தஞ்சம்மா

September 21, 2016 § Leave a comment


[திரை விலகும்போது, அரங்கம் இருளில் ஆழ்ந்திருக்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒளி வரும்போது, கீழ்க்கண்ட ‘திருவாய்மொழிப் பாசுரம் ’ஆகிரி’ ராகத்தில், மிஸ்ர சாபு தாளத்தில் ஆண்குரலில் கம்பீரமாக ஒலிக்க வேண்டும்.

’சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உய்ர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய பர நல் மலர்ச் சோதீயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ!

சூழ்ந்து அதனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே! ‘

இதைத் தொடர்ந்து, ‘ஓம் நமோ நாராயணாய ‘ என்ற கோஷம்.

மங்கலான ஒளியில் அரங்கின் நடுவில், அறுபது வயதிருக்கலாம் என்று மதிப்பிடத்தக்க,, ஆனால் எண்பது வயதான ராமாநுஜர் மிடுக்காக யோக நிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்.

சில கணங்கள் கழித்து, முன்பக்க அரங்கின் இடக் கோடிலிருந்து, ஒரு பெண்மணி மெதுவாக அரங்கினுள் நுழைகிறார்.

அரங்கினுள் வெளிச்சம் பரவுகிறது.

அதிர்ச்சிதரும் பளீரென்ற வெள்ளை முடி. முதுமையை ஏமாற்றிவிட்டாற்போன்ற வெள்ளை முடிக்கு முற்றிலும் முரணான இளமை முகம்.  காவி நிறத்தில் நூற்புடவை. அணிகள் ஏதுமில்லை.

அவர் ராமாநுஜரைச் சில விநாடிகள் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறார். ஊடுருவும் கூர்மையான பார்வை.

கூர்மையான பார்வையின் தாக்குதலினாலோ என்னவோ உடையவரின் நிஷ்டை கலைகிறது.

அவர் அந்தப் பெண்மணியைப் பார்க்கிறார். ‘யார் இவள்?\ என்று தமக்குள் கேட்டுக் கொள்ளும் ஐயப் பார்வை.

எழுகிறார். அந்தப் பெண்மணியை நோக்கி வருகிறார்.

அந்தப் பெண்மணியும் சற்று முன்னோக்கி வருகிறார்.]

ராமாநுஜர்:    யாரம்மா நீ? என்ன வேண்டும்?

பெண்:

(புன்னகை)    உங்கள் காவி உடையைக் கேளுங்கள்.

[ராமாநுஜருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன சொல்லுகிறாள் இந்தப் பெண் என்ற மனக் குழப்பத்தில் அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கிறார்.]

ராமாநுஜர்:     என்ன சொல்லுகிறாயென்று புரியவில்லை..

[ அந்தப் பெண் உடுத்தியிருக்கும் காவி நிறப் புடைவையை ஏற இறங்கப் பார்த்துக் கொண்டே]

.நீ உடுத்தியிருப்பதும்….(நிறுத்துகிறார்)

பெண் ;        ஆமாம் ஆனால்;;நீங்கள் காவி உடை

தரிக்க யார் காரணம்?

[ சட்டென்று ஒரு நினைவினால் தாக்குண்டவர் போல், ராமாநுஜர் அவரை உற்றுப் பார்க்கிறார். ராமாநுஜர் இதழ்கள் த…ஞ்…ச…ம்…மா..’ என்று மெதுவாக உச்சரிக்கின்றன. அவர் முகத்தில் ஆச்சர்யம், திடுக்கிட்ட உணர்வு எல்லாம் ஒருங்கே தோன்றுகின்றன. தஞ்சம்மாவின் காவிப் புடையை எறிட்டுப் பார்க்கிறார்.]

தஞ்சம்மா:    நீங்கள் என்னை எதிர்பார்த்திருக்க

மாட்டீர்கள், அப்படித்தானே?          :

ராமாநூஜர்:     நீ ஏன் காவிப் புடைவை கட்டியிருக்கிறாய்?

தஞ்சம்மா:     நீங்கள் துறவி ஆகி விட்டால், நானும்

துறவிதானே? உங்கள் மடத்தில்

நிறையப் பெண்கள் இருக்கின்றார்கள்

என்று நான் கேள்விப் பட்டது தவறா ?

அவர்களும் துறவிகளாய் அல்லவா

இருக்க வேண்டும்?

ராமானுஜர்:    அவர்கள் இல்லறத்திலிருக்கும் பெண்கள்.

வைதிக தர்மத்தில் பெண் துறவிகள்

இல்லை.

தஞ்சம்மா:     உங்கள் மடத்தில் விதவைகளுக்கு

இடமுண்டா?

[ ராமாநுஜர்,சற்றுத் திடுக்கிட்டு, பதில் கூறாமல் அவரை மௌனமாகப் பார்க்கிறார். பிறகு கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, சிறிது நேரம் உலாவுகிறார்.]

தஞ்சம்மா:    நான் கேட்ட கேள்விக்கு நீங்கள் இன்னும்

பதில் கூறவில்லை.

[ ராமாநுஜர் மௌனம்.]

தஞ்சம்மா:     கணவனால் கைவிடப்பட்டப் பெண்கள்

இருக்கிறார்களா உங்கள் மடத்தில்?

ராமாநுஜர்:      நீ கைவிடப்படவில்லை. என்

உடைமைப் பொருள்கள் அனைத்தையும்

உனக்குக் கொடுத்து விட்டுத்தான்

இல்லறத்திலிருந்து நான் விலகிக்

கொண்டேன். நினைவு இருக்கிறதா?

தஞ்சம்மா;     உங்கள் பொருள்களையா நான்

திருமணம் செய்து கொண்டேன்?

வைதிக தர்மத்தில், திருமணத்தின்

அர்த்தம் இதுதானா, உடையவரே?’

{ராமாநுஜர் அவரை ஆச்சர்யத்துடன் பார்க்கிறார். புன்னகை செய்கிறார்.]

தஞ்சம்மா:      எதற்குப் புன்னகை செய்கிறீர்கள்/?

ராமாநுஜர்:      சம்பிரதாயத்தைக் கட்டிக்

காப்பதற்காக ஒர் உத்தமமான

வைஸ்யரைத் திண்ணையில் வைத்து

உபசரித்தவள் நீ? நீ இப்பொழுது

இப்படிப் பேசுவது எனக்கு

வியப்பையும் மகிச்சியையும்

தருகிறது, தஞ்சம்மா/ நீ இத்தனை

ஆண்டுகளாய்எங்கே இருந்தாய்? இப்படிப்

பேச எங்கே கற்றுக் கொண்டாய்?

தஞ்சம்மா      ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து இப்படிக்

கேட்கிறீர்களே, இது என்னுடைய

பாக்கியம் !

[ தஞ்சம்மா அப்படிச் சொன்னது ராமாநுஜர் மனத்தை லேசாக உறுத்தியிருக்க வேண்டும். அவர் யோக நிஷ்டை செய்து கொண்டிருந்த ஆசனத்தில் உட்காருகிறார்..

தஞ்சம்மா அவர் அருகில் போய் நிற்கிறார்.

 

தஞ்சம்மா; க்ஷமிக்க வேண்டும், நான்

சொன்னது உங்களைச் சஞ்சலத்

துக்கு உள்ளாக்கியிருந்தாள் ?

 

[ ராமானுஜர் புன்னகை செய்கிறார். சில விநாடிகள் கண்கலை மூடிக் கொள்ளுகிறார். ]

தஞ்சம்மா:   ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகளாக

என்ன செய்து வருகிறீர்கள்,

எங்கெல்லாம் இருந்திருக்

கிறீர்கள் என்ற செய்திகள்

அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.

நான் உங்களுடன் இருந்திருந்

தால், இத்தனைச் சாதனைகள்

செய்ய முடியாமல் போயிருக்

கக் கூடும்.. ஆனால் நான்

எவ்வளவு இழந்திருக்கிறேன்

என்று என்னால் இப்பொழுது

புரிந்து கொள்ளமுடிகிறது.

[ எதிரே,பக்கவாட்டத்தில் போடப்பட்டிருந்த பாய்கள் ஒன்றில்  உட்காரும்படி தஞ்சம்மாவுக்குக் கையசைதுக் காட்டுகிறார் உடையவர்.. தஞ்சம்மா உட்காருகிறார்.]

ராமானுஜர்:    நான் எந்த அளவுக்குச்சாதனைகள் செய்திருக்கி

றேன் என்று நான் என்ன இன்னும் கேட்டுக்

கொண்டிருக்கிறேன். உன் மனத்தை நோக

அடித்துத்தான், துறவிக் கோலத்தில், சாதனைகள்

செய்திருக்க வேண்டுமா என்பதும் என் கேள்வி.

கூரேசர் இல்லறத்திலிருந்து அருமையான இரு

ரத்தினங்களை ஈன்றெடுத்ததோடு மட்டுமல்லா

மல், எனக்காக்காகத் தம் கண்களை இழந்து

தியாகத்தின் குன்றேறி  நிற்கிகிறார். எனக்கு

அப்பொழுது, அந்த வயதில், துறவறம்

மேற்கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் ஏன்

வந்ததென்று இன்னமும் என்னைக்.கேட்டுக்

கொண்டிருக்கின்றேன், தஞ்சம்மா.

[ தஞ்சம்மா அவரைப் பார்த்து மௌனமாகப் புன்னகை செய்கிரார்..

ராமாநுஜர் அவளைச் சடக்கென்று திருப்பிப் பார்க்கிறார்.]

:    ராமாநிஜர்:     மௌனமும், புன்னகையும் பல சமயங்களில்

அர்த்த எல்லையைக் கடந்தவை… அவை ஒரே

சமயத்தில் உன்னிடத்தில் இப்பொழுது

நிகழ்வது என்னைத் தடுமாறச்செய்கிறது,

தஞ்சம்மா.

[ தஞ்சம்மா எழுந்து நிதானமாக நடந்து  முன் மேடை நடுவில் போய் நிற்கிறார்.. சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, அவர் பக்கம் திரும்பிப்  பார்க்கிறார்.

தஞ்சம்மா :   அப்பொழுது உங்கள் மனத்தை முழுவதும்

ஆக்ரமித்துசொல்க் கொண்டிருந்த ஒரே

சிந்தனை….. ( சொல்லாமல் நிறுத்துகிறார்) [

{  ராமாநுஜர் எழுந்து அவர் அருகே போய் நிற்கிறார் ]

ராமாநுஜர் :   சொல்,தஞசம்மா..

தஞ்சம்மா     சங்கர பகவத் பாதாள்

ராமாநுஜர்

(திடுக்கிட்டு)    என்ன சொல்லுகிறாய், புரியவில்லை.

தஞ்சம்மா:     அத்வைதத்தை ஜெயிக்க,, சங்கரரைப்

பற்றி எண்ணி எண்ணி நீங்களே சங்கரராக

மாறி விட்டீர்கள் ! அவருடைய துறவறம்

அந்த அளவுக்கு உங்கள் மனத்தை ஈர்த்திருக்

கிறது.

[ ராமாநுஜர் ஓரளவு திடுக்கிட்ட நிலையில், தஞ்சம்மா சொல்வது சரியோ என்று சிந்திக்கும் பாவனையில், கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு சிறிது நேரம் உலவுகிறார்.]

தஞ்சம்மா:      நான் ஏதாவது அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக

ஏதாவது சொல்லிவிட்டேன் என்று உங்களுக்

குப் பட்டால் க்ஷமிக்க வேண்டும்.

[ ராமாநுஜர் அவர் அருகில் வந்து நிற்கிறார். ஓரிரு விநாடிகள்

மௌனம்.]

ராமாநுஜர்:      வைதிக மதத்தில்,, பெண் துறவிகள்

இல்லை என்று இப்பொழுதுதான் உன்னிடம்

சொன்னேன். துறவியாக இருந்துதான் ஓர்

ஆணால், ஆன்மீக நியதிகளைக் கடைப்

பிடிக்க முடியும் என்பதுமில்லை. நம்

ரிஷிகள் அனைவரும் இல்லறத்தில்

இருந்தவர்கள்தாம்.. அரச போகத்தில் இருந்த

இளைஞன் சித்தார்த்தன் எல்லாவற்றையும்

துறந்து,, துறவறம் மேற்கொண்டதுதான்

பௌத்த மதம் மக்களிடையே செல்வாக்குப்

பெற்று, பரவுவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம்.

தஞ்சம்மா:            சங்கரர் இதை உணர்ந்துதான்……

ராமாநுஜர்

(இடைமறித்து)         இருக்கலாம். பக்தியைக் காட்டிலும் அறிவை

மோட்சத்தின் முதலீடாக வைத்தவர்,

இதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல்

இருந்திருப்பாரா? நீ சொல்வது போல் அந்த

வயதில் என்னை சஙகரரும் சித்தார்த்தனும்

ஆக்ரமித்திருக்க வேண்டுமென்று

தோன்றுகிறது. உன் நிலையிலிருந்து

இதைப் பற்றி நான் சிந்திக்கவே யில்லை.

என்பது இன்னும் என் உள் மனத்தை

உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது, தஞ்சம்மா.

தஞ்சம்மா:         சிந்தித்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?

துறவியாக இருந்தால்தான், சாதனைகள்

செய்ய முடியும், சங்கரர் நிலையிலிருந்தே

அவருடைய மாயா தத்துவத்தையும், அத்

வைதத்தையும் எதிர்கொள்ள முடியும்

என்ற உறுதியுடன் இருந்த உங்களுக்கு

என் நிலையிலிருந்தும் யோஜித்திருக்க

வேண்டுமென்று எப்படித் தோன்றியிருக்க

முடியும்?   ,

[ராமாநுஜர் மௌனம். தஞ்சம்மா அவரைக் கூர்ந்து நோக்குகிறாள்.

அவருடைய கேள்வி அவரைச் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது என்பதை

உணர்கிறார்./ ராமாநுஜர் முகத்தில் கவலையின் ரேகைகள் படர்கின்றன..

ராமாநுஜர் தம் ஆசனத்தில் போய் அமர்கிறார்.

தஞ்சம்மா முன் மேடையின் வலக் கோடியில் கைகளைக் கட்டிக்

கொண்டு நிற்கிறார். .

அப்பொழுது பின் இசையாக திருமங்கைமன்னன் பாடல் முகாரி ராகத்தில் கண்ட சாப்பு தாளத்தில் மிருதுவாக ஒலிக்கிறது.

’ஊன்வாட உண்ணாது உயிர் காவல் இட்டு

உடலில் பிரியாப் புலன் ஐந்தும் நொந்து

தாம்வாட வாடத் தவம் செய்ய வேண்டா

தமதா இமையோர் உலகு ஆளகிற்பீர்.’

இப்பாடல் ராமாநுஜர் உள்மனத்தில் அவர் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்

இசை என்ற பாவனை காட்சியாக உருவாக வேண்டும். . ராமாநுஜர் கண்கள் மூடியிருக்கின்றன.]

 

ராமாநுஜர்:       இமையோர் உலகமா ஆண்டுகொண்டி

(தமக்குத் தாமே           ருக்கின்றேன்?  ஊன் வாட, உயிர் வாட

பேசுவதுபோல்)            தவம் செய்வதும் தவறன்று. துறவறமும்

தவறன்று. எதனையும் ஸ்தாபனமாக

ஆக்கி விடக் கூடாது. ஸ்தாபனம் ஆகி

விடுவதுதான் ஒரு புதியக்ககோட்பாட்டின்

மரணம்.

 

தஞ்சம்மா:                ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறீர்ள்? ஏன்

(அவரருகில் சென்று)      இந்த விரக்தி?

ராமாநுஜர்:                விரக்தி இல்லை. விவேகம்:,எந்தப் புதிய

நெறியும் நிலைத்து நிற்கவேண்டுமென்

றால், ஸ்தாபனம் ஆவதினின்றும் தப்ப

முடியாது. இந்த முரண்பாட்டுக்குத்

தீர்வு காண்பதென்பது எப்படி என்று

எனக்குப் புரியவில்லை.

தஞ்சம்மா:        இறைவன் சாத்தியப்பாடுகளின்

எல்லை நிலம் என்று அடிக்கடிக்

கூறுவீர்களே, அவன் இன்னுமா இது

குறித்து உங்களுக்கு அருளவில்லை?

ராமாநுஜர்        இந்த முரண்பாடுகளும், மர்மமுடிச்சுகளும்

தொடர்ந்து புதிய புதிய கேள்விகளை

எழுப்புவதுதான் மானிட வாழ்க்கையின்

சுவாரஸ்யம் என்பது அவன் சித்தமாக

இருக்கலாம்.

தஞ்சம்மா          புரியவில்லை.

ராமாநுஜர்;          புதிய புதிய கேள்விகளுக்குப் புதிய

புதிய விடைகள் தோன்றும். ஆனால்

எதுவும் நிரந்தரமில்லை. நான் பல

சமூக, தத்துவப் பிரச்னைகளுக்கு

விடை கண்டு விட்டதாக நினைத்தேன்

ஆனால் இவ்விடைகள் பல புதிய

கேள்விகளைத் தாம் எழுப்புகின்றன.

சிந்தனை ஒரு சமுத்திரம். கேள்வி

அலைகள் அடங்கவே அடங்கா.

 

தஞ்சம்மா;               சமூகத்திலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளை

மூச்சுடன் எதிர்த்தீர்கள்..

ராமாநுஜர்                 ஆம்.., எதிர்த்தேன்.. ஆனால் ஜாதி

தர்மத்தை மீறி சிம்மாசனாதிபதிகளை

என்னால் நியமிக்க

முடியவில்லை ,தஞ்சம்மா

மேல்கோட்டையில்,, கோயில்

நிர்வாகத்தைத் திருக்குலத்தாரிடம்

ஒப்படைத்துவிட்டு வந்தேன். இப்பொழுது

அவர்களால், கோயிலுக்குள் ஓராண்டில்

மூன்று நாட்கள்தாம் செல்ல முடியுமாம்!

(மௌனம்)

(விரக்தியுடன்) என் சாதனையின்

சிகரம் எது தெரியுமா,தஞ்சம்மா

தஞ்சம்மா:                எது?

[ ராமாநுஜர் எழுந்து முன் மேடை நடுவில் வந்து நிற்கிறார்.. ஒளி

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக: மங்குகிறது   .இருள் . மீண்டும் ஒளி வருகிறது. ராமாநுஜர் முன் மேடை நடுவில் தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறார்  சற்றுத் தள்ளி ஓர் இளைஞன், சிஷ்யனாக இருக்கலாம்நின்று கொண்டிருக்கிறான். தஞ்சம்மா மேடையில் இல்லை..]

.]ராமாநுஜர்:

(திரும்பிபாராமல்                     உன்னை உன் வீட்டுக்கு

(விரக்திப் புன்னகை)                  அனுப்பிவிட்டுத் துறவறம்

மேற்கொண்டதுதான்!,

தஞ்சம்மா. என்

அகங்காரத்தின்

வீழ்ச்சியை உணர்த்தவே

நீ மறுபடியும், வந்திருக்கிறாய்!

[ சிஷ்யர் ஒன்றும் புரியாமல் ராமாநுஜரைப் பார்க்கிறார். பின்னால் நிற்பவர் தஞ்சம்மா இல்லை என்பதை உணர்ந்து விட்ட்து போல் சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, திரும்பிப் பார்க்கிறார் ராமாநுஜர். முகத்தில் கண நேர திகைப்பு. இடைத் தொடர்ந்து புன்னகை]

 

சிஷ்யர்:                 யார் ஸ்வாமி தஞ்சம்மா?

[ராமானுஜர் பதில் கூறவில்லை. கண்களை மூடிக் கொள்ளுகிறார். இருள்]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

, ,

 

 

 

 

 

.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading தஞ்சம்மா at இந்திரா பார்த்தசாரதி.

meta

%d bloggers like this: