Magnificent obsession

August 8, 2016 § Leave a comment


இப்பொழுது என்னுடைய magnificent obsession ’சிலப்பதிகாரம்’.

ஒவ்வொரு தடவையும் படிக்கும்போது, ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட சிந்தனைகள் அலைமோதுகின்றன.

‘சிலம்பை’ க் முதன்மையான கதாபாத்திரமாகக் கண்டு, அதன் பெயரையே தம் காவிய/நாடகத் தலைப்பாக ஆசிரியர் உயர்த்தியிருந்தால், மூன்றாம் காண்டமாகிய ‘வஞ்சிக் காண்டத்தில், அது (சிலம்பு) ஏன் இடம் பெறவேயில்லை?

‘வழக்குரைக் காதை’யில், தவறாக நீதி வழங்கிய பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை அரியணையினின்றும் அகற்றி, சிலம்பே செங்கோலோச்சுகிறது. கதையும் இங்கு முடிகிறது.

‘புகார்க் காண்டம்’ பத்து அதிகாரங்கள். ‘மதுரைக் காண்டத்’ திலும், ‘வழக்குரைக் காதை’ இறுதியாக, பத்து அதிகாரங்கள். ‘வஞ்சின மாலை’, ‘ அழற்படு காதை’, ‘கட்டுரைக் காதை’ ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்து, ‘மதுரைக் காண்டம்’ பதின் மூன்று அதிகாரங்கலாகக் காணப்படுகிறது. ‘மதுரைக் காண்டத்தில்’ உபரியாக வரும் மூன்று காண்டங்களை ஈடு கட்ட, ‘வஞ்சிக் காண்டம்’ ஏழு அதிகாரங்களாக வருகிறது. ‘பதிகத்தில்’ காணும் கணக்குக்குகேற்ப முபபது அதிகாரங்கள் வந்து விடுகிறது.

‘வஞ்சின மாலை’, ‘அழற்படுகாதை’, ‘ கட்டுரைக் காதை’ ஆகிய மூன்றையும் படிக்கும்போது, அவை, இக்காவியக் கதையை ‘’வழக்குரைக் காதை’ முடிவாகச் சொன்ன காவிஞர்தாம், மேற்கூறிய மூன்று அதிகாரங்களையும் எழுதியிருப்பாரா என்ற ஐயம் எழுவது இயல்பு. இலக்கிய நயமோ, நாடக பாணியோ சிறிதும் இல்லா, பௌராணிகக் கற்பனைகள் நிறைந்த சொல்லாடல்கள் இவை.’அரைசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாவது’ பற்றித்தான் காவிய/நாடக ஆசிரியர் நினைத்திருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. ஆசிரியர் சமணராக இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதால், ‘’ஊழ்வினை உருத்து வந்து ஊட்டும்’ என்பதைப் பற்றியும் நினைத்திருக்ககூடும். ‘உரைசால் பத்தினிக் குயர்ந்தோர் ஏத்தல்’ என்பது ‘பதிகத்தின் சேர்க்கை. அதன் காரணமாகத்தான், கதை ‘வழக்குரைக் காதையுடன்’ முடிந்திருந்தாலும், இந்திய மரபில், கதை துன்பவியல் நாடகமாக முடிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, ‘மதுரைக் காண்டத்தில்’ மூன்று அதிகாரங்களும், ’வஞ்சிக் காண்டத்தையும்’ ‘சிலப்பதிகாரக் ‘ கதையுடன் இணைத்திருக்கிறார் பிற்காலப் புலவர் ஒருவர். ‘பதிகத்தை’யும் அவர்தாம் எழுதியிருக்க வேண்டும்.

முதல் இரண்டு காண்டங்களில் வரும் செவ்வியல் நடன வகைகளைச் சித்திரிக்கும் பாங்கு, வரிப்பாடல்களிலும், நாட்டார் நடனங்களிலும் அவற்றுக்கான பாடல்களில் காணும் அழகையும், வஞ்சிக் காண்ட இசைப் பாடல்களோடு ஒப்பிடும்போது, பின்னவை,பிற்காலத்திதான் வேறொரு புலவரால் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்பது புலனாகும்.

மதுரை,பின்னொருகாலத்தில், எரியுண்டிருக்கக் கூடிய சாத்தியமுண்டு. அதைச் ‘சிலப்பதிகாரக்’ கதையோடு சேர்த்து, மானுடப் பெண்ணாகியக் கண்ணகியை அதீத ஆற்றலுடையவளாகச் சித்திரித்து விட்டார்கள். ஸ்தாபனத்தை எதிர்ப்பவர்களைக் கடவுளாக ஆக்கி விடுவது நம் மரபு.

பதினெட்டு,பத்தொன்பாம் நூற்றாண்டுகளில், ‘சிலப்பதிகார’க் கதை, நாட்டார் வழக்கில் அடையும் மாற்றங்களை எண்ணும்போது, மூலச் சிலப்பதிகாரக் கதைக்கு, செவ்வியல் வழக்கில் காணும் மாற்றங்களும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.

சங்க காலத்தில் மாபெரும் சிறப்புற்றிருந்த தமிழ்நாட்டு மூவேந்தர் வீழ்ச்சியுற்ற காலத்தில், வட நாட்டு மன்னர்களுக்கு அவர்கள் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவரல்லர் என்று காட்டுவதற்காக, கடல் பிறக்கோட்டிய சேர மன்னன் செங்குட்டுவன், ‘கடவுள் பத்தினிக்கு’க் கோயில் எழுப்பிய ’பதிற்றுப் பத்து’ பாடற் செய்தி, ’’சிலப்பதிகார’ க் காவியத்தோடு, அதன் மூன்றாம் காண்டமாக இணைந்து விட்டது என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. தமிழ்த் தேசியமும் இங்குதான் வித்திடுகிறது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Magnificent obsession at இந்திரா பார்த்தசாரதி.

meta

%d bloggers like this: