தொல்காப்பிய அகத்திணையியல் நாடக இலக்கணம்.

January 1, 2017 § Leave a comment


‘சங்கப் பாடல்களில் நாடகக் கூறுகள்’ என்பதைக் காட்டிலும், ‘சங்க அகத்திணை ஓரங்க நாடகங்கள்’ என்று கூறுவது இன்னும் பொருந்துமெனத் தோன்றுகிறது.

தொல்காப்பியம், ஏற்கனவே இருந்திருக்க்க் கூடிய பெரும்பான்மையான சங்க நூல்களை அடிப்படையாக வைத்துக்  கொண்டு எழுதப்பட்ட இலக்கணம் என்றால், தொல்காப்பியத்திலுள்ள ‘அகத்திணையியல், களவியல், கற்பியல்’ ஆகிய அதிகாரச் சூத்திரங்கள் அரங்கியலுக்காகவே எழுதப்பட்டவை என்று கருத வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு நாடகத்துக்குக் கதா பாத்திரங்கள் வேண்டும். அவர்கள் எந்தெந்தச் சூழ்நிலையில் என்னென்ன  பேச வேண்டும் அவர்கள் இருக்கும் இடம் எது, அவர்கள் இருக்குமிட்த்தின் பூகோளப் பின்னணி என்ன, எந்தெந்த நேரத்தில் அவர்கள் சந்தித்துப் பேசுகிறார்கள் போன்ற செய்திகளும் நாடக இலக்கணமாகின்றன..

தொல்காப்பியம் இவை அனைத்தையும் சூத்திரங்களாக விளக்குகிறது . சங்கப் பாடல்களை மனத்தில் கொண்டுதான் தொல்காபியர் இச்சூத்திரங்களை யாத்திருப்பார் என்று உறுதியாகக் கூறலாம். தலைவிக் கூற்று, தோழிக் கூற்று, செவிலித்தாய்க் கூற்று, நற்றாய்க் கூற்று, காமகிழத்தியர் கூற்று என்று இக்கூற்றுக்கள் நிகழும் இடத்தை வகைப்படுத்தியிருப்பது,, ஒவ்வொரு அகத்திணையியல் சங்க பாடலாகிய ஓரங்க நாடகத்தை மனத்தில் கொண்டுதான்.

குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் பாலை என்ற ஐந்திணைகளுக்குக் குரிய ஒழுக்கங்களும் நாடகம் சார்ந்தே வருகின்றன.

’நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்

பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கம்

கலியே பரிபாட்டு ஆயிருபாவினும்

உரியதாகும் என்மனார் புலவர்., ’

என்கிறார் தொல்காப்பியர்.

நாடக வழக்கு என்றால் என்ன?

இளம்பூரணர் கூறுகிறார்: ‘ சுவைபட வருவனெல்லம் ஓரித்து வந்தனவாகத் தொகுத்து கூறல். அன்பினானும் ஒத்தார் இருவராய்த் தமரின் நீங்கித் தனியிட த்து மின்றி எனவும், அவ்வுழிக் கொடுப்போருமின்றி அடுப்போரு வேட்கை மிகுதியால் புணர்ந்தார் எனவும், பின்னும் அவர் களவொழுக்கம் நட த்தி இலக்கண வகையால் வரைந்தெய்தினார் எனவும் பிறவும் இந்திகரானவைகிச் சுவைபட வருவனவெல்லாம் ஒருங்கு வந்தனவாக் கூறல்’

யதார்த்த வாழ்க்கையில் நடப்பன போல் அல்லாமல், கற்பனையாக க் கதைத் தொடர்ச்சியுடன், சற்று மிகைபட(Stylized) கூறுதல் என்பது இதன் பொருள். ஆகவே யதார்த்த வாழ்க்கையில் அந்தக் காலத்தில் நடந்திருக்க வேண்டுமென்று கூறுவது .பாரதி கூறுவது போல், காவியத்தே நாடகத்தே காதலை வரவேற்கின்றார்கள், சமூக நடப்பில் காதல் என்றால் பாடைக் கட்டி விடுகின்றார்கள் என்பது உண்மைதான்.

‘கதைத் தழுவி வருவது கூத்து’ என்கிறார் சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்குநல்லார். கதை என்பது புனைந்து கூறுவது என்கிறார் அடியார்க்குநல்லார்.

’உலகியல் வழக்கை’  விளக்கும்போது, ‘ உலகத்தார் ஒழுகலாற்றோடு ஒத்து வருதல்’ என்று இளம்பூரணர் கூறியிருப்பதால், உலகத்தார் வாழ்க்கை, ஒருங்குசேர, சுவைபட, அமைவதில்லை என்று அவர் குறிப்பிடுகிறாரா என்று எண்ண வேண்டியிருக்கிறது.

ஆகவே, நாடகத்தில் கற்பனை மெருகு ஊட்டி, நாடக மரபுக்கு\

ஏற்ப ப் பாடல்கள் அமைய வேண்டும். அவை தன் கூற்றாகவோ, உரையாடல்களாகவோ (கலிதொகை) அமையலாம்.,

புறத்திணைப் பாடல்கள் உலகியல் வழக்கைச் சொல்கின்றனவா என்ற கேள்வி எழக்கூடும். இளம்பூரணர், ‘ புறப் பொருள் உலகியல்பாலன்றி வாராமையின் அது நாடக வழக்கு அன்றாயிற்று’ ‘ என்று கூறியிருப்பதனால், புறப்பொருள் உலகியல் வழக்காக க் கூறப் பட்டிருக்கலாமென்று தோன்றுகிறது.

‘பொருளியல், மெய்ப்பாட்டியல், உவமயியல், செய்யுளியல், மரபியல்’ அனத்தும், ‘ பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்காக க் கருதப் பட்டிருக்கலாம்.

தொல்காப்பியர் நாடகத்துக்கு ஏற்றதாக க் கலிப்பாவையும் பரிப்பாட்டையும் குறிப்பிடுகிறார் சங்க நுலாகிய ‘பரிபாடலில்’. ஆக்கியோன், இசை அமைத்தவன், பண் (ராகம்) அனைத்துத் தகவல்களும் தரப்படுகின்றன. ஆகவே இந்தியாவில், காலத்தால் மிகவும் மூத்த இசை தமிழிசைதான் என்று தெரிகின்றது. தமிழிசைதான் கி’பி’ 16ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு கர்நாடக இசை என்று வழங்கலாயிற்று. சிலப்பதிகார இசை, நாடகச் சொற்கள் பல பொருள் விளங்காமைக்குக் காரணம், அவை சம்ஸ்கிருத மரபுக்கு முந்தியதாக இருக்க்க க் கூடும் என்கிறார் டாக்டர் உ,வே.சா.

தொன்று தொட்டுத் தமிழில் இந்த நாடக, இசை மரபு இருந்து வந்த காரணத்தினால்தான், கம்ப ராமாயணத்தில், உணர்ச்சிச் செறிந்த இடங்களில் அது நாடக க்காப்பியமாகிவிடுகிறது. வால்மீகி ராமாயணம், கவித்வ வருணனைகள் மிகுந்திருந்தாலும், எந்த இடத்திலும் நாடகப் பாங்கு புலனாகவில்லை.. வழக்காற்றில் ‘கம்ப நாடகம்’ என்று கூறப்படுவதையும் கவனிக்க வேண்டும்..கம்,ப ராமாயணதில் தோய்ந்த அருணாச்சலக் கவிராயர், தாமியற்றிய நூலுக்கு ‘இராமநாடகக் கீர்த்தனை’ என்று தமிழின் நாடக, இசை மரபுக்கேற்ப்ப் பெயரிட்டார்.

தமிழ் நாடகங்களுக்கு முன்னோடி சங்காகப் பாடல்கள், நாடக இலக்கணம் தொல்காப்பியம்.

 

 

 

Advertisements

சாதனையும் வேதனையும்

December 29, 2016 § Leave a comment


டாக்டர் உ.வே. சாமிநாத ஐயருக்குப் பிறகு அவருக்கு இணையாக ஒரு தமிழ் பதிப்பாசிரியரும் தோன்றவில்லையே என்பதுதான் தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்களின் கவலையாக இருக்க வேண்டும்.  இன்று எத்தனையோ தொழில் நுட்ப வசதிகள் இருந்தும், தமிழ்ப் பல்கலைகழகங்கள் வெளியிடும் பழைய இலக்கிய நூல்கள் ஐயர் அவர்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பதிப்பித்த நூல்களின் தரத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க, கொஞ்சம் கூட தகுதி இல்லாதவையாகவே இருக்கின்றன. 1892ல் அவர் வெளியிட்ட சிலப்பதிகாரத்தின் முதல் பதிப்பு கூட , மற்றவர்கள் இக்காலத்தில் பதிப்பிக்கும் தமிழ் இலக்கிய நூல்களைவிட மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது.

