Illusion and Reality.

September 29, 2017 § 2 Comments

Two days agon I went to the Airtel office to link my mobile number with my Aadhaar identity. The girl at the counter placed the machine before me to take my fingerprints. None of the fingerprints in all my ten fingers agreed with my fingerprints in the AAdhaar card! She said that could have been a technical mistake when the Authaar guy took my finger prints! And Science says that every person in the world has unique fingerprints that belong to him and him only! If this true, either the Aadhaar card is real and I am an illusion or I am real and the card is an illusion! I leave it to the PM to solve this problem!



September 26, 2017 § Leave a comment

Great literary and cerebral works with their very nature of being relevant for all times, holding conversation with the serious readers of any specific era in the context of the values obtained during those given periods to which the readers belong, transcend the languages in which they are written and speak a common idiom of universal appeal.
Ramayana, for instance, starting from the Ati Kavi’s epic in Sanskrit,, allowed itself to be interpreted in hundreds of ways in so many languages within India and also in dialects of many of the South East Asian countries, much in relation to the period and that particular region’s culture. More than grasping the meaning of the original work, it is still more engaging to study what it could have meant to the diverse readers, that helps comprehending the versatility of the early classic. In the recent past, Peter Brook’s visual understanding of Mahabharata was a delight to watch.
So I suggest a list of world classics of the past and present may be prepared and speakers from different languages can discuss them in the context of their own culture and literary experience.
My short list of world classics(in Indian languages) would be as under:
(1) Ramayana (in Sanskrit and other Indian languages)
(2) Mahabharata(including Bhagavad Gita)
(3) Thirukural by Thiruvalluvar (Tamil)
(4) Cilappadikaram by Ilango (Tamil)
(5) Gitanjali byRabindranath Tagore (Bengali)
(6) Abhijnasakuntalam by Kalidasa (Sanskrit)
(7) Swapanavasavadattam by Bhasa (Sanskrit)
(8) Katha Upanisad (Sanskrit)
(9) Panchali Sabhatam by Subhramanya Bharati (Tamil)
(10) The mystic poems of the Vaisnavite Alwars(Tamil)
These texts may be studied in the context of their contemporary relevance.

காலம் மாறும்’

September 24, 2017 § Leave a comment

சமீபத்தில், ஒரு பத்திரிகையில்,, என்னை, இப்பொழுதைய தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழ்நிலையை வைத்து, ஓர் அங்கதக் குறுநாவல் எழுதித் தர முடியுமா என்று கேட்டார்கள். இயலாமையை ஒப்புக்கொண்டேன்.
காரணம், ‘அங்கதம்’ என்பது நடப்புச் சித்திரத்தை நுண்ணிய விமர்சனமாக மிகைப்படுத்திக் கூறுதல். ஆனால் நடப்பவையே, பகுத்தறிவு சாத்தியப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டீருந்தால், எழுதுவது எதுவுமே அங்கதமாக இருக்காது. யதார்த்த நாவலாகத்தான் தோற்றம் கொள்ளும்.இதில் ரசிப்பதற்கு என்ன இருக்க முடியும்?

இந்தியாவில், தமிழ் நாட்டைக் காட்டிலும், பரிதாபப்பட வேண்டிய மாநிலம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது.
‘கட்டுண்டோம்,பொறுத்திருப்போம், காலம் மாறும்’

Little known facts about Tagore.

September 14, 2017 § Leave a comment

This anthology of twenty-five papers, aptly titled as ‘Celebrating Tagore’, is an outcome of a seminar and conference held in 2000 and 2004, both organized by Prof.Rama Datta, in Kolkatta and in Fayetteville, North Carolina. The articles are contributed by a few Tagore scholars and also by many Tagore admirers in other fields of academic discipline.
They are popular essays projecting Tagore as a littérateur, philosopher, educationalist, humanist and a citizen of the world.
It is surprising to know that in his literary career spanning six decades and more, Tagore had written only 100+ short stories and that some of them got published posthumously in 1961, when his birth centenary was celebrated. He had also given plots for short stories for others to write such as, ‘Devi’ by Prabhat Mukhopadhyay, which became famous, when Satyajit Ray filmed it in 1960. Analysing the short stories written by Tagore, Sumitra Mitra Reddy says that the poet once appeared to have quipped to one of his literary friends,’ You people were born too late. Twenty years earlier I would have given you many more plots. I used to think I could distribute them like candies’.

Tagore is known the world over as one of the greatest poets of his period through his immortal work ‘Gitanjali’(1910)that fetched him the Nobel Prize in 1913. One interesting aspect of the English version of ‘ Gitanjali’ was that it had only 103 songs, whereas, the Bengali original contained 157 poems and out of the 103 in English, only 53 came from the earlier Bengali work. The rest of them were from his other books of poetry. Samir Kumar Gupta, while bringing out this interesting detail, perhaps, wants to establish Tagore’s total comprehension of the Western reader’s taste, to whom the English rendering was addressed. In his article, ‘Spirituality in Tagore’s Gitanjali’, he argues that ‘Tagore’s concept of bhakti was somewhat different from the Vaishnava cult’, inasmuch as, Tagore laid stress on ‘service to mankind’. The learned Professor may not be altogether right in this regard, as the bottom line of the Vaishnava philosophy preached and practised by Saint Ramanuja( 1017-1137)and his predecessors was’ Kainkarya’( service to the fellow human beings) and as such, one can say that Tagore had imbibed what was the best in the vaishnava cult besides his deep understanding of the other religions and philosophies.

Tagore had a complete grasp of the philosophies of the West and East that helped him evolve his own individual approach to religion that he spelt out in his Hibbert speech ’The Religion of Man’, delivered at Oxford in 1931.Bhabotosh Dutta compares Tagore’s views with Auguste Comte’s (1797-1858) school of positivism and Richard Hall , in his paper, traces the meeting ground between Tagore and William James(1842-1010), the
American psychologist and philosopher in their thoughts and ideals.

Gregory P.Rich raises interesting questions in regard to Tagore’s concept of God and Evil. Tagore, true to his Hindu heritage, did not believe in absolute Evil. According to him, confrontation with evil went a long way in building up a strong character to fight and overcome it ultimately. This also helped one to realize his identity with God. Rich asks ‘if God is all Good, why should he create such a situation at all in which evil should exist that man has to struggle against it, creating misery and unhappiness for him and for others?’

Fred Davis article ‘Two Griefs Observed’, compares Tagore’s sadness over the death of his sister-in-law(elder brother’s wfe), Kadambari, his childhood playmate, soul-mate and admirer and Lewis’s grief over the death of his wife Joy, whom he married after she was found to have cancer, In both cases, it was pure love, Platonic at its best.

Most of the essays provide a good reading and some of them bring out the little known facts in Tagore’s life.

’மகனை அறுத்துத் தா”

September 10, 2017 § Leave a comment

நான் எழுதுவது wild speculation தா

திருவாய்மொழி வியாக்கினமாகிய ‘‘ஈட்’டில் ஒரு வரி வருகிறது. நம்மாழ்வார் கூறுகிறர்’ அவரவர் அவரவர் தெய்வங்களை வணங்கலாம். ஆனால்.திருமால் வணங்குவதற்கு எளியவன்’ என்று. ‘ஈட்டி’ல் உரையாசிரியர் கூறுகிறார்:’ ‘ஆயின், திருமகள் கேள்வனான இறைவனைத் தவிர மற்றையத் தேவர்களை வணங்குவதற்குரிய முறைகள் செய்வதற்கு அரியவைகள்; அவர்களும் வழி அல்லா வழிகளால் ஆராதிக்கப் படுகின்றவர்கள்.; ‘மகனை அறுத்துத் தா, ஆட்டினை அறுத்துத் தா என்று கூறுகின்றவர்கள்’

வியாக்கியானக்காரர் இங்கு எந்த மதத் தெய்வங்களைக் குறிக்கிறார் என்பது கேள்வி. மரபு வழியாகச் சொல்லப் படும் பதில் சைவ மதத்தைக் குறிக்கிறார் என்பதாகும். சிவபிரான் பைராகிக் கோலத்தில் சிறுத்தொண்டரை அவர் மகனைக் கறியாகச் சமைத்துத் தா என்று கேட்பது. ‘ஆட்டை அறுத்துத் தா’ என்பது முருக வழிபாட்டைக் குறிக்கும் என்று கூறுகிறார்கள்.

ஒன்று கவனிக்க வேண்டும்; இரண்டையும் ஒரே வகையில், அதாவது ‘சிறுவனை அல்லது ‘ஆட்டை’ என்ற தொனிப்பொருள் தோன்ற சொல்லப்படுகிறது.

ஆப்ரஹாமிக் மதங்களில் (யூதம்,கிறித்துவம், இஸ்லாம்) ஒரு சம்பவம் குறிக்கப்படுகிறது. இறைவன் ஆப்ரஹாமை( இஸ்லாமில் ‘இப்ரஹீம்) அவருடைய மூத்த ஐஸாக்கைப் பலியாகக் கேட்கிறார், ஆப்ரஹாமின் பக்தியைப் பரிசோதிக்க. அவர் அதற்குத் தயாராக இருந்த போது, ‘ஆட்டை வெட்டித் தா, போதும். உன்னைப் பரிசோதித்தேன்.’ என்கிறார் இறைவன். சிறுத்தொண்டர் கதையில் அவர் தம் மகனைக் கொன்ற பிறகு அவனை உயிர்ப்பிக்கிறார் இறைவன். இக்கதையில் ‘ஆடு’ வரவில்லை.

வடக்குத் திருவீதிப்பிள்லை (வியாக்கியானக்காரர்) ‘மகன்’ ‘ஆடு’ இரண்டையும் ஒன்றாகக் கூறும் தொனியைப் பார்க்கும்போது, இந்த ‘பைபிள்’ கதை தமிழ் நாட்டில் அறியப்பட்டிருக்கக் கூடுமா என்ற சந்தேகம் ஏற்படுகின்றது. பொதுசகாப்தம் முதல் நூறாண்டிலேயே கிறித்துவ மதம் அன்றையச் சேர நாட்டுக்கு வந்துவிட்டது. மயிலைக்கும் வந்திருக்கலாம் என்கிறார்கள்.நான் உறுதியாக ஏதும் சொல்லவில்லை.

சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம்.

பிளாட்டோவின் சக்கரம்’

September 8, 2017 § 1 Comment

‘பிளாட்டோவின் சக்கரம்’ (Plato’s wheel) என்று கேள்விப்படிருக்கக்கூடும். ஆரம்பிக்கும் புள்ளியிலியே மீண்டும் வந்து நிற்பது. ‘சரித்திரம் திரும்புகிறது’ (History repeats itself) என்பதும் இதுதான்.
பண்டைய கிரீஸில் பெரிக்லெஸ்ஸின்(கி.மு460-430) மறைவுக்குப் பிறகு அங்கு ஜனநாயகம் ஏற்பட்டது. ‘Demos’ என்றால் ‘மக்கள்’. ‘ஜனநாயகம்’ என்ற சொல் இதிலிருந்துதான் வந்தது.

பிளாட்டோவுக்கு இது அவ்வளவாக உற்சாகம் தரவில்லை. பிளாட்டோ கூறுகிறார்:’ ஜனநாயகத்தில் அராஜகம் என்றால் சுதந்திரம் என்று நினைக்கின்றார்கள். ஊதாரித்தனம் பொருளாதார மேம்பாடாகிவிட்டது. வன்முறையின் இன்னொரு பெயர் வீரம். வயதானவர்கள் கூட வாலிபர்களைப்போல் கோஷம் எழுப்பிக்கொண்டு வீதிகளில் அலைகிறார்கள்.எதுவும் அளவுக்கு மீறினால் எதிர்விளைவு ஏற்படும். ஜனநாயகம் சர்வாதிகாரத்தில் வந்து முடிந்தால் கூட அது ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.’

Will Durant ரோமானியச் சரித்திரத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார்: ‘ பணக்காரர்கள் அதிக பணக்காரர்கள் ஆனார்கள். ஏழைகள் இன்னும் ஏழைகளாயினர்.கோடீஸ்வரர்கள், ஏழைகளின் வாக்குகலையும், ஜனநாயகப் பிரதிநிதிகளின் ஆதரவையும் விலைக்கு வாங்கினார்கள். வாங்க முடியாவிட்டால் கொலை செய்தார்கள்.’ ஜனநாயகம் என்பது ஒரு கேலிக் கூத்தாகி விட்டது.’

ஜனநாயகம் அராஜகம் ஆனபோது, செல்வந்தர்கள் Pompeyயை ஆளும்படிக் கூப்பிட்டார்கள்.Pompey கொலை செய்யப்பட்ட பிறகு, சாதாரண மக்கள் ஜூலியஸ் ஸீஸரை நாடாளும்படி அழைத்தனர். அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சர்வாதிகாரியாகி, அவன் பிரிய நண்பன் ப்ரூடஸ்ஸாலேயே கொலை செய்யப்பட்டான். அவனுக்குப் பிறகு வந்த அவன் சகோதரியின் மகன் அகஸ்டஸ், கொஞ்சநாட்கள் ஜனநாயக நாடகமாடி, பிறகு, சக்கரவர்த்தியாக முடி சூட்டிக் கொண்டான்’.

பிளாட்டோவின் சக்கரம் ஒரு சுற்று சுற்றி ஆரம்பப் புள்ளியிலியே வந்து நின்றது.
இப்பொழுது நம் நாட்டுக்கு வாருங்கள். இப்பொழுது சக்கரவர்த்தி ஆகமுடியாது சர்வாதிகாரியாக ஆகலாம். இது digital age அல்லவா? பிச்சைக்கார்கள் ‘mobile’ வைத்திருக்கிறார்கள், அவ்வளவுதான்!

இறுதிக் கனவு

September 5, 2017 § Leave a comment

திரை பாய்ந்த உடல். ஆங்கில எழுத்து ’u’வைக் கவிழ்த்தாற் போல் கூன் விழுந்த முதுகு. கையில் மூன்றாவது காலாக வைத்திருக்கும் தடித்த நீண்ட கம்பு. உண்மையான சூர்ய வெளிச்சத்தை மறந்து போன கண் பார்வை. அம்முதியவர் தள்ளாடித் தள்ளாடி தம்முடைய பழைய கிராமத்தின் ஆற்றங்கரை ஓரம் செல்கிறார்.
சுழித்துச் சுழித்துப் பிரவாகமாக ஓடும் ஆறு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. கண்ணுட்டியவரை மணல்! மணல்! ஆறு எங்கே மறைந்தது?
அவர் திடுக்கிட்டு நின்றார்!
இறுதி மூச்சு அடங்குவதற்கு முன்னால் தாம் குழந்தைப் பருவத்திலும், வாலிப ப் பருவத்திலும் இன்பத்துடன் வாழ்ந்த கிராமத்தையும், அதன் ஆற்றங்கரையையும் பார்த்து விட வேண்டுமென்று வந்தவருக்கு அதிர்ச்சி!
இயற்கை ஏமாற்றவில்லை.
சூரிய ஒளி கண்களில் பளிச்சிட்டது.
கண்ணுக்கெட்டியவரை பசுமை! ஆற்றங்கரை ஓரத்தில்கிளைகளுடன் தாழ்ந்து கரையை முத்தமிட்ட மரங்கள். ஆறு அலைப் பெருக்கெடுத்து ஓடியது.
இளம் பெண்களும், ஆண்களும் குதூகலத்துடன், ஆற்றில் ஒருவர் மீது ஒருவர் தண்ணீரை வாரி இறைத்து, ஓடிப் பிடித்துத் தழுவி விளையாடுகின்றனர்.
’அதோ! நான்! அந்த இளம் பெண்ணை ஆற்றில் தள்ள, அவள் எழுந்து என்னைத் தள்ள, இருவரும் ஒருவரை ஒருவரைத் தழுவி இளமையைக் கொண்டாடுகிறோம்! அதோ அந்த ஆற்றோரம் நெடிது நிற்கும் மரத்துக் கிளையில் மீதேறி, ‘தும்’ என்று குதித்து அலைகளை எழுப்பி, நீந்துகிறேன்! இது மானுடத்தின், என்னுடைய, வசந்த காலம்! …’
காட்சிகள் மறைகின்றன. யதார்த்தம் வெறக்கிறது!
வறண்டு போன ஆற்றின் கரையில் நின்று முதியவர் இருமலுக்கிடையே.. முணு முணுக்கிறார்”. அந்தக் …காலம்….. போய்விட்டது! போ ய்………………..’
(இது தொடித்தலை விழுத்தண்டினார் இயற்றிய புறப் பாடலைத் தழுவி எழுதப்பட்டது. ‘மனித நாடகத்தின் தலைவன், வில்லன் எல்லாமே ’காலம்’ (Time) என்றார் ஷேக்ஸ்பியர்.) அதனால்தான் ‘மரணத்தை’ உருவகித்து த் தமிழில் ‘காலன்’ என்கிறோம். பாடலின் கருத்து, அப்பாடலை இயற்றிய புலவராகக் கருதப்படின்றவர் பெயரிலேயே இருக்கின்றது!)

‘இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று; திணி மணல்
செவ்வுறு பாவைக்குக் கொய் பூத் தைஇ
தண்கயம் ஆடும் மகளிரொடு கை பிணைத்து
தழுவழித் தழீஇ தூங்குவழித் தூங்கி
மறை எனல் அறியா மாயம் இன் ஆயமொடு
உயர்சினை மருதத் துறை உறத் தாழ்ந்து
நீர் நணி படி கோடு ஏறி,சீர்மிகு
கரையவர் மருள,திரையகம் பிதிர
நெடுநீர்க் குட்ட்த்துத் துடுமெனப் பாய்ந்த்து
குளித்து மணற் கொண்ட கல்லா இளமை!
அளிதோதானே! யாண்டு உண்டு கொல்லோ
தொடிதலை விழுத் தண்டு ஊன்றி, நடுக்குற்று
இரும் இடை மிடைந்த சில சொற்
பெரும் மூதாளரேம் ஆகிய எமக்கே!
(நன்றி:’கணையாழி’ செப்டம்பர் ’17.)