In search of theatre

April 23, 2017 § Leave a comment

Though the ancient cultural grammarians of the Tamil language have included ‘theatre’ as one of the in the intrinsic aspect of ‘Muthamizh’, many of us in Tamilnadu, especially in the capital city, are inclined to treat ‘theatre’ as the poor cousin of the other two, namely, music and dance. Even during the ‘cultural explosion’ that takes place in December and January, even the few ‘popular’ plays that are being performed are not given the prime time but relegated to the morning session by the sabhas that conduct these festivals.
As such, how many of us would know that a young playwright-director from Tamilnadu, was the first Tamil to have won the Bismilla Khan Yuva Puraskar(Sangeet Natak Akademy) for playwriting in 2012 at All-India level?
The recipient of this prestigious award is. Murugabhoopathi, who holds a doctorate degree in Drama. He is, a dedicated theatre activist, performing in the rural areas of the southern districts of Tamilnadu. This could be also one of the reasons that he is not much heard of in the urban Chennai, assumed to be the cultural capital of Tamilnadu in the last few decades, though Madurai had that distinction earlier .Murugabhoopathi has theatre in his blood, as the grandson of the legendary stage-music composer Bhaskardas, who during the twenties and thirties of the last century, challenged the British Empire by his patriotic lyrics sung on the stage by fearless actors, although the plays were mythological! When one is seized by patriotism logic becomes the casualty!
It is very difficult to classify Murugabhoopathi’s theatre. ‘Good theatre is complex in its simplicity’ wrote Wyspiansky, the famous Polish painter and playwright. Though it sounds as an Oxymoronic statement, I could comprehend its meaning only after I saw one of the plays of Murugabhoopathi.. \
Apparently’ simple’ in his approach to theatre that he needs only an an open place for his performance. But his emphasis is on this ‘place having ‘cultural’ and ‘historical’ memories, which is the complexity of it He does not call the performing area as ‘stage’ but for him it is ‘Nataka Nilam’ ( ‘the land for a play’.) Theatre is associated with agriculture in the Marxian sense. Most of his plays are related to this issue of Man’s alienation from Nature, who tirelessly deprives the latter of all its bounties .
His play ‘Semmoothaai’ (‘’The Primordial Mother’) which represents the personification of the agricultural land as a feminine entity In a way it looks like a celebration of the ‘aching joys’ and ‘dizzy raptures’ because of good harvest along with being seen as a visual elegy in times of draught and deprivation..
The ‘place’ for performance he chooses for each play is very significant, Hiss characters are all ‘non-persons’. They are just physical bodies in the literal sense, charged with brutal energy ,but no ‘persona’ to conceptualize.
Perhaps, he first creates in his mind ‘verbal’ sounds that precede meanings and later, non-verbal images, which he gets imprinted on the bodies of his group of actors, that eventually evolves into a linguistic text for which he gives a form and direction.
In one of his interviews, he has said that ‘ sounds are more meaningful than sense’. To illustrate, when one sees a tiger face to face the outburst of animal cry emanating from him, would be more meaningful than a statement from him,’ I feel scared’.
He chose ‘Therikadu’, for his play ‘Koonthal Nagaram’ (‘City of pigtails’), in a southern district, an arid land now, but once, perhaps, had a rich, cultural geography to which the natives living there could relate nostalgically. When he staged the play at that ‘place’ the aesthetic distance between the performers and the spectators vanished, once he, as the director, provoked them by his innovative theatrical projection, to kindle their primeval and genetic memories, that the past became one living reality of a continuous ‘present’. Those who saw the play said it was a unique experience.
His play ‘ Miruga Vidhushakam’ ( ‘ Animals and clowns’ ) is a sad post-modernist fairytale in search of a lost Paradise inhabited by clowns, trees, flowers, birds and all that represented fertility and innocence. A clown is an important character in Sanskritic and Shakespearean plays. as sad wise characters condemned to entertain the audience. But in Bhoopathi’s play, they are the protagonists, who get lost as clowns but assume different roles to play. They become the agents of destiny to fight for a seed that would became a field to feed the humanity. Beautifully choreographed visuals of white-robed human shadows haunt the stage in perennial search of freedom, food and god!
It is apparent, that Bhoopathi is still in his search for creating a post-modernist theatre that has all the native air of ritualism, shamanism and innumerable other folk elements, well-integrated along with the western concepts of Richard Schechner, Jerzy Grotowski and others.


தில்லி சலோ

October 1, 2016 § 1 Comment

நான் தில்லிக்குச் சென்றது 1955ல். ஜனவரி 18ம்தேதி. நல்ல குளிர்ப்பருவம். அப்பொழுது தில்லிக்குப் போக ஒரே வண்டிதான். கிராண்ட் ட்ரங்க் எக்ஸ்ப்ரெஸ். சென்னையில் மாலை ஐந்து மணிக்குப் புறப்பட்டால், அடுத்தநாளைக்கு மறு நாள் தில்லியில் காலை ஆறுமணிக்குப் போய்ச் சேரலாம்.37 மணிப் பயணம். ரிஸர்வேஷன்’ என்று எதுவும் கிடையாது. டார்வின் தியரிதான். வலிமையுடையது எஞ்சும்.

ஆனால், செண்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் பணம் கொடுக்கின்றவர்களுக்கு ‘ரிஸர்வ்’ செய்வதற்கெண்று ரெயில்வே நிர்வாகத்தார் ஆசியுடனும், போலிஸார் மௌனம் துணையாக, ஆட்கள் காத்திருப்பார்கள். நாலணா கொடுத்தால் போதும். வண்டி ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பே ,ரெயில் பெட்டிகளில், ‘டவல்’ போடப்பட்டிருக்கும். இதுதான் ரிஸர்வேஷன். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இது சட்டப்படி எப்படிச் செல்லும் என்று யாரும் கேட்பதில்லை. பிரிட்டிஷ் அரசியல் சட்டம் போல், எழுதப்படா நடைமுறை விதி. வண்டி வந்ததும், யார் யார் டவல் விரித்திருக்கிறார்களோ அவர்கள் , தங்களுக்கு முன்னமே பணம் கொடுத்திருக்கும் பயணிகளை வண்டிக்குள் ஏற்றி அமர்த்திவிடுவார்கள்!

கும்பகோணத்திலிருந்து சென்னை வந்திருந்த எனக்கு இந்த எழுதப்படாச் சட்டம் பற்றி எதுவும் தெரியாது. முண்டி அடித்துக்கொண்ட்டு ஒரு கம்பார்ட்மெண்டில்,  தகரப் பெட்டி ஒன்றும் (அந்தக் காலத்தில் ‘ஸூட்கேஸ்’ கிடையாது) ‘ஹோல்ட் ஆல்’ ஒன்றும் ( இது வேண்டிய அனைத்துப் பொருள்களையும் படுக்கையையும் அடைத்துக் கொள்ள உதவும் கெட்டித் துணியால் ஆன சங்கப்பலகை) தூக்கிக் கொண்டு ஏறினேன். நாக்பூர்  போன பிறகுதான் எனக்கு உட்கார இடம் கிடைத்தது.

அப்பொழுதெல்லாம் ‘டைனிங் கார்’ கிடையாது. சாப்பிட வேண்டிய சமயத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட  சந்திப்பில் வண்டியைச் சாப்பிடுவதற்கென்று நிறுத்துவார்கள். ரையில்வே காடெரிங் சர்விஸ் தான்.  கொடுப்பதைக் குற்றம் சொல்லாமல் சாப்பிடவேண்டும். கைக்குழந்தைகளுக்குப் புட்டிப் பால் கரைக்க,வண்டி எத்தனை நிமிடம் அந்த ஸ்டேஷனில் நிற்கும் என்று கேட்டுக்கொண்டே, கையில் ஃப்ளாஸ்குடன் இஞ்சினை நோக்கி ஓடும் பரிதாபகரமான மத்திய வர்க்க, இளம் வயது தகப்பன்மார்கள் சகஜக் காட்சி அக்கால கட்டத்தில்.

நான் புது தில்லி ஸ்டேஷனில் இறங்கிய பிறகுதான் தில்லிக் குளிர் என்றால் என்னவென்று புரிந்தது. திருச்சியில் ஹபீப் கடையில் வாங்கிய ‘ஸ்வெட்டர்’ போதவில்லை.

என்னை அழைத்துப் போக வந்த என் அப்பாவின் நண்பருக்கு நண்பர் என் ‘ஸ்வெட்டரின்’ பலகீனத்தைச் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை.

அடுத்த நாள், நான் வேலையில் சேர இருந்த ‘ரீடிங் ரோட்’ பள்ளிக் கூடத்துக்கு, ஹபீ கடையில் தைத்த ‘ட்வீட் ஸூட்’ டில் போனேன்.

முதல்வர் அலுவலக வாசலில் கருத்த மீசையுடன் உட்கார்ந்திருந்த பணியாளர் என்னைப் பார்த்ததும் ‘ட்க்’ கென்று எழுந்து ‘ஸல்யூட்’ செய்தார்.  அதற்குக் காரணம் ‘டை’ (ஹபீப்) சகிதமான ‘ஸூட்’ காரணமாக இருக்கலாமென்று எனக்குப் பட்டது.(உள்ளே போனபிறகுதான் அது காரணமில்லை என்று தெரிந்தது)

பணியாளர் என் வருகையை முதல்வருக்குத் தெரிவித்து விட்டு, என்னை பவ்யமாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

முதல்வர் தம் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, முகம் மலர, என்னருகே வந்து ‘நமஸ்தே’ என்று சொல்லிவிட்டு, ‘ நீங்கள்  இளைஞராக இருப்பீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை’ என்றார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இவ்வளவு மரியாதை கிடைக்குமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ‘ காலேஜ்  வேலையை விட்டு விட்டு, எங்கேயோ கண்காணாத தேசத்துக்குப் பள்ளிக்கூட வேலைக்குப் போற முட்டாள் நீ ஒத்தன் தான்’ என்று சொன்ன அப்பாவின்  ஞாபகம் வந்தது. இங்கு என்ன மரியாதை! என்ன மரியாதை!

‘நான் தான்” என்று என் பெயரைச் சொன்னேன்.

முதல்வர் முகம் திடீரென்று மாற்றம் கண்டது.

“Are you not the Deputy Inspector of schools, Mr.Vaidya?’

‘ இல்லே சார், நான்  தமிழாசிரியர் வேலைக்குச் சேர வந்திருக்கேன்’ என்றேன் நான்.

‘ முட்டாள் வரதா, உள்ளே வா’ என்று கத்தினார் முதல்வர்.

’ இவர் பள்ளிக்கூடத்திலே வேலையிலே சேர வந்திருக்கிற வாத்தியார்னாடா? இவரை குண்டு மணி, அதாண்டா, ப்ரைமரரி வாத்தியார், ஜூனியர் தமிழ் பண்டிட், அவர்கிட்டே  அழைச்சிண்டு போய், இவர் ‘டைம்-டேபிளை’ க் கொடுக்கச் சொன்னேன்னு சொல்லு. ஐ ஆம் ஸாரி.  நான் டைரக்ட்ரேட்லேந்து ஒத்தரை எதிர்பாத்திண்டு இருக்கேன். நீங்க இவனோட போங்க. வெல்கம்  டு அவர் ஸ்கூல்’.

மறுபடியும் என் அப்பா  சொன்னது என் நினைவுக்கு வந்தது.




September 26, 2016 § Leave a comment

மேல் நாட்டினரைப் போல் நம் பெயர்களில் நடுப் பெயர் அநேகமாக இருப்பதில்லை. இப்பொழுது மேல்நாடுகளுக்குப் போகின்றவர்கள் அதிகமாகிவிட்டபடியால், குழந்தைகளுக்கு நடுப் பெயர் சூட்டுகிறார்கள். ஏனென்றால், மேல்நாட்டு பாஸ்போர்ட், விஸா விண்ணப்பங்களில் நடுப்பெயர் என்ன வென்று கேட்கிறார்கள்.

ஆனால், கும்பகோணத்தில் என்னுடன் படித்த பீட்டர் எட்மண்ட் வில்ஸனுக்கு அந்தக் காலத்திலேயே நடுப்பெயர் இருந்ததுதான் ஆச்சர்யம். அவன் அப்பா லிட்டில் ப்ஃளவர் ஹைஸ்கூலில் ஹெட் மாஸ்டராக இருந்தார்.

’இண்டர்மீடையட்’ வகுப்பில் நானும் வில்ஸனும் பக்கத்துப் பக்கத்தூ இடங்களில் உட்கார்ந்ததால், முதல் நாளிலிருந்தே நெருங்கிய நண்பர்கள்.

வில்ஸன் என்னைவிட இரண்டு வயது பெரியவன். வாட்ட சாட்டமாக உயரமாக இருப்பான். வாலிபால் விளையாடுவதில் புலி. கல்லூரியில் சேர்ந்ததுமே அவன் கல்லூரி ‘டீமி’ல் இடம் பிடித்துவிட்டான். ‘டீம் காப்டன்’ நடராஜன்.

நடராஜனுக்கு இன்னொரு பெயர் ‘ரோமியோ’. பணக்கார வீட்டுப் பையன். அவன் அப்பா அவனுக்கு அந்தக் காலத்திலேயே ‘பைக்’ வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். பீ.ஏ. இறுதி வகுப்பில் இருந்தான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த  அத்தனைப் பெண்களும்- அப்பொழுதெல்லாம் மொத்தமே பத்து பன்னிரெண்டு பெண்கள்தாம்- அவன் மீது காதல் கொண்டிருப்பதாக அவனுக்கொரு பிரமை.

வில்ஸன் பார்ப்பதற்கு சாதுவாகத் தெரிந்தானே தவிர, உள்ளுக்குள் பெரிய விஷமக்காரன். அது எனக்கு மட்டுந்தான் தெரியும். அது அவன் பேசுவதிலிருந்து தெரிந்தது.

ஒருநாள், நான் என் ‘பிஸிக்ஸ்’ வகுப்புப் போகும்போது, நடராஜன் என்னை இடைமறித்தான். ‘நீதானே……. ?’ என்று என் பெயரைச் சொன்னான். ‘ஆமாம்’. ‘ இன்னிக்கு காலேஜ் எதிர்த்தாபலேருக்கே அய்யங்கார் ஹோட்டல் அங்கே என்னோட டிபன் சாப்பிட வரயா?’

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எதற்காகத் திடீரென்று கூப்பிடுகிறான்? அவன் கல்லூரியில் மிகவும் பிரபலமானவன். எப்பொழுதுமே நாலைந்து பேருடன் போய்க்கொண்டிருப்பான். அவன் என் நட்பை நாடுவதற்கு என்ன காரணம்?

‘ திடீரென்று கூப்பிடறீங்களே, எனக்கு ஏன்னு புரியலே…’

‘ எல்லாரும் உன்னைக் கெட்டிகாரப் பையன்னாங்க, அதுக்காகத்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டுப் புன்னகை செய்தான்.

‘நான் நாளைக்கு வரேன்.. இன்னிக்கு வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடணும்’

‘உன் வீடு எங்கே இருக்கு?’

‘ சாரங்கபானி சன்னதித் தெரு’

‘ மை காட்! அவ்வளவு தூரம் எப்படி போறே/ நடந்தா?’

‘ ஆமாம். அடுத்த மாசம் அப்பா சைக்கிள் வாங்கித் தரேன்னு சொல்லியிருக்கார்’

‘சரி, நாளைக்குக் கட்டாயம் வீட்டிலே சொல்லிட்டு வந்துடு.. சாப்பிடலாம்..’

அன்று மதியத்துக்குப் பிறகு வில்ஸனிடம் இதைச் சொன்னேன்.

‘ நான் ‘டீம்’லே இருக்கேன், என்னைக் கூப்பிடாமே உன்னைக் கூப்பிடறானே? ‘ என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான் வில்ஸன்.

அடுத்த நாள் அம்மாவிடம் நான் இதைச் சொல்லிவிட்டு,, மதியம் சாப்பிட வரமாட்டேன் என்றதும், அம்மா சொன்னார், ‘ அப்பாக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது..’

‘அப்பாவுக்கு நான் மத்தியானம் வரேன் இல்லேன்னு எப்படித் தெரியப் போறது? நான் காலேஜ்லே வரபோது தூங்கிண்டுதானே ருக்கார்..’ என்றேன் நான்.

‘சரி, ஒரு நாள் போனாப் போறது..’ என்றார் அம்மா.

அடுத்த நாள் அய்யங்கார் ஹோட்டலுக்கு நானும் நடராஜன் மட்டும் போனோம். அவன் நண்பர்கள் யாரும் வரவில்லை.

அருமையான அக்காரவடிசல், வெண்பொங்கல், காப்பி;

‘எப்படி இருக்கு?’ என்றான் நடராஜன்


‘தினமுமே நீ என்னோட இங்கே சாப்பிட வரலாம்.. ‘

‘எங்கம்மா இன்னிக்கு ஒருநாள்தான் ‘பர்மிஷன்’ கொடுத்திருக்கா எங்கப்பாவுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது. அவர் ஒரு ‘டிஸிபிலினேரியன்’’

’சரி நான் இன்னி சாயந்திரம் வந்து உங்கப்பாவோட பேசறேன்..’

‘ப்ளீஸ்.. அதெல்லாம் வேணாம்’.

‘ காலேஞ் விட்டவுடனே என்னோட ‘பைக்’லே வா. ஜஸ்ட் ஒரு நாளைக்கு.  உன் வீட்லே கொண்டு விட்டுடறேன்..ப்லீஸ்’.

அவன் ‘பைக்’கில் பின்னால் உட்கார்ந்து போகவேண்டுமென்று ஆசையாக இருந்தது.

வருவதாகத் தலை அசைத்தேன்.

அன்று மாலை வீட்டுக்குப் போனவுடன், அம்மாவுக்கு அவனை அறிமுகப் படுத்தினேன். அப்பா வீட்டில் இல்லை.

‘ கண்ணா அய்யர் பேரனா நீ? ‘ என்று ஆச்சர்ய்த்துடன் கேட்டார் அம்மா.

‘அவரை உனக்குத் தெரியுமா?’ என்று நான் அம்மாவைக் கேட்டேன்

‘ பருத்திச்சேரி பூரா இவனோட தாத்தாவுக்குச் சொந்தம்’ என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் அம்மா.

‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே..’ என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் வீட்டைச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்ததும் அவன் கேட்டான், ‘ உன் ‘ஸிஸ்டர்’ இன்னும் காலேஜ்லேந்து வரலியா?’

‘என் ‘ஸிஸ்டரா?’ யாரு என் ‘ஸிஸ்டர்/’ ?

‘சரோஜா.. பீ.ஏ. பஃர்ஸ்ட் இயர் படிக்கிறாளே, அவ உன் ‘ஸிஸ்டர்’ இல்லியா?’

‘ யார் சொன்னது?’


‘ஐ ஆம் ஸாரி.. எனக்கு ‘ஸிஸ்டரே’ கிடையாது.’

‘சரி நான் வரேன்..’

அடுத்த நாள் விஸ்னைக் கேட்டேன்.. ‘ எதுக்காகப் பொய் சொன்னே?’

‘அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்’ அவன் தான் என்னைக் கேட்டான், . உன் பெயரைச் சொல்லி,அவனும் சரோஜாவும் ஒரே ஜாடையா இருக்காங்களே, உறவான்னு.. நீ தினம் நடந்து போய் வீட்டுக்குச் சாப்பிடப் போய்கிட்டிருக்கறது எனக்குக் கஷ்டமா இருந்தது. கொஞ்ச நாளைக்கு உனக்கு டிபன் வாங்கித் தரட்டுமேன்னு பொய் சொன்னேன்..’

‘உன்னை வந்து அடிக்கப் போறான் ‘

‘என் கிட்டே வாலாட்ட மாட்டான்.. என் உடம்பைப் பாத்தியா? அதோட நீ நடராஜனைப் புரிஞ்சுக்கலே.. ஏமாந்தேன்னு அவன் நிச்சியமா வெளியிலே சொல்லிக்க விரும்பமாட்டான்.. நீ ஏன் அதுக்குள்ளாற எனக்கு ‘ஸிஸ்டர்’ கிடையாதுன்னு சொன்னே? ‘வெளியிலே போயிருக்கா’ன்னு சொல்லியிருக்க க் கூடாதூ. சரி, கவலைப் படாதே, நான் நாளைக்கு உனக்கு அக்காரவடிசல் வாங்கித் தரேன்.. அய்யங்கார் என்னை உள்ளே விடுவாரா?’ என்றான் வில்ஸன் சிரித்துக் கொண்டே.





September 25, 2016 § 1 Comment

நான் தில்லிக்குப் போன புதிதில் கன்னாட் ப்ளேஸிலிருக்கும் ‘மெட்ராஸ் ஹோட்டலில்’ இருந்தேன். நாலு பேர் ஓர் விசாலமான ;ஹாலி’ல். அஹற்குப் பக்கத்திலிருந்த ‘ஹாலி’ல் ஒட்டலில் வேலை செய்கிறவர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். அவர்கள் பத்துப் பேர். இரவு முழுவதும் சீட்டாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.. எபடி காலையில் ஏழு மணிக்கு நெற்றியை குங்குமப் பொட்டோ,, சந்தனமோ , அல்லது விபூதியோ அலங்கரிக்க,, டைனிங் ஹாலு’க்கு புன்சிரிப்புடன் வந்து விடுகிறார்கள் என்பது எனக்கு பெரிய ஆச்சர்யம்.

நான் இருந்த அறையில், நாங்கு நாடா கட்டில்கள். நான் குளிர்ப் பருவத்தில் போனதினால், கட்டிலில், ஒரு பழைய மெத்தை, ரஜாய். மெத்தையின் மேல், ஒரு வெள்ளை வெளெரென்ற பெட்ஷீட். மெத்தையின் அழுக்குத் தெரியாது. தமிழ் நாட்டிலிருந்து சென்ற எனக்கு ரஜாய் ஒரு புதிய அநுபவம் அழுக்கான ரஜாயா, அல்லது அதன் இயற்கையான நிறமே அதுதானா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

காலை ஒரு காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, ஒரு கட்டில் இதற்கு மாதம் 75 ரூபாய். இது 1955 ல்.

கரோல்பாகில் காலை காப்பி, இரண்டு வேளை சாப்பாடு, மெஸ்ஸில் 35 ருபாய் என்றார்கள் என் நண்பர்கள்.. தங்குமிடம், ஒரு வீட்டின் மூன்றாம் மாடி பர்ஸாத்தியில் (  கோடைக் காலத்தில் வெட்ட வெளியில் படுத்துக் கொண்டால், மழை வரும்போது, தங்குவதற்கென்று கட்டப்பட்ட ஒரு சிறு அறை. வீட்டுக்கார்ர்கள் அதையும் வாடகைக்குக் கொடுத்து விடுவார்கள் )  வாடகை ருபாய் 15.. ஆகவே ஒருவன் 50 ரூபாயில் சௌகயமாக இருக்கலாம், நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றார்கள் என் நண்பார்கள்.

நான் 15 ருபாய் அதிகம் கொடுக்கிறேன் என்று பொறுக்கமுடியாமலோ என்னவோ ஹோட்டல்கார்ர் சுப்பராவ் திடீரென்று இறந்துவிட்டார். அவருடைய மகன், இதற்காகத்தான் காத்துக்கொண்டிருந்தானோ என்னவோ ஹோட்டலில் இனி யாரும் மாத வாடகை கொடுத்துத் தங்க முடியாது  என்று சொல்லிவிட்டான்.

தினசரி வாடகைதான் தினசரி 15 ரூபாய் ( மறுபடியும் சொல்லுகிறேன், இது 1955ல்) என்று அறிவித்துவிட்டான்.. நாங்கு பேர் தங்கும் அறைக்கு மாதம் 450 ரூபாய் எதற்காக்க் கொடுக்கவேண்டுமென்று நான் லோதி ரோடில் தனி அறை தேட ஆரம்பித்தேன். மூன்று மாதங்களில், நான் வேலை செய்த அலுவலகம் லோதி ரோடுக்கு மாறுவதாக இருந்தது.

என் நண்பன் என்னை ஒரு வீட்டுத் தரகரிடம் அழைத்துச் சென்றான். பஞ்சாபி. வாயில் அவருக்கு 32 பற்களுக்குப் பதிலாக 64 இருக்கும் போலிருந்த்து. அவர் பஞ்சாபி பேசுகிறாரா ஆங்கிலம் பேசுகிறாரா என்று ஒன்றும் புரியவேயில்லை.

லோதி காலனி முழுவதும் அர்சாங்கக் குடியிருப்புக்கள். இரண்டு அறைகள், சமையலறை,, டாய்லெட். ஒரு அறையை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார்கள். அரசாங்கம் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்த குடியிருப்பு  வீடு முழுவதற்கும் அவர்கள் அரசாங்கத்துக்குக் கொடுத்த வாடகை 16 ரூபாய். ஆனால் ஒரு அறை வாடகைக்கு விட்டு வசூலித்த்து மாதம் 40 ரூபாய்.  அறையை ஏற்பாடு செய்தற்குத் தரகருக்கு 20 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும் அவர் வீட்டுக்கார்ரிடமிருந்து ர்20 ரூபாய் வாங்கி விடுவார்.

எனக்கு அறை ஏற்பாடு செய்வதாக வாக்களித்த தரகர் அரசாங்க அலுவலகர். ஏதோ ஒரு துறையில் ‘அஸிஸ்டெண்டா’’க இருந்தார்..ஐம்பது வயதிருக்கும். பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்தவர். பெயர் கோஹ்லி/

எனக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா என்று அக்கறையுடன் விசாரிதார். ‘இல்லை’ என்றதும் அவர் முகம் மலர்ந்தது. .’கல்யாணத் தரகும் உண்டா/’ என்று கேட்டேன்..’ நைஜி, நைஜி, கல்யாணம் ஆகாத மதராஸிகளுக்கு இங்குச் சுலபமாக இடம் கிடைத்து விடும்’ என்றார்.

“ஏன் மதராஸிகள்/?’

“ தகராறு செய்யாமல் வாடகையை ஒழுங்காக்க் கொடுத்து விடுவார்கள். நல்லவர்கள். தர்மத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள்  என்றார் கோஹ்லி‘

‘அதாவது, பயந்த சுபாவம் உடையவர்கள், அப்படிதானே?’

’கரெட்.. வீட்டைப் பாக்கலாமா?’

அவர் சென்ற வேகத்துக்கு, அவர் வயதில் பாதி இருந்தாலும் என்னால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.

பத்து வீடுகள் சேர்ந்தாற்போல் கட்டப்பட்டிருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒவ்வொரு மாடி, பர்ஸாத்தி.. மாடி வீடு அரசாங்க அலுவலகர் வேறு ஒருவருக்கு. . அவருக்குச் சொந்தமானது பர்ஸாத்தி. அவர் கோடைக் காலங்களில் மொட்டை மாடியில் படுத்துக் கொள்ளலாம். அவர் பர்ஸாத்தியை வாடகைக்கு விட்டு விடுவார். வாடகை, லோதி காலனியில் 10 ரூபாய். கீழே குடியிருப்பவர் வீட்டெதிரே இருக்கும் ‘லான்ஸி’ ல்  குடும்பத்துடன் படுத்துக் கொள்ளலாம். (தீவிரவாதிகள் நடமாடும் இக்காலத்தில் அப்படிக் குடும்பம் குடும்பமாகப் புல் வெளியில் படுத்துக் கொள்கிறார்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது )

கோஹ்லி அழைத்துக் கொண்டு போன வீட்டு வாசலில் நாலைந்து குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன.

‘வீட்டுக்கார ர் குழதைகளா?

எனக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது.

வீட்டுக்கார்ர் அனுமதி கேட்காமல், அந்த அறைக் கதவைப் பையிலிருந்து ஒரு சாவி எடுத்து  கோஹ்லி திறந்தது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்த்து. வீட்டுக்கார்ருக்கு அவரிடம் அவ்வளவு நம்பிக்கை!

அறையில் ஒரு மரக்கட்டில். ஆறுதலாக இருந்த்து. நாற்காலி.

‘மெத்தை, தலையணை, , ரஜாய் இவையெல்லாம் நீங்கள் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்த கடைக்குப் பிறகு அழைத்துச் செல்லுகிறேன்’ என்றார் கோஹ்லி.


\வெராந்தாவில் இருக்கிறது. பொது ‘’டாய்லெட்’. நீங்கள் காலையில் ஆறு மணிக்கு முன்னால் குளிக்கலாம் இல்லாவிட்டால், ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு குளிக்கலாம்’’.

’ குழந்தைகள் இருக்கின்றனாவா?’

‘வாசலில் பார்த்தீர்களே, நான்கு.’

எனக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி.


‘ஆமாம். சாதுவன குழந்தைகள். மதராஸிகள் மாதிரி.

‘ வீட்டுக்கார்ரைப் பார்க்கலாமா?’

‘நான்தான் வீட்டுக்காரன்’ ‘

“இது உங்கள் வீடுதானா?’

‘’இப்பொழுது தரகனாய் வீட்டை உங்களுக்குக் காண்பித்தேன். வீடு பிடித்திருந்த்தால், மூன்ரூ மாத வாடகை 120 ரூபாயுடன் நீங்கள் தரகனுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய  20 ரூபாய் சேர்த்து, 140 ரூபாய் வீட்டுக்காரனாகிய என்னிடம் கொடுக்க வேண்டும்.’ புரிகிறதா?\

என் தலை சுற்றியது..

ஆனால் ஓர் ஆறுதல். வீட்டுக்காரரிடமிருந்து அவர் 20 ரூபாய் வசூலிக்க முடியாது!











மூன்றாவது திருப்பம்

September 8, 2016 § 2 Comments

நான் தில்லிக்குப் போய் மதராஸிப் பள்ளியில் சேர்ந்து ஏழு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.  ‘மதராஸிப்’ பள்ளி ’தமிழ்ப் பள்ளி ‘ யானதே தவிர, கல்லூரி ஆகவில்லை. தேசியக் கல்லூரி முதல்வர் அது கல்லூரியாக ஆகவே ஆகாது என்று சொன்னது உண்மையாகிவிட்ட்து. நான் போனபோது ஒரு மேல்நிலைப் பள்ளி. ஏழுவருடங்களில் நான்கு மேல்நிலைப் பள்ளிகள்.

அப்பொழுதுதான் என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு திருப்பம் எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்தது.

நான் பதினொன்றாம் வகுப்புக்குப் பாடம் நட்த்திக் கொண்டிருந்தபோது,, எனக்கு அவசர ஃபோன் வந்திருப்பதாக அலுவலகப் பணியாளர் வந்து சொன்னார். யாருக்கு என்ன ஆகிவிட்டதோ என்ற பயத்துடன் அலுவலகம் சென்றேன்.

தில்லிப் பல்கலைகழகத் தமிழ்த் துறைத் தலைவர் டாக்டர் ஆறுமுகத்தின் குரல் ஃபோனில் என்னை வரவேற்றது.

‘ என்ன வேலையாயிருந்தாலும், அதை விட்டுட்டு உடனே ஒரு டாக்ஸி பிடிச்சுக்கிட்டு யுனிவர்ஸிட்டிக்கு ரிஜிஸ்ட்ரார் ரூமுக்கு வாங்க’\ என்றார் அவர்.


‘ உடனே வாங்க. லோதி ரோட்லேந்து எப்படியும் முக்கா மணி ஆகும். பரவாயில்லே, வாங்க,’

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏன் இந்த அவசரம்?

டாக்டர் ஆறுமுகம் ஓராண்டுக்கு முன்புதான் ‘ரீடராக’ தமிழ்த் துறையில் சேர்ந்திருந்தார். தொல்காப்பியம், சங்க நூல்கள் ஆகியவற்றில் நல்ல தேர்ச்சிப் பெற்றவர். எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்.

நான் பல்கலைக்கழகம் சென்றதும். ‘ரிஜிஸ்ட்ரார்’ அறை வாசலில் டாக்டர் ஆறுமுகம் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

‘ நீங்க ‘அப்ளிகேஷன்’ போடலியா?’ என்றார் அவர் சிறிது கோபத்துடன்.

‘எதுக்கு ‘அப்ளிகேஷன்’?

‘ டெல்லி யுனிவர்ஸிட்டி காலேஜ், தயாள் சிங் கல்லூரிக்கு? பேப்பர்லே விளம்பரம் பண்ணியிருக்காங்க, மூணு மாசத்துக்கு முன்னாலே, விரிவுரையாளர் வேணும்னு, நீங்க பாக்கலியா?’

‘இல்லே. எந்த ‘பேப்பர்லே/’

‘சரி அது கிடக்கட்டம்.. உள்ளே ‘இண்டர்வியு’ நடக்கப் போவுது. மெட்ராஸ்லேந்து ஆறு பேர் ‘அப்ளிகேஷன்’ போட்டாங்களாம்.. யாரும் வரல்லெ. அப்பொ நான் சொன்னேன் உங்க பேரை. வி.ஸி .டீன், காலேஜ் நிர்வாகத்தலைவர் எல்லாரும் உங்களை ‘இண்டர்வியு’க்குக் கூப்பிடலாம்னுட்டாங்க. நான் நீங்க அப்ளிகேஷன்

போட்டிருப்பீங்கன்னு நினைச்சேன். எல்லாத்திலியுமா இப்படி அலட்சியமா இருப்பீங்க.? சரி, வந்து உள்ளே வரும்படிக் கூப்பிட்டவுடனே வாங்க, நான் உள்ளே போறேன்’’

சிறிது நேரம் கழித்து கூப்பிட்டார்கள். உள்ளே போனேன்.

டாக்டர் ஆறுமுகத்தைத் தவிர நான்கு பேர் இருந்தார்கள் .ஒருவர் செக்கச்செவேலென்று ஆப்பிள் நிறத்திலிருந்தார். வயதானவர். (வேலையில் செர்ந்த பிறகுதான் அவர் கல்லூரி நிர்வாக க் குழுத் தலைவர் என்று எனக்குத் தெரிய வந்தது)

அவர் பெயர் பண்டிட் திவான்சந்த் ஷர்மா, காஷ்மீரத்தைச் சேர்ந்தவர். சுதந்திரத்துக்கு முன், லாகூரில் பரம்பரைப் பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.. உருது,பர்ஸிய மொழிகளைக் கரை கண்டவர். )

என்னை நேர்முகத் தேர்வுக்கு அழைக்கும்படிப் பரிந்துரைச் செய்திருந்தாலும், முறைப்படித் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்பதற்காக் குரலில் சற்று அதிகாரத் த்வொனியை வரவழைத்துக்கொண்டு, டாக்டர் ஆறுமுகம் என்னைக் கேட்டார்: ‘ சங்க இலக்கியங்கள் பற்றி ஏதாவது சொல்லுங்கள்’

திவான்சந்த் ஷர்மா குறுக்கிட்டார்; ‘ இவரைப் பற்றி ஏற்கனவே எங்களிடம் நீங்கள் சொல்லிவிட்டீர்கள். அது

போதும். ஏதாவது ஒரு தமிழ்ப் பாடலைச் சொல்லி அதன் பொருளை விளக்க சொல்லுங்கள். என்ன சொல்லுகிறீர்கள், ப்ரொஃபஸர்?’ என்று இன்னொருவரைப் பார்த்துக் கேட்டார் அவர்.

( அவர் பேராசிரியர் ஆர்.கே.தாஸ்குப்தா. தாகூர் பேராசிரியராக தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தில் இத் தேர்வு நடப்பதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் சேர்ந்திருந்தார்)

‘ஓகே. ஃபைன்..’ என்றார் அவர்.

‘கம்ப ராமாயணத்திலிருந்து சொல்லுங்க’ என்று தமிழில் சொன்னார் டாக்டர் ஆறுமுகம்.

இராவணன் கொலை செய்யப்பட்ட பிறகு அக்காட்சியைச் சித்திரிக்கும் பாட்லைச் சொன்னேன்.

‘ வெள்ளெருக்கும் சடைமுடியான் வெற்பெடுத்தத் திருமேனி

மேலும் கீழும்

எள்ளிருக்கும் இடனின்றி உயிருக்கும் இடம் நாடி

ஒருவன் இழைத்தவாறே!

கள்ளிருக்கும் மலர்க்கூந்தல் சானகியை மனச்சிறையில்

கரந்த காதல்

உள்ளிருக்கும் என நினைத்து உள்புகுந்து தடவியதோ

ஒருவன் வாளி’

இராவணனுக்குப் பல பெண்களிடம் தொடர்பு இருந்திருந்தாலும், அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண்ணைத்தான் காதலித்தான்,. அவள்தான் சீதை என்று விளக்கிவிட்டு, அதற்கு ஆதாரமாக, ‘இதயமாம் சிறையில் வைத்தான்’/ என்று கம்பன் முன்னமே கூறியிருப்பதையும் சுட்டிக் காட்டி, நான் சொன்ன பாடலை வரி வரியாக விளக்கினேன்.

நான் பேசி முடித்தவுடனே, திவான்சந்த்  உரக்க ‘ லால் ஜவாப்!’ வாட் அ பொயெட்!’ என்று உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கச் சொன்னார். அவர் பெரிய கவிதை ரசிகர் என்று என்னால் அப்பொழுது உணர முடிந்தது. ( ‘லால் ஜவாப்’ என்றால் உர்துவில் ‘இதற்கு என்ன பதில்? அதாவது, இதற்கு ஈடு இணை உண்டா என்று அர்த்தம். உர்து மொஷையராவில் (கவி அரங்கத்தில்) அடிக்கடிக் கூறுவார்கள்..தயால்சிங் கல்லூரி நிர்வாகியாக திவான்சந்த் இருந்தவரை இந்த மொஷையரா ஆண்டுதோறும் நடந்துகொண்டிருந்தது.பாகிஸ்தானிலிருந்தும் கவிஞர்கள் பங்கேற்பார்கள். ஆயிரக்கணக்கில் செலவாகும். அதிகப்படியான செலவு பனாரஸி பான் ஜர்தாவுக்குத்தான். இது திவான்சந்தின் சொந்தச் செலவு.)

’ வாட் எ பொயட்’ என்று கம்பனைச் சொன்னாரே தவிர, நான் வேலைக்குத் தகுதியானவனா என்று அவர் ஏதும்

சொல்லவில்லை என்பது என் நினைவுக்கு வந்தது.

‘ நீங்கள் இன்னும் விண்ணப்பமே தரவில்லை. ஆராய்ச்சிப் பட்டம் இருக்கிறதா?’ என்றார் டாக்டர் தாஸ்குப்தா.


‘ ஸோ வாட்? இங்கே வேலையில் சேர்ந்தவுடன் ஆராய்ச்சிப் பட்டத்துக்குப் பதிவு செய்துவிடு. புரிகிறதா?’ என்றார் திவான்சந்த்.

‘ அவர் இந்த வேலை கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் என் வழிகாட்டுதலில் பி.எச்.டிக்குப் பதிவு செய்ய இருக்கிறார்’ என்றார் டாக்டர் ஆறுமுகம்.

‘குட்’ என்றார் திவான்சந்த்.

எனக்கு வேலை கிடைத்தது மாலை நேரக் கல்லூரி.

உடனே வேலையில் சேர வேண்டும்.

பள்ளிக்கூட நிர்வாகம் என்னை விடுவிக்க விரும்பவில்லை. மூன்று மாதச் சம்பளம் கொடுக்கும்படி வற்புறுத்தினார்கள்

திவான்சந்தைப் பார்க்கச் சென்றேன். அவரிடம் பிரச்னையைச் சொன்னேன்.

அவர் சொன்னார்: ‘ இது மாலை நேரக் கல்லூரி. ஆறு மணிக்கு ஆரம்பிக்கிறது. நீ உன் பள்ளிக்கூட்த்தில் பகல் நேர வேலையச் செய்து விட்டு மாலையில் கல்லூரிக்கு வந்து

விடு. எங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லை. பல்கலைகழகச் சம்பளம் நிச்சியமாகப் பள்ளிக்கூடச் சம்பளத்தைவிட அதிகமாக இருக்கும் இந்தச் சம்பளத்தை வாங்கு. அந்தச சம்பளம் வேண்டாம். இரண்டு இடங்களில் சம்பளம் வாங்க்க் கூடாது. சரியா?’

நான் பள்ளி முதல்வரிடம் இதைப் பற்றிச் சொன்னேன். அவர் என்னை பள்ளி நிர்வாகியைப் போய்ப் பார்க்கச் சொன்னார்

பள்ளி நிர்வாகி ஓர் அரசாங்க அதிகாரி. அரசாங்கச் சட்ட விதிகளைத் தலை கீழாக ஒப்பிப்பார். அரசாங்க அதிகாரிகளில் இரு வகை உண்டு. ஒரு வகை, ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வு எழுதி, வெற்றிப் பெற்று நேரடியாக அதிகாரியாக வருகிறவர்கள். இன்னொரு வகை, கீழிலிருந்து பதவி உயர்வு பெற்று அதிகாரியாக வருக்கிறவர்கள். இவர்களைச் சமாளிப்பதுதான் கஷ்டம். பள்ளி நிர்வாகி இரண்டாவது வகை.

அவரை நான் பார்க்கப்போனபோது மேலும் கீழுமாக என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

‘ வேலைக்கு முதல்வர் சம்மதத்துடன் முறைப்படி விண்ணப்பம் செய்தீர்களா?’

‘நான் விண்ணப்பிக்கவே இல்லை’


‘நான் நடந்ததைச் சொன்னேன்.

‘ என்ன விசித்திரமான யுனிவர்ஸிட்டி! ‘ என்று ஏளனப் புன்னகையுடன் என்னை பார்த்தார்.

‘ நான் இங்குப் பள்ளிக்கூட்த்தில் வேலையில் சேர்வதற்கும் விண்ணப்பிக்கவில்லை. நீங்கள் அப்பொழுது நிர்வாகியாக இல்லை. முதல்வரைக் கேளுங்கள்’.’

‘எப்படி வந்தீர்கள்?’

நடந்ததைச் சொன்னேன்/

சிறிது நேரம் பேசாமலிருந்தார்.

‘சரி. மூன்று மாதம் பள்ளிக்கூடத்தில் வேலை செய்யுங்கள். சம்பளமில்லாமல் வேலை செய்வது விதிப் படித் தப்பு. ஒரு ரூபாய் சம்பளம். அப்பொழுதுதான் எங்களுக்கு உங்கள் மீது அதிகாரம் இருக்கும்.  ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப் உங்கள் செலவில் நீங்கள் கையெழுத்திடும்போது ஒட்ட வேண்டும்’

நான் கல்லூரியில் வேலையில் சேர்ந்தேன். அப்பொழுது தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தில் இருவருக்கு மட்டுந்தான் ஒரு ரூபாய் சம்பளம்.

மற்றொருவர், தில்லிப் பல்கலைக் கழகத் துணை வேந்தர் டாக்டர் ஸி.டி தேஷ்முக்.




‘For this relief,much thanks.

September 1, 2016 § 1 Comment

பல்கலைக்கழகங்களில் கருத்தரங்குகள் நடப்பதற்குக் காரணம் தெரியுமா? (1) பல்கலைகழகப் பேராசிரியர்கள் ‘உன்னைவிடநான் எவ்வளவு படித்தவன்’ என்று நிரூபித்துக் காட்ட (2) நிதி அண்டு முடிவதற்குள் கொடுக்கப்பட்ட நிதியைச் செலவழித்தாக வேண்டுமே என்ற நிர்ப்பந்தத்துக்காக அல்லது (3) இரண்டு காரணங்களுக்காகவும்..

தலைப்பைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டியதில்லை. நிறைய இருக்கின்றன.

நான் அமெரிக்காவில் ஒரு பல்கலைக் கழக க் கருத்தரங்குக்குப் பார்வையாளனாகச் சென்றிருந்தேன். தெற்கு ஆசியமொழிகள் துறையில் அந்தக் கருத்தரங்கு நடந்தது.. தலைப்பு, ‘ The dialectical variations of Dindugal Tamil.’ ஒரு பெரிய வரைபடத்தில், மேலும் கீழும் ஏராளமான அம்புக் குறியீடுகள். குந்திக்கிட்டு > குந்திக்கிணு > உட்கார்ந்திகிட்டு >உட்கார்ந்து  ‘இரு’, ‘இருக்கை’  என்று சிவப்பு, பச்சை, நீலம் என்று பல நிறங்களில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஊதா நிறத்தில், ‘ Vocalic ablaut’ ‘Apophony’ என்ற சொற்களும் இருந்தன. திண்டுக்கல் மக்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றிற்று. இப்படிப் புரியாத மொழியில் பத்தாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் அவர்கள் பேசுவது விவாதிக்கப் படுவது பெரும் பேறல்லவா?

ஏராளாமான சொற்களில் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருப்பது எப்படி என்பதை அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழக மொழித் துறை ஆராய்ச்சிக்கூடங்கள் ஒரு கலையாகப் பயின்றிருக்கின்றன.. ஆங்கிலத்தில் ‘one- upmanship’ என்ற வார்த்தை உண்டு. அதாவது, ‘உன்னைவிட நான் எவ்வளவு கெட்டிக்காரன் தெரியுமா/’ என்பதுதான்.

தில்லியில் இத்தைகைய கருத்தரங்குகள் பிரசித்தம்.

ஒருசமயம், தாம் படித்த புத்தகத்தைத் தாம் ரசித் ததைப் பற்றி ஒரு கருத்தரங்கில் சொல்ல நினைத்தார் ஒரு சாதாரண மனிதர். சொல்லப் போனால், ‘ஆசையினால் அறையலுற்றார்’ விமர்சனக் கலைச் சொற்கள் ஏதுமில்லை.

அவர் பேசி முடித்ததும், ஒரு ஐந்து நிமிஷ நேரம் ‘பொருள் பொதிந்த அமைதி’.

கடைசி வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு ஜோல்னா பை அறிவு ஜீவி மிக மிருதுவான குரலில் ( அறிவு ஜீவிக்கு அடையாளம்) ‘எனக்கு ஒரு சின்ன சந்தேகம்’….   அவர் பேசுவதை நிறுத்தினார். 40 விநாடிகள் அமைதி… தொடர்ந்தார்: ‘ இந்த நூலைப் பற்றி சொன்னீர்களே, இதில் architectonics’ எப்படி?’

பாவம், பேசினவருக்கு அந்தச் சொல்லுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கற்றோர் கூடிய அவையில் தனக்குத் தெரியாது என்று சொல்லவும் வெட்கம்.

சிறிது நேரம் தயக்கம். பிரகு சொன்னார்:’ பார்க்கப் போனால் .. பார்க்கப் போனால்..  என்று நிறுத்தினார்.‘ ஜோல்னா பை என்ன வார்த்தை சொன்னது என்பது அவருக்கு மறந்து விட்டது

‘பார்க்கப் போனால் என்ன?’

‘நீங்கள் சொன்னது இந்த நூலில் ஏராளமாக இருக்கிறது.’

‘ஓ! அப்படியா?’ ‘ என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு வெற்றிப் பெருமித்த்துடன் அவையினரைச் சுற்றிப் பார்வையிட்ட்து ஜோல்னா பை.

அப்பொழுது ஜோல்னா பையைப் பார்த்து இன்னொரு அறிவு ஜீவி, (இவரிடம் ஜோல்னா பை இல்லை, ‘பைப்’ இருந்தது. அந்தக்காலக் கட்டத்தில், பொதுவிடங்களில் புகைப்பது அநுமதிக்கப் பட்டிருந்தது)

கேட்டார்: ‘இதை ஒட்டி எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஷேக்ஸ்பியர் ‘ஹாம்லெட்டில்’ முதல் அங்கம், முதல் காட்சியில் , ஒரு ‘செண்ட்ரி’ இன்னொரு ‘செண்ட்ரி’ யிடம் சொல்லுகிறானே, ‘ For this relief much thanks’ என்று, அது அத்வைதப் பரிமாணம் கொண்டிருக்கிறது என்கிறாரே வில்ஸன் ப்ரௌனிங், அதைப் பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?’

ஜோல்னா பை கொஞ்சம் திடுக்கிட்டது. கிண்டலா, அல்லது உண்மையாகவே யாராவது இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறானா என்ற ஐயம் அவ்ர் முகத்தில் தெரிந்தது..

கேள்வி கேட்டவர்  ‘பைப்பை’ப் பற்ற வைத்துக் கொண்டார்..

தாம் படித்த புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேசியவர் அந்த அவையை விட்டு நீங்கி விட்டதை யாரும் கவனிக்க வில்லை.

ஜோல்னா பை தீவிரச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.

அப்பொழுது ஒர் இளைஞன் எழுந்தான்.

‘நான் ஒன்று சொல்லலாமா?’

‘தாராளமாக  ‘என்றது ‘பைப்’

‘இப்பொழுது பேசினாரே ஒருவர், அவர் எழுந்து போய்விட்டார், பார்த்தீர்களா?’

‘ஸோ வாட்?’ என்றது ஜோல்னா பை.

‘ அவர் போகும்போது என்ன சொல்லியிருப்பார் தெரியுமா>’

\என்ன?’ என்றது \பைப்\

‘ For this relief much thanks’.



ராணுவ ஆட்சியில் மனித முகங்கள்

August 27, 2016 § 1 Comment

நான் போலந்து வார்ஸாவில் இருந்த போது(1981-1986) எனக்கேற்பட்ட மறக்க முடியாத அநுபவங்களில் இதுவுமொன்று. ஒரு கிராமத்துக்குச் சென்ற அநுபவம்

வார்ஸாவிலிருந்து ஆறு மணி பேருந்துப் பயணத்தில், கோனின் என்ற ஒரு கிராமம். அது வார்த நதிக்கருகே இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தின் சிறப்பு என்ன வென்றால்,, மத்திய நூற்றாண்டுகளில், ஒரு போலந்து கிராமம் எப்படி இருந்திருக்குமோ, அதை எடுத்துக் காட்டும் ஒரு தொல் பொருள் அருங்காட்சியகமாக, அரசாங்கம் அதை வைத்திருந்ததுதான்.

அந்தக் கிராமத்தை நானும் என் மனைவியும் பார்க்க வ்ண்டுமென்று. என் மாணவிகள் யோஜனை சொன்னார்கள். நான்கு மாணவிகள் கூட வருவதாகச் சொன்னார்கள்.

அந்தக் கிராமத்தை ஒட்டியிருந்த ஒரு சிறிய நகரத்தில் இறங்கினோம். நவீனக் காலத்து வாடை அடிக்கக் கூடாதென்பதற்காக, அந்தக் கிராமத்துள் காரோ, பஸ்ஸோ எதுவும் வரக் கூடாதென்ற தடை இருந்தது.

இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரம். நடந்து செல்வதென்ற ஏற்பாடு.

அந்தச் சிற்றூருக்குப் போய்இறங்கியதும், எங்களுக்கு ஏற்பாடாயிருந்த,  ஒரு சிறியவிடுதியில், சிற்றுண்டி சாப்பிட்டுவிட்டு அந்தக் கிராமத்துக்குப் புறப்பட்டோம்..

அது குளிர் காலம். வானத்திலிருந்து பனிமலர்கள் கீழே விழுந்து கொண்டிருந்தன.

