பிராமணர்கள் யார்?

August 6, 2016 § Leave a comment


’ஆர்யா’ என்ற சொல்லினின்றும் தமிழ்நாட்டில் பிராமணர்களைக் குறிக்கும் சொல் வந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள்.இதற்குக் காரணம், தமிழ் நாட்டுப் பிராமணர்கள், ஸ்மார்த்தர்களாக இருந்தால்,’ஐயர்’ என்றும், ‘வைணவர்களாக’ இருந்தால், ‘ஐயங்கார்’ என்றும் அறியப்படுகிறார்கள்.

பண்டையத் தமிழ் இலக்கியங்களிளோ, இலக்கண நூல்களிலோ ‘ஐயர்’ என்ற சொலாட்சி, பிராமணர்களைக் குறிப்பதாகத் தெரியவில்லை.’பார்ப்பான்’, ‘அந்தணன்’, ‘மறையோன்’ என்ற சொற்கள்தாம், சமூகச் சமயச் சடங்குகளைச் செய்யும் இனத்தைச் சார்ந்தவர்களைக் குறிப்பிடும் சொற்களாக வருகின்றன.’வேலன்’என்ற சொல்லும் இப்பணியைத்தான் குறிக்கிறது. உலகமெஙும் இந்தப் பூசாரி இனத்துக்கு(priestly class) சமூகத்துக்குத் தனி அந்தஸ்து உண்டு.

’ஐ’ என்றால் தலைவன். ‘என் ஐ முன் நில்லன்மிர்’ என்கிறது குறள். ‘என் தலைவன் முன் நின்று போராட வராதீர்கள்.அப்படி வந்து நடுகல்லாகப்போனவர்கள் பலர்’ என்பது குறளின் பொருள். ஆகவே ‘அர்’ என்ற சிறப்பு விகுதியுடன் பொதுவாகக் குடும்ப்த் தலைவர்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகச் சங்க இலக்கியங்களில் இச்சொல் இடம் பெறுகின்றதே தவிர, நாம் இப்பொழுது சாதி வழியில் அறியும் பிராம்மணர்களைக் குறிக்கும் சொல்லாக அன்று. சம்ஸ்கிருத ‘ஆர்யா’ வுக்கும் தமிழ் ‘ஐ’க்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.

‘மறை’ என்ற சொல், சமஸ்கிருத வேதங்களை மட்டும் குறிக்கும் சொல்லன்று. எல்லா பழங்குடிச் சமூகங்களிலும், இந்த பூசார் இனத்தினர் அவர்களுக்கிடையே மட்டும் புழங்கக்கூடிய இரகஸ்ய மந்திரங்களாக், குழூக்குறியாக பல சொற்களை வைத்திருக்கக் கூடும். இவற்றைத்தான் ‘மறை’ என்று சொல்லியிருக்கவேண்டும். ‘மறையோன்’ என்றால் சமஸ்கிருத வேதங்கள் தெரிந்தவன் என்ற பொருள் இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை.

தொன்மைத் தமிழகத்தில் இந்தத் தமிழ் பூசாரி இனந்தான் ‘பார்ப்பான்’ என்றும், ‘மறையோன்’ என்றும் ‘அந்தணன்’ என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். ’வேளா பார்ப்பான்’(’வேள்வி செய்ய இயலாத) என்று சங்க இலக்கியங்களில் பயின்று வரும் சொல், வேள்விகள் செய்வதைத் தொழிலாகக் கொண்ட ஆரிய இன பிராமணர்களினின்றும் இவர்கள் வேறுபட்டவர்கள் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டத்தான். ‘மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்’ என்று குறள் கூறுவது தமிழ் மந்திரங்களைத்தாம்.

‘கபிலர்’, ‘உருத்திரங்கிழார்’, போன்ற புலவர்கள் தமிழ் நாட்டுப் ‘புலனழுக்கற்ற அந்தணார்களே தவிர வட நாட்டினின்றும் வேள்வி செய்ய இறக்குமதியானவர்கள் அல்லர். ஆரிய அரசன் பிரகதத்தனுக்குத் தமிழ் கற்பிக்கக் கபிலர் ‘குறிஞ்சிப் பாட்டு’ இயற்றினார் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.

பல்லவர்,பிற்காலச் சோழர்கள் ஆட்சிக்குப் பிறகு, வட தேசங்களினின்றும் குடியேற்றப்பட்ட பிராமணர்கள் சமூகத் தலைமையைக் கைப்பற்றியதின் காரணமாக அவர்கள் ‘ஐயர்’ என்று அழைக்கப்பட்டு, இச்சொல்லின் மூலம் ‘ஆர்ய’ என்ற கருத்தும் தோன்றியிருக்கக் கூடும்!

Advertisements

வல்லார்க்கு உப்பும் ஓர் ஆயுதம்

March 20, 2015 § 7 Comments


வள்ளுவர் கூறும் ‘சாவா மருந்தை’ (’அமிர்தம்’) வைஷ்ணவ வியாக்கியானகாரர்கள் ‘உப்புச் சாறு’ என்பார்கள். இங்கு ஏற்றம் உப்புக்குத்தான். அவ்வளவு முக்கியமானது உப்பு. ஏழை,பணக்காரன் என்றில்லாமல் அனைவர் உணவிலும் இருந்து அமைய வேண்டிய நிலையில், ஜனநாயக அந்தஸ்து பெறும் பண்டUppu Vèli_Wrapper  ம் உப்பு.

இந்தியாவைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சுரண்டி அரசியியல் ஆதிக்கம் பெற ஒரு முக்கிய பொருளாக உப்பைக் கருதியது,18.19ம் நூற்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் ஆட்சிச் செலுத்திய ஆங்கிலேயக்  கிழக்கிந்திய கம்பனி. அப்பொழுதைய இந்தியாவின் சிந்த் மாநிலத்தினின்றும் ஒரிஸா மாநிலம் வரை, வடகிழக்கு இந்தியாவில் 2504 மைல் தூர அளவில், ஒரு கல், மண், உலர்ந்த செடி கொடிகள் அடர்ந்த மாபெரும் புதர் வேலி எழுப்பி, அந்த எல்லைக்குள் உப்பைப் பதுக்கி வைத்து, காவல் காத்து, விற்பனை வரி விதித்து,, கடத்தல் விவகாரங்களில், தண்டனையாகவும், லஞ்சமாகவும் ஏராளமான பணம் பெற்றும், கொள்ளை அடித்து, 157ல் லண்டனிலிருந்து, நேரடியான ஆங்கில அரசாட்சிக்கு வழி வகுத்தனர் கிழக்கிந்திய கம்பனி நிர்வாகிகள். ஆனால், இதே உப்புதான், இந்தியாவிலிருந்து ஆங்கில ஆட்சியை விரட்டுவதற்கும், மகாத்மா காந்தியின் தலைமையில் அடிகோலியது என்பதுதான் நகைமுரண்.

வரலாற்று முக்கியத்வம் வாய்ந்த இந்தப் புதர் வேலியைப் பற்றிய எந்தச் செய்தியும் இந்த நூற்றாண்டுத் தொடக்கம் வரை, (குறிப்பாகச் சொல்லப் போனால், ராய் மாக்ஸம் என்ற தொழிமுறை Roy Moxham final 229சாராத வரலாற்று அறிஞர் ஒருவர்,, எதேச்சையாக,  லண்டனில், ஒரு பழையப் புத்தக க் கடையில், 1995ல், 19ம் நூற்றாண்டில் ஸ்லீமன் என்பவர் எழுதிய ஒரு நூலைப் பார்க்கும் வரை ), இல்லை. உலகம் சுற்றும் சரித்திர சாகசக்காரரான ராய் மாக்ஸம் , சீன நெடுஞ்சுவருக்கு நிகரான, ஆனால் இப்பொழுது சுவடு தெரியாமல் மறைந்து போய்விட்ட, இந்த உப்பு வேலியைத் தேடுவதே தம் வாழ்க்கைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு, அது அமைக்கப் பட்டிருந்த நெடும் பாதையை, பழைய வரைபடங்களைக் கொண்டும், இந்திய கிராம மக்களுடன் உடைந்த இந்தியில் அளவளாவியும், கண்டு பிடித்து,,’ The Great Hedge of India’ என்ற நூல்லை 2001. வெளியிட்டார். நூல் நிலையங்களைத் தாண்டி, வெளியே போகாமல் ஆராய்ச்சிச் செய்யும் பல்கலைக்கழகப் பண்டிதர்களால், இந்த அரியக் கண்டுபிடிப்பைச் செய்திருக்க முடியாது.

இந்நூல் இப்பொழுது தமிழில் சிறில் அலெக்சால் ஆக்கம் செய்யப்பட்டு,’எழுத்து’ப் பதிப்பகத்தரால் ’உப்புவேலி’ எனும் தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது/ ஆங்கில மூலத்தில், விரவிக் கிடக்கும், நகைமுரண்களையும், மென்மையான நகைச்சுவையையும், நுணுக்கமான வராற்றுணர்வு பார்வயையும் அப்படியே தமிழில் கொண்டு வந்திருக்கிறார் சிறில் அலெக்ஸ்.

இந்த நூலைப் பற்றி முதல் முதலில் விரிவாக எழுதிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுகிறபடி, நமக்கே நம்மைப் பற்றிப் பல பரிமாணங்களில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய பல விஷயங்களைப் பற்றி இந்நூல் நுட்பமாகச் சொல்லுகிறது. இதை நமக்குச் சொல்லுகிறவர் ஒர் ஆங்கிலேயர் என்பதும் Roy Day 1 165ஒரு முக்கியமான செய்தி.

இந்நூலைக்காட்டிலும் அதிக ஆச்சர்யமாக எனக்குப் படுவது இந்நூலாசிரியர்தாம்! தம்மை அந்நியப்படுத்திக்கொள்ளாமல், இவரால் ராஜஸ்தான் கிராமங்களில் மிக இயல்பாக மக்களுடன் உறவாடி, அக்கிராமங்களை மிக அற்புதமாக நம் மனக் கண் முன் கொண்டு நிறுத்துகிறார். இவரையே ஒரு கதா பாத்திரமாகக்கொண்டு ஒரு நாடகம் எழுதலாமென்று தோன்றுகிறது.

ஜெயமோகனின் வெள்ளையானை

January 12, 2014 § 2 Comments


ஏய்டன் பைர்ன், பத்தொன்பதாம் நூறாண்டு இறுதியில், விக்டோரியா மஹாராணியின் சார்பில், பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தை இந்தியாவில் பாதுகாக்க மதராஸப்பட்டினத்தில் (சென்னை) பணிபுரிந்த ராணுவ அதிகாரி, அயர்லாந்தைச் சேர்ந்தவன். இவன்தான், ஜெயமோகன் அண்மையில் எழுதியுள்ள ‘வெள்ளையானை’ என்ற நாவலின் கதைப் புருஷன். அந்நியனை கதாநாயகனாகக் கொண்டு தமிழில் எழுதப்பட்ட முதல் நாவல் இதுவாகத்தான் இருக்குமென்று தோன்றுகிறது.
jjj-300x300ஏய்டன், அவன் தந்தையிடம், தான் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் சேர்ந்திருப்பதாகச் சொன்னதும், அவர் கூறும் பதில்தான் அவன் அடிமனத்தில் பதிந்து, வாழ்க்கை முழுவதும் அவன் குண நலன்களை நிர்ணயிக்கப் போகிற, மந்திரச் சொல்லாக அமைகிறது..

அவன் தந்தை கூறுகிறார்:  ‘பைர்ன் என்ற சொல் ..ஓ பிராய்ன் வம்சம் என்ற பொருள். நாம் லெயின்ஸ்டெரின் மன்னர் ப்ரான் மக் மேக்ஸ்மோர்டாவின் வாரிசுகள். நம்முடைய நாடு இதுதான், அயர்லாந்து. ஆனால் நீ பிரிட்டனுக்காகப் போர் செய்யப் போகிறாய்.’

பிரிட்டனால் ஒடுக்கப்பட்ட ஐரிஷ் இனத்தைச் சேர்ந்த நீ, நம்மைப் போல் வேறு இனங்களை ஒடுக்கி, ஒரு பெரும் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியிருக்கும், பிரிட்டானிய ஏகாதிபத்யத்துக்காக பணி புரியப் போகிறாய், அப்படித்தானே’’ என்ற அவன் தந்தையின் கேள்வியினால்தான் இந்நாவல் முழுவதும் ஏய்டன் நமக்கு ஒரு schizophrenic கதாபாத்திரமாகத் தெரிகிறான்.. உள்மனத்திலிருந்து நீதியும் நேர்மையும் கூச்சலிடுகின்றன; அதே சமயத்தில், அவனால் விக்டோரியா மஹாராணியை மறக்க முடியவில்லை.
farmers_british_india_1

கதை முழுவதும் அவன் விருப்பத்துக்குரிய கவிஞன் ஷெல்லியின் கவிதை வரிகளால் அவன் அலைக்கழிக்கப்படுகிறான். ஷெல்லி மாபெரும் புரட்சிக் கவிஞன். பதினெட்டு வயதிலேயே, ‘நாஸ்திகத்தின் அவசியம்’ என்ற நூல் எழுதி, ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தால் வெளியேற்றப்பட்டவன். அவனைப் பற்றி, மாத்யூ ஆர்னால்ட் என்ற இலக்கிய விமர்சகர் கூறுகிறார்; ‘ he was a beautiful, ineffectual angel, beating in the void, his luminous wings, in vain’.

ஏய்டனின் பாத்திரப் படைப்பைப் பார்க்கும்போது, அவன் ஷெல்லியை தன் ஆதர்ச புருஷனாகக் கொண்டிருப்பதில் ஆச்சர்யமேதுமில்லை என்று தோன்றுகிறது. தன் எல்லைக்குள், நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் போராடுகின்றவன், இறுதியில், இயலாமையின் காரணமாக தற்கொலை செய்து கொள்ள முயல்கின்றான். ஷெல்லி நீரில் மூழ்கி இறந்தது, இயல்பான மரணமா, தற்கொலையா என்ற இலக்கிய சர்ச்சை இன்னும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.

ஏய்டன் கதாபாத்திரம் தமிழுக்கு ஒரு புது வரவு. தலித் ஆய்வாளரான அன்பு பொன்னோவியம் சொன்ன ஒரு தகவலைக் கொண்டு இந்நாவலை எழுதியிருப்பதாக ஜெயமோகன் கூறுகிறார். அது ஒரு மிகவும் முக்கியமான தகவல். இந்தியாவில் முதன் முதலில் தொழிற்சங்கப் போராட்டம் நடத்தியவர்கள் சென்னை ஐஸ்ஹவுஸ் தொழிலாளிகள், அனைவரும் தலித்துகள். இது நடந்தது 1878-இல். இது இடைநிலைச் சாதி கங்காணிகளாலும்,பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களாலும், உயர்சாதி குத்தகைக்காரர்களாலும் நசுக்கப்பட்டது என்பதும் அன்பு பொன்னோவியத்தின் செய்தி.

இந்தச் சிறு தகவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்நாவலைப் படைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன். இந்நாவலின் இன்னொரு முக்கியமான கதாபாத்திரம் தாது வருஷப் பஞ்சம். சுநாமி, புயல், எரிமலை போன்று, பஞ்சம் எப்பொழுதுமே இயற்கையின் சீற்றமன்று. தனி மனிதர்களின் பேராசைதான் காரணம். இந்தியாவில் சமூகத்தின் அடித்தட்டிலிருந்த தலித் மக்களைத்தான் இப்பஞ்சங்கள் அபரிமிதமான அளவில் பாதித்தன. ‘ஒரு காலத்தில் இந்நாட்டில் பெரும்பான்மையோராக இருந்த இவ்வினம் இன்று சிறுபான்மையினமாக ஆகியதற்குக் காரணம், அவர்கள் வரலாற்றில் ஒடுக்கப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், இப்பஞ்சங்களும் ஒரு காரணம்’ என்கிறார் ஜெயமோகன்.

Jeyamohan

ஜெயமோகன் காட்டும் பஞ்சக் காட்சிகள், யதார்த்தம்தான் கற்பனையைக் காட்டிலும் அதிசயமானது என்பதை நிலை நிறுத்துகின்றன. அன்றும், இன்றும், சொல்லப்போனால், என்றும், வளமையும் வறுமையும்தான் ’இப்பாரதப் புண்ணிய பூமியில்’ அண்டை வீட்டுக்கார்கள். நாம் இதைப் பற்றி என்றுமே கவலைப்பட்டதில்லை. காஞ்சிபுரமும், செங்கல்பட்டும் பிணங்கள் சூழ்ந்த சுடுகாடாக காட்சி அளிக்கும்போது, மதராஸப்பட்டினம், சாரட்டு வண்டியும், சரவிளக்குமாக செல்வத்தில் கொழிக்கிறது. கோட்டோவியங்களாக இக்காட்சிகளை அற்புதமாக எழுத்தில் வரைந்திருக்கிறார் ஜெயமோகன்.

நான் அண்மையில் படித்த நாவல்களில் இது மிகவும் முக்கியமானதாக எனக்குப் படுகிறது.

Where Am I?

You are currently browsing the விமர்சனம் category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.