நம் நம்பிக்கைதான் நம் வரலாறு.

January 7, 2017 § Leave a comment


நான் குடந்தை அரசினர் கல்லூரியில் முதல் வகுப்புப் படிக்கும்போது, அவரை நான் நான் வசித்த கீழைச் சன்னதித் தெரு கோடியில் இருந்த மண்டபத்தில் சந்தித்தேன். அந்த மண்டபத்தில் ஜெய மாருதி வாசகசாலை என்று ஒன்று இயங்கி வந்தது.கோயில் மண்டபங்களில் தனியார் சொத்தாகப் போகாமல் தப்பித்த அதில் அவ்வாசகசாலை நடந்து வந்த தற்கு அவர்தான் காரணம்.

அவர் ஓர் எழுத்தாளர். ஓவியம் வரையவும் தெரியும். முப்பது வயது இருக்கும். ஒட்டிய கன்னங்கள். கூர்மயான கண்கள். நீண்ட மூக்கு. கதர் குர்த்தா, வேட்டி,, மேல்துண்டு. வாயில் எப்பொழுதும் வெற்றிலை, சீவல், புகையிலை. மெலிதான தோற்றம். பெயர் கி.ரா.கோபாலன்.

அவர் ‘கல்கி’ பத்திரிகை நடத்திய முதல் சிறுகதை போட்டியில், முதல் பரிசு பெற்றதற்கு முன்னால், ஒரு கையெழுத்து பத்திரிகை நடத்தி வந்தார். நான் எழுதிய முதல் சிறுகதை(1945) அதில்தான் வந்தது. கதையின் பெயர் மறந்துவிட்டது. எங்கள் முதல் சந்திப்பில் அவர் அக்கதையைப் பாராட்டினார். அதற்கு அவர் படமும் போட்டிருந்தார்.

கி.ரா. கோபாலன் ஒரு நல்ல எழுத்தாளர். தமிழின் நல்ல எழுத்தாளர்களில் பலர், கோஷ்டிச் சண்டை விளம்பரத்தில் அகப்பட்டுக் கொள்ளாத காரணத்தினால், இக்காலச் சந்த்தியினருக்குப் அறிமுகம் ஆகாமலேயே போய்விட்டார்கள். ‘கல்கி’ யில் முதல் பரிசு வாங்கிய அவர் கதை ( ‘ஏழ்மையில் இன்பம்’’ ) ஒரு நல்ல கதை. அவர் பிறகு ‘கல்கி’யில் துணை ஆசிரிராகச் சேர்ந்து சில ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார். இளைமையிலிருந்தே வறுமையில் உழன்ற காரணத்தினாலோ என்னவோ காச நோய்க்குப் பலியானார்.

அவர் கவிதைகளும், தமிழிசைப் பாடல்களும் எழுதியிருக்கிறார். சங்கீத்த்தில் நல்ல தேர்ச்சி. அவர் ‘ நித்திரையில் வந்து என் உளம்

கவர்ந்தவன் யாரோடி,கண்ணன் என்றால் அவன் கையில் குழலில்லை, முருகன் என்றால் அவன் கையில் வேலில்லை’ என்ற ஒரு பாட்டு எழுதி , அக்காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த என்.சி. வசந்தகோகிலத்திடம் காண்பித்தார். அவர் அதை இசைத்தட்டுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்பினார். முன் பணமாக முப்பது ரூபாய் கொடுக்கப் பட்டது.

ஆனால் இசைத்தட்டு வெளி வந்த போது, சாகித்ய கர்த்தா சுத்தானந்த பாரதி என்று அறிவிக்கப் பட்டிருந்தது  கி.ரா. கோபாலனுக்கு அசாத்திய கோபம். வசந்தகோகிலத்தின் கணவர் ‘சாச்சி’ என்று அழைக்கப் பட்ட சதாசிவத்திடம் முறையிட்டார். சாச்சி சொன்னாராம்:’ இதோ பார், கி.ரா.கோபாலன் என்றால் யாருக்குத் தெரியும்? சுத்தானந்த பாரதி என்றால் எல்லாருக்கும் தெரியும். கூட ஒரு முப்பது ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு, பேசாமலிரு.கோர்ட்டுக்குப் போனால் ஆயிரக் கணக்கில் செலவாகும்..’ அந்த இசைத்தட்டு ஆயிரக் கணக்கில் விற்றது. கோபாலனுக்குக் கிடைத்தது முப்பது ரூபாய்தான். சாச்சி கொடுக்கத்தயாராக இருந்த முப்பது ரூபாயை அவர் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

‘குசேலோபாக்கியானம்’ என்ற தமிழ் இலக்கிய நூல் ஒன்று உண்டு. அதன் ஆசிரியர் யார் தெரியுமா? இன்றும் இலக்கிய வரலாற்று நூல்களில் ‘வல்லூர் தேவராசப் பிள்ளை ‘ என்றிருக்கும். ஆனால் அதை எழுதியவர் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை. டாக்டர் உ.வே.சாவின் குரு. இதைப் பற்றி அய்யர் அவர்களே அவர் எழுதிய தம் குருவின் வரலாற்று நூலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் தொடர்ந்து தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் தேவராசப் பிள்ளையின் பெயரைத்தான் குறிப்பிடுகின்றன. காரணம் மகாவித்துவான் மனமுவந்து சிஷ்யன் பெயரில் எழுதியிருக்கிறார் என்பதால். ஆனால் அக்காலத்தில் படைப்புக்கு ‘ராயல்டி’ கிடையாது. இன்றும் கிடைப்பதில்லை என்பது வேறு பிரச்னை.

பழைய தமிழ் நூல்களின் உண்மையான ஆசிரியர்கள் யாரென்று யாருக்குத் தெரியும்? நமக்கு வரலற்றுச் சான்றுகள் இல்லை. எல்லாம் நம்பிக்கைதான்!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading நம் நம்பிக்கைதான் நம் வரலாறு. at இந்திரா பார்த்தசாரதி.

meta

%d bloggers like this: