அப்துல் ரகுமான்

June 2, 2017 § Leave a comment


’பால் வீதி’ மூலம் தமிழிலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகமான கவிக்கோ அப்துல்ரகுமான், இன்று, ‘தமிழ்க் கவிதை’ என்றால் உடனே அவர் முகம் நம் மனத் திரையில் நிழலாடும் அளவுக்கு ஒரு மாபெரும் சக்தியாக உயர்ந்திருக்கிறார். காரணம், அவர் கவிதைகளில், மரபும், நவீனமும் இணைந்து ஒரு புதுத்தடம் வகுத்திருக்கிறது.
ஒரு நல்ல கவிதையின் ஆத்மா, கேள்வி, தேடல். கவிஞரே ஒரு கவிதையில் சொல்லியிருப்பது போல், அவருக்குத் ‘தேடல் விதிக்கப் பட்டிருக்கின்றது’. விடையின் பொறுப்பு இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புவது. கேள்வியே அறிவின் தாகம். அப்துல் ரகுமான் கவிதைகளை மொத்தமாகப் படிக்கும்போது எனக்கு இந்த எண்ணந்தான் மேலோங்கியது. ’விடையைக் கண்டேன் என்றுரைத்தாய், ஒரு வினாவாய் நீயே நிற்கின்றாய்.’ என்று கவிக்கோ ஒரு கவிதையில் கூறுகின்றார். ’திட்டிக் கதவுகள் திரது கொண்டே இருக்கும், ஆனால் திறவு கோல்களைக் காண்பதுதான் அரிது’ என்கிறான் உமார்கய்யாம்.
அப்துல் ரகுமானின் கவிஞர் வார்ப்பு,, அழுத்தமான, அகலமான, பல கவிஞர் மரபுகளினால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. சங்கப்புலவர்கள், வள்ளுவன், கம்பன், பாரதி, பாரதிதாசன், ஜலாலுதீன் ரூமி, கலீல் ஜிப்ரான், தாகூர்,, போன்ற மாபெரும் கவிஞர்களின் படைப்புக்களை உள்வாங்கித் தனித்வ முறையில் உருவாகியிருக்கும் பன்முகக் கவிஞர் கவிக்கோ. அவர் ஒரு கவிதையில் குறிப்பிடுவது போல், ‘காகிதம் தின்பது கல்வியில்லை’. கற்ற கல்விக்குத் தக பல பரிமாணங்களில் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் காட்ட வேண்டும்.இது கவிக்கோவுக்கு சாத்தியமாக அமைந்திருந்திருக்கிறது என்பதுதான் அவர் கவிதைகளின் தனிச் சிறப்பு,
ஒரு கவிஞனுக்கு வேண்டிய கவிச் செருக்கு ரகுமானிடம் இயற்கயாகவே அமைந்திருக்கின்றது என்பதை அவர் பாடல்கள் மூலம் அறியலாம். ‘ மின்மினிக்கெல்லாம் மேனி திருப்பினால் கப்பல் எப்படிக் கரைபோய்ச் சேரும்?’’ என்கிறார் அவர். சங்க்க்
கவிஞர் ஒருவர் தாம் பரிசிலாகப் பெற்ற ஒரு யானையைத் தம்மை மதிக்காத அரசனின் காவல் மரத்தில் கட்டிவிட்டு, ‘ நெடுநல் யானை எம் பரிசில், செல்வல் யானே’ என்று கூறியதை நினைவுறுத்துகிறது..
கவிக்கோவின் கவிதை ஆக்கங்களிலேயே என்னை மிகவும் ஈர்த்த வரிகள்:
‘ முத்து என்பது என்ன?
சிப்பிக்குள் இருந்து
தவம் செய்யும் கண்ணீர்த் துளி
புன்னகையாகும் அதிசியந்தானே!’
ஒரு அற்புதமான கவிதை வரியை அர்த்தம் என்ற சிறைக்குள் தள்ளி, அறுவை மேஜையில் வைத்து ‘கட்டுடைக்கின்றேன்’ என்ற பேரில் விளக்க முயல்வது கவிதைக் கொலை. மேற் சொன்ன வரிகளைத் திரும்பத் திரும்ப ப் படியுங்கள். சொற்கள் ஓவியமாக முகம் காட்டும். இதுதான் கவிதையின் வெற்றி. கவிஞனின் சாதனை. கவிஞனின் கடல் ஆழம் போன்ற அடிமனத்தில் கண்ணீர்த் துளியாய்த் தவம் செய்த கனவு,, கவிதைப் புன்னகையாய்த் தோற்றம் கொள்ளுகின்றது.
கவிஞர் ஓரிடத்தில்,’ நான் விற்பதற்கால வரவில்லை, கொடுப்பதற்காக வந்தேன், வாங்குவோர் யாருமில்லை’ என்கிறார். இவ்வரிகளில், இராமலிங்க சுவாமிகளுக்கு இருந்த (’ கடை விரித்தேன், கொள்வார் யாருமில்லை’) ஏக்கம் தொனித்தாலும். விலையைக் கடந்த ஒன்றை யாரால் என்ன விலை கொடுத்து வாங்க இயலும் என்பதுதான் நியாயமான கேள்வி.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading அப்துல் ரகுமான் at இந்திரா பார்த்தசாரதி.

meta

%d bloggers like this: