பாலாஜி கிருபை

May 17, 2017 § 1 Comment


இந்தியயியல் துறையில்(Indological studies) மிகச்சிறந்த வல்லுநரான பேராசிரியர் ஏ.எல்.பாஷம், 1984ல் டொராண்டோ பல்கலைகழகத்தில் விருந்து புல்ப் பேராசிரியராக இருந்தார். அவர் எழுதிய பிரஸித்திப் பெற்ற புத்தகந்தான்’ The wonder that was India’. அங்கு நான் பேச இருந்த கூட்டத்துக்கு அவர் தலமையேற்க இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். இது எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருந்தது.
நான் பேச இருந்த தலைப்பு, ‘ Bridal mysticism in Tamil literature’. அதாவது, தமிழ்ப் பக்தி இலக்கியங்களில் வரும் நாயக-நாயகி பாவம் பற்றி.
சங்க இலக்கியியங்களில் வரும் அகத்துறைப் பாடல்கள், ஆழ்வார்ப் பாடல்களில் ஆன்மீகப் பக்திப் பாடல்களாயின. சங்க அகத்திணையில் வரும் ’அவன்’ ‘அவள்’ மானுட த் தலைவனையும், மானுட த் தலைவியையும் குறிப்பன.ஆனால், பக்திப் பாடல்களில், ‘அவன்’ , இறைவன். ‘அவள்’, பாடுகின்ற ப் பக்திக் கவிஞன். அகத்திணை இலக்கணத்தின்படி (தொல்காப்பியம்) ’அவன்’, ‘அவள்’ என்றே குறிப்பிட வேண்டுமே தவிர அவர்கள் பெயர்கள் சுட்டிப் பாடக் கூடாது. இது, சங்ககாலத்து மானிடத் தலைவன், பக்தி இயக்கத்தின்போது, பிரபஞ்சத் தலைவனாக சுலபமாக மாறுவதற்கு அடிகோலிற்று. சங்க அகப் பாடல் துறைகளே ஆழ்வார்களின் காதல் பாடல்களுக்கும் துறைகளாயின. இதுதான் தமிழின் மகத்தான இலக்கியத் தொடர்ச்சி.
நம்மாழ்வார் பெண் நிலையினின்றும் பாடும்போது பராங்குச நாயகி ஆனார். திருமங்கை மன்னன் ‘பரகாலநாயகி’ ஆனார்.
இதைப் பற்றிதான் நான் பேசுவதாக இருந்தேன்.
கருத்தரங்கு தொடங்குவதற்கு முன், அப்பல்கலைகழக சம்ஸ்கிருதப் பேராசிரியருக்கு என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள். இந்தியர், திருப்பதியைச் சார்ந்த தமிழ்-தெலுங்கு வைணவர்.அவர் பெயர் அதை அறிவித்தது. அவர் சொன்னார்: ‘கூட்டம் முடிந்ததும் உங்களை என் வீட்டுக்கு மதிய உணவுக்கு அழைத்துச் செல்லுகிறேன். கருத்தரங்கு
ஒருங்கிணைப்பாளரிடமும் சொல்லி விட்டேன்’ என்றார் அவர்.
பேராசிரியர் பாஷத்துக்கு அப்பொழுது எழுபத்தைந்து வயது. அவரே என்னிடம் கூறிய தகவல்.
அவர் ‘Bridal mysticism’ பற்றி மிகச் சுருக்கமாக அறிமுக உரை ஆற்றினார். கிறித்துவ மரபிலும் இது பற்றிய சிந்தனை உண்டு என்று கூறினார். என்னையும் அறிமுகப் படுத்திவிட்டு உட்கார்ந்தார்.
நான் பேசத் தொடங்கினேன். பாஷம் தலைமயில் பேசுகிறேன் என்ற மகிழ்ச்சி என்னை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பேச வைத்தது.,
என்னை மறந்து நான் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு விநோத சப்தம் கேட்டது. என் பிரமையாகவும் இருக்கலாமென்று தோன்றிற்று. நான் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.
கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த சிலர் முகத்தில் புன்னகை தெரிந்தது. நான் நகைச்சுவையாக எதுவும் கூறவில்லை. ஏன் புன்னகை?
கேட்டுக் கொண்டிருந்த சப்தத்தில் ஸ்வரங்கள் மாறின.
நான் என் அருகே அமர்ந்திருந்த பேராசிரியர் பாஷத்தைப் பார்த்தேன்.
கண்கள் மூடியிருந்தன. குறட்டை கேட்டது.
கூட் ட த்தில் ஏன் சிலர் புன்னகை செய்தர்கள் என்று புரிந்தது.
என் உற்சாகம் சிறிது குறைந்தாலும் நான் தொடர்ந்து பேசினேன் .’திருமாலை’ப் பற்றிய பேச்சு என்பதால் பாஷம் ’அறிதுயிலில்’ ஆழ்ந்திருக்கலாம் என்பது என் நம்பிக்கை.
நான் பேசி முடித்த அக்கணமே அவர் கண்கள் திறந்தன. Perfect timing!
‘ கேள்வி கேட்க விரும்புவர்கள் கேட்கலாம். நான் முதலில் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன்.’ என்றார் புன்னகையுடன்.
’ Sure” என்றேன் நான்.
‘ ஆழ்வார்களில் ஆண்கள் பெண் நிலையில் நின்று பாடுகிறார்கள். ஆண்டாள் ஏன் ஆண் நிலையில் நின்று பாடவில்லை?’ என்ரார் அவர்.
நிச்சியமாக, அறிதுயில்தான் என்று எனக்குப் பட்டது. ஆனால் குறட்டைதான் நெருடியது!
‘இறைவன் ஒருவன் தான் பரமாத்மா,ஆண், ஜீவாத்மாக்கள் அனைத்தும் பெண் என்கிற சமய மரபு’ என்றேன்.
‘ அல்லது, ஆண்டாளின் தகப்பனாரே மற்றைய ஆழ்வார்கள் போல, பெண் நிலையில் பாடியிருக்கலாம் அல்லவா? கதைகள் யாவும் பின்னால் வந்திருக்கக் கூடும்” என்றார் பாஷம்.
’’இருக்கலாம். குருபரம்பரைக் கதைகள்தாம் எங்கள் வரலாறு. .கற்பனைகள் கலந்த வரலாற்று உண்மைகள்தாம் வாழ்க்கையைச் சுவாரஸ்யமாக்குகின்றன என்று நாங்கள் நம்புகின்றோம்’ என்றேன் நான்.
பாஷம் புன்னகை செய்துகொண்டே ‘ True,True’ என்றார்.
கூட்டம் முடிந்ததும்,, சம்ஸ்கிருதப் பேராசிரியர் என்னிடம் வந்து, ‘ போகலாமா?’ என்று கேட்டார்.
அவர் என் பேச்சைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. அவர் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாரா என்பதே எனக்குச் சந்தேகமாகவிருந்தது. என்னை அவர் வீட்டுக்குச் சாப்பிட அழைத்துக் கொண்டு போக வேண்டுமென்ற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் அவர் கூட்டத்துக்கு வந்திருக்கலாம்.
போகும்போது, கனடிய நாட்டுக் குளிர்கால அவதிகளைப் பற்றி விரிவாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தார். நான் அவரிடம் அப்பொழுது போலந்து வார்ஸாவிலிருந்து டோரண்டோவுக்குச் சென்றிருக்கின்றேன் என்பதைக் கூறவில்லை.. அவர் சொல்வதை ‘ஆச்சர்யத்துடன்’ கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். நான் இந்தியாவிலிருந்து வந்தவன் என்பதை நம்பவேண்டுமென்ற உறுதி அவர் பேச்சில் தெரிந்தது.
அவர் வீட்டுக்குச் சென்று, காரை காராஜில் பார்க் செய்துவிட்டு, உள்ளே நுழைந்ததும் ஜீன்ஸ், டீ-ஷர்ட் டிலிருந்த ஒரு பதினெட்டு வயது இளைஞன அவரைப் பார்த்து ‘ஹாய், டாட்’ என்றான். என்னை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை என்று தோன்றிற்று. ‘ஹாய்’ என்றான் என்னிடமும்.
’ மாமாடா, மெட்ராஸ்லேந்து வந்திருக்கார், நமஸ்காரம் பண்ணு.’ என்றார் அவர் தமிழில்.
அவன் ஒன்றும் புரியாமல், சங்கடத்துடன் கைக் கூப்பிவிட்டு, உடனே மாடிக்குப் போய்விட்டான்.
அவர் மனைவி உற்சாகத்துடன் வந்து கைக் கூப்பிக் கொண்டே,’ அவர் சொன்னார். மெட்ராஸ்லேந்து நம்மடவர் ஒருவர் பேச வந்திருக்கார். சாப்பிட அழைச்சிண்டு வரேன்னு. ரொம்ப சந்தோஷம் உங்களை பாக்க’. என்றார்.
அப்பொழுது எம்.எஸ் ஸின் சுப்ர பாதம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. நண்பகலில், இறைவனை அவர் ஏன் எழுப்ப வேண்டுமென்று எனக்குப் புரியவில்லை.
ஊதுவத்தி மணம்.
அப்பொழுதுதான் புரிந்தது,, சென்னையிலிருந்து ‘வந்திருந்தாக’ நம்பப்பட்ட எனக்காகத் தென்னிந்தியச் சூழ்நிலையை உருவாக்கி நம் பண்பாடு எப்படிக் கனடாவில் காப்பாற்றப் பட்டு வருகிறது என்பதைக் காட்டும் முயற்சி!
அப்பொழுது அவர் மனைவி என்னிடம் குதூகலத்துடன் சொன்னார்;” நாங்க கொடுத்து வச்சவா. இன்னிக்கு இவரோட அப்பா திதி. இப்படி மெட்ராஸ்லேந்து உங்க மாதிரி ஒரு பரம வைஷ்ணவர்னு வருவார்னு நாங்க எதிர்பார்க்கவேயில்லே. எல்லாம் பாலாஜி கிருபை’
நான் ஒன்றும் கூறவில்லை. எனக்குப் பசித்தது.

கருவிலே திருவுடையார்

May 15, 2017 § Leave a comment


‘கர்ப் சன்ஸ்கார்’(தமிழில் ‘கருவிலே திருவுடையார்’) என்ற ஒரு புதிய இணையம் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அதில், தாய் கர்ப்பமுற்ற காலத்திலேயே பிறக்கப் போகின்ற குழந்தையை எப்படி நன்னடத்தையுள்ள மேதையாக்க முடியும் என்பதை ஹிந்து தர்ம சாஸ்திரங்களின் அடிப்படையில் பெற்றொர்களுக்கும், வயிற்றில் வளரும் சிசுக்களுக்கும் ஆலோசனைகள் வழங்கப்படும். சக்கர வியூகம் பற்றிக் கிருஷ்ணன் சொல்ல, சுபத்திரா வயிற்றிலிருந்த அபிமன்யூ கேட்கவில்லையா?அந்த மாதிரி, கர்ப்பமாகவிருக்கும் பெண்களை உட்கார வைத்து அவர்கள் வயிற்றிலிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு இந்தக் காலத்துக்கேற்ப, Quantum Physics பாடங்கள் நடத்தலாம். Quantum Physics பற்றிய குறிப்புக்கள், கௌடில்யர் எழுதிய அர்த்த சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு பாடங்கள் நடத்தினால், பிறக்கும் ஒவ்வொரு மழலையும், பிறந்தவுடன் அழாது. E =Mc2 சிரித்துக் கொண்டெ சொல்லியவாறு பிறக்கும்.புதிய NCERT பாடத்திட்டத்தில் கர்ப் சன்ஸ்கார் கட்டாயமாக்கப்படும்

Am I in Alwarpet or Agra?

May 12, 2017 § 1 Comment


Yesterday I went to the post-office close by. A friend sent me a letter with a sel=addressed envelope to make sure that I replied his letter. And he had written the address in Tamil.
At the post-office the clerk said as he didn’t know to read Tamil, I must re=write it either in English or Hindi!
I was shocked.I wondered whether I lived in Alwarpet or Agra!
I asked him ‘What is your name?’
‘ Chaman Lal’.
He looked very young and it appeared this was his first posting.’

‘Are you from Tamilnadu?’
‘No, Sir, I am from Aligarh. I wrote the exams,passed and they posted me here’. He spoke broken English in a typical UP accent.
‘Don’t they expect you to have some knowledge of Tamil’
From what he said in a mixture of mutilated English and fluent Hindi I gathered that there was a paper in the language of the region to which they were posted but just it was an apology! He smiled!
I rewrote the address in English!

How are we going to face it?

May 12, 2017 § Leave a comment


Salman Rushdie made a startling statement a few years ago, when he sweepingly declared ‘Indo-Anglian literature represents the most valuable contribution India has yet made to the world of books… the prose writing produced by Indian writers working in English is proving to be a stronger and more important body of work than most of what has been produced in the sixteen official languages of India, the so-called vernacular languages’..

Or, in other words, Rushdie means that that the Indians should thank the visionary Lord Macaulay but for whom the Indo-Anglian writing would never have come into being and and, as such, poor India, would never have been in the literary map of the world. In 1835 perhaps, according to Rushdie, Macaulay said, ‘let there be English’ and a century and forty-six years later, in 1981 there was this poststructuralist postcolonial masterpiece ‘Midnight Children’.

In Mahabharata, a king is advised by his guru, ‘Be a garland-maker, O king!, not a charcoal burner’. What does this mean? One can make a beautiful garland by tying together different kinds of beautiful flowers, and he can burn several types of wood to make charcoal. In a garland, all the flowers ,without losing their distinctive identity stay together to present a beautiful picture of the whole. But in charcoal, all the woods are reduced to ashes without any distinctive identity of any of them. So the king is advised to respect the linguistic, religious and cultural diversity of the citizens of his country and not to impose on them a unitary form of Government.

Indian literature is such a garland decorated by the literary works obtained in the various idioms of India, which are disparagingly dismissed by Rushdie as ‘ vernacular languages’. The localized and aggressively regionalized fiction in the Indian languages
may be incapable of projecting the ‘ mobile, migratory, diasporic and cosmopolitan characters’, as the Indo-Anglian stories do, but by characteristic touches of culture-centric linguistic nuances, they capture the soul of India, whose relevance exists only in its multiple diversities.

Now that Hindi is gradually graduating to occupy the status that English had enjoyed so far, thanks to the rise of the BJP at the Centre and the States, the regional languages, especially, in South India are at great peril. How are we going to face it?

திருக்கோளுரைவிட்டுப் போவார் உண்டோ?

May 11, 2017 § Leave a comment


தலவிக்கும் தலைவனுக்கும் ஒருவரையொருவர் கண்டதுமே காதல் உண்டாகிறது. தலைவி அவனைத் தோழியின் உதவியுடன் தன் தாய்க்குத் தெரியாமல் அடிக்கடிச் சந்தித்துப் பழகுகிறாள். இது பற்றிய அகத்துறைப் பாடல்கள் சங்க நூல்களில் ‘களவியல்’ என்படும்.
களவு கல்யாணத்தில் முடிந்தாக வேண்டும். அதாவது ,அதே தலைவிக்கும் தலைவனுக்குமிடையேதான் கல்யாணம். திருமணத்துக்குப் பிறகு பயின்று வரும் பாடல்கள் ‘கற்பி ‘யலில் அடங்கும்.. இது சங்க மரபு.
திருமணம் நடைபெறுவதற்காக, தலைவிக்கும் தலைவனுக்குமிடையுள்ள காதலைப் பற்றி தலைவியின் தாயிடம் தோழி கூறுவாள். இதற்கு ‘அறத்தொடு நிற்றல்’ என்று பெயர்.
சிற்சில சமயங்களில் தலைவியின் தாயும் தமரும்(சுற்றத்தார்) இத் திருமணத்துக்கு உடன்படாமல் போகலாம். அப்பொழுது, காதலர்கள் யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் போய்விடுவார்கள்..இதற்கு ’உடன்போக்கு’ என்று பெயர்.
ஆழ்வார்ப் பாடல்களில், நாயகி, சங்கப்பாடல்களின் தலைவியை விஞ்சி விடுகிறாள். அவளே நாயகனைத் தேடிப் போய்விடுகிறாள்., அவளுடைய தாய் தன் மகள் எங்கே போயிருக்க க்கூடும் என்று உணர்ந்து அவளைத் தேடிகொண்டு. பின் செல்லுகிறாள்.
தாய் கூறுகிறாள்;‘
என் மகள் எங்கே போயிருப்பாள் என்று எனக்கு நிச்சியாமாகத் தெரியும். திருக்கோளுருக்குத்தான்.. அங்குதான் அவள் தலைவன் இருக்கிறான். அவள் எதுவுமே தெரியாத அறியாப் பெண்ணாக வளர்ந்திருந்தாலும், திருக்கோளூர் எங்கே என்று விசாரித்துக் கொண்டே போயிருப்பாள். அவள் என்ன அரற்றிக்கொண்டு எப்படிப் போயிருப்பாள் என்றும் எனக்குத் தெரியும். ‘ உண்ணும் சோறும், பருகு நீரும், தின்னும் வெற்றிலையெல்லாம் கண்ணன் என்று சொல்லிக் கொண்டே கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்க, அவனுடைய கல்யாண குணங்களையும், வளத்தால் மிக்கவனான கண்ணனின் திய்வதேசத்தையும் கேட்டுக் கொண்டே போயிருப்பாள்> இது உறுதி.’’
‘உண்ணும்சோறு பருகு நீர் தின்னும்வெற் றிலையுமெல்லாம்
கண்ணனெம் பெருமான் என்றேன்றே கண்கள் நீர்மல்கி
மண்ணீனுள் அவன்சீர்வளம் மிக்கவன் ஊர்வினவித்
திண்ணம் என் இளமான் புகுமூர் திருக்கோளூரே’’
ஈடு சொல்கிறது:
’’இங்கே இருக்கும்போது, சோறு,, நீர், வெற்றிலையெல்லாம் தரித்தவளுக்கு, அங்கு (திருக்கோளூர்) போனால், அங்கிருக்கும் அவள் தலைவனே (கண்ணன்) அவை எல்லாமுமாக இருக்கிறான். அவனுடன் இருந்தாலே இவை அனைத்தும் தரித்ததாக அவளுக்கு அமையும்.இருப்பதற்கு ஆதாரம் (தாரகம்) சோறு. . போஷிப்பதற்கு (போஷிகம்) நீர் அவசியமானது. இவை இருந்தால் மட்டும் போதுமா? போகத்துக்கு (போக்கியம், அதாவது சுகாநுபவம்) வெற்றிலை. இவை எல்லாமே கண்ணன் என்றால் என்ன கவலை? ’
‘ சோறு, நீர், வெற்றிலை என்றால் போதாதா? ‘உண்ணும் வெற்றிலை, பருகு நீர், தின்னும் வெற்றிலை’ என்று எதற்காகச்
சொல்ல வேண்டும்? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார் உரையாசிரியர். இதற்கு விடையாக க் குறளை மேற்கோள் காட்டுகிறார், ‘வேட்டபொழுதின் அவையவை போலுமே தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்’’
(’பூவினை அணிந்த தழைந்த கூந்தலை உடைவளுடைய என் காதலியின் தோள்கள், மிக இனியவாய பொருள்களைப் பெறாது,, அவற்றின்மேல் விருப்பம் ஏற்படும் போதெல்லாம்,, அவை தாமாகவே வந்து இன்பத்தைத் தருவது போல், எனக்கு இன்பத்தைத்தரும்)
தலைவனின் நினைவு அவனைப் பற்றி நினைக்காத நிலையிலும் தானாகவே வந்து இன்பத்தைத் தந்து கொண்டே இருக்கும். ஆகவே அவனைப் பற்றி நினைக்காத நிலை என்று எதுவும் சாத்தியமில்லை
‘உண்ணும் சோறு’ ‘பருகு நீர்’, ’’தின்னும் வெற்றிலை’ என்று நிகழ்காலத்தில் ஏன் சொல்லவேண்டும்?
தாரகமாகியக் கண்ணன், தொடர்ந்து உண்டு கொண்டே இருந்தாலும் அவன் அலுக்காத வற்றாத, சோறு,. மற்றையது ( சாப்பிடும் உணவு) உண்டு சமையும் ( தீர்ந்துவிடும்) சோறு. ஆனால் கண்ணன் என்கிற உணவை, நீரை, வெற்றிலையைத் தொடர்ந்து அநுபவித்துக் கொண்டே இருக்கலாம். ஆகவே தான் நிகழ்காலத்தில் சொல்லுகிறார். ‘ அப்பொழுதைக்கு அப்பொழுது ஆராவமுதமே ‘ ”கொள்ள மாளா இன்ப வெள்ளம்’’) (திருவாய்மொழி) என்பதுபோல்
’ என்று என்றே’. என்று ஏன் இரண்டு தடவை சொல்ல வேண்டும்? இதைத்தவிர. தாரகமாக வேறொன்று இருந்தால் சொல்லலாம். அதனால்தான் இதையே மாறாமல் (திரும்ப த் திரும்ப) சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.‘கண்கள் நீர்மல்கி- இவர்களுடைய (தாய்,,சூற்றத்தார்) உண்ணும் சோறு, பருகு நீர், தின்னும் வெற்றிலை, எல்லாம் தலைவியின் முகத்தில் காணும் ஆனந்தக் கண்ணீர். தலைவனைச் சேரப் போவதினால் உண்டாகும் ஆனந்தக் கண்ணீர். அவள் தன் ஜீவனுத்துக்காக ( அதாவது அவனைக் காண்பதால் தரிக்கும் ஜீவனம்) எங்கள் ஜீவனத்தை ( ஆனந்தக் கண்ணீருடன் இருக்கும் அவள் முக தரிசனம்) அவள் கொண்டு போவதோ? (அவள் திருக்கோளூர் புறப்பட்டுச் சென்றதைக் குறிப்பிடுகிறாள் தாய் )ஒருவன் பகவத் குணங்களில் ஈடுபட்டுக் கண்ணும் கண்ணீருமாய் இருக்க அவனைக் கண்டுகொண்டிருக்கவன்றோ அடுப்பது? (அதாவது அவன் கண்களிலிருந்து வரும் ஆனந்தக் கண்ணீரே எங்களுக்கு இறை தரிசனம் என்று அர்த்தம்).
இதற்கு ஓர் ஐதிஹ்யம் எடுத்து உரைக்கிறது ஈடு, நஞ்சீயர் சொன்னராம்: ‘ பிள்ளை திருநறையூர் அரையரோடே மூன்று திருவாய்மொழி கேட்டேன். அதில் எனக்கு ஒரு வார்த்தையும் போகாது. ஒரு திருவாய்மொழியைச் சொன்ன அளவிலே அவர் சிதிலராய்க் கண்ணும் கண்ணீருமாய் இருக்கை நினைத்திருப்பன்’’
அரையர் சொன்ன திருவாய்மொழி அந்த அளவுக்கு அவர் மனத்தை உருக்கி இருக்கிறது. சொல்லைக் காட்டிலும் வலுவான மொழி கண்ணீர். அவர் கண்களில் பெருகிய நீரே அந்த த் திருவாய்மொழியின் விளக்கம். அதைதான் நஞ்சீயர் சொல்லுகிறார்.
ஆழ்வார்கள் தமிழ்ப் பற்றினாலும், அவர்கள் வாழ்ந்த நாட்டுப் பற்றினாலும், தமிழ் நாட்டில் உள்ள ஊர்கள் அனைத்தையும் திவ்ய தேசங்களாக ஆக்கிவிட்டார்கள். பக்தி இயக்கத்துக்கு முன்னால், இந்தியாவில் புனித இடங்கள் என்று சொல்லப்படுவை 7. அவற்றில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு இடந்தான் புண்ணிய ஸ்தலமாக க் கருதப்பட்டது. அது காஞ்சி. ஆழ்வார்களின் தோற்றத்துக்குப் பிறகு திவ்ய தேசங்கள் 108 என்றாயிற்று. அவற்றில் பெரும்பான்மையாபவை தமிழ் நாட்டில்.
‘ திருக் கோவளூரைவிட்டுப் போவாருமுண்டோ/’ என்பாராம் எம்பெருமானார் (இராமாநுஜர்). அதனால்தான் ‘என் இளமான் சென்ற இடம் வேறு எந்த ஊராக இருக்க முடியும்?’ என்கிறால் தாய்.

பிரதியும் உட்பிரதிகளும்

May 8, 2017 § Leave a comment


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் திருச்சியில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் பேச ச் சென்றிருந்தேன். பேச்சு முடிந்ததும் ஒரு பெண் எழுந்து கேட்டாள்;’ நீங்கள் எழுதியிருக்கும் ‘பசி’ என்ற நாடகத்தில் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்’?’
இந்தக் கேள்வியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
எனக்கு பிரசித்திப் பெற்ற நாடக ஆசிரியர் சாம்யுவல் பெக்கட், இந்த மாதிரி கேள்வி ஒன்றுக்குச் சொன்ன பதில் நினைவுக்கு வந்தது..
‘தெரிந்திருந்தால் சொல்லியிருப்பேன்’ என்றேன் நான்.
சிரிப்பலை.
அந்தப் பெண் நான் சொன்ன பதிலை எப்படிக் கொள்வது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்துவிட்டாள். என் பதில் அவளை நான் கிண்டல் செய்வதாகப் பட்டிருக்குமோ என்று எனக்குத் தோன்றிற்று.
நான் சொன்னேன்:’ என் மனத்துள் எப்படித் தோன்றிற்றோ அப்படியே நான் அதை எழுதினேனே தவிர, வாசகர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமென்ற உந்துததினால் நான் அந்த நாடகத்தை எழுதவில்லை. நீங்கள் அதைப் படிக்கும்போது, அது என்ன சொல்ல வருகின்றது என்று நினைக்கின்றீர்களோ அதுதான் அர்த்தம்.’
‘அபத்த நாடகம்’ என்று சொல்லலாமா?’ என்றாள் இன்னொரு பெண்..
’இருக்கலாம். ஒரு நல்ல இலக்கிய படைப்புக்கு அர்த்த த் தின் ஆதிக்கமோ அல்லது அதற்கு ஏதாவது பட்டயம் கட்டித் தொங்கவிட வேண்டும் என்ற தீவிரமோ இருக்க க் கூடாது’. ‘கலைஞன் பெற்றெடுக்கிறான், விமர்சன்ப் பாதிரிகள் பெயர் சூட்டுகிறார்கள் என்பார் ஜி.கே.செஸ்டர்டன்’ என்றேன் நான்.
1937ல், பிகாஸோ, ‘குவெர்னிகா’ என்ற உலகப் புகழ் பெற்ற ஓவியம் வரைந்தார். ஜெர்மனி-இத்தாலியப் படைகள் ஸ்பெய்ன் மீது குண்டு மாரி பெய்து ஏராளமான உயிர்ச்சேதத்தை விளவித்ததை உட்கருவாக க் கொண்டது இவ்வோவியம்..
’இதில் காணும் ஒவ்வொரு பொருளும் உருவக க் குறியீடு. காளையும் குதிரையும் ஸ்பெயினின் கலாசாரப் படிமங்கள்’ என்றார்கள் விமர்சகர்கள்.
ஆனால் இந்த ஓவியம் பிரான்ஸ் நாட்டுத் தத்துவப் பிதாமகர் சாத்ரேவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ‘ மிகைப் படுத்தப்பட்ட விலங்கின் உருவங்கள் எந்த அளவுக்கு ஸ்பெய்ன் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்க்கப் போகின்றது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்றார் அவர்
‘எதிர்ப்புணர்வின் விளைவாக உருப் பெற்றது அந்த ஓவியம். அதன் அர்த்தம் எனக்குத் தெரியாது’ என்றாராம் பிகாஸோ.
ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியினால் பாதிக்கப்பட்ட உந்துதலில் உள்மனம் காட்டும் பன்முகப் பாதையில் செல்ல வேண்டுமே தவிர, படைப்பாளி நேர்க்கோட்டு வழியில் அர்த்தத் தின் ஆவேசத்தைச் சுமையாகச் சுமக்க வேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தம் அவனுக்கு இருக்க க் கூடாது என்பது அவர் வாதம்.
சிறப்பான படைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் அதற்குள் இன்னொரு பிரதி இருக்கத்தான் செய்யும். அந்தப் பிரதியைத் தேடுவது வாசகனுடையதே தவிர அதைப் படைத்த கலைஞனுடையதன்று. நான் கூறுவது மேல்நாட்டினின்றும் இறக்குமதியான கருத்து இல்லை. நம் நாட்டு அபிநவகுப்தாவும் தொல்காப்பியரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்..’த்வொனி’, உள்ளுறை’ என்று நம் இலக்கண மரபில் கூறப்படுவையெல்லாம், ஒரு வகையில் பார்க்கப்போனால், படைப்பின் உட்பிரதிகள்தாம். அவை எத்தனை வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.
அரசியல் பாதிப்புறாத கலைப் படைப்பு என்று எதுவுமே கிடையாது. ஷேக்ஸ்பியரின் சரித்திர நாடகங்கள் அனைத்தும், அதிகாரம் என்ற ஏணியின் உச்சப் படியில் யாருக்கு இடம் என்பது பற்றித்தான். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் நாவல்களின் தொனிப் பொருள் ஐரிஷ் அரசியல்தான் என்று கூறுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? அணுகுண்டு என்ற டாமகில்ஸ் கத்தி மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்தில்தானே சாம்யுவல் பெக்கட்டின் அபத்த நாடகங்கள் எழுதப் பட்டன? நடப்பு, யதார்த்த உலகினின்றும் தப்பிக்க முயலும் காஃப்காவின் உலகம் ,நடப்பு உலகத்தைக் காட்டிலும் அச்சுறுத்தும் ஒரு பயங்கர சொப்பனம் போல் ஏன் இருக்க வேண்டும்
எல்லா சிறந்த புலவர்களின் படைப்புக்களும் பொறுப்பான நோக்கமின்றி சூன்யத்தில் பிறப்பதில்லை. ஆனால் அப்பொறுப்பை அவர்கள் கோஷங்களாக்கி, ஆவேசமாக கூக்குரலிடுவதில்லை. அது இலக்கியமாகாது. நல்ல படைப்புக்களின் உள்ளார்ந்த குரல்கள்தாம், அர்த்தப் பரிமாணங்களுடன் ஒரு நல்ல வாசகனுக்கு விருந்தாக அமையும்.
புறநானூற்றுச் செய்யுட்களிலேயே ஒரு குரல்தான் தனித்து ஒலிக்கின்றது.புறப்பாடல்கள் பொதுவாகப் போர் பற்றியும், அரசர்களின் வீரம், கொடைப் பண்பு ஆகியவைப் பற்றியும்,பரிசில் வேண்டுவது பற்றியும் இருக்கும்.. ஆனால் ஒரு புலவர் இவற்றில் எது பற்றியும் பாடவில்லை. , அதோடு மட்டுமல்லாமல் அவர் இயற்றியதாகச் சங்கப் பாடல்களில் இரண்டு செய்யுட்கள்தாம் காணப்படுகின்றன. ஒன்று, நற்றிணையில், மற்றது, புறநானூற்றில்.. நற்றிணைச் செய்யுள் பிரிவைப் பற்றியது, தலைவிக் கூற்று. புறநானூற்றில் வரும் செய்யுள்தான் அவர் தனிக் குரல்.
புலவர் பெயர் கணியன் பூங்குன்றனார். ‘கணியன்’ என்றால் அவர் சோதிடராகவோ அல்லது வானவியல் அறிஞராகவோ இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தப் பாட்டின் முதல் வரி அனைவருக்கும் தெரிந்திருக் க கூடும். ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’. உலகத்திலேயே சிறந்த பத்துப் பாடல்கள் என்றால், அவற்றில் உறுதியாக இடம் பெறக் கூடிய இப்பாடல், அத்தகுதியைப் பெற முக்கியக்காரணம் முதல் வரி மட்டுமன்று, அதைத் தொடர்ந்து வரும் வரிகள். ’யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்பது எந்தமன நிலையில் பாடப்பட்டிருக் க கூடு.ம்?
பாலஸ்தீன் உருவாதற்கு முன் பாலஸ்தீனிய அகதிகளும், சிங்கள வன்முறையின்போது நாட்டை விட்டு வெளியேறிய தமிழ் அகதிகளும் வெளிநாடுகளில் புகலிடம்பெற்று வாழும்போது, அந்நிலையில், ‘ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று சொல்லியிருந்தால் அதற்கு என்ன பொருள்? டொராண்டோவில் இருந்தாலும் அதை யாழ்ப்பாணமாக நினைத்துக் கொண்டால், அது யாழ்ப்பாணமாகும். அப்பொழுது டொராண்டோவிலுள்ள எல்லா இனத்து மக்களும் அவர்களுக்கு உறவினர்களாகத் தெரிவர்.
கணியன் பூங்குன்றன் வரலாற்றைப் பற்றி நமக்கு என்ன தெரியும்?
மற்றையச் சங்கப் புலவர்கள் அரசரைப் புகழ்ந்து பாடும்போது, இவர்,zen பௌத்தத்தின் ‘குன்றேறி’ நின்று பாடுகிறார்.‘பெரியோரை வியத்தலுமிலமே, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினுமிலமே’
இப்பாட்டின் ஒவ்வொரு வரிக்குள்ளும் உட் பிரதிகள் பல இருக்கின்றன! செவ்வியல் இலக்கியத்தின் இலக்கணமும் அதுதான்!

பாலாமணி பங்களா

May 7, 2017 § Leave a comment


நாடக அரசிகள்’ என்ற ஒரு புத்தகம் வந்திருக்கிறது. அதில் குபகோணம் பாலாமணியைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆனால், இறுதிக் காலத்தில், அவர் சென்னையில் ஓர் அனாதையாய், வறுமைச் சூழலில் இறந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறா என்று தெரியவில்லை.படித்தால் தெரியும்.
கும்பகோணம் பாலாமணி பங்களா டவுன் ஹை ஸ்கூல் ரோடில் நாற்பதுகளில் கம்பீரமாக நின்றது. அப்பொழுது அதில் வசித்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரன் மூர்த்தி. கல்லூரித் தோழன்.. ஆன்மீக நாட்டமுள்ளவன்.. அவரன் பாட்டியுடன் இருந்தாரன். பாட்டிக்கு நான் பொடிமட்டை வாங்கிக் கொடுப்பது வழக்கம்.!
வீடு அரண்மனை மாதிரி இருக்கும். வீட்டின் பின்னால் பெரிய தோட்டம். மரங்கள், செடிகள்,அனைத்தும் வாடிக் கிடந்தன. நீச்சல் குளம். தண்ணீர் இல்லை. நீருற்றுகள் தண்ணீர் கிடையாது. ஏராளமான அறைகள். அந்தக்காலத்திலேயே வெனிஷியன் ப்லைண்ட்ஸ். எல்லாம்! having seen their better days. அந்த வீடு அந்தப் பாட்டியின் உடைமையாய் எப்படி வந்தது என்ற பூர்வோத்திரம் எனக்குத் தெரியாது.
மூர்த்தி அதைப் பற்றிப் பேசவும் விரும்புவதில்லை. அவன் என் ‘உச்சி வெய்யில்’ நாவ்லில், அதே பெயரில் கதா பாத்திரமாக வருகிறன். விவேகானந்தர் நூல்களைக் கரைத்துக் குடித்தவன்
அந்த பங்களா ஒரு haunted masnsion மாதிரி இருக்கும்.
பாலாமணி பங்களா என்றுதான் அதைக் குறிப்பிடுவார்கள். பாலாமணி செங்கோலோச்சிய காலத்தில் அந்த பங்களா எப்படியிருந்திருக்கும் என்று அந்த வீட்டுக்குப் போகும்போதெல்லாம் நான் கற்பனை செய்து பார்ப்பதுண்டு.
அந்த வீட்டை ஒரு வங்கிக்கு விற்றுவிட்டு, மூர்த்தி ஒரு சிறிய வீட்டுக்குக் கல்யாணம் ஆனவுடன் போய்விட்டான். விவேகானந்தர் சிஷ்யன் அல்லவா?
தி. ஜானகிராமன் பாலாமணியை வைத்து ஒரு சிறு கதை எழுதியிருக்கிறார்.