ஐயரின் சிலப்பதிகார முதல் பதிப்பு (1892) பைப் பார்க்கும் போது நமக்கு பிரமிப்பாக இருக்கிறது. கையெழுத்துப் பிரதிகளின் விவரம்,சிலப்பதிகாரத்தாலும் அதன் உரைகளாலும் தெரிந்த அரசர்கள் பெயர்கள், குறிப்பிடப்படும் நாடுகள், ஊர்கள், மண்டிலம், மலைகள்,ஆறுகள்,பொய்கைகள், கோயில் கொண்ட தெய்வங்கள், புலவர்கள், மற்றைய உரையாசிரியர்கள், உரைகளில் கண்ட நூல்கள் என்று அருமையாகப் பட்டியலிட்டுத் தருகிறார்..

தொல்காப்பியம் புறத்திணை இயலில் ‘குடை நிழல் மரபு’ என்பதற்கு நச்சினார்க்கினியர் சிலப்பதிகாரத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார் என்ற நினைவு. சூத்திரத்தின் எண்  மறந்து விட்டது  அண்மைகாலத்தில் பதிப்பிக்கப் பட்ட தொல்காப்பிய நச்சினார்க்கினியர் உரை நூலில் தேடினேன்.  புத்தகம் முழுவதும் தேடிப் பார்க்கும் வயதில்லை. உ.வே.சா சிலப்பதிகாரப் பதிப்பை எடுத்துப் பார்த்தேன்.  தொட்ட வுடனேயே கிடைத்துவிட்டது. சிலப்பதிகார உரையாசிரியராகிய அடியார்க்குநல்லார் தொல்காப்பிய  த்துக்கு நச்சினார்க்கினியர் உரை என்று மேற்கோள் காட்டுகிறார்.உ.வேசா புறத்திணையியல் 36 என்று சூத்திரத்தின் எண்ணை எடுத்துக் காட்டியிருந்தார். பிறகு நச்சினார்க்கினியர் சிலப்பதிகாரத்தை எங்கெல்லாம் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் என்று பார்த்தேன். ஆராய்ச்சி மாணவர்களுக்கு ஐயரின் பதிப்பு ஒரு கருவூலம். Google கூடத் தேவையில்லை!

அந்தக் காலக் கட்டத்தில், ஆங்கில அறிவு ஏதுமில்லாமல், மேல்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் இலக்கிய நூல்களின் பதிப்புகளுக்கு இணையான ஒரு சாதனையை  ஐயர் அவர்களால் எப்படி செய்ய முடிந்தது? அதுதான் என் பிரமிப்பு. அதே சமயத்தில் இப்பொழுது நம் பல்கலைக்கழகங்கள் வெளியிடும் பதிப்புக்களைப் பார்க்கும்போது வேதனைதான் மேலிடுகின்றது!

 

The first Tamil play

October 2, 2016 § 1 Comment


Recently I came across a note about Prof.Sundaram Pillai, the author of ‘Manonmaniyam’ (1891), a verse play in Tamil, in one of the books  that narrates  the history of Tamil literature for the school students, that ’Prof. Sundaram ‘( as ‘pillai’ referred to his caste affiliation, to be politically correct, it was dropped)  ‘ not only has contributed a song for worshipping our Tamil  Goddess but  has also written a play called ‘Manonmaniyam and it is the first play in Tamil’

What is now sung as the language anthem is an invocation poem and is an intrinsic part of the play ‘Manonmaniyam’ and as such, the poem and the play are not two different works,. Secondly, it is not the first play in Tamil.

Very little is known about the first play , called “ Pratapa Chandra Vilasam’ ( not to be confused with ‘Pratapa Mudaliyar Charithiram’  by Mayuram Vedanayakam pillai)  by Ramaswamy Raju , about whom much less is known. The play was published in 1877. Whether the play was staged or not, one does not know. But the apocryphal story is that it was staged once and a  rich landlord from Chindadripettai filed a defamation case  in the court that the play was about him and the author went absconding.

This cannot be true for the simple reason that the author was himself a barrister with a string of academic qualifications tagged to his name ,such as M.R.H.S., M.R.A.S  etc.He was a polymath, proficient in four languages ( English, Tamil, Telugu, and Sanskrit) and has published books in  all of them. Only two of them have survived. One of them, is  this play and the other a laudatory treatise on the advantages of the British rule in India, that is dedicated to Her Majesty th Queen Victoria, no less, and written in, hold your breath, Sanskrit, a copy of it is presumably available at the archival section in the British museum, London..

There are lots of interesting things about the play, which needs to be told,

though  its  story line will not ‘exceed the space of a revenue stamp’, to quote Kushwant Singh’s  comment on Amritha Pritham’s autobiography.

A good rich  young man , coming under the  influence of a bad man,, who is the personification of evil ,is led to a life of depravity and desolation. But ultimately, the rich young man gets reformed because of his good karma and he becomes good once again. He gets married  to a good rich  girl in good time and lives happily thereafter..

Though the story is naïve and simplistic and all the characters one-dimensional, there seems to be an underlying sarcasm in the tone in which it is written.  One is not sure, whether there were such plays being staged during his period, which, perhaps, are now lost and  the author was just making fun of these plays  by caricaturing them in a stylized presentation.

Raju follows the rules and regulations laid down by the Natya Sastra for writing a play  that the characters in a play should speak a dialect befitting their social status and their linguistic and caste affiliation. As a result, in this play , literary Tamil, Madras  ‘cockney’ broken English and butchered  Hindustani  are not only spoken but sung. One character continuously speaks in  Telugu .   The sutradhar appears at the beginning of the play and narrates the benefits of seeing the play and he also introduces the characters.

This play also gives an impression of being also a social comment of his times , that is the late nineteenth century. It was a period, when the colonial rulers had introduced English education and the zamindari   system. The  rich young men,  semi-educated in the English schools,  but with no professional obligation whatsoever, led a life of pomp and sensual pursuits imitating the ruling white sahibs.

Tha author says in his preface, ‘ this play is written to reform those young men, who, instead of learning good aspects of the western culture like civility and hygienic way of living and respect for women, only imbibe the bad aspects of their social living like partying and  expensive habits..  In this regard, he brings the  nineteenth century Tamil society in broad focus. (courtesy- Sruti)

The Devadasi system, which was once the cultural face of the temples, got abused  and the poor women dedicated to music and dance, became objects of pleasure for the rich landlords.  The bad man of this play, who has an interesting name as ‘Viswasakathakan” ( ‘one who breaks trust’)  announces himself ,as he enters the scene for the first time as ‘ an evil man with wretched  qualities as he cannot be but like that’  like Richard does in Shakespeare\s Richard III. Interestingly, unlike the villains in our Indian myths and legends, who, finally, before dying regret for their misdeeds. Viswasakathakan , not only does not seek pardon, but goes unpunished!

It looks like the Tamil bards and pundits,  in that period were  tragic-comic characters.  They largely depended upon the rich  patrons for their living, composing  poems  which eulogized them to no end. The retinue of Pratapachandran, the hero of this drama, had  one such  poet, called  ‘Sakkadai Muthu Pulavar’ meaning ‘one who found pearls in the dirty drains’. He got his name because that even the dirty drains located near Pratapachandran’s  house  were rich with sparkling pearls.

The two pimps, who are the cronies of Viswasakathakan,  one vaishnavite and the other, saivite,  appear to have been  modeled after Rosencrantz and Guildenstern in ‘Hamlet’. They revel in phony high-sounding  philosophical discussions, with the prostitutes as their moderators!

Vidhyasahar, one of the friends of Pratapachandran, whenhe says, ‘ We are neither here nor there, suspended in the mid-air’, perhaps, sums up  the cultural dilemma, caused by the interaction between the  two cultures, the East and the West and by this interaction, what happens to an English-educated semi-intellectual, who cannot shake off his cultural upbringing from his birth. (courtesy- ‘Sruti’)

 

 

 

 

’தமிழைத் தவிர வேறொன்றுமறியேன் பராபரமே’

September 13, 2016 § Leave a comment


புதுவை ஃப்ரென்ச் மொழியியல் நிறுவனம் வெளியிட்ட தமிழ்-சம்ஸ்கிருதம் பற்றிய ஒரு கருத்தரங்குத் தொகுதியில், தமது முன்னுரையில், எம்.கண்ணன்,,’தமிழ் சம்ஸ்கிருதம் உறவு பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வு செய்வதற்கான தகுதி பெற்றவர்கள் இந்தியாவில் அநேகமாக இல்லை என்பதால், அயல்நாட்டு ஆய்வாளர்களின் கட்டுரைகள்தாம் இந்நூலில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். இது மறுக்கவியலாத கூற்று என்றுதான் தோன்றுகிறது. மொழிகளை உணர்ச்சிகரமாகவோ அல்லது ஓர் அரசியல் கோஷ அணுகுமுறையில் பார்க்கத் தொடங்கினால் சிந்தனை வயமான ஆய்வுக்கு அங்கு இடமிருக்காது. இதுதான் இப்பொழுது தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைகழகக் கூடாரங்களில் நாம் காணும் அவல நிலை. இதனால் தமிழில் உள்ள நம்முடைய செவ்வியல் இலக்கியங்களை கூட விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தோடு ஆராயும் பயிற்சியும் இல்லாமல் போய்விட்டது.

தமிழைத் தவிர வெறொன்றுமறியேன் பராபரமே என்றிருந்து விட்டால், தமிழின் முழு அருமையையும் கூட நம்மால் அறிந்து கொண்டுவிட்டதாகச் சொல்ல முடியாது.

மொழி, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் கலாசார வெளிப்பாடே யன்றிச் சாதி,,மதம் ஆகியவற்றுக்கும், அதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. அம்பேத்கார், ஒரு மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளராக உருவாகி, ஹிந்து மதத்தின் ஆணி வேர்களை அசைத்துப் பார்க்க முடிந்ததென்றால், அவருடைய சம்ஸ்கிருத புலமையே இதற்குக் காரணம்.

சேக்கிழார் இயற்றிய, ’பெரிய புராணத்’ துக்கு சம்ஸ்கிருத மொழியிலிருந்த ‘உபமன்யு பக்த விலாஸமே ’ மூல நூல் என்று பலர் சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள். காரணம், சமயம் சம்பந்தப்பட்ட எந்த நூலாக இருந்தாலும் அது வட மொழியில்தான் முதலில் தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை.

‘உபமன்யு பக்த விலாஸம்’ என்ற நூல், ஸ்ரீநிவாச கவி என்பவரால், விஜயநகர அரசர் அச்சுத ராயன்(கிருஷ்ணதேவராயர் மகன்) காலத்தில பதினாறாம் நூற்றாண்டில் சாம்ஸ்கிருத்த்தில் எழுதப்பட்டது. அவர் அப்படியே சேக்கிழாரின் ‘பெரிய புராணத்தை  வடமொழியில் மொழி யாக்கம் செய்திருக்கிறார்,அவ்வளவுதான்.  காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரநாதர் கோயிலிலுள்ள அச்சுதராயன் காலத்திய சம்ஸ்கிருத கல்வெட்டு(பதினாறாம் நூற்றாண்டு)) இதைக் குறிப்பிடுகின்றது, மேலும், சேக்கிழார், குலோத்துங்க சோழனை(பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டு) க் குறிப்பிடும் செய்யுளும் ஸ்ரீநிவாச கவியின் நூலில் அப்படியே மொழியாக்கம் பெற்றிருக்கிறது. ’உபமன்யு பக்த விலாஸம்’ ‘பெரிய புராணத்’ துக்கு முந்தி என்றால் குலோத்துங்கனைப் பற்றிய குறிப்பு அதில் எப்படி இருந்திருக்க முடியும்? சம்ஸ்கிருத அறிவு மூலமாகத்தான் நம்மால் இதைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள முடிகின்றது.

அடுத்ததாகத் ,தமிழில் உள்ள பெரும்பான்மையான செவ்வியல் இலக்கிய நூல்களுக்கு செம்பதிப்பு இல்லை. சான்றாகத், தொல்காப்பியப் ’பொருளதிகாரத்’திலும், பதிற்றுப்பத்திலும் பிற்சேர்க்கைகள்( பதிற்றுப்பத்துப் பதிகங்ளில் பெரும்பகுதி, காலத்தால் பிந்தியவை) உள்ளன. ’பக்தி இலக்கியம்’ என்றறியப்படும் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தில் காணும் முத்திரைப் பாடல்கள்(Signature songs) அனைத்தும் பிறகு சேர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ‘நாலாயிரம் என்ற கணக்கிற்காக அவையும் கவிஞர்களின் பாடல்களாக வைத்து எண்ணப்.படுகின்றன. பக்தி இலக்கியங்கள், ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட சமயத்துக்குரிய வழிபாட்டு நூல்கள் என்று ஆகிவிட்ட படியால் ஆராய்ச்சி உலகம் செவ்வியல் வழியவையான இப் ‘பக்தி நூல்களை’ ((பன்னிரு திருமுறைகளையும் சேர்த்தே சொல்லுகிறேன்) சமூக-இலக்கிய விமர்சனப் பார்வையோடு அணுகுவதில்லை. பேராசிரியர் வையாபுரிப்பிள்ளை  பதிப்பித்த ‘மர்ரே’பக்தி நூல் வெளியீடுகளிலும் குரு பரம்பரை பார்வையைத்தான் நம்மால் காண முடிகிறது.

 

சிலப்பதிகாரத்துக்கும்  ஒரு செம்பதிப்புத் தேவை. அதில் காணும் பதிகமும். சமஸ்கிருத மயமாகிவிட்ட,’மதுரைக் காண்ட்த்தி’ன் ‘பிற்பகுதியும், ‘வஞ்சிக் காண்டமும்’ பிற்சேர்க்கைகளாகவோ அல்லது கலாசார மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டவைகளாகவோ தோன்றுகின்றன. இது குறித்து ஆழமான ஆய்வு தேவை. ‘வஞ்சிக் காண்டத்தை’ நிறுவதற்குத் தான், சிலப்பதிகாரப் பதிகத்தில்  இக்காவியத்தின் செய்திகளாக மூன்று உண்மைகள் வற்புறுத்தப் படுகின்றன.  சேரன் செங்குட்டுவன் பற்றி பரணர் பாடலாக அறியப்படும் பதிகத்தையும் இதன் பின்னணியில்தான் பார்க்க வேண்டும். சேரன் வடவர் மீது வெற்றி கொண்டான் என்ற அரசியல் செய்தியைக் காட்டிலும் சேர நாடு, கலாசார வழியாகப், பெரும் மாற்றத்துக்கு உள்ளானது என்பதுதான் முக்கியமான செய்தி..

எப்பாலும் கோடாமல் ஆய்வுக்கென்றே   தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட செவ்வியல் இலக்கியங்களில் தேர்ச்சி கொண்ட அறிஞர்கள் இப்பணிக்குத் தேவை.

 

கலையும் கலகமும்

September 10, 2016 § 1 Comment


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நியூயார்க் அருங்காட்சியக அரங்கத்தில் ஒரு ‘நிகழ்வு’ (Happening) நடந்தது. அதற்கு பயங்கர விளம்பரம். நீட்சே, ஃபூக்கோ, டெர்ரிடா போன்ற பெயர்கள், விளம்பரத்தில் அடிபட்டன. நவீன மொழிநடைக்கேற்ப, கருத்துச் சூன்யத்தைத் தெரிவிக்க ஏராளமான சொற்களின் பட்டாளம். ஏதோ புதிதாக அந்த அரங்கத்தில் நடக்க இருக்கின்றது என்பது மட்டும் ஓரளவு புரிந்தது

’உலகத்தில் புனிதமானது என்று எதுவுமில்லை.’ ‘ அருவெறுப்புக் கொள்வது என்பது நம் மனக் குறை’ என்பன போன்ற கொட்டை எழுத்தால் பொறிக்கப் பட்ட வாசகங்களைத் தாங்கிய அட்டைகளுடன், பத்து, பதினைந்து இளம் ஆண்களும் பெண்களும், பிறந்த மேனியராய் மேடையை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள். உலக மொழிகள் அனைத்திலும் கூச்சலிடுவது போல் கோஷங்கள் எழுப்பிக் கொண்டு வந்தார்கள். நீட்சேயின் பிரபலக் கூற்றாகிய ‘ கடவுள் இறந்து விட்டார்’ என்பது மட்டும் ஆங்கிலத்தில் தெளிவாகக் கேட்டது.

இதைத் தொடர்ந்து, மேடையில் பாலியல் வன்மங்கள் (Sado-masochistic sexual violence) நடைந்தேறத் தொடங்கின. இதைத் தவிர, டாய்லெட்கள், கழிவுப்பொருள்களின் அலங்கோலக் குவியல்கள், ஆகியவை மேடையை அலங்கரிக்க ஆரம்பித்தன. திடீரென்று அனைவரும் ஆசை

தீரக் கெட்ட வசவுகளைக் கொட்டித் தீர்த்தார்கள்.

அடுத்த நாள் ‘அற்புதமான ‘கலகப் படைப்பு’ என்று பத்திரிகைகளில் இந்நிகழ்வு பற்றிய மதிப்புரை வந்திருந்தது. இதில் வருந்தத் தக்கது என்னவென்றால், நல்ல கலை ரசனை உடைய மூத்த விமர்சகர்கள் கூட, மாறிக் கொண்டு வரும் இக்கலையுலகச் சூழ்நிலையில் தங்களைப் பத்தாம் பசலிகள் என்று சொல்லி விடுவார்களோ என்ற அச்சத்தில் இந்நிகழ்வு பற்றி கருத்துத் தெரிவிக்கத் தயங்கினார்கள்.

‘கலகப் படைப்பு’ என்ற சொல்லாட்சி இப்பொழுது புழக்கத்தில் வரத் தொடங்கியதே தவிர, இலக்கியத்தில் ஸ்தாபனத்துக்கு மாறான மாற்றுக் குரல்கள் எப்பொழுதும் கேட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவை எப்பொழுதும் ரசனைக் குறைவாக இருந்த்தில்லை.

பெரும்பாலும் உயர்க் குடும்பத்து அழகானத் தலைவி, தலைவன் காதலைப் பற்றிப் பேசும் சங்க இலக்கியங்களில், அடிநிலை மக்களாகிய குறளன், கூனியின் காதலைப் பற்றி அங்கதச் சுவையுடன் சித்திரிக்கும் பாடல் இக்காலச் சொல்லாட்சியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், ‘கலகப்’ பாட்டு என்றுதானே சொல்லவேண்டும்?

தலைசிறந்த உலக இலக்கியங்கள் எல்லாவற்றிலும், நன்மை, தீமை ஆகியவற்றுக்கிடையே நிகழும் போராட்டத்தில், ‘தீமை’ என்று சித்திரிக்கப் படுவதின்

பக்கம் நியாயம் இல்லாமல் போகவில்லை என்ற உணர்வை உண்டாகுவதுதான் உயர்ந்த இலக்கியத்தின் சிறப்பு,

மில்டனின் ‘இழந்த சொர்க்கத்தில்’ வரும் கடவுளின் எதிரி Satan கடவுளைக் காட்டிலும் அதிக முக்கியத்வம் பெறுகிறான். கம்ப ராமாயணத்தில், இராவணன், இறுதியில், ‘என்னையே நோக்கி யான் இந் நெடும் பகைத் தேடிக்கொண்டேன்’ எனும்போது புகழின் உச்சத்தில் நிற்கிறான். கதேயின் ‘பாஸ்ட்’ என்ற புகழ்பெற்றக் காவிய நாடகத்தில், உலகத்தையே தம் ஆளுமைக்குக் கொண்டுவர முயன்று வீழ்ச்சியடையும் டாக்டர் ஃபாஸ்டஸ் வாசகர்களின் பாராட்டுக்களைப் பெறுகிறார்.

ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ஃபால்ஸ்டாபை’க் காட்டிலும் ‘கலகக் கதாநாயகன் யார் இருக்க முடியும்? ‘ திருடர்கள் தங்களுக்குள் நாணயமாக நடந்து கொள்ளாவிட்டால் உலகம் எப்படி உருப்படும் என்பது அவன் கேள்வி. ‘ புகழ்’ என்பது என்ன? வெறும் ஒலிக் காற்று. அதைப் பெறுவதற்காகவா ஒரு மடையன் நாட்டுக்காகப் போராட வேண்டும்? அவன் அதற்காகப் போராடி இறந்தானானால், அவன் அடையும் ‘புகழுக்கும்’ அவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? செத்தபின் அவனுக்கு அது தெரியப் போகிறதா?’

உலகத்தில் புனிதமாகக் கருதப்படும் எதையும் கேள்விக்குரியதாக்கலாம். ஆனால் அது ரசனைக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

 

 

 

 

கற்றலிற் கேட்டல் நன்று

September 10, 2016 § Leave a comment


செவி வழியாக நூல்களைக் கற்ற காலத்தில், அறிவின் விரிந்த களம் வியப்பூட்டுவதாக இருக்கிறது. ஏடுகளில் எழுத்தாணி கொண்டு எழுதும் பழக்கம் பிற்காலத்தில்ந்தான் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். எழுத்தாணி மரபு உருவான பிறகுதான் பாட பேதங்களும் தோன்றியிருக்கக் கூடும். ஆனால் ஆசிரியர் எந்தச் சமயத்தைச் சார்ந்தவராக இருந்தாலும் அறிஞர்களுக்கு அந்நூல்களைபற்றி நல்ல அறிமுகமும் பரிச்சியமும் இருந்திருக்கின்றன. அதோடு மட்டுமல்லாமல், உரையாசிரியர்கள் அவர்கள் விரும்பிய நூல் எந்தச் சமயத்தைச் சேர்ந்தவரால் எழுதப்பட்டிருந்தாலும்,  உரை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

பரிமேலழகர் வைணவர். அவர் சமண மதத்தைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படும் திருவள்ளுவர் இயற்றிய குறளுக்கு அற்புதமான உரை எழுதியுள்ளார். சைவ மதம் சார்ந்த நச்சினார்க்கினியர் சமண நூலாகிய திருத்தக்கதேவர் இயற்றிய சீவக சிந்தாமணிக்கு உரை கண்டார். ஆகவே கல்வி என்பது அக்காலக் கட்டங்களில்  மதத்தைச் சார்ந்ததாக இருந்திருக்க இயலாது. வேற்று மதக் கோட்பாடுகளை மறுப்பதற்கும் அம்மத நூல்களை எல்லாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே அக்காலக் கல்வி திட்டம் ஒரு குறுகிய சிறையில் ,இக்காலத்தைப் போல், விலங்குண்டு இருந்திருக்க முடியாது. சில உரையாசிரியர்களைப் படிக்கும்போது, அவர்களுக்குக் கணிதம், வானயியல், தாவரயியல், பிறமொழி (சமஸ்கிருதம்) பயிற்சி ஆகியவை அத்துப்படியாக இருந்திருக்கின்றது என்று தெரிகிறது.

புத்தகங்கள் அச்சிடப்படத் தொடங்கிய பிறகுதான் மாணாக்கர்களின் கல்வியின் எல்லை குறுகத் தொடங்கியிருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அதனால்தான் கற்றலில் கேட்டல் நன்று என்ற கருத்துத் தோன்றியிருக்க வேண்டும்!

Midnight madness

September 4, 2016 § 2 Comments


Salman Rushdie made a startling statement a few years ago, when he sweepingly declared ‘Indo-Anglian literature represents the most valuable contribution India has yet made to the world of books… the prose writing produced by Indian writers working in English is proving to be a stronger and more important body of work than most of what has been produced in the sixteen official languages of India, the so-called vernacular languages’..

 

Or, in other words, Rushdie means that that the Indians should thank the visionary Lord Macaulay but for whom the Indo-Anglian writing would never have come into being and and, as such, poor India, would never have been in the literary map of the world.  In 1835 perhaps, according to Rushdie, Macaulay said, ‘let there be English’ and a century and  forty-six years later, in 1981 there was this pos-tstructuralist postcolonial masterpiece ‘Midnight Children’.

 

In  Mahabharata,  a king is advised by his guru, ‘Be a garland-maker, O king!, not a charcoal burner’. What does this mean?  One can make a beautiful garland by tying together different kinds of beautiful flowers, and he can burn several types of wood to make charcoal. In a garland, all the flowers ,without losing their distinctive identity stay together to present a beautiful picture of the whole. But in charcoal, all the woods are reduced to ashes without any distinctive identity of any of them. So the king is advised to respect the linguistic, religious and cultural diversity of the citizens of his country and not to impose on them a unitary form of Government.

 

Indian literature is such a garland decorated by the literary works obtained in the various idioms of India, which are disparagingly dismissed by Rushdie as ‘ vernacular languages’. The localized and aggressively regionalised fiction in the Indian languages

may be incapable of projecting the ‘ mobile, migratory, diasporic and cosmopolitan characters’, as the Indo-Anglian stories do, but by characteristic touches of culture-centric linguistic nuances, they capture the soul of India, whose relevance exists only in its multiple diversities.

 

 

 

 

Where Am I?

You are currently browsing the இலக்கியம் category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.