கிராம ‘மியூஸியத்தைப் பார்க்க வந்தவர்கள் என் மனைவியைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந் தது எனக்கு ஆச்சர்யத்தைத் தரவில்லை. காரணம் அவள் உடை.  காஞ்சிவரம் புடைவை, அதற்குமேல்  ஓவர்கோட்.  நான் எவ்வளவு சொல்லியும் ‘பாண்ட்’ அணிய மறுத்துவிட்டாள்.

கிராமத்தைச் சென்றடைந்ததும், திடீரென்று பதினைந்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் போய் விட்டாற் போல ஓருணர்வு. அந்தக் கிராமத்து வீடுகளில் இருந்தவர்கள், பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய உடைகளில் இருந்தார்கள். குதிரைகளில் சிலர் சவாரி செய்து கொண்டிருந்தனர்..

கண்காட்சிக்காக வைக்கப் பட்டிருந்தன. மண்பாண்டங்கள், பெரிய பெரிய ஜாடிகள், அவற்றை நிர்வகிக் க அமர்த்தப்பட்டிருந்த இளைஞர்களும் மத்திய நூற்றாண்டுக் காலத்திய போலிஷ் மொழி பேசியதாக என் மாணவிகள் சொன்னார்கள்.

நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்து விட்டு சிற்றுருக்குத் திரும்பி வந்த போது இளம் வெய்யில். வீதியிலிருந்த பனி மலர்கள் வெய்யிலில் இறுகிக் கண்ணாடி தோற்றத்துடன் இருந்தன. மிக எச்சரிக்கையுடன் நடக்க வேண்டும்.இல்லாவிட்டால் வழுக்கி விடும்.

என் மனைவி வழுக்கிக் கீழே விழுந்து விட்டாள்..நல்ல வேளை,நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதி அருகே.. இருந்தது.

அவளை கைத்தாங்கலாக அழைத்துச் சென்று உள்ளே கட்டிலில் படுக்க வைத்தோம். பொறுக்க முடியாத வலியினால் கஷ்டப்பட்டாள்.

ஒரு டாக்ஸியில் உள்ளூர் மருத்துவ மனைக்கு அழைத்துச் சென்றோம். நல்ல கூட்டம். அங்கிருந்த அந்த நகரத்து மக்கள் முதல் தடவையாகச் சேலை கட்டிய ஒரு பெண்ணை பார்த்திருக்க வேண்டுமென்றுமென்று தோன்றியது.  ’ஜிப்ஸி’’ யா என்று என் மாணவிகளிடம் கேட்டார்கள். ‘இந்துஸ்கா’’ (இந்தியப் பெண்மணி) என்று அவர்கள் பதில் சொன்னார்கள். ந

’இன்று நான் வி.ஐ.பி பொறாமைப் படாதீர்கள்’ என்றாள் என் மனைவி.

பரிசோதனையில் iஇடக் காலில் எலும்பு முறிவு என்று தெரிந்தது. ‘இப்பொழுது தாற்காலிகமாக்  கட்டுப் போடுகிறோம். வர்ஷாவா போய் cast போட்டுக் கொள்ளுங்கள்’ என்றார் அங்கிருந்த மருத்துவரள்.

‘உட்காரக் கூடாது படுக்கவைத்தே அழைத்துப் போங்கள்’ என்றார் அந்த அழகிய பெண் டாக்டர்.

விடுதிக்கு த் திரும்பி வந்த போது இருட்டிவிட்டது  வார்ஸ்வாவுக்கு விடியற்காலைதான் ‘ட்ரெய்ன்’. பஸ்ஸில் என் மனைவியால் போக முடியாது. டாக்ஸியிலும் அதே பிரச்னைதான்.

என் மாணவி ஒருத்தி புகைவண்டிக்குப் பயணச் சீட்டுகள் வாங்கிக்கொண்டு வந்தாள்.

விடியற்காலை நாலு மணிக்கு வண்டி. ஸ்டேஷன் 3 கிலோமீட்டர் தூரத்திலிருந்தது. விடியற்காலை 2.33 மணிக்கு டாக்ஸி அழைத்து வர இரண்டு மாணவிகள் சென்றார்கள்.

அரை மணியாகியும் அவர்கள் திரும்பி வரவில்லை.

எங்களுக்கு ஒரே கவலையாக இருந்தது.

பத்து நிமிஷங்கள் கழித்து, வாசற்கதவு பலமாகத் தட்டப் படும் சப்தம் கேட்ட்து/

ஒரு மாணவி போய் திறந்தாள்.

டாக்ஸி கொண்டு வரப் போன இரண்டு பெண்களும் இரண்டு போலீஸ்கார்ர்களுடன்  திரும்பி வந்திருந்தார்கள்.

’என்ன பிரச்னை?’ என்று கேட்டேன்.

‘ இப்பொழுது  ராணுவ ஆட்சி அல்லவா? இரவு முழுவதும் ஊரடங்குச் சட்டம். யாரும் நடமாட முடியாது. எங்களை சாலிடாரிட்டி இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களென்ற சந்தேகம் இவர்களுக்கு,ப்ரொஃபஸ்ர் மனைவிக்கு ஃப்ராக்ட்ஷன், உடனே வார்ஸா போக வேண்டும். ஸ்டேஷனுக்குப் போக டாக்ஸி தேடி வந்தோம் என்று சொன்னால் நம்ப மறுக்கிறார்கள். பானி இந்திராவை ( ’பேஷண்டைப்’  பார்க்க வேண்.டுமென்றார்கள். அழைத்து வந்திருக்கிறோம்’ என்றாள் ஒரு மாணவி.

அவர்களை உள்ளே நான் அழைத்த்துச் சென்றேன்.

கட்டிலில், பெரிய கட்டு போடப்பட்ட நிலையில் படுத்திருந்தாள் என் மனைவி.

அவளைச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்கள் அந்த போலிஸ் இளைஞர்கள்

பிறகு என் மாணவிகளிடம் போலிஷில் வேகமாக எதோ சொன்னர்கள். எனக்குப் புரியவில்லை

நடாலியா (மாணவிகளில் ஒருத்தி) சொன்னாள்: ‘ வாசலில் போலீஸ் வான் இருக்கிறது. ஸ்ட்ரெச்சர் இருக்கிறது. வண்டியில் இன்னும் இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் இருக்கிறார்கள்.  ஸ்டேஷனுக்கு உடன் வந்து,, ட்ரெய்னில், ஏற்றிவிடுவதாகச் சொல்கிறார்கள், உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றால்..‘ ’

என் மனைவி அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் ‘ஜென்குயியா(ங்) என்றாள். ‘ஜென்குயாங்’ என்றாள் போலிஷில் ‘நன்றி’ என்று அர்த்தம்.

இதை எதிர்பார்க்காத அந்தப் போலீசஸ்காரர்:களின்முகங்கள் மலர்ந்தன. இருவருக்கும் வயது, இருபத்தைந்துக்குள்தான் இருக்கும்.

உடனே அவர்கள் செயல்பட்த் தொடங்கினார்கள். ’ஸ்டெர்ச்சரை’ எடுத்துக் கொண்டு வந்தா ஒருவன். இன்னொருவன், ‘ப்ளாஸ்கி’ல் தேநீர் கொண்டுவந்தான்.

’ட்ரெயினில்’ ஏறியதும் என் மனைவி சொன்னாள்’ “ கிராம மியூஸியத்தைப் பார்த்தத்தைக் காட்டிலும் இதுதான் நல்ல அனுபவம்.இப்பொ எனக்கு வலியே தெரியலே’




Where Am I?

You are currently browsing the அனுபவம் category at இந்திரா பார்த்தசாரதி.