பெரும்பான்மையோர் வலக் கை ஆற்றல் உடையவர்களாக இருப்பது போல், சிந்தனையிலும் சனாதனிகள்தாம் அதிகம் என்பதால், அவர்காளை ;Rightists’ என்றும், முற்போக்குச் சிந்தனையாளார்கள் சிறுபான்மையினர் என்பதால் அவர்களைக் குறிக்க ‘Leftists’ என்ற சொல்லாட்சி வந்திருக்கிறது.
வேர்ச்சொல் ஆய்வு வழி, இந்தச் சொல்லாட்சி தமிழுக்குப் பொருந்தவில்லை.

‘நாளென ஒன்று போல் காட்டி’

June 14, 2017 § 1 Comment


டெல்லியில் நான் இருந்த போது, ஒரு மூத்த பத்திரிகை நிருபரை என் நண்பர் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். நிருபர் பெயர் கிஷன் சபர்வால். எல்லைப் புற மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர். நாட்டுப் பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்கு வந்தவர். ஒரு ஜப்பானிய செய்தி நிறுவனத்துக்கு நிருபராக இருந்தார்.
நேத்தாஜியின் இந்திய தேசிய ராணுவத்தில் பணி புரிந்தவர் என்று நண்பர் சொன்னார்.
அவர் வயதை ஊகிக்க முடியவில்லை. அறுபதுமிருக்கலாம், எண்பதுமிருக்கலாம்.
‘ எனக்கு என்ன வயது இருக்கும் என்று யோஜிக்கின்றீர்களா/’ என்று கேட்டார் சபர்வால் சிரித்துக் கொண்டே.
‘ உங்களுக்கு ‘டெலிபதி’ தெரியுமா? ‘ என்றேன் நான்.
‘ என்னை முதலில் பார்க்கும் எல்லாருடைய மனத்தில் எழும் முதல் கேள்வி இதுதான். என் வயது ஐந்து. ‘ என்றார் புன்னகையுடன்.
நான் ஒன்றும் புரியாமல் அவரைப் பார்த்தேன்.
‘ ருடால்ஃப் எஹ்ரன்பர்க் படித்திருக்கிறிர்களா?
‘இல்லை’.
சபர்வால் ஒரு சுருட்டைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டார்.
‘ அவர் ஒரு விஞ்ஞானி. அவர் கருத்தின்படி, ஒருவன் இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காமல், பணியாற்ற முடியும் என்பதை வைத்துதான் அவன் வயதைக் கணக்கிட வேண்டும். என்னால் இன்னும் ஐந்தாண்டுகள் என்னையே நம்பிப் பணியாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது. அதனால்தான், ஐந்து வயது என்றேன். அந்த அளவுக்கு என்னிடம் இன்னும் ஐந்தாண்டு ஆற்றல் எஞ்சியிருக்கிறது” என்றார் சபர்வால்.
அப்பொழுது எனக்கு அமெரிக்க உளவியல் அறிஞர் கார்ல் யூங் கூறியிருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.. ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் எந்த அளவுக்கு அவரால் சாதிக்க இயலும் என்ற துலாக்கோல் இருக்கிறது. அது தன் எல்லையை அடைந்த நிலையில் பிறகு இயக்கமே இருக்காது. அவர் தம் ஆற்றல்கள் முழுவதையும் பயன்படுத்தி விட்டார் என்று அர்த்தம்.அப்பொழுதுதான் ஆற்றலின் அல்லது அவர் உடலின் மரணம் சம்பவிக்கின்றது.
ஜோசஃப் தியோடர் கான்ராட் கொர்ஸெனியோஸ்கி என்ற எழுத்தாளரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்களா? அவர்தாம் பிரசித்திப்பெற்ற ஆங்கில எழுத்தாளர் ஜோஸஃப் கான்ராட். போலந்தைச் சேர்ந்தவர். இருபத்தொன்று வயது வரை அவருக்கு ஆங்கிலம் சுத்தமாகவே தெரியாது. பிரிட்டிஷ் கப்பல் துறையைச் சேர்ந்து உலகம் சுற்றியவர். முப்பத்தைந்து வயதில் தம் முதல் நாவலை ஆங்கிலத்தில் எழுதியவர். பிறகு ‘ஹார்ட் அஃப் டார்க்னெஸ்’, ‘லார்ட் ஜிம்’ போன்ற அற்புதமான நவீனங்களை அவர் எழுதினார். ‘நவீனத்வத்தின் பிதாமகர்’ என்று அவரைக் கூறுவார்கள். .அவர் இறந்துபோவதற்கு முன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் அவர் எழுதவேயில்லை. 67 வயதில் இறந்தார்.
அவர் இறந்து போவதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன் திடீரென்று சுத்தமாக ஆங்கில மொழியை மறந்து, போலிஷ் மொழியில்தான் பேசத்தொடங்கி விட்டாரம். அவருக்கே தாம் தம் தாய்மொழியில்தான் பேசுகிறோம் என்ற நினைவில்லையாம்! அதாவது, அவர் சிருஷ்டி ஆற்றலின் முழு எல்லையும் சாத்தியமான பிறகு, அவருக்குள்ளிருந்த படைப்பாளியின் மரணம் சம்பவித்திருக்கின்றது! ஆங்கிலமும் மறந்து விட்டது! இறுதிக் காலங்களில் எழுதவும் முடியவில்லை!
இந்தப் பின்னணியில்தான் சில மேதைகள் இளைமையிலேயே இறந்து போவதை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. ஆதிசங்கரர் விவேகானந்தர், பாரதியார், கணித மேதை ராமாநுஜன்,ஷெல்லி. கீட்ஸ்.. இவர்கள் அனைவரும் சாதனையின் எல்லையை அடைந்த நிலையில்தான் இறந்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது!
சபர்வால், அவர் சொன்னபடி, ஐந்தாண்டுகளும், சில மாதங்கள் கழித்து, இறந்த போதுதான், அவர் குறிப்பிட்ட ருடால்ஃப் எஹ்ரன்பர்க் என் நினைவுக்கு வந்தார். சபர்வால் இறந்த போது, அவர் காலெண்டர் வயது தொண்ணூறு.
மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் ருடால்ஃப் அப்படிச் சொல்லியிருப்பாரோ என்று தோன்றுகிறது.’காலா என் காலருகே வாடா’ என்று சொன்னவர் பாரதி. முப்பதொன்பதாம் வயதில் இறந்தார்!
நம் நாட்டைக் காட்டிலும், மேல் நாடுகளில் மரணத்தைப் பற்றி அதிகம் சிந்திக்கின்றார்கள். காரணம், நம் நாட்டைக் காட்டிலும் அங்கு மனித உயிரின் விலை அதிகம். இந்தியாவில் இப்பொழுது பசுவின் உயிர் விலை, மனித உயிர் விலையைவிட அதிகம்!
கனடா மக்மாஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தில், ‘ மரணமும், இறந்து கொண்டிருத்தலும்’ ( Death and dying) என்ற ஒரு துறை இருந்தது. அந்த த் துறை மாணவர்கள் அனைவரும் அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள். நான் அங்குப் போயிருந்தபோது, ஒரு வயதான பெண்மணி என்னைக் கேட்டார்; ‘ இந்தியாவில் நீங்கள் மரணத்தை எப்படி எதிர்கொள்ளுகறீர்கள்?’
நான் சொன்னேன்;’ இந்தியாவில் நாங்கள் மரணத்தை ஒரு முற்றுப் புள்ளியாக க் கருதுவதில்லை. எங்களுக்கு மறு பிறப்பில் நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு குழந்தை பிறந்தால், அக்குழந்தையை அதன் பாலினத்துக் கேற்ப இறந்து போன தாத்தாவோ பாட்டியோ மீண்டும் பிறந்திருக்கிறார் என்று சொல்வது வழக்கம். அதனால்தான் சாவு ஓர் அச்சுறுத்தும் செய்தியாக எங்களுக்கு இருப்பதில்லை’.
அப்பொழுது ஒரு வயதான கிழவர் சொன்னார்;’ நான் வாரணாசியைப் பற்றி ஓர் ஆவணப் படம் பார்த்தேன். அதில் கங்கை ஆற்றில் பாதி எரிந்ததும், பாதி எரியாததுமான உடல்களைக் கங்கை ஆற்றில் தூக்கி எறிகிறார்கள்.. இதனால், சாவைக் கண்டு நீங்கள் அஞ்சவில்லை என்பது புரிகிறது. ஆனால் ஆற்றை அசுத்தப் படுத்த வேண்டுமென்பது அவசியந்தானா?’
என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் சிறிது தயங்கினேன்.
என் சங்கடத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்போல், இன்னொருவர் கேட்டார்:’ பிறப்பதும் அபத்தம், இறப்பதும் அபத்தம் என்கிறாரே சார்த்ரே, அதைப் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?’
’இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் கவிஞர் ஒருவர் இதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்.’ என்றேன் நான்.
‘என்ன பேசியிருக்கிறார்?’
‘ காலம் என்பது ஒரு கற்பனை. அதை ஒரு மாபெரும் வாளாக நினைத்துப் பாருங்கள். அந்த வாளில், மனித உயிர் ஒவ்வொன்றும், ஒரு நாள் கழிந்தது என்ற பாவனையில் தொடர்ந்து அறுபட்டுக் கொண்டே போகின்றது. பாவனையாக இருந்தாலும், இந்த வாழ்நாள் எல்லைக்குள் தம் ஆற்றலைச் செயல்படுத்தியாக வேண்டுமென்று, எல்லாவற்றையும் உணர்கின்றவர்கள் முயல்கிறார்கள். அப்படி உணர்கின்றவர்களும் குறைவு என்பதால், ‘அப்படி உணர்கின்றவர்கள் இருப்பார்களானால்’ என்கிறார் கவிஞர். அபத்தத் தை முறியடிக்கும் வழியும் இதுதான்’ என்று விளக்கமாகச் சொன்னேன்.
‘அந்தக் கவிதையை உங்கள் மொழியில் சொல்லுங்கள்’ என்று கேட்டார் ஒரு பெண்மணி.
‘நாளென வொன்றுபோல் காட்டி உயிரீரும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின்’
என்று குறளைச் சொன்னேன்.
அவர்கள் குறளை ரசித்திருக்கக் கூடுமென்று எனக்குத் தோன்றியது.

நன்றி .தி.இந்து 07-06-’17

அப்துல் ரகுமான்

June 2, 2017 § Leave a comment


’பால் வீதி’ மூலம் தமிழிலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகமான கவிக்கோ அப்துல்ரகுமான், இன்று, ‘தமிழ்க் கவிதை’ என்றால் உடனே அவர் முகம் நம் மனத் திரையில் நிழலாடும் அளவுக்கு ஒரு மாபெரும் சக்தியாக உயர்ந்திருக்கிறார். காரணம், அவர் கவிதைகளில், மரபும், நவீனமும் இணைந்து ஒரு புதுத்தடம் வகுத்திருக்கிறது.
ஒரு நல்ல கவிதையின் ஆத்மா, கேள்வி, தேடல். கவிஞரே ஒரு கவிதையில் சொல்லியிருப்பது போல், அவருக்குத் ‘தேடல் விதிக்கப் பட்டிருக்கின்றது’. விடையின் பொறுப்பு இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புவது. கேள்வியே அறிவின் தாகம். அப்துல் ரகுமான் கவிதைகளை மொத்தமாகப் படிக்கும்போது எனக்கு இந்த எண்ணந்தான் மேலோங்கியது. ’விடையைக் கண்டேன் என்றுரைத்தாய், ஒரு வினாவாய் நீயே நிற்கின்றாய்.’ என்று கவிக்கோ ஒரு கவிதையில் கூறுகின்றார். ’திட்டிக் கதவுகள் திரது கொண்டே இருக்கும், ஆனால் திறவு கோல்களைக் காண்பதுதான் அரிது’ என்கிறான் உமார்கய்யாம்.
அப்துல் ரகுமானின் கவிஞர் வார்ப்பு,, அழுத்தமான, அகலமான, பல கவிஞர் மரபுகளினால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. சங்கப்புலவர்கள், வள்ளுவன், கம்பன், பாரதி, பாரதிதாசன், ஜலாலுதீன் ரூமி, கலீல் ஜிப்ரான், தாகூர்,, போன்ற மாபெரும் கவிஞர்களின் படைப்புக்களை உள்வாங்கித் தனித்வ முறையில் உருவாகியிருக்கும் பன்முகக் கவிஞர் கவிக்கோ. அவர் ஒரு கவிதையில் குறிப்பிடுவது போல், ‘காகிதம் தின்பது கல்வியில்லை’. கற்ற கல்விக்குத் தக பல பரிமாணங்களில் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் காட்ட வேண்டும்.இது கவிக்கோவுக்கு சாத்தியமாக அமைந்திருந்திருக்கிறது என்பதுதான் அவர் கவிதைகளின் தனிச் சிறப்பு,
ஒரு கவிஞனுக்கு வேண்டிய கவிச் செருக்கு ரகுமானிடம் இயற்கயாகவே அமைந்திருக்கின்றது என்பதை அவர் பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். ‘ மின்மினிக்கெல்லாம் மேனி திருப்பினால் கப்பல் எப்படிக் கரைபோய்ச் சேரும்?’’ என்கிறார் அவர். சங்க்க்
கவிஞர் ஒருவர் தாம் பரிசிலாகப் பெற்ற ஒரு யானையைத் தம்மை மதிக்காத அரசனின் காவல் மரத்தில் கட்டிவிட்டு, ‘ நெடுநல் யானை எம் பரிசில், செல்வல் யானே’ என்று கூறியதை நினைவுறுத்துகிறது..
கவிக்கோவின் கவிதை ஆக்கங்களிலேயே என்னை மிகவும் ஈர்த்த வரிகள்:
‘ முத்து என்பது என்ன?
சிப்பிக்குள் இருந்து
தவம் செய்யும் கண்ணீர்த் துளி
புன்னகையாகும் அதிசியந்தானே!’
ஒரு அற்புதமான கவிதை வரியை அர்த்தம் என்ற சிறைக்குள் தள்ளி, அறுவை மேஜையில் வைத்து ‘கட்டுடைக்கின்றேன்’ என்ற பேரில் விளக்க முயல்வது கவிதைக் கொலை. மேற் சொன்ன வரிகளைத் திரும்பத் திரும்ப ப் படியுங்கள். சொற்கள் ஓவியமாக முகம் காட்டும். இதுதான் கவிதையின் வெற்றி. கவிஞனின் சாதனை. கவிஞனின் கடல் ஆழம் போன்ற அடிமனத்தில் கண்ணீர்த் துளியாய்த் தவம் செய்த கனவு,, கவிதைப் புன்னகையாய்த் தோற்றம் கொள்ளுகின்றது.
கவிஞர் ஓரிடத்தில்,’ நான் விற்பதற்கால வரவில்லை, கொடுப்பதற்காக வந்தேன், வாங்குவோர் யாருமில்லை’ என்கிறார். இவ்வரிகளில், இராமலிங்க சுவாமிகளுக்கு இருந்த (’ கடை விரித்தேன், கொள்வார் யாருமில்லை’) ஏக்கம் தொனித்தாலும். விலையைக் கடந்த ஒன்றை யாரால் என்ன விலை கொடுத்து வாங்க இயலும் என்பதுதான் நியாயமான கேள்வி.

கற்பனையும் வரலாறும்

May 28, 2017 § 1 Comment


‘திராவிடம்’ என்பது ஓர் இனத்தைக் குறிக்கும் சொல்லா, மொழியை உணர்த்தும் சொல்லா? ‘திராமிடோயுபனிஷத்’ என்று ‘திருவாய்மொழியை’ வைணவ ஆச்சார்யர்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் குறிப்பிட்டபோது, அதற்குத் ‘தமிழ் உபநிஷதம்’ என்றுதானே பொருள்? இதில் இனம் எங்கிருந்து வந்தது? திருவாய்மொழிக்கு ‘திராவிட வேதம்’ என்று ஏன் பெயர்? ‘பெருந்தமிழன் யான்’ என்று முதல் மூன்று ஆழ்வர்களில் ஒருவர் தம்மைச் சித்திரித்துக் கொள்ளுகிறாரே யன்றி, ‘பெரும் திராவிடன் யான்’ என்று சொல்லவில்லை. ‘ நல்ல தமிழ் என்னுள் விளைத்தாய், கற்ற மொழி ஆகிக் கலந்து’ என்கிறார் திருமழிசை. இங்குக் கற்ற மொழி, ‘சம்ஸ்கிருதம்’.
பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியிலே வல்லவர்களான ஆங்கில ஆட்சியாளர்கள், வரலாற்று ஆசிரியர்கள் உதவியுடன், ஆரிய இனம் என்றும் திராவிட இனம் என்று பிரித்ததே அவர்களுடைய அரசியல் சாணக்கியம். அப்பொழுதே மாக்ஸ்முல்லர் இந்த பாகுபாட்டை வன்மையாக மறுத்தார். ‘திராவிடம்’ என்பது மொழி பற்றியதே தவிர, இனம் பற்றியதன்று என்று திட்ட வட்டமாக வரையறுத்தார்.
சிலப்பதிகாரத்தில் சேர செங்குட்டுவன், வட நாட்டு மன்னர்களை ‘ வட ஆரியர்’ என்று குறிப்பிடும்போது, சம்ஸ்கிருதச் சார்பு கொண்ட மொழிகள் பேசும் வட நாட்டு மன்னர்கள் ‘என்று தான் குறிப்பிடுகிறான். அதே சமயத்தில். சேர,சோழ,பாண்டிய மன்னர்கள் மூவரையும் ‘தமிழ்’ மன்னர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறான். அதாவது, தமிழ் பேசும் மன்னர்கள் என்று. சங்க இலக்கியங்களில், ‘வட ஆரியர்’ எனும்போது மொழியைச் சார்ந்துதான் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் இனம் பற்றியில்லை. ‘திராவிடம்’ என்று இனம் பற்றிய சொல்லாட்சி பழம்பெரும் தமிழ் இலக்கியங்களில் எங்குமே
இல்லை
‘ஆர்ய’ அல்லது, மேல்நாட்டினர் உச்சரிப்பது போல் ‘ஏர்ய’ என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இனத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாக Joseph Arthur Gobineau’ என்பவரால் ஆளப்பட்டது. நார்டிக் இனமாகியாகிய இது தூய்மானதென்றும், வேற்றினக் கலப்பற்றது என்றும், உலகை ஆளப் பிறந்ததென்றும் கூறினார். எப்பொழுதோ இருந்ததாகக் கருதப் படும் ‘அட்லாண் டிஸ்’ நிலபிரிவினர் ‘ஏரியர்கள்’ என்றும் அவர்கள்தாம் பிற்காலத்தில் ஈரான் வழியாகச் சென்று இந்திய-ஐரோப்பிய வேத காலத்து நாகரிகத்தை உருவாக்கினார்கள் என்றும் எந்த விதமான விஞ்ஞானப் பூர்வமான ஆதாரமுமின்றி ஒரு புதுக் கருத்து ஐரோப்பாவில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பரவத் தொடங்கியது. இங்கிலாந்தில் வசித்த Houston Stewart Chamberlain போன்ற ஜெர்மானியர்கள் இந்தக் கொள்கைக்கு வலு சேர்த்தார்கள். இந்த’ஏரிய” (‘ஆர்ய’) இன மேலாண்மை ஹிட்லரை மிகவும் கவர்ந்து, அவன் ஆரிய இனமாகிய ஜெர்மானியர்கள்தாம் உலகை ஆளப்பிறந்தவர்கள் என்று கூறி நாஸிஸக் கட்சியைத் துவங்கினான்.
வின்ஸன் ஸ்மித் போன்ற ஆங்கில வரலற்றாசிரியர்கள், இந்த இன வாதத்தை, அரசியல் சௌகர்யங்களுக்காக, இந்தியாவில் ‘ஆரிய’ ‘திராவிட’ இன வேறுபாட்டை உருவாக்கினார்கள். வட இந்தியாவை ஹிந்து-முஸ்லீம் என்று பிரித்து மக்களுக்குள் மனக் கசப்பை வளர்த்தது போல், தென்னிந்தியாவில், ஹிந்து முஸ் லீம் வேறுபாட்டை உருவாக்க முடியவில்லை என்ற நிலையில், தென்னாட்டுப் பிராம்மணர்கள் ஆரியர்களென்றும், பிராமணர் அல்லாதார் திராவிடர்கள் என்றும் ஒரு புது வரலாற்றை தோற்றுவித்தனர் காலனிய ஆட்சி யைச் சார்ந்த வரலாற்றாசிரியர்கள்.
ஆங்கில ஆட்சியின்போது, சமூக ஏணியில் உச்சப் படியில் இருந்த தமிழ் நாட்டு பிராமணர்கள், கல்விப் பாரம்பரிய அனுகூலத்தினால், மெக்காலேயின் புதுத் திட்டத்தின்படி, அறிமுகமான ஆங்கிலம் கற்று, ஆட்சி அமைப்பில் பெரும் பங்குப் பெற்றார்கள். கல்விப் பாரம்பரியம் இல்லாதவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு இல்லாமல் போயிற்று. பிராமணர்களுக்கும் பிராமணரல்லாதாருக்கும் இதனால் உண்டாகி,
விரிந்து கொண்டு போனச் சமூக இடைவெளிக்கு முக்கிய காரணமாக, ஆங்கில வலாற்றாசிரியர்களால் பிரசாரம் செய்யப்பட்ட இந்த ஆரிய- திராவிட இனக் கோட்பாடு பெரிதும் உதவியது.
’ஆரிய மொழியாகிய சம்ஸ்கிருதச் சார்பினர் பிராம்மணர்கள் என்றும், பிராம்மணர் அல்லாதார் திராவிட மொழியாகிய தமிழைச் சார்ந்தவர்கள் என்றம், சமூகப் பொதுத் தளத்தில் பரவலான கருத்து உருவாயிற்று. அந்தக் காலக் கல்வித் திட்டத்தின்படி, ஏழாம் வகுப்பில் ஒரு மாணவன் தமிழ் அல்லது சமஸ்கிருத்ததை விருப்ப ப்பாடமாக எடுக்க வேண்டும். பெரும்பான்மையான பிராம்மணச் சிறுவர்கள், பெற்றோரின் ( தந்தை என்று படியுங்கள். அம்மாவுக்குப் பெண் என்பதால் கருத்துச் சுதந்திரம் கிடையாது) விருப்ப ப் படி சம்ஸ்கிருத்த்தைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். மற்றவர்கள் தமிழ். ஆரிய-திராவிட இனக் கோட்பாடு இதனாலும் வலுப் பெற்றது. ஹிட்லர் தன்னை ஆரியன்’ என்று சொல்லிக் கொண்ட்தால், இரண்டாம் உலகப் போரின்போது அவன் வெற்றிக்காக க் கோயிலில் பிரார்த்தனை செய்த பிராம்மணர்களுமுண்டு என்று சொல்வார்கள்.
இந்தியாவை ‘மானுடவியல் சொர்க்கம்; (anthropological Paradise) மோலியர் வில்லியம்ஸ். வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முன்பிருந்தே அத்தனை இனக் கலப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. நெக்ரோட்ஸ், ஆஸ்ட்ரிக்ஸ், மங்க்லாய்ட்ஸ், இந்தோ-ஜெர்மனியன், இந்தோ-இரானியன் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முன்பு நிகழ்ந்த இத்தனை இனக் கலப்பின் விளைவுதான் இன்றைய இந்திய இனம்.
‘சம்ஸ்கிருதம்’ என்றால் ‘ செம்மையாக ஆக்கப்பட்ட மொழி’ ( cultivated) என்றுதான் அர்த்தம். அக்காலத்தில், இந்தியா முழுவதும் பரவியிருந்த அறிஞர்கள் தமக்குள் கருத்துப் பறிமாறிக்கொள்ள உருவாக்கிய மொழிதான் ‘பழைய ரிக் வேத காலத்திய இந்தோ-ஜெர்மானிய மொழி, இந்தியாவில் வழங்கிய பூர்வகுடி மொழிகளோடு இணைந்து,இரண்டறக் கலந்து,பல புதிய வடிவங்களை பெற்று பண்பாட்டுக் கலவையின் குறியீட்டு மொழியாகிவிட்ட.து அதுதான் சமஸ்கிருதம்’ என்கிறார் பி.டி.ஸ்ரீநிவச அய்யங்கார்.’ இந்தியா முழுவதும் வேறு மொழிகளைத் தாய்மொழியாக க் கொண்டு அவற்றில் ஒப்பற்ற நூல்களை இயற்றிய கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் சம்ஸ்கிருப் பயிற்சி உண்டு. கம்பன், சம்ஸ்கிருதம் தெரியாமல் இராமாயணம் பாடியிருக்க முடியாது.
பழைய ரிக்வேதக் காலத்திய சமஸ்கிருதம் வேறு, பிறகு இந்தியாவில் வெவ்வேறு இனக் கலப்பினால் உருவான சமஸ்கிருதம் வேறு பழைய ரிக் வேத காலத்து சமஸ்கிருத த் துக்கும், காளிதாசன் எழுதிய சமஸ்கிருத்த்துக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. சமஸ்கிருத நாடகங்களில் பிரந்திய பிராகிருத மொழிகளின் வழக்கு அதிகம் ஆனால் சமஸ்கிருதச் சார்புடைய பிராந்தியத்துக்குப் பிராந்தியம் வேறுபடும், பிரகிருதம் பேசினார்கள். இதை பரதர் இயற்றியதாகச் சொல்லப்படும் நாட்டிய சாஸ்திரம் மூலம் அறியலாம். சமஸ்கிருத நாடகங்களில் பயின்று வர வேண்டிய பிராந்திய மொழிகளின் பட்டியலை அவர் விரிவாகத் தருகிறார்.
ஆனால் எந்தக் காலத்திலும் சமஸ்கிருதம் மக்கள் பேசிய வழக்காற்று மொழியாக இருந்ததே யில்லை.(நன்றி தி இந்து-24-5-2017)

பல்லக்குத் தூக்கிகள்

May 22, 2017 § Leave a comment


திருக்குறளும், பகவத் கீதையும் எல்லாருடைய தலைக்கும் பொருந்தும் குல்லாய் என்றாகிவிட்டது ஒவ்வொருவரும் அவர் கொண்டிருக்கும் கருத்துக்கிசைய இந்த இரண்டு மகத்தான நூல்களுக்கும் விளக்கம் கூறி வருகின்றனர். இது சரியா,தப்பா என்று நான் ஆராய முற்பலவில்லை.
இறைவனின் அருளிச் செயல் என்பதால், கீதையை பகவானே பார்த்துக் கொள்வான் என்பது என் நம்பிக்கை.
திருக்குறளி.ன் இலக்கியத் தரத்துக்கு இணையாக இருக்கும் பரிமேலழகர் உரைதான் என் கவலை. பரிமேலழகர் முற்போக்கு வாதியா, பிற்போக்கு வாதியா என்பதுதான் குறளுக்கு உரை எழுதி வரும் தற்கால உரையாசிரிய மேதாவிகளின் விவாதம். ‘குறுகத் தரித்த குறளுக்கு’ ஈடாக, சொற்சிக்கனத்தைக் கையாண்டு ஓர் அற்புதமான இலக்கண உரையை நமக்குத் தந்திருக்கும் பரிமேலழகரின் சிந்தனையை அவர் வாழ்ந்த காலத்துக் கேற்ப நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
நானும் இப்பொழுது 2017ல், பரிமேலழகர் கருத்துக்கள் பலவற்றினின்றும் மாறுபடுகின்றேன். ஆனால், அதே சமயத்தில், பரிமேலழகரால் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அப்படித்தான் அவரால் குறளுக்குப் பொருள் கண்டிருக்க முடியும் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது.
பரிமேலழகர் பொது சகாப்தம் 14ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவர். அவர் காலத்திய சமூக மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில்தான் அவர் குறளுக்கு உரை எழுதியிருக்க முடியும்.
குறிப்பாக, ஒரு குறள்.
`அறத்தா றிதுவென வேண்டா சிவிகை
பொறுத்தானோ டூர்ந்தான் இடை
பரிமேலழகர் உரை: ‘ அறத்தின் பயன் இதுவென்று யாம் ஆகம அளவையால் உணர்த்தல் வேண்டா. சிவிகையைக் காவுவாணோடு செலுத்துவானிடைக் காட்சியளவை தன்னானே உணரப்படும்’.
பல்லக்கில் ஒருவன் உட்கார்ந்திருக்கிறான். அந்தப் பல்லக்கை இன்னொருவன் சுமந்து செல்கிறான். இது காட்சி அளவை. இந்தக் காட்சி அளவைக் கொண்டு, பல்லக்கில் அமர்ந்திருப்பவன் முன் பிறவியில் அறம் ஆற்றியிருப்பான் என்றும், சுமப்பவன் தீவினை புரிந்திருப்பானென்றும் புலப்படுமென்கிறார் பரிமேலழகர். .
இந்தக் கருத்து தற்காலத்துக்கு ஒவ்வாது, உண்மைதான். ஆனால், வள்ளுவர் இதற்கு முந்திய குறளில் என்ன சொல்கின்றாரென்று பார்க்க வேண்டும்.
‘அன்றறிவாம் என்னா தறஞ்செய்க மற்றது
பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை.
‘அறம் செய்வதை ஒத்திப் போடக் கூடாது. அன்றே செய்ய வேண்டும். உயிர் உடம்பைப் பிரிந்த பிறகும், அந்த உயிர் ,தான் செய்த அறத்தின் பயனை இன்னொரு உடம்பை ஏற்றபிறகும் கொண்டு செல்லும்’
அதனால்தான் முன் பிறவியில் செய்த அறத்தின் பயனால் அந்த உயிர் மறு பிறவியில், இன்னொரு உடம்பை ஏற்ற நிலையில், பல்லக்கில் உட்கார்ந்திருக்கிறது. தீவினையின் பயனைச் சுமக்கும் உயிரின் அப்பிறவியில் ஏற்ற உடம்பு பல்லக்கைத் தூக்கிச் செல்கிறது.
மறு பிறவி உண்டு என்று பெரும்பான்மையோர் நம்பி வtந்த காலத்தில், ஒவ்வொருவரும் அவர் வாழும் அப்பிறவியிலேயே சமூகத்துக்குத் தம் கடமையாக, நல்லதையே செய்ய வேண்டும்.என்பதை வற்புறுத்த இவ்வாறு சொல்லப்படுகின்றது. அப்படிச் செய்தால், பல்லக்கில் உட்கார்ந்திருப்பவன்,அதனைச் சுமப்பவன் என்ற ஏற்றத்தாழ்வுகளே இருக்கவியலாது என்பது தொனிப்பொருள். ஆகவே வள்ளுவர் கருத்தை ஒட்டிதான் பரிமேலழகர் உரை எழுதுகிறாரேயன்றித் தம் கருத்தாக எதையும் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை.
‘சிவிகை பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தானிடை’ என்ற காட்சி அளவைக் கொண்டு, அறத்தின் பயன் இதுதான் என்று கொள்ளாதீர்கள்’ என்று தற்காலத்துக்கேற்ப ப் பொருள் கொண்டால், இது வெறும் எதிர்மறைக் கூற்றாக அமைகின்றதே தவிர, வேறு எதைக் கொண்டு அறத்தின் பயனை அறிய வேண்டுமென்ற கேள்விக்கு விடையில்லை. இதற்கு முந்திய குறளுடனும் பொருள் பொருத்தம் இல்லாமல் முரண்படுகின்றது.
நான் புதிய உரை எழுதக் கூடாது என்று சொல்ல வில்லை. ஆனால், பரிமேலழகர் உரையைச் சரி, தப்பு என்று நம் காலத்திய மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் எடையிடுவது சரியில்லை என்கிறேன